Με τα εννιά διηγήματά της, η πρωτοεμφανιζόμενη Χρύσα Φάντη, προσπαθεί να βρει την άκρη του νήματος στον οικογενειακό και ερωτικό λαβύρινθο των ηρώων της. Μητρικά, πατρικά ή ερωτικά πρόσωπα παραληρούν, σωπαίνουν, καγχάζουν, αυτοτραυματίζονται, πανικοβάλλονται. Μέσα σε ένα άκρως λιτό αφηγηματικό διάκοσμο, η Φάντη τοποθετεί θρυμματισμένες υπάρξεις, που στέκουν μετέωρες ανάμεσα σ’ ένα σκοτεινό παρελθόν και σ’ ένα ματαιωμένο μέλλον. Μικροπερίοδη φράση και ασθματικός τόνος προσδίδουν στην αφήγηση μιαν αλλόκοτη οικειότητα, που άλλοτε θυμίζει μύχια εξομολόγηση κι άλλοτε ονειρική λάμψη.