Φίλε αναγνώστη και κριτή μου εσύ, έλα και πάλι μαζί κατάδυση να πραγματοποιήσουμε στων αισθήσεων το πέλαγος. Ν’ αφουγκραστούμε και να καταγράψουμε του πάθους της ασίγαστες θύελλες, τους σεισμούς της επιθυμίας, την απροσδόκητη εμφάνιση απρόσκλητων τριγμών, την λαχτάρα για σφιχταγκάλιασμα με τη στιγμή που τώρα ζούμε. Έλα, τώρα μαζί να οδοιπορήσουμε στων αισθήσεων τον κόσμο. Έλα, του σώματος οι κεραίες μας παρακινούν κάτω από άλλους ουρανούς να πορευτούμε, μακριά από την αγωνία και το άγχος που προκαλούν της ευτυχίας ο πόθος, της δυστυχίας η απόγνωση, το γάντζωμα στα περασμένα, το καρτέρεμα των καινούργιων ήλιων που προσπαθούν ν’ ανατείλουν. Όχι, μας περιμένει γυμνό το τώρα. Περισσότερο κι απ’ το κρασί κι απ’ το κυνήγι του εφήμερου, της τέχνης η πανοπλία μπορεί τον άνθρωπο να οδηγήσει σε δρόμους ξεχωριστούς μακριά από το κυνήγι της αβεβαιότητος. Ας μην ξεχνάμε πως μέσα στης φουρτούνας την αγριάδα, γεννιούνται οι ακαταμάχητες ψυχές. Είναι αλήθεια πως ύστερα από ανεμόβροχο, θύελλα, μπόρα, θα ξεπροβάλει γλυκά το δροσερό και ζωογόνο αεράκι. Ας μην ολιγωρούμε. Έλα αναγνώστη μαζί ν’ αρμενίσουμε στων αισθήσεων τα πελάγη. Μην καθυστερείς! Υπόσχεση στη ζωή να δώσουμε. Ο χρόνος κυλάει. Έλα.