ianos.gr

Έχετε την εξουσία στη Ρωσία, αλλά τι άλλαξε; Τα εργοστάσια και η γη εξακολουθούν να μη βρίσκονται στα χέρια των εργατών αλλά στα χέρια του κράτους-αφεντικού. Η μισθωτή εργασία, το θεμελιώδες κακό του αστικού συστήματος, συνεχίζει να υπάρχει, κι έτσι η πείνα, το κρύο και η ανεργία είναι αναπόφευκτα. Εξαιτίας "της αναγκαιότητας να υποστούμε τα πάντα για ένα καλύτερο μέλλον", να "υπερασπιστούμε αυτά που έχουν κερδηθεί", δημιουργείται ένας τεράστιος γραφειοκρατικός μηχανισμός. Το δικαίωμα στην απεργία καταργήθηκε ενώ οι ελευθερίες του λόγου, της συνάθροισης και του τύπου καταστέλλονται. Δημιουργείτε έναν "κόκκινο" στρατιωτικό σωβινισμό, όμως τι είναι αυτό που η εργατική τάξη έχει να υπερασπιστεί; Λέτε πως η μπουρζουαζία έχει παραμεριστεί και η εργατική τάξη έχει την εξουσία. Απαντάμε πως ελάχιστοι εργάτες είναι αυτοί που κατέχουν εξουσία, και μάλιστα είναι πρώην εργάτες, αποκομμένοι από την τάξη τους. Οι καταπιεσμένοι δεν μπορούν, εξ ορισμού, να είναι στην εξουσία, ακόμα κι αν η εξουσία αυτο-αναγορεύεται σε προλεταριακή, κάτι που είναι το μεγαλύτερο από τα ψέματα. Η στάση των αναρχικών δεν μπορεί να είναι διαφορετική απέναντι σε κάθε "επαναστατική εξουσία". Αυτή είναι στην πραγματικότητα η διαφορά μεταξύ σοσιαλισμού και αναρχισμού. Για εμάς, όσο υπάρχει εξουσία τίποτα δεν θα έχει αλλάξει.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΣΘΕΝΗΣ

Το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί φόρο τιμής στον Τσε, που ήταν εχθρόςτων επαίνων. Πρόκειται για κάτι περισσότερο. Εκπληρώνουμε τοχρέος μας απέναντι στους νέους επαναστάτες, που δεν πρόλαβαν νατον δουν να μάχεται από το Αλεγρία ντε Πίο μέχρι τη Σάντα Κλάρακι από το Κονγκό μέχρι τη Βολιβία, περιφρονώντας τελείως τονκίνδυνο. Ούτε υπήρξαν μάρτυρες της ακούραστης πορείας του σεκάθε γωνία της χώρας για την οικοδόμηση του μέλλοντος, ότανλουσμένος στον ιδρώτα σμίλευε τον άνθρωπο του 21ου αιώνα.

Το φυλλάδιο αυτό καταρρίπτει τα ψέματα της κυβέρνησης Καραμανλή για τις απαγωγές και τις υποκλοπές, προβάλλοντας αυτούς που είπαν την αλήθεια.

Η «Τέχνη του Πολέμου» είναι ένα παλιό εγχειρίδιο στρατιωτικής τακτικής που χρονολογείται στον 5ο αιώνα π.Χ. και αποδίδεται στον Σουν Τζου. Αποτέλεσε βασικό εκπαιδευτικό κείμενο για αρκετούς αιώνες. Το έργο χωρίζεται σε δεκατρία κεφάλαια όπου μεθοδικά αναλύονται οι σημαντικοί παράγοντες που επηρεάζουν την έκβαση μιας μάχης ή ενός πολέμου. Και βέβαια το βιβλίο είναι κλασικό, δηλαδή, πέρα από την προφανή ιστορική του αξία, μιλά στον αναγνώστη κάθε εποχής γιατί προσφέρει χρήσιμες επισημάνσεις που μπορούν να εφαρμοστούν στην καθημερινότητά μας, κυρίως όταν έχουμε να ανταγωνιστούμε κάποιον απέναντί μας.

Μαζί με την απέχθεια για τον πόλεμο δυναμώνει και η συζήτηση για τα αίτιά του και κυρίως για το πώς μπορούμε να χτίσουμε ένα δυνατό αντιπολεμικό κίνημα. Χρειάζεται να απαντήσουμε τόσο στις βρόμικες επιθέσεις της κυβέρνησης ενάντια σε κάθε αντιπολεμική φωνή, όσο και στα ερωτήματα που γεννιούνται μέσα στην ίδια τη συζήτηση. Σε αυτή την προσπάθεια είναι αφιερωμένη αυτή η έκδοση του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου. Ο Καρλ Λήμπνεχκτ, ο σύντροφος της Ρόζας Λούξεμπουργκ στην Ένωση Σπάρτακος, έγραφε μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου: «Ο κύριος εχθρός κάθε λαού είναι στην ίδια του τη χώρα». Αυτό το σύνθημα είναι εντελώς επίκαιρο σήμερα σε Δύση και Ανατολή. Το αντιπολεμικό κίνημα στη Ρωσία δίνει ηρωικές μάχες ενάντια στον πόλεμο που κάνει η «δικιά του» κυβέρνηση. Η καλύτερη βοήθεια που μπορούμε να του δώσουμε είναι να πούμε και εμείς ότι «στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός». Εναντίωση στον πόλεμο σημαίνει σύγκρουση με το ΝΑΤΟ και την άρχουσα τάξη της Ελλάδας που είναι χωμένη μέχρι τον λαιμό στον πόλεμο και θέλει να αρπάξει ανταλλάγματα για την εμπλοκή της. Να γκρεμίσουμε την κυβέρνηση της ΝΔ και να ανοίξουμε το δρόμο για μια κοινωνία χωρίς πολέμους, πείνα, φτώχεια, ρατσισμό και εκμετάλλευση.

Δύο χρόνια πριν από την τριακοστή επέτειο των γεγονότων του 1956 στην Ουγγαρία, το 1984, ο Αντράς Σάντορ, παρουσιάζοντας το βιβλίο των ούγγρων διανοητών Φέρεντς Φέχερ και Άγκνες Χέλερ για τα γεγονότα και το μήνυμά τους, άρχιζε κάνοντας λόγο για τις κύριες προσεγγίσεις των ιστορικών αυτών γεγονότων: "αγώνας για την εθνική ανεξαρτησία ή για τον επαναστατικό μετασχηματισμό". Βέβαια, τόσα χρόνια μετά ήταν πλέον επιβεβαιωμένο, από το πλήθος των βιβλίων που δημοσίευσαν άνθρωποι που πήραν μέρος στα γεγονότα, ότι ήταν ένας δημοκρατικός αγώνας, ένας αγώνας αντιολοκληρωτικός για πολιτικές ελευθερίες και κυρίως για ανεξαρτησία από τη "ρωσική αρκούδα"

Η πείρα έχει δείξει ότι κάθε νέος που ετοιμάζεται να υπηρετήσει τη θητεία του θέλει να γνωρίζει για το μηχανισμό των Ενόπλων Δυνάμεων. Επιπλέον, η θητεία έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και αποτελεί μια διαδικασία που αλλάζει τη ζωή και την καθημερινότητα του νέου στρατεύσιμου.Ωστόσο, είναι μια διαδικασία στην οποία ο νέος πρέπει να κρατήσει και διατηρήσει την ίδια αγωνιστική στάση που είχε και στον εργασιακό του χώρο, στη σχολή του, στη γειτονιά του, για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του.Έτσι, ο νέος στρατευμένος πρέπει να έχει οδηγό του σε όλη τη διάρκεια της θητείας του ότι τα δικαιώματά του δε σταματάνε στην πύλη του στρατοπέδου και ότι πρέπει να διατηρήσει την προσωπική και κοινωνική του συγκρότηση.Και κυρίως, ότι πρέπει να κατανοήσει την αποστολή και τον προσανατολισμό των Ενόπλων Δυνάμεων, την εμπλοκή τους στους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς, τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που είναι σε εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή.Γι’ αυτό, η Επιτροπή της ΚΕ του ΚΚΕ για τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας προχώρησε στη δημοσίευση αυτής της έκδοσης, που είναι απαραίτητη σε κάθε στρατευμένο.Περιλαμβάνει θέματα σχετικά με την εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών, με τη δημιουργία των κατασταλτικών μηχανισμών, με τα πραξικοπήματα, τη φασιστική κατοχή, τις μεταπολεμικές δεκαετίες κ.ά.Επίσης περιλαμβάνει την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, στη συνεστίαση της Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ για τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας που έγινε στις 2.2.2020, καθώς και Ερωτήσεις που κατέθεσε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ στη Βουλή το 2019 για τους στρατευμένους και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ζουζουνιές! Ο Θανασάκης, το φοβερό ζουζούνι που δεν αφήνει κανέναν σε ησυχία, συναντά ένα πραγματικό ζουζούνι, ένα μυρμήγκι, και το κάνει φίλο του. Το βαφτίζει Μάκη και ξεκινά μαζί του μια περιπετειώδη σχέση γεμάτη δυσκολίες και απρόοπτα. Γιατί ο Θανασάκης θα πρέπει να υπερασπιστεί τη φιλία του με τον Μάκη απέναντι στην αδελφή του την Τζένη και την εντομοφοβία της, καθώς και απέναντι στην τρομερή Ρόζα, τη διαπρύσια υπέρμαχη των δικαιωμάτων των ζώων. Μόνος του σύμμαχος ο πάντα γλυκός και ευπροσήγορος Αποστόλης, που, ως συνήθως, θα πληρώσει αυτός για τις ζουζουνιές του Θανασάκη. Ένα ακόμα βιβλιαράκι της Ρόζας του Αρκά όπου το χιούμορ συναγωνίζεται τη φαντασία και την τρυφερότητα.

Η ευρύτερη περιοχή του Εύξεινου Πόντου μετατρέπεται με γοργούς ρυθμούς στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος για πολλούς εξω-περιφερειακούς δρώντες κυρίως λόγω των καταλυτικής σημασίας στρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων που διακυβεύονται. Όπως σημειώνει ο Ian Lesser, συγγραφέας του ανά χείρας Κειμένου Πολιτικής Ξενοφών, η στρατηγική σημασία της περιοχής του Εύξεινου Πόντου έγκειται στο γεγονός ότι αποτελεί αφενός σημαντικό τμήμα του ευρωπαϊκού περιβάλλοντος ασφάλειας και αφετέρου έναν πολιτικό και στρατηγικό κόμβο προβολής ισχύος σε γειτονικές περιοχές ευάλωτες σε κρίση. Πέραν τούτου, οι εντυπωσιακές δυνατότητες οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής σε συνδυασμό με το ότι φιλοξενεί πολλές εστίες περιφερειακών συγκρούσεων, την καθιστούν μια ιδιάζουσα και συνάμα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα περίπτωση.Ένα θεμελιώδες ερώτημα που αναφύεται από την ανάγνωση της παρούσας μελετης είναι αν υφίσταται η ανάγκη ανάπτυξης της ταυτότητας της περιοχής του Εύξεινου Πόντου ως ενός διακριτού χώρου ασφάλειας ή αν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται "ως τμήμα ενός ευρύτερου γεωστρατηγικού χώρου". Μια λογική απάντηση είναι ότι η εις βάθος θεώρηση και των δυο προαναφερθεισών προσεγγίσεων καθίσταται τόσο αναγκαία όσο και αναπόφευκτη.Ως εκ τούτου, οι θέσεις, οι προτεραιότητες και οι επιλογές της Ρωσίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαοκής Ένωσης αναφορικά με την περιοχή αποκτούν ιδιαίτερο βάρος. Παράλληλα, παγκόσμιες προκλήσεις όπως η ενεργειακή ασφάλεια, τα πυρηνικά σχέδια του Ιράν, ο αναδυόμενος εθνικισμός (σημείο αναφοράς για τη Ρωσία και την Τουρκία) και η προστασία των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών αγορών αντικατοπτρίζονται όλο και πιο έντονα εντός των ορίων της περιοχής του Εύξεινου Πόντου.

Εκ πρώτης όψεως, η συζήτηση για τον ρόλο του Βύρωνα Θεοδωρόπουλου στη διαμόρφωση της ελληνικής ιστορίας δεν φαίνεται να είναι τόσο περίπλοκη υπόθεση. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους διπλωμάτες του ελληνικού κράτους· ίσως ο πιο επιτυχημένος και ο πιο σημαντικός. Λίγοι θα μπορούσαν να τον συναγωνιστούν σε αυτό το πεδίο -μεταξύ τους, ας αναφερθούν ενδεικτικά ο Παναγιώτης Πιπινέλης, που αδίκησε τον εαυτό του με τις επιλογές της τελευταίας περιόδου της ζωής του· ο Ιωάννης Γεννάδιος (αλλά μονίμως σε μια συγκεκριμένη θέση, τη διπλωματική αποστολή στο Λονδίνο)· ή ο Δημήτρης Μπίτσιος και ο Πέτρος Μολυβιάτης -σε ρόλους, όμως, και πρόσθετους του διπλωμάτη, σε ρόλους καθαυτό πολιτικών σχεδιαστών. Το παρόν άρθρο θα αποπειραθεί να πάει πιο πέρα από αυτή τη σχετικά απλή διαπίστωση. Θα αναζητηθούν κάποιοι από τους διαύλους που διαμόρφωσαν την κοσμοαντίληψη του Θεοδωρόπουλου, αλλά και της γενιάς των διπλωματών στην οποία ανήκε. Θα συζητηθούν, δηλαδή, με αφορμή αυτή την κομβική προσωπικότητα της ελληνικής διπλωματίας, οι ευρύτερες «ροές» και τάσεις της.

Η έκδοση περιλαμβάνει τα υλικά της Ημερίδας της ΚΕ του ΚΚΕ με θέμα «70 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ. Η πάλη του ΚΚΕ για την αποδέσμευση, τον απεγκλωβισμό της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς», τις ομιλίες των βουλευτών του Κόμματος στη Βουλή, στη συζήτηση για την Ελληνοαμερικανική Συμφωνία για τις βάσεις, καθώς και αρχειακά και άλλα υλικά.Οι παρεμβάσεις στην Ημερίδα είναι οι εξής:Κεντρική ομιλία, Δημήτρης Κουτσούμπας, Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ«ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο. Ένα σύνθημα διαχρονικό και επίκαιρο όσο ποτέ σήμερα», Γιώργος Παπακωνσταντίνου, υποπτέραρχος (Μ) ε.α.«Μελλοντικές εξελίξεις στο ΝΑΤΟ», Βαγγέλης Χωραφάς, διευθυντής του GEOEUROPE«70 χρόνια από την είσοδο της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ. Αγώνας και συμπόρευση με το ΚΚΕ», Χρήστος Σαλταπίδας, πλοίαρχος ΠΝ ε.α.«ΝΑΤΟ - Ελλάδα, μια μακρά σχέση με πολλαπλά οφέλη για λίγους και τεράστιες θυσίες για το λαό», Γρηγόρης Συμεωνίδης, αντισμήναρχος (Ι) ε.α. και πρόεδρος της Ένωσης Απόστρατων Στρατιωτικών Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας«Γιατί λέμε όχι στο ΝΑΤΟ», Γιάννης Αγγέλου, συνταγματάρχης (ΜΧ) ε.α. MBA, MSc«Ορισμένα ζητήματα στην ιστορία του ΝΑΤΟ», Κώστας Σκολαρίκος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Ιστορίας

Η συμβολή των Κουβανών διεθνιστών μαχητών υπήρξε καθοριστική για την εδραίωση της ανεξαρτησίας της Αγκόλας και για την κατάκτηση της ανεξαρτησίας της Ναμίμπιας. Υπήρξε επίσης σημαντική για την απελευθέρωση της Ζιμπάμπουε και για την εξάλειψη του μισητού καθεστώτος του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την μελλοντική πορεία της Τουρκίας. Στις αρχές του 2000 αποτελούσε υπόδειγμα για τις μουσουλμανικές χώρες και ήταν υποψήφια για να γίνει μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας. Η αποτυχία της ευρωπαϊκής της πορείας, για την οποία είναι συνυπεύθυνη και η Ευρώπη, ήταν προάγγελος μιας εκτροπής από την πορεία εκδυτικισμού. Η Τουρκία γίνεται πολεμοχαρής στην εσωτερική και εξωτερική της πολιτική, ενώ οι χώρες της Δύσης προσπαθούν να διαχειριστούν την «τουρκική κρίση» χωρίς όμως να την έχουν κατανοήσει. Αμφιταλαντεύονται στον τρόπο αντιμετώπισης ενώ η μεγάλη αυτή χώρα οδηγείται στην αποσύνθεση. Ο συγγραφέας μας δίνει τα απαραίτητα εργαλεία ανάλυσης για να κατανοήσουμε τον διαμελισμό μια κοινωνίας ανάμεσα στο Κράτος, το Έθνος, τη Θρησκεία, τους αυτοκρατορικούς μύθους και τη Δύση.

Σκοπός της παρούσας Μονογραφίας είναι να παρουσιάσει διεξοδικάτη νέα συζήτηση στις Διεθνείς Σχέσεις, να αναδείξει τιςεπιστημολογικές και θεωρητικές της όψεις, να εντοπίσει ταπροβλήματα που συνεπάγεται στην πρακτική της εφαρμογή και,τέλος, μέσα από τη διερεύνηση της έννοιας της κρατικήςκυριαρχίας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης να οριοθετήσει ένανενδιάμεσο χώρο: το χώρο του κοινωνικού κονστρουκτιβισμού ωςικανό stimuluς για περαιτέρω οντολογικό και επιστημολογικόπροβληματισμό πάνω στα ζητήματα αιχμής της θεωρίας των ΔιεθνώνΣχέσεων.

O πόλεμος στον Περσικό κόλπο-η μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση μετά τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο-συγκέντρωσε το ενδιαφέρον των MέσωνMαζικής Eνημέρωσης και ολόκληρου του κόσμου. Δημοσιογράφοι εγκαταστάθηκαν στη Bαγδάτη και το C μας βομβάρδισε με εικόνεςπου αποδείχτηκαν στημένες. O Aλφόνσο Pόχο όμως έμεινε και τις πενήντα πέντε δραματικές ημέρες στη Bαγδάτη και σ' αυτό το βιβλίο -που αποτελεί ημερολόγιο-μαρτυρία γραμμένη με μυθιστορηματικό τρόπο- μας δίνει πληροφορίες από πρώτο χέρι.

Σχολή της αδράνειας.Υπάρχει και κυριαρχεί. Είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ ημών και στην Κύπρο και στα ελληνοτουρκικά και στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι, σε τελευταία ανάλυση, ας αφήσουμε και το χρόνο να δώσει τη λύση. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό στην Κύπρο ιδίως έτσι; Σημαίνει διχοτόμηση και σημαίνει μέτωπο μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας υπό τις δυσμενέστερες δυνατές γεωγραφικές και στρατιωτικές συνθήκες. Όποιοι νομίζουν ότι δε μπορεί να επιδεινωθεί η κατάσταση, δε διαβάζουν σωστά την ιστορία. Και τους δεκαετείς κύκλους που κάνει το Κυπριακό ιδίως. Το ίδιο συμβαίνει και στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Δηλαδή ως προς την θέση μας στα θέματα αυτά που έχουν σχέση μετο Δίκαιο της Θάλσσας και με ζητήματα κυριαρχίας, κυριαρχικών δικαιωμάτων και διοικητικών αρμοδιοτήτων, στην Ανατολική Μεσόγειο, που έχουν σχέση με την κυριαρχία μας στα νησιά, με τα κυριαρχικά δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα, με την ΑΟΖ, που είναι και αυτό κυριαρχικό δικαίωμα και με διοικητικές αρμοδιότητες αναγνωρισμένες από Διεθνείς Συμβάσεις ή από Διεθνείς Οργανισμούς, όπως είναι ο έλεγχος του FIR Αθηνών, τα θέματα έρευνας και διάσωσης και ούτω καθ' εξής.. Ευάγγελος Βενιζέλος

Ο Καρλ Πολάνυι (1886-1964), ο μεγαλύτερος ιστορικός της οικονομίας του εικοστού αιώνα, προσωπικός φίλος και συνομιλητής του Γκέοργκ Λούκατς, του Άρνολντ Χάουζερ και του Καρλ Μανχάιμ, είναι αρκετά γνωστός ώστε να μη χρειάζεται ιδιαίτερη παρουσίαση εδώ· στα Προλεγόμενά της άλλωστε η κόρη του Kari Polanyi-Levitt, σημαντική οικονομολόγος και η ίδια, σκιαγραφεί με λίγες αδρές αλλά καίριες πινελιές την προσωπικότητα και τη σκέψη του. Το αριστούργημά του, "Ο μεγάλος μετασχηματισμός" (1944), είναι προ πολλού μεταφρασμένο και η προβληματική του αποτελεί αντικείμενο συζητήσεων, σεμιναρίων και πανεπιστημιακής διδασκαλίας. Τα δύο σύντομα κείμενα που παρουσιάζουμε εδώ, φωτίζοντας κάποιες ιδιαίτερες πτυχές της σκέψης του ούγγρου θεωρητικού, συμπληρώνουν την εικόνα που έχουμε γι' αυτόν και το έργο του, έργο το οποίο διασταυρώθηκε γόνιμα με κάποια ρεύματα της κοινωνικής ανθρωπολογίας (από τον Marcel Mauss ως τον Marshall Sahlins) και άνοιξε καινοτόμους δρόμους στη σοσιαλιστική σκέψη του αιώνα: οι λεγόμενοι σήμερα «θεωρητικοί της αποανάπτυξης» (Serge Latouche, Jean-Claude Michea, κ.ά.) είναι ανάμεσα στους κληρονόμους του.Τα κείμενα αυτά προέρχονται από ένα τόμο με λιγότερο γνωστά άρθρα του Καρλ Πολάνυι, που καλύπτουν μια περίοδο από το 1919 ως το 1958, απανθισμένα από την κόρη του, τα οποία εκδόθηκαν πρώτα στα ιταλικά με τον γενικό τίτλο "Per un nuovo Occidente" (2013) και αμέσως μετά στ' αγγλικά με τίτλο "For a New West (2014). Η ίδια η Kari Polanyi-Levitt αποπειράται στον πρόλογό της να προεκτείνει τη σκέψη του πατέρα της στο σήμερα και να σκεφτεί με τους δικούς του όρους την κρίση του 2008 και τις συνέπειές της - αποδεικνύοντας την εξακολουθητική δραστικότητα αυτής της σκέψης μέσα σε μία πραγματικότητα της οποίας οι δομικά επανερχόμενοι κύκλοι μαρτυρούν το μέγεθος του ιστορικού μας εγκλωβισμού.

Ο αμερικανός ιστορικός της οικονομίας και της τεχνολογίας David S. Landes (1924-2013) μέσα από το έργο του τόνισε τον καίριο ρόλο που διαδραματίζει η "κουλτούρα" στις οικονομικές εξελίξεις.Με το δοκίμιό του "Γιατί η Ευρώπη και η Δύση; Γιατί όχι η Κίνα;" ο Landes θέτει το ερώτημα του γιατί η Ευρώπη έγινε παγκόσμια δύναμη, ενώ όχι μόνο δεν απουσίαζαν οι τεχνολογικές προϋποθέσεις στην αυτοκρατορική Κίνα, αλλά σε πολλά πεδία προηγήθηκαν χρονικά, τονίζοντας την αμηχανία των σινολόγων να το απαντήσουν. Ερώτημα που αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον όχι μόνο από την άποψη της ιστορίας του παρελθόντος, αλλά και από την άποψη της ιστορίας του παρόντος, καθώς μία δεκαετία μετά την καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε στη Δύση το κέντρο της παγκόσμιας ιστορίας μοιάζει να μετατοπίζεται προς την Κίνα. Όμως, από μια μη ευρωκεντρική οπτική, μοιάζει η Κίνα να μετατοπίζεται προς τη Δύση, κάνοντας, όπως έγραφε ο Foucault, "να ταλαντεύεται και να ανησυχεί επί μακράν η χιλιόχρονη πρακτική μας του Ίδιου και του Αλλου". Ίσως δεν υπάρχει καταλληλότερη στιγμή από το να τεθεί το ερώτημα: Γιατί η Ευρώπη και η Δύση; Γιατί όχι η Κίνα;

«. . . Οι θεατές, έχοντας την εντύπωση ότι εξέφραζαν τις δικές τους κατασταλαγμένες απόψεις, παπαγάλιζαν συνθήματα και συζητούσαν ψευδοζητήματα με τα οποία τους βομβάρδιζαν καθημερινά τα ΜΜΕ, και, όπως συμβαίνει σε οποιοδήποτε άλλο θεαματικό άθλημα, «υποστήριζαν» υπάκουα την εθνική ομάδα στην έρημο ζητωκραυγάζοντας υπέρ της. Κοινωνικά και ψυχολογικά καταπιεσμένοι, οι άνθρωποι ελκύονται από θεάματα βίαιων συγκρούσεων, τα οποία επιτρέπουν στις συσσωρευμένες διαψεύσεις τους να εκρήγνυνται σε κοινωνικά επιτρεπτούς οργασμούς συλλογικής υπερηφάνειας και μίσους. Μην επιτυγχάνοντας κάτι σημαντικό στην εργασία ή τον ελεύθερο χρόνο τους, συμμετέχουν αντισταθμιστικά σε στρατιωτικές επιχειρήσεις οι οποίες έχουν απτά και αναμφισβήτητα αποτελέσματα. Στερημένοι από την αυθεντική κοινότητα, συναρπάζονται από την αίσθηση ότι μοιράζονται έναν κοινό σκοπό, έστω κι αν αυτός δεν είναι άλλος από εκείνον της αντιμετώπισης κάποιου κοινού εχθρού, αντιδρώντας με οργή εναντίον οποιουδήποτε διαψεύδει την εικόνα της πατριωτικής ομοψυχίας.» (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

"Το Twitter είναι μέσο προκλητικό.Πάντα ανοικτό. Διαθέσιμο. Σε εσένα, αλλά και σε όλους. Προσφέρει την ευκαιρία της πρόκλησης την ίδια στιγμή που παρέχει και την παγίδα της.Όσοι "tweet-άρουμε" πολιτική και πολιτικά έχουμε έρθει αντιμέτωποι και με "επιβραβεύσεις" και με "επιτιμήσεις". Αντιμέτωποι και με τα λάθη μας, με τον παρορμητισμό και τη βιασύνη μας.Η ψηφιακή "δημόσια σφαίρα" μπορεί να αναδείξει έναν πολιτικό. Μπορεί, όμως, και να τον τραυματίσει. Ενίοτε θανάσιμα.Ένα tweet φαινομενικά συνοδεύεται από ευκολία.Η πολιτική, όμως, οφείλει να μην είναι παρορμητική και επιφανειακή. Η επιλογή της "ανάρτησης" οφείλει να είναι βασανιστική.Τα tweets που έχουν επιλεγεί εδώ γράφτηκαν με οδηγό αυτές τις σκέψεις.Κάθε ένα από αυτά είναι μια σφραγίδα. Στον κωδικοποιημένο του λόγο αποτυπώνεται επιγραμματικά η πολιτική μου φιλοσοφία. Η αντίληψή μου για τη Δημοκρατία. Τις προϋποθέσεις της συνύπαρξης. Την πορεία της χώρας. Τις εξωτερικές της σχέσεις. Τη θέση της στον κόσμο. Τη σχέση της με τη σύγχρονη ιστορία.Είμαστε ο λόγος μας.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαστε και τα tweet μας."

Με την πανδημία του κορονοϊού σε πλήρη εξέλιξη, η έκδοση αυτή περιλαμβάνει δύο κείμενα, βασισμένα σε εκπομπή που μεταδόθηκε από το διαδικτυακό ραδιόφωνο "Φωνή Αντίστασης", που επιχειρούν μία πρώτη προσέγγιση στην υγειονομική περίθαλψη και τη δημόσια υγεία στις δύο μεγάλες χώρες που οικοδομήθηκε ο σοσιαλισμός, στη Σοβιετική Ένωση και την Κίνα.Σε μια περίοδο σαν τη σημερινή, όπου ο "υπεραναπτυγμένος" καπιταλισμός αφήνει τους λαούς να πεθαίνουν κατά εκατομμύρια (2.400.000 οι νεκροί μέχρι σήμερα), αποτελεί σημαντικό ζήτημα η "εκ νέου ανακάλυψη" αυτών για τα οποία πάλεψαν και κατάφεραν οι απόπειρες επαναστατικού μετασχηματισμού του κόσμου.Αποτελεί ένα ζήτημα του σήμερα, που αναδεικνύει τις δυνατότητες των μαζών να αντισταθούν στην βαρβαρότητα, αλλά και να ξετυλίξουν την πορεία επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας.Και είναι πράγματι αξιοθαύμαστη η σύγκριση όσων κατάφεραν μέσα σε τόσο λίγα χρόνια οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης και της Κίνας, στηριγμένοι στις δυνάμεις τους και στην πίστη για το όραμα της κοινωνίας που οικοδομούσαν, με την απροθυμία και την ανημπόρια του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Προ ημερών στη Σουηδία έχασε τη δουλειά του γιατρός γιατί εξέφρασε υποψίες για την πραγματική ηλικία "ασυνόδευτων παιδιών" που ήταν ασθενείς του. Στην Ελλάδα 'ανήλικος' μετανάστης συμμετείχε στη δολοφονία νεαρού φοιτητή στου Φιλοπάππου. Η Ευρώπη εθελοτυφλεί μπροστά στο πρόβλημα ενω γεμιζει απο γειτονιές που είναι απροσπέλαστες στους ντόπιους κατοίκους. Στη Γαλλία τα ΜΜΕ και οι Αρχές επιμένουν να ομιλούν απλά για 'νεαρούς', όταν γίνονται άγρια επεισόδια μουσουλμάνων μεταναστών. Αυτή η απίστευτη "πολιτική ορθότητα" σε σχέση με μουσουλμάνους μετανάστες οδηγεί σε αρνητική λαική στάση απέναντί τους. Ο κόσμος δεν θέλει να κρύβεται η αλήθεια.Μιά νέα πραγματικότητα σιγά σιγά διαμορφώνεται. Καινούργιες 'ευρωπαικές' κοινωνίες χτίζονται. Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Κι εξηγεί τα αδιέξοδα που διαμορφώνονται. Δίχως υστερίες και κραυγές. Με γνώση αλλά και με αίσθηση του επείγοντος. Οφείλουμε όλοι να αφουγκρασθούμε το πρόβλημα. Και να κινηθούμε για την αντιμετώπισή του...

«Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε, τους δε ελευθέρους». Ηράκλειτος (544 π.Χ. - 484 π.Χ. περίπου). Άνοιξη του 1931. Το Διεθνές Ινστιτούτο για Πνευματική Συνεργασία, που υπάγεται στην Κοινωνία των Εθνών, είχε ξεκινήσει το 1931 ένα πρόγραμμα που ζητούσε από κορυφαίες πνευματικές προσωπικότητες της εποχής να συζητήσουν σε ανοιχτές επιστολές που θα αντάλλασσαν μεταξύ τους, θέματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Καλοκαίρι του 1932. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν καλείται να επιλέξει μία προσωπικότητα και να αλληλογραφήσει μαζί της για ένα φλέγον διαχρονικά κοινωνικό ζήτημα. Ο Αϊνστάιν επιλέγει τον Σίγκμουντ Φρόυντ. Θέμα της αλληλογραφίας, η εδραίωση της παγκόσμιας ειρήνης και οι τρόποι αποφυγής του πολέμου για τις επόμενες γενιές. Άνοιξη του 1933. Εκδίδονται στο Παρίσι σε τρεις γλώσσες (γερμανικά, αγγλικά, γαλλικά) οι επιστολές του Αϊνστάιν με τον Φρόυντ. Δυστυχώς τα σύννεφα του πολέμου είχαν ήδη ξεκινήσει να ξαναμαζεύονται πάνω από την Ευρώπη και η έκδοση έγινε σε μόλις 2000 αριθμημένα αντίτυπα των οποίων η κυκλοφορία απαγορεύτηκε στη Γερμανία. Οι φρικαλεότητες του πολέμου στην Ουκρανία φέρνουν το θέμα του πολέμου στην επικαιρότητα. Τι είναι ο πόλεμος; Είναι, άραγε, κάτι που υπακούει στις εσωτερικές αρχέγονες παρορμήσεις του ανθρώπου, ή είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που ακολουθεί ευρύτερες και περίπλοκες διαδικασίες που οδηγούν τη σημερινή φάση ανάπτυξης του ιμπεριαλισμού, τον ενεργειακό πόλεμο και το ξαναμοίρασμα του κόσμου σε σφαίρες επιρροής και στην παγκόσμια κυριαρχία; Δυστυχώς, οι επιστολές του Αϊνστάιν και του Φρόυντ παραμένουν επίκαιρες.

Τον "ολισθηρό" δρόμο της εξελισσόμενης στις μέρες μας επικίνδυνης σύγκρουσης μεταξύ Ευρωπαϊκού και Εθνικού Δικαίου και της συνακόλουθης αμφισβήτησης της δικαιοδοσίας του ΔΕΕ δεν τον "άνοιξε" πρώτο το Συνταγματικό Δικαστήριο της Πολωνίας. Είχαν προηγηθεί, ιδίως, αφενός το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (BVerfG), κυρίως με την απόφασή του "Weiss", της 5ης Μαΐου 2020. Και, αφετέρου, το Συμβούλιο της Επικράτειας της Γαλλίας ("Conseil d'Etat"), κυρίως με την απόφασή του "French Data Network et autres", της 21ης Απριλίου 2021. Και δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός ότι το Συνταγματικό Δικαστήριο της Πολωνίας εξέδωσε την επίμαχη απόφασή του -μετά πολλές διασκέψεις, όπως ήδη διευκρινίσθηκε- την 7η Οκτωβρίου 2021. Δηλαδή όταν είχαν ήδη "σύρει τον χορό" της αμφισβήτησης του Ευρωπαϊκού Δικαίου και της δικαιοδοσίας του ΔΕΕ δικαστήρια, οπωσδήποτε αδιαμφισβήτητης θεσμικής "βαρύτητας", όπως το BVerfG και το "Conseil d'Etat". Σίγουρα όμως, η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Πολωνίας δείχνει ότι η Χώρα αυτή έχει "υπερβεί τα εσκαμμένα". Και η Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμη και για λόγους που αφορούν την δική της "επιβίωση", δεν μπορεί πλέον να παρακολουθεί τις εξελίξεις χωρίς να δίνει, με τον απαιτούμενο δυναμισμό, τις πρέπουσες "απαντήσεις", urbi et orbi.

Ο Σουν Τσου αντλεί από τη σκέψη του Κομφούκιου και του Λάο Τσε: η σοφία έχει πρακτική ισχύ, η γνώση είναι δύναμη, η απερισκεψία και η άγνοια οδηγούν στον όλεθρο. Και το (όχι και τόσο, όπως βλέπουμε) εκπληκτικό για έναν στρατηγό και πολεμιστή όπως ο συγγραφέας του βιβλίου κρίσιμο πόρισμα είναι ότι οφείλει κανείς να αποφεύγει σχεδόν πάση θυσία το αντικείμενο του πονήματος, πάει να πει τον ίδιο τον πόλεμο.Από το επίμετρο του Γ.-Ι. ΜπαμπασάκηΓια περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια, Η τέχνη του πολέμου, το εμβληματικό έργο της κινεζικής κουλτούρας, έχει αποτελέσει κείμενο αναφοράς για όποιον αναζητά συμβουλές για τη στρατηγική τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και στις επιχειρήσεις, στις σχέσεις αλλά και στον αγώνα της ζωής.Το βιβλίο απαρτίζεται από δεκατρία σύντομα, πυκνά και περιεκτικά κεφάλαια, που με τη σειρά τους συντίθενται από ολιγόλογες παραγράφους. Με τόνο επιτακτικό, εκπληκτική ακρίβεια και σιγουριά, ο στρατηγός Σουν Τσου (544-496 π.Χ.) μας προσφέρει ένα διαχρονικά επίκαιρο έργο.

Ο Ελληνικός Μητροπολιτικός Ιστορικός Χώρος κατέχει κρισιμωτάτην γεωστρατηγικήν θέσιν επί του Rimlanc (για να ομιλήσομε με όρους της κλασσικής Αγγλοσαξονικής Γεωπολιτικής Σχολής), ήτοι της Περιμετρικής Ζώνης ή, άλλως, της Δακτυλίου Γης, πέριξ της συμπαγούς χερσαίας ευρασιατικής μάζας - και δη στον γεωστρατηγικώς σπουδαιότατον χώρον των Στενών των Δαρδανελλίων, του Ελληνικού Αρχιπελάγους και της Χερσονήσου του Αίμου, του οποίου χώρου η μείζων γεωστρατηγική λειτουργία είναι, και οφείλει πάντοτε να είναι, από την σκοπιά των Αγγλοσαξονικών Ναυτικών Δυνάμεων, η σταθερά και διαρκής ανάσχεσις της πιθανής εξόδου/ καθόδου της Μείζονος Χερσαίας Ευρασιατικής Δυνάμεως, ήτοι της Ρωσσίας, προς τις θερμές θάλασσες, προς Νότον...Ένεκεν της ιστορικής δικαιοσύνης οφείλει να λεχθεί ότι ήτο η Ρωσσική Αυτοκρατορία του Οίκου των Ρωμανώφ η Δύναμις εκείνη, η οποία, εξ αίτιας του Ελληνικού Ζητήματος, διέρρηξε τελικώς την Ιεράν Συμμαχίαν [...] και τροχοδρόμησε την σειράν εκείνην των διπλωματικών και στρατιωτικών ενεργειών, που τελικώς οδήγησαν εις την θετικήν (μερικώς έστω) έκβασιν της Ελληνικής Επαναστάσεως. Εν τούτοις, το εγκαθιδρυθέν καθεστώς ξένης «Προστασίας», μεθερμηνευόμενον εν τοις πράγμασιν ως διαρκής παρεμβατισμός της «Προστάτιδος Δυνάμεως» Μεγάλης Βρεταννίας -ενίοτε συνεπικουρούμενης υπό της Γαλλίας- καθώς και η τελική κατίσχυσις, εντός της ελληνικής κοινωνίας, ενός ηγεμονικού σχηματισμού με έκδηλον κομπραδορικόν χαρακτήρα έμελλε να προσδέσει το κράτος στο άρμα της αγγλικής πολιτικής [...]. Η θεμελιώδης αντίφασις της Μεγάλης Ελληνικής Επαναστάσεως υπήρξε η εδραίωσις της ηγεμονίας των Φαναριωτών, Κοτζαμπάσηδων και Κομπραδόρων και η φαλκίδευσις της Λαϊκής Κυριαρχίας μέσω της εισαγωγής κοινοβουλευτικού εποικοδομήματος δυτικού τύπου [...].

Η Γεωπολιτική γεννήθηκε πριν από τον ορισμό της – από την εποχή ακόμη του Ηροδότου προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τον κόσμο μέσω της γεωγραφίας. Το βιβλίο αυτό, αναλύοντας εκατό λέξεις-κλειδιά, μας εισάγει με απλό και σύντομο τρόπο σ’ αυτή τη συναρπαστική επιστήμη που ενσωματώνει πλέον στοιχεία από άλλα πεδία, όπως η Ιστορία και η Οικονομία, για να εξηγήσει τον πολύπλοκο σημερινό κόσμο. Διαβάζοντάς το, θα αποκτήσετε μια πολύ καλή γνώση όχι μόνο για τις εδαφικές διεκδικήσεις και τις πολεμικές συγκρούσεις ανάμεσα στους λαούς, αλλά και για τα νέα φλέγοντα ζητήματα της εποχής μας, από την τρομοκρατία μέχρι το πρόβλημα του περιβάλλοντος, τη μετεγκατάσταση της παραγωγής και τις πανδημίες.Η σειρά Que sais-je? (Τι ξέρω;) στην οποία ανήκει το βιβλίο είναι μια από τις πιο φημισμένες σειρές γενικών γνώσεων στον κόσμο. Από το 1941 μέχρι σήμερα εμπλουτίζεται συνεχώς, καλύπτοντας με εκλαϊκευμένο τρόπο μια τεράστια ποικιλία θεμάτων, από τον Όμηρο μέχρι τη γαστρονομία. Τίτλοι της σειράς έχουν μεταφραστεί σε 45 γλώσσες.Μπορεί ένας πόλεμος να είναι δίκαιος; Τι ακριβώς είναι η ισχύς των τροφίμων; Υπάρχει περίκλειστο κράτος που να είναι πάμπλουτο; Αυτά και άλλα 97 ερωτήματα απαντώνται απλά και διαφωτιστικά σ’ ένα βιβλίο-εισαγωγή σε μια επιστήμη που βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, καθώς μπορεί, σ’ έναν ρευστό κόσμο, να βοηθήσει τις προβλέψεις για την ευημερία, την ειρήνη και το μέλλον μας.Ο Pascal Gauchon και ο Jean-Marc Huissoud αποτελούν τους συντονιστές της παρούσας έκδοσης με συν-συγγραφείς τους Frederic Munier, Hugues Poissonnier και Cedric Tellenne.

Η μακροπρόθεσμη επιβίωση του Έθνους εξαρτάται από την εξασφάλιση της δυνατότητος της προασπίσεως των Εθνικών Συμφερόντων.Η ύπαρξη Εθνικής Στρατηγικής είναι αναγκαία προκειμένου να καθορίζονται τα Εθνικά Συμφέροντα και να καταγράφονται όλοι οι αναγκαίοι Αντικειμενικοί Στόχοι, οι πολιτικές που τους εξυπηρετούν και να εξασφαλίζεται η συνέχεια και συνέπεια της Πολιτείας ανεξαρτήτως των εναλλαγών των Κυβερνήσεων.

Το κείμενο αυτό αποτελεί μια κλασική σπουδή πολιτικής φιλοσοφίας των Διεθνών Σχέσεων, με επίκεντρο το μείζον ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης. Είναι επίσης μοναδικό στα πενιχρά, από θεωρητικής και όχι θεματολογικής απόψεως νεοελληνικά διεθνολογικά χρονικά.

Το συγκεκριμένο βιβλίο εξετάζει τις δύσκολες και πολλές φορές οδυνηρές διαδικασίες μέσω των οποίων ο πόλεμος στη σύγχρονη εποχή τερματίζεται και τι μπορεί να σημαίνουν οι διαδικασίες αυτές για το μέλλον.

Ο μικρός αυτός τόμος παρουσιάζει άρθρα/επιφυλλίδες τουσυγγραφέα, τα περισσότερα από τα οποία δημοσιεύθηκαν σεκυριακάτικα φύλλα της εφημερίδας Καθημερινή. Ο υπότιτλος"διάλογοι και διλήμματα" αντικατοπτρίζει τη διαλεκτικήπροδιάθεση του συγγραφέα στην αξιολόγηση των εξελίξεων, είτεαυτές αφορούν στην πρόσφατη κρίση της φυγάδευσης/σύλληψης τουΑμπντουλάχ Οτσαλάν, είτε στους έντονα αμφιλεγόμενουςβομβαρδισμούς των Σέρβων από το ΝΑΤΟ.

Πώς αντιμετωπίζεται το πρόβλημα της οικονομικής ανισότητας; Πώς καταπολεμάται η διαφθορά; Τι μπορεί να κάνει ένα κράτος για να διαχειριστεί το μεταναστευτικό ζήτημα;Όλες οι χώρες του κόσμου αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα. Ποιες είναι οι λύσεις;Ο δημοσιογράφος Τζόναθαν Τέπερμαν ταξίδεψε σε δέκα τοποθεσίες του πλανήτη και κατέγραψε πώς διάφορες χώρες έλυσαν δέκα από τα σημαντικότερα προβλήματα της εποχής μας.Ποιο ήταν το πρόγραμμα που εφάρμοσε η Βραζιλία για να καταπολεμήσει την ακραία φτώχεια; Πώς η κυβέρνηση του Μεξικού εξασφάλισε τη συναίνεση της αντιπολίτευσης και εφάρμοσε τις σημαντικές μεταρρυθμίσεις που είχε ανάγκη η χώρα; Πώς εξαφάνισε μέσα σε λίγα χρόνια τη διαφθορά η Σιγκαπούρη; Ο Τέπερμαν μίλησε με τους ηγέτες που εφάρμοσαν τις επιτυχημένες πολιτικές, και περιγράφει όχι μόνο τις διάφορες πτυχές τους, αλλά και πώς έφτασαν από θεωρίες, υποσχέσεις και νομοσχέδια να γίνουν πράξη.Τα αποτελέσματα μπορούν να αποτελέσουν παράδειγμα για όλες τις χώρες που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα.Το "Λύσεις Υπάρχουν" είναι ένα απαραίτητο εγχειρίδιο για σύγχρονους πολιτικούς και απαιτητικούς πολίτες.

Η διανοητική κατασκευή του μακαρθισμού ως λα'ι'κισμού εντάσσεται σε μια επαναξιολόγηση του λα'ι'κισμού στο ευρύτερο πλαίσιο ενός επαναπροσδιορισμού των ιδεολογικών και πολιτικών διαιρέσεων που διενεργούνται με τη δραματικη κρίση από την οποία διέρχεται η δημοκρατική αριστερά μεταξύ 1945 και 1950, με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου.

ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΜΑΣ με την Τουρκία πρέπει να καταστείσυνείδηση ότι αντί να παρακολουθούμε τις εξελίξεις και ναενεργούμε καθυστερημένα ή να μη ενεργούμε καν πρέπει να μηδιστάζουμε να ασκούμε έμπρακτα και δυναμικά τα δικαιώματά μας σετρόπο ώστε να προλαμβάνουμε και να αποτρέπουμε τα γεγονότα, εφ'όσον αυτά στρέφονται κατά των εθνικών μας συμφερόντων και εφόσονη εν γένει εξέλιξή τους δεν διασφαλίζει την ρύθμισή τους μεάλλον τρόπο.

Ο άνθρωπος της ορθόδοξης Ανατολής στον νέο κόσμο ελπίδων και αδιεξόδων που δημιουργείται καλείται πλέον στην ηθική τηςευθύνης και στην διαφάνεια της υπάρξεως, ανανεώνοντας δημιουργικά την παράδοση σε μια προοπτική της Αναστάσεως μεταμορφωτική του κόσμου της ιστορικής φθοράς...