"Η μαγεία ανήκει στο φάσμα των ερευνητικών εκείνων πεδίων που πάντα θα θέτουν προβλήματα, καθώς αφήνει ανεξιχνίαστα μεγάλα ζητήματα για πνευματικές αναζητήσεις και έρευνα. Παράλληλα, διευρύνει τα όρια του ορατού κόσμου, οδηγώντας μας από μία μονοσήμαντη προσέγγιση, η οποία ίσως είναι απλοϊκή ή ακόμη και παραπλανητική, σε πολλαπλές πραγματικότητες που, εάν μη τι άλλο, ανοίγουν τους πνευματικούς μας ορίζοντες. Η μαγεία ανήκει, επίσης, σε ένα πλήθος ποικίλων και διαφορετικών καταστάσεων που μπορεί να υπάρξει ταυτοχρόνως, έχοντας περιθώρια για πολλαπλούς «πιθανούς κόσμους». Αυτό συμβαίνει επειδή συνιστά μία μορφή ελευθερίας της σκέψης, που, προφανώς, δεν είναι τόσο χαώδης ή τυχαία όσο θέλουμε εμείς, που δεν είμαστε σε θέση να την κατανοήσουμε πλήρως, να πιστεύουμε. Η σχέση ανάμεσα στη μαγεία και την καθημερινότητα είναι αμφίδρομη και παλινδρομική, δεδομένου ότι το καθημερινό εκτρέπεται προς το μαγικό με τον ίδιο τρόπο που το μαγικό παρουσιάζεται κάποια στιγμή ως αποτέλεσμα του καθημερινού μόχθου. Η καθημερινότητα των ανθρώπων, που ανέκαθεν «μαγεύονται» ατομικά ή συλλογικά από σκέψεις, σχέδια και όνειρα έλκεται προς το μαγικό τη στιγμή που το μαγικό εξαρτάται και (ανα)τροφοδοτείται από το καθημερινό με τρόπο που το ένα δε μπορεί να υπάρξει δίχως το άλλο. Είναι, γενικά, διαχρονικός ο προβληματισμός που αφορά στο πού σταματάει το καθημερινό και πού αρχίζει το μαγικό ή, διαφορετικά τοποθετώντας το, πού σταματάει το φυσικό και αρχίζει το μεταφυσικό. Στην πολιτισμική καθημερινότητα, οι δύο αυτές εκδοχές της πραγματικότητας συνυπάρχουν και συνδέονται δίχως η μία να θέτει απέναντί της την άλλη: ανέκαθεν, η απτή πραγματικότητα συμπορεύεται μ' ένα κόσμο άυλο και φανταστικό, υπαρκτό και συνάμα ανύπαρκτο, αληθινό και όμως υποθετικό, που προσπαθεί να (ανα)καλέσει με τη φαντασία, τις πίστεις, τις δοξασίες, τις τελετουργίες, τις επικλήσεις, τις αφηγήσεις και φυσικά τα σύμβολα."