ianos

Ο συγγραφέας Γκάι Έιμπλμαν ζει ως όμηρος της συζύγου του Βανέσας, μιας εκθαμβωτικά όμορφης κοκκινομάλλας που είναι αυταρχική, ευέξαπτη και έτοιμη για καυγά. Το πρόβλημα για τον Γκάι, όμως, είναι ότι ζει ως όμηρος και της Πόπι, της γοητευτικής πεθεράς του. Μοιάζοντας πιο πολύ με αδερφές παρά με μάνα και κόρη, οι δυο γυναίκες φτιάχνουν ένα θυελλώδες δίδυμο που τον εμπνέει για τις πιο απίθανες ιστορίες αλλά δεν τον αφήνει να συγκεντρωθεί αρκετά ώστε να γράψει έστω και μια από αυτές. Έτσι κι αλλιώς κανένας δε διαβάζει τα έργα του Γκάι. Κανένας δε διαβάζει γενικά. Ο Γκάι φοβάται ότι το διάβασμα είναι ξοφλημένη υπόθεση. Ο εκδότης του –που φοβόταν το ίδιο πράγμα– έχει αυτοκτονήσει. Ο ατζέντης του, όπως όλοι οι ατζέντηδες, κρύβεται. Στο μεταξύ, η Βανέσα γράφει ένα δικό της μυθιστόρημα και ο Γκάι φρίττει με τις συνέπειες μιας πιθανής συγγραφικής της επιτυχίας. Με αφετηρία την προσωπική απογοήτευση και την παγκόσμια απόγνωση, ο Γκάι αναρωτιέται αν είναι καιρός να δώσει στην αγάπη του για την ωραία πεθερά του μιαν άλλη, ερωτική διάσταση. Η λογοτεχνία μπορεί να έχει πεθάνει αλλά η ερωτική επιθυμία είναι ολοζώντανη. Και ο Γκάι ελπίζει ότι μέσα από αυτή την επιθυμία θα προκύψει άλλο ένα σπουδαίο βιβλίο.Οργισμένο, ελεγειακό, αγενές, η ΑΣΤΙΚΗ ΖΩΟΛΟΓΙΑ είναι ένα μυθιστόρημα για την αγάπη – την αγάπη για τη γυναίκα, τη λογοτεχνία, το γέλιο. Μια από τις πιο καλές στιγμές ενός από τους πιο σπαρακτικά αστείους συγγραφείς της εποχής μας.

Είκοσι τέσσερις «Παραλλαγές Αίνιγµα», όσα και τα γράµµατα της αλφαβήτου, σύντοµες και παράξενες ιστορίες, είκοσι τέσσερις µικρές ραψωδίες, είκοσι τέσσερα αστραπιαία µικροδιήγηµατα, µεγάλης έντασης και εξαιρετικής συµπύκνωσης που, κουβαλώντας στις πλάτες τους σελίδες µυθιστορηµάτων, συνοµιλούν µε την αλληγορία ή την παραβολή, ερωτοτροπούν µε τον κινηµατογράφο και τη χιµαιρική υλικότητα της µουσικής. Από τον «Αθάνατο» (α) που ανοίγει τη συλλογή έως την «Παράλληλη δράση» (ω) που την «κλείνει», δαγκώνοντας την ουρά της και ανοίγοντάς τη στην απεραντοσύνη, ο αναγνώστης καλείται να παρακολουθήσει –µε οδηγό τα διπλά λογοτεχνικά και κινηµατογραφικά µότο και τις αφιερώσεις που λειτουργούν ως τροχιοδεικτικά του νοήµατος– ένα υπόγειο δίκτυο αναφορών και αντικατοπτρισµών που αγκαλιάζουν το σύνολο της τέχνης, δηλαδή της ανθρώπινης ζωής.

Η απαγωγή της ωραίας Ελένης, γυναίκας του βασιλιά της Σπάρτης, ήταν η αιτία του Τρωικού πολέμου που κράτησε δέκα χρόνια. Ο Όμηρος, που έζησε στην Ελλάδα τον όγδοο αιώνα π.Χ., μας διηγείται συναρπαστικά τις περιπέτειες του τελευταίου χρόνου του πολέμου.Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια είναι τα πρώτα λογοτεχνικά έργα της Ευρώπης.

ΜΙΑ ΠΑΡΤΙΔΑ ΣΚΑΚΙ

Ανά τους αιώνες ο πόλεμος δεν έπαψε να μετασχηματίζει βίαια την κοινωνική, την πολιτική και τη θρησκευτική ζωή των ανθρώπων. Κάθε κοινωνία και κουλτούρα σφυρηλατεί και ενισχύει μέσω των πολεμικών της αφηγήσεων ένα αίσθημα κοινού πεπρωμένου για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, και ο τρόπος με τον οποίο μια κοινότητα αντιλαμβάνεται μια σύγκρουση του παρελθόντος μπορεί να έχει βαθιές και τραγικές συνέπειες. Ο Τζέρεμυ Μπλακ μελετά τον πόλεμο ως παγκόσμιο φαινόμενο και όχι ως μια απλή αλληλουχία στρατιωτικών ηγετών, τακτικών μάχης ή βελτιώσεων στα όπλα. Προσφέρει μια εξαιρετικά περιεκτική επισκόπηση, που εκτείνεται από την Κίνα των Χαν ως την Ασσυρία, από τη Μεσοποταμία ως την Τροία, από την αυτοκρατορική Ρώμη ως τη ναπολεόντεια Γαλλία, από το Βιετνάμ και το Αφγα-νιστάν ως την Ουκρανία.

Ο Ανρί, ιδιοκτήτης ενός µικρού παραδοσιακού µπιστρό σε µια επαρχιακή πόλη της Γαλλίας, είναι ένας ασυναγώνιστος µάγειρας, που προσφέρει γαστριµαργικές απολαύσεις µε τα πιο απλά υλικά. Δε θέλει όµως ο γιος του ο Ζυλιέν να ακολουθήσει το επάγγελµά του, ούτε να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση, αν και ποτέ δεν του έχει εξηγήσει γιατί. Όπως ακριβώς δεν του είπε ποτέ ούτε γιατί τους εγκατέλειψε η µητέρα του Ελέν πριν από τριάντα χρόνια. Όταν ο Ανρί πέφτει σε κώµα, ο Ζυλιέν, που περνά ώρες κοντά του, κρατώντας του το χέρι, θυµάται το χαµένο τετράδιο των συνταγών του πατέρα του, όπου τον έβλεπε, από τα παιδικά του χρόνια, να σηµειώνει τις συνταγές και τα µυστικά της κουζίνας του. Ο Ζυλιέν είναι αποφασισµένος να βρει αυτό τον τελευταίο σύνδεσµο µε τον πατέρα του. Θα µπορέσουν άραγε τα µυστικά της µαγειρικής να τον βοηθήσουν επιτέλους να καταλάβει και τα µυστικά που έχει κρατήσει ο Ανρί όλα αυτά τα χρόνια;Το Τετράδιο των Συνταγών σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός ανθρώπου για τον οποίο η µαγειρική είναι κάτι περισσότερο από επάγγελµα – είναι η καθηµερινή ευχαρίστηση του να µοιράζεσαι και µια τέχνη για να ξεπερνάς τις δυσκολίες.

Στο κοντινό μέλλον, στον απόηχο της σφοδρής καταιγίδας που πλήττει την πόλη της Νέας Υόρκης, ανατέλλει η εποχή των παραδοξοτήτων. Ένας καθ’ όλα προσγειωμένος κηπουρός ανυψώνεται ξαφνικά από το έδαφος και μένει να αιωρείται. Ένας κομίστας ξυπνάει στο δωμάτιό του για να βρεθεί αντιμέτωπος με μια μυστηριώδη οντότητα, εντυπωσιακά όμοια με τον Ινδό ήρωα που ο ίδιος δημιούργησε με το πενάκι του. Ένα εγκαταλειμμένο από τη μητέρα του μωρό διαθέτει την έμφυτη ικανότητα να εντοπίζει τη διαφθορά και να σημαδεύει τους ενόχους με δερματικά έλκη. Μια σαγηνευτική χρυσοθήρας θα επιστρατευτεί για να πολεμήσει δυνάμεις ισχυρότερες από κάθε φαντασία.Δεν το γνωρίζουν, αλλά όλοι κι όλες τους κατάγονται από τα ιδιόρρυθμα πλάσματα που είναι γνωστά ως τζιν και κατοικοεδρεύουν σ’ έναν κόσμο χωρισμένο από τον δικό μας με ένα πέπλο. Αιώνες νωρίτερα η Ντούνια, πριγκίπισσα των θηλυκών τζιν, των τζίνια, ερωτεύτηκε έναν θνητό ορθολογιστή φιλόσοφο και απέκτσαν τεράστιο αριθμό απογόνων, οι οποίοι, ανυποψίαστοι ως προς τις υπερφυσικές ικανότητές τους, εξαπλώθηκαν σε όλη την υφήλιο.Από τη στιγμή που τα σύνορα των δύο κόσμων θα παραβιαστούν, τα παιδιά της Ντούνια μαζί με τους γήινους βοηθούς τους θα παίξουν ζωτικό ρόλο στον πόλεμο ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, μαχόμενοι επί χίλιες και μία νύχτες – που πάει να πει, δύο χρόνια, οχτώ μήνες και είκοσι οχτώ νύχτες. Είναι μια εποχή συγκλονιστικών ταραχών, στη διάρκεια της οποίας τα λόγια θα γίνουν δηλητήριο, η σιωπή αρρώστια, και κάθε ήχος μια πιθανή κατάρα.Εμπνευσμένο από τους παραδοσιακούς μύθους της Ανατολής, το μυθιστόρημα του Σαλμάν Ρούσντι είναι ένα αριστούργημα για τις αρχέγονες συγκρούσεις που εξακολουθούν να υφίστανται στον κόσμο μας.

Young, handsome and good-hearted - but also impulsive, Jason arrives in Iolcus determined to claim the throne that his uncle has stolen from his father. However, the wily Pelias first asks him to perform a deed that will take him on a long, mythical journey full of unbelievable adventures.

Νέος, ωραίος, καλόκαρδος αλλά και εκδικητικός, φτάνει στην Ιωλκό ο Ιάσονας για να απαιτήσει τον θρόνο που έχει κλέψει ο θείος του απ΄ τον πατέρα του. Ο πονηρός Πελίας τού ζητάει πρώτα μια χάρη.

Με απίστευτες σε λεπτομέρεια πολύχρωμες εικόνες που παραπέμπουν σε μινιατούρες, κυκλοφορεί από τις Eκδόσεις Πατάκη, εντελώς ανανεωμένος, ο Μεγαλέξανδρος της Σοφίας Ζαραμπούκα. Ατμοσφαιρικά σχέδια που σε ταξιδεύουν στις εξωτικές του κατακτήσεις, σκηνές από τις μεγάλες μάχες με παράταξη στρατευμάτων έτοιμων να κατακτήσουν μικρούς και μεγάλους αναγνώστες.

Γνωστός ως ο τελευταίος αριστερός επιζών της Αυστραλίας, ο Φέλιξ Μουρ κατηγορείται και καταδικάζεται για συκοφαντική δυσφήμηση. Δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά μάλλον είναι η τελευταία, αφού χάνει τη δουλειά του. <br>Ως από μηχανής θεός εμφανίζεται ένας παλιός φίλος, ο Γούντι Τόουνς, πρώην σύντροφος στους εργατικούς αγώνες και νυν εκατομμυριούχος, και του αναθέτει να γράψει ένα βιβλίο το οποίο θα μπορούσε να σώσει τη ζωή μιας νεαρής χάκερ που αντιμετωπίζει την έκδοσή της στις ΗΠΑ. <br>Είναι δυνατόν η Γκάμπι, που κατάφερε να εισχωρήσει στο σύστημα ασφαλείας φυλακών της Αυστραλίας, να γνώριζε ότι θα κήρυσσε κυβερνοπόλεμο στην Αμερική; Θα μπορέσει ο Φέλιξ να την προσεγγίσει και να καταλάβει τις ενέργειές της, δεδομένου ότι πιστεύει πως γεννήθηκε για να γράψει την ιστορία της; <br>Ο γκριζομάλλης δημοσιογράφος βλέπει τις πολιτικές πεποιθήσεις της Γκάμπι μέσα από τον φακό της ειδικής σχέσης που συνδέει την Αυστραλία με την Αμερική για περισσότερα από σαράντα χρόνια. Οδηγούμενος από την εμμονή του με το πραξικόπημα του 1975 και τις «μικρές μάχες» που συνέβησαν κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Φέλιξ θα υποχρεωθεί να κατανοήσει ότι αυτό που ζει είναι η ιστορία της Γκάμπι και όχι η δική του. <br><br>Ο βραβευμένος με Booker Πίτερ Κάρεϊ φέρνει στο φως τον κόσμο των χάκερ και των ριζοσπαστικών δυνάμεων με φόντο τη σχέση των ΗΠΑ με τον φίλο και πελάτη της, την Αυστραλία. To ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΗ είναι ο Κάρεϊ στα καλύτερά του: σκοτεινός, αστείος και αξέχαστος.

Με το που γύρισα από τη Σκύρο τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη, έτρεξα αμέσως σε μια άλλη κλινική –μάθαινα από γνωστούς νέα του στο νησί– όπου τον είχαν πάει, γιατί πλησίαζε το τέλος του. Με υποδέχτηκε μια ηλικιωμένη γυναίκα, μαυροντυμένη, που μου συστήθηκε ως η μεγάλη του αδελφή (ο φίλος μου ήταν μοναχογιός) και σε μιαν άκρη, πάνω σε μια καρέκλα, καθόταν μια ακόμα μαυροφορεμένη γριά, ένα χούφταλο, πάνω από τα ενενήντα της. «Η μάνα μας», μου ψιθύρισε η αδελφή του. Εν τω μεταξύ είχε κυκλοφορήσει το βιβλίο που είχε στείλει για τύπωμα. Ο φίλος μου βρισκόταν βυθισμένος στο κρεβάτι του μ’ έναν ορό στο χέρι. Τον χάιδεψα, του φίλησα το μέτωπο και ζαλισμένος, άνοιξε τα μάτια του. Μόλις με αναγνώρισε, έβγαλε μια αδύνατη φωνή χαράς, ένα «χα, χα, ήρθες;». «Ήρθα», του είπα, «για να μου πεις αν σ’ άρεσε και πόσο χάρηκες για το καινούργιο σου βιβλίο που από το ίντερνετ έμαθα πως κυκλοφόρησε εδώ και δυο βδομάδες.» Με κοίταζε σαν χαμένος. «Δεν σου το έφεραν; Κανείς;» Κούνησε αρνητικά το κεφάλι του. […] Όταν του το πήγα, το έπιασε στα χέρια του, μια σπίθα χαράς άστραψε στα μάτια του, που τα έκλεισε όμως γρήγορα πάλι. Ανοίγοντας σιγανά την πόρτα του θαλάμου για να φύγω, γύρισα το κεφάλι μου και είδα πάνω στις δυο καρέκλες δυο μαυροφορεμένες φιγούρες, σαν σκιές, να περιμένουν τον θάνατο του παιδιού και αδελφού τους. Ο φίλος μου πέθανε στα εβδομήντα πέντε του χρόνια, δυο μέρες αργότερα. Ήταν έντεκα Σεπτεμβρίου του 2010.Στην κηδεία του κόσμος πολύς. Συγγενείς, φίλοι και σχεδόν όλοι οι συνάδελφοί του και αρκετοί φοιτητές. Μεταξύ των συναδέλφων και οι δύο πρώην αγαπημένες του φοιτήτριες. Εκείνη, μάλιστα, η πιο ξεχωριστή, διάβασε και έναν ωραίο επικήδειο, που αργότερα δημοσίευσε. Ακολούθησε κι ένα συνέδριο αφιερωμένο στη μνήμη του, τον Νοέμβριο του 2011. Είπα κι εγώ λίγα λόγια για τη γνωριμία μας. Η δική μου, όμως, μνήμη παραμένει κολλημένη στις δύο μαυροφορεμένες φιγούρες, αυτές τις σκιές που βρίσκονταν δίπλα του τη στιγμή της αποδημίας του.

...Από τα μισάνοιχτα βλέφαρά της η Άννα βλέπει μια άσπρη πεταλούδα να μπαίνει από το παράθυρο και να στέκεται για λίγο στο καλάθι με τα αμάραντα.Χαμογέλασε χωρίς να το θέλει. Ύστερα άρχισε να σκέφτεται σοβαρά. Έπρεπε. Πέρασε "απέναντι". Είδε τα πράγματα αλλιώς. Ξεκάθαρα. Η αλήθεια την πλήγωνε. Θύμωσε. Σηκώθηκε από τον καναπέ. Πήγε στο μπάνιο. Κάτω από το ντουζ άρχισε να χαλαρώνει. Να βρίσκει την πραγματική της υπόσταση. Κάπου, μέσα στο χάρτη του μυαλού της, υπάρχει το μυστικό νησί. Η καταφυγή. Η μυστική κρύπτη της ζωής της. Εκεί όπου καταφεύγει στις δυσκολίες και όλα αλλάζουν. Όλα γίνονται όπως εκείνη θέλει. Οι αλήθειες και τα ψέματα τι σημασία μπορεί να έχουν τώρα πια; Τι σημασία έχει αν έγιναν ή δεν έγιναν τόσα πράγματα; Στο χέρι της είναι να κρατήσει ή να μην κρατήσει τίποτα. Να αλλάξει ή να μείνει η ίδια. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Χαμογέλασε κι έστειλε ένα θερμό φιλί στο είδωλό της...

Τούτο το μικρό χρονικό έχει σκοπό να ξεθάψει από την αφάνεια τη θυσία αφανών ηρώων, να βοηθήσει να ξαναζήσουν οι μαρμαρωμένες, όχι ποτέ πεθαμένες, θρυλικές μορφές και να ζωντανέψουν οι πολύμορφες εκδηλώσεις της Εθνικής Αντίστασης. Να ξαναφέρει στη θύμηση τις κρίσιμες ώρες που πέρασε η πατρίδα μας σε μια κρίσιμη πάλη για τη λευτεριά, που «δεν είναι ουρανός στον κόσμο, δεν είναι ωραιότητα στη φύση, που να την αξίζει. Όπου λείπει είναι νύχτα και σκοτάδι, όπου βασιλεύει, ξεπερνάει τον ήλιο με το φως της».Ν. Δ. ΤζουγανάτοςΗ εικόνα του αυστηρού και άτεγκτου δασκάλου που ο Νικόλαος Τζουγανάτος εξέπεμπε ως φιλόλογος στο Βαρβάκειο και μετέπειτα ως κορυφαίος φροντιστής, δεν προδιέθετε διόλου ότι, επί Κατοχής και στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν, είχε πάρει και αυτός σημαντικά ρίσκα για την πατρίδα, την αντίσταση και τη δικαίωση των αγωνιστών της. Η μαρτυρία του Νικολάου Τζουγανάτου, συγκλονιστική από μόνη της, συνοδευόμενη από το εξαιρετικά κατατοπιστικό επίμετρο του Στρατή Μπουρνάζου, εμπλουτίζει τη βιβλιογραφία της δεκαετίας του 1940 με ένα μοναδικό τεκμήριο: με την αυστηρότητα και την ακριβολογία του φιλολόγου, καταγράφει τις ιερότερες παρακαταθήκες απλών συνήθως ανθρώπων, που είχαν θυσιάσει τα πάντα για την πατρίδα.

Η ζωή μου έμοιαζε τόσο πολύ με την εναλλαγή της μέρας με τηνύχτα. Είχα ωστόσο κλέψει λίγη βροχή, την καρδιά του Μιχάλη,λίγο άσπρο από το πουκάμισο του Αρη, ένα μακρινό πλάνο τηςΘάλασσας του Φεγγαριού, την παράσταση της αγάπης... και τονπατέρα μου.

ΜΕ ΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ Μ'ΟΝΕΙΡΟ

Ο συγγραφέας προσφέρεται να ταρακουνήσει το μυαλό σας με ταψυχοδιεγερτικά φυτά, μια πολύ φρόνιμη συνταγή. Λίγο καφέ από τημία, λίγο κάνναβη από την άλλη...Συμφωνείτε ή διαφωνείτε μαζίτου, οι Ψυχολιχουδιές θα γαργαλήσουν τα νεύρα σας. Έναςπετυχημένος συνδυασμός χιούμορ και αργοναυτικής τρέλλας.

Από το 1977 έως το 2012 η ελληνική πολιτική ζωή οργανώθηκε στη βάση ενός ισχυρού δικομματικού συστήματος με τη Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) και το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠαΣοΚ). Επί τριάντα πέντε χρόνια το σύστημα αυτό, με την εναλλαγή των κομμάτων που το συγκροτούσαν στην εξουσία, διασφάλισε τη μακρότερη περίοδο πολιτικής σταθερότητας, δημοκρατικής ομαλότητας και οικονομικής ευημερίας της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Πώς διαμορφώθηκε, ποιοι ήταν οι πρωταγωνιστές του, πώς λειτούργησε, πώς διασφάλισε την ανανέωση και την αναπαραγωγή του σε δώδεκα συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, τι το υπονόμευσε, πώς οδηγήθηκε στην κρίση και την απορρύθμισή του μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο πολιτικής αποσταθεροποίησης στην Ευρώπη;

ΤΟ ΝΑ ΠΙΝΩ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΕΛΙΞΙΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΜΟΥ. ΗΤΑΝ ΜΙΑ πράξη επαναστατική, μια πράξη αντίδρασης, αντίστασης. Στην αρχή μπορεί και να ήταν έτσι. Το οινόπνευμα άνοιγε δρόμους. Τί πλάνη! Η επανάσταση πνίγηκε μέσα σε θάλασσες ποτού, σε μεθυσμένες νύχτες καταστροφής, στα κόκκινα, σε ανόητα φιλιά, στο αλόγιστο, ξόδεμα του χρόνου. Πέρασα και καλά, μα σαν ήλθε η ώρα, το αλκόολ που μου "έδινε" απλόχερα τον πρώτο καιρό, ήλθε σαν τοκογλύφος πιστωτής, όχι μόνο να μου τα πάρει όλα, μα και να με ρίξει στην ανημπόρια, στην αρρώστια και στο χάσιμο του ίδιου μου του εαυτού.

ΤΟΠΟΙ

Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΙΩΝ

Η καταπληκτική ιστορία του Τζον Ντουλίτλ, του γιατρού που προτιμάει να γιατρεύει ζώα από ανθρώπους. Ο παπαγάλος του τον πείθει να γίνει κτηνίατρος και του μαθαίνει πώς να συνεννοείται με τα ζώα στη γλώσσα τους. Η φήμη του μεγαλώνει καθώς το ένα ζώο πληροφορεί το άλλο για τον κτηνίατρο που τα καταλαβαίνει και τα μεταχειρίζεται ανάλογα με τις ανάγκες τους. Οι περιπέτειες του γιατρού τον ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο μέχρι και το φεγγάρι.

Το 1968 είναι μια χρονιά που συντάραξε τον κόσμο: Επεισοδιακοί Ολυμπιακοί Αγώνες στο Μεξικό, δολοφονία του Ρόμπερτ Κέννεντυ, καταστολή της εξέγερσης στην Τσεχοσλοβακία γνωστής ως Άνοιξης της Πράγας, απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα από τον Αλέκο Παναγούλη. Το ίδιο αυτό καλοκαίρι ένας αιθεροβάμων έφηβος –που παραθερίζει οικογενειακώς στα νότια προάστεια– παρακολουθεί έκθαμβος στο απέναντι σπίτι μία γυμνή κυρία με κίτρινη εσάρπα. Mέσα από τα κιάλια εμφανίζονται εικόνες που θυμίζουν σκηνές από τον Τεν Τέν, αλλά και από τον Σιωπηλό μάρτυρα, του Χίτσκοκ και το Μπούμερανγκ, του Γιάννη Μαρή. Η κίτρινη εσάρπα της πρωταγωνίστριας θα μείνει βαθιά χαραγμένη στην εφηβική μνήμη σαν μακρινό πλάνο από ταινία θρίλερ.Είκοσι χρόνια μετά, στα ίδια μέρη, θα εμφανιστεί απρόσμενα ένας άλλος έφηβος. Σαν σε σίκουελ, η ιστορία θα λάβει νέες διαστάσεις. Ο έφηβος «ανιψιός» προχωράει στην παράτολμη εξερεύνηση της ερημωμένης πια μονοκατοικίας του 1968 και αποκαλύπτει στον «θείο» του μια εντελώς διαφορετική εκδοχή της πραγματικότητας που αναδύεται από το σκοτεινό παρελθόν.Πρόκειται για μια αρθρωτή νουβέλα ενηλικίωσης, που γράφτηκε ως παιγνιώδης διάλογος ανάμεσα σε δύο συγγραφείς. Τους χωρίζουν οι δύο δεκαετίες που μεσολαβούν ανάμεσα στην Ελλάδα της χούντας και την Ελλάδα της Αλλαγής, αλλά τους ενώνει ένα τραγούδι του Τόνυ Πινέλλι («Όταν έρθει η μέρα που ξέρεις»), μουσική γέφυρα των εποχών και των κειμένων.

Το βιβλίο αυτό εξηγεί πώς η Ελλάδα πέτυχε να γίνει πλήρες μέλος της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) ξεκινώντας, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, κάτω από εξαιρετικά αντίξοες οικονομικές συνθήκες. Δεν σταματά όμως εκεί. Αντλώντας μαθήματα από την δεκαετία του 1990, θέτει στόχους για το μέλλον και προτείνει τα μέσα για την επίτευξή τους προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η ευημερία του ελληνικού λαού και να υλοποιηθεί η πραγματική σύγκλιση.

Είμαι πια ογδόντα οκτώ χρονώ… Έζησα όλα τα συγκλονιστικά γεγονότα της εποχής μου: τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο· τη γερμανική Κατοχή, τον Εμφύλιο και τις συνέπειές του· την περίοδο της αντιπαροχής, που άλλαξε τη μορφή του τόπου και του τρόπου της ζωής μας· τη χούντα των συνταγματαρχών, που την ένιωσα στο πετσί μου ως στρατιωτικός γιατρός, όταν με αποστράτευσαν το 1968. Τα βιώματα της ζωής μου αποτέλεσαν το υλικό της λογοτεχνικής μου κατάθεσης. Ποτέ μου, όμως, δεν φαντάστηκα ότι στις αρχές της δεκαετίας του 2010 θα έβλεπα συσσίτια για λιμοκτονούντες συνανθρώπους μου, όπως αυτά που έζησα παιδί επί Κατοχής. Ούτε μπορούσα να φανταστώ ότι την τελευταία χρονιά της δεκαετίας αυτής θα ζούσα και μια πανδημία με εκατόμβες νεκρών. Στην ηλικία που βρίσκομαι δεν γράφω πια εύκολα. Αναρωτιέμαι τώρα ποιο ήταν το ερέθισμα για να γράψω αυτό το τελευταίο βιβλίο μου για την πανδημία του κορονοϊού, που απροσδόκητα μας προέκυψε. Δεν ήταν τόσο τα γεγονότα, όσο ο λόγος του καθηγητή Σωτήρη Τσιόδρα, που καθημερινά μάς μιλούσε. Τον καθηγητή δεν τον ήξερα· για την ακρίβεια, αγνοούσα την ύπαρξή του. Όταν μάλιστα, ύστερα από λίγο, κάποιοι ανόητοι άρχισαν να τον λοιδορούν στα μέσα μαζικής δικτύωσης, κάθισα ξανά μπροστά στον υπολογιστή μου και, επιλέγοντας γραμματοσειρά με μεγάλα γράμματα, άρχισα να γράφω το βιβλίο.

Αθήνα, 2025. Ενα συνηθισμένο τροχαίο ατύχημα φέρνει έναν νέοάνθρωπο μέχρι τα σύνορα του άλλου κόσμου και τον κρατά εκεί γιαπέντε μήνες. Μια άγνωστη δύναμη τον επαναφέρει στη ζωή. Ομωςτίποτα δεν θα είναι ποτέ πια ίδιο, ούτε για αυτόν, ούτε για τηναδερφή του, μια συντηρήτρια έργων τέχνης με ισχυρή διαίσθηση,ούτε για τη δυναμική φίλη του με το μαθηματικό μυαλό και τηντετράγωνη λογική. Οι δυο κοπέλες ενώνουν τις δυνάμεις τους γιανα βοηθήσουν τον άνθρωπο που αγαπούν. Προσπαθούν να διαπιστώσουντι είναι αυτό που τους συμβαίνει και έρχονται αντιμέτωπες με μιανέα πραγματικότητα, που δείχνει να τις ξεπερνά. Ενα συναρπαστικόαλλά και επικίνδυνο ταξίδι κατάδυσης μέσα στον εαυτό τουςξεκινά.

Στη διάρκεια ενός ταξιδιού, σε μια τυχαία συνάντησή τους, τρειςπαιδικοί φίλοι αποφασίζουν να επανασυνδεθούν και ναξαναφτιάξουν το μουσικό συγκρότημα που είχαν παλιά. Το ταξίδισυνεχίζεται, το λυρικό άλλοθι της μουσικής λειτουργεί και τοεγχείρημα μετατρέπεται σε ένα λυτρωτικό μακροβούτι στο παρελθόνμέσα από μια διαδικασία ανακάλυψης τόπων, ανθρώπων και κρυφώνκαταστάσεων. Οι τόποι εναλλάσσονται και η αφηγηματική μηχανήπαίρνει μπρος συνθέτοντας με αδρά χρώματα μια τοιχογραφία τηςζωής των τελευταίων τριάντα χρόνων.

Ένα δίγλωσσο μικρό φωτογραφικό λεύκωμα με σκύλους και λόγια διάσημων κυνόφιλων.

Ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα που η δράση του εκτυλίσσεται με αναδρομές σε μακρινές δεκαετίες και κορυφώνεται στη διάρκεια ενός παρατεταμένου καλοκαιριού του πολύ παλιού σήμερα.Οι ήρωές του ζουν έντονα τις συγκρούσεις ανάμεσα στην υποκειμενική τους θέληση, το όραμα της γενιάς τους και σε μια πραγματικότητα που αλλάζει χωρίς να τους ζητά την άδεια. Η συνύπαρξη της γενναιοφροσύνης και της μικροψυχίας, της προδοσίας και της γελειότητας· η ζωή που γράφει το δικό της τέλος κι αρχή στα παραμύθια· το όνειρο του έρωτα που μας εγκαταλείπει παραμένοντας, ωστόσο, ζωντανό – είναι μερικά από τα θέματα του βιβλίου.Οι αστραπές και οι εκλείψεις του μέλλοντος φωτίζουν και σκιάζουν τα προσωπικά και συλλογικά δράματα των ηρώων του που ξανά ταλαντεύονται ανάμεσα στη φυγή, την εξέγερση και την υποταγή.Η δομή του βιβλίου παρουσιάζει αναλογίες με ένα δίσκο με τραγούδια μακράς διαρκείας: τα κεφάλαιά του έχουν κάποια αυτοτέλεια, αλλά ταυτόχρονα υπηρετούν και προβάλλουν τη γενικότερη σύνθεση. Τα παπούτσια, όπως και τα άλλα σύμβολα που αναφέρονται στο βιβλίο, δεν είναι παρά το πρόσχημα για το ξετύλιγμα του μύθου.

Ιανουάριος 1944: η μαύρη σκιά καλύπτει ακόμα την Ευρώπη.Κλεισμένη σε στρατόπεδο, μια γυναίκα, η Μίλενα Γιέσενκα, θυμάταιτα νιάτα της, την προπολεμική Πράγα, τις λογοτεχνικές συζητήσειςστα καφέ, του πολιτικούς της αγώνες αλλά κυρίως εκείνον, τοΦραντς Κάφκα, το μεγαλοφυή συγγραφέα, τον άντρα που κυριευόταναπό πανικό στη θέα της σάρκας της γυναίκας που αγαπούσε.

Τα κείμενα του ανά χείρας τόμου είναι αυτό που περιγράφει οτίτλος τους: οδόσημα για τον προσανατολισμό του αναγνώστη στοτοπίο της νεοελληνικής λογοτεχνίας - από τον Σολωμό, τονΠαλαιολόγο, τον Βικέλα, τον Καλλιγά, τον Μητσάκη, τον Παλαμά,τον Εγγονόπουλο, τον Ελύτη και τον Σεφέρη ώς τον Αλεξάνδρου,τον Κάσδαγλη, τον Κοτζιά, τον Μπακόλα, τον Φραγκιά, τον Χατζή,τον Χειμωνά, τον Βαλτινό, τον Μηλιώνη και τονΠαπαδημητρακόπουλο. Το οδόσημο, ωστόσο, είναι πάντα μια ένδειξηκι όχι ένας εξαντλητικός χάρτης ή πίνακας με σεσημασμένες όλεςτου τις λεπτομέρειες. Κι έτσι φιλοδοξώ να διαβαστούν και ταπαρόντα κείμενα: όχι ως τακτοποιημένη και κατά στάδια θεώρησητης νεοελληνικής λογοτεχνίας στην αδιατάρακτη διαχρονία της,αλλά, αντιθέτως, ως ένα είδος ελεύθερης διαπραγμάτευσηςορισμένων κάποτε λιγότερο και κάποτε περισσότερων κρίσιμωνμορφολογικών και θεματικών ζητημάτων, που απασχόλησαν, με τονέναν ή τον άλλο τρόπο, τους Ελληνες συγγραφείς κατά τη διάρκειατου 19ου και του 20ού αιώνα.

Μετά από σαράντα χρόνια ανάπτυξης και ξέφρενου καταναλωτισμού η χώρα μας χρεοκόπησε. Μαζί με την οικονομία διολίσθησαν και οι αξίες που μας είχαν κατατάξει μεταξύ των πιο ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου: η αριστεία, η επιχειρηματικότητα, το προοδευτικό πνεύμα, η οικογενειακή αλληλεγγύη, η κοινωνική συνοχή.Η σύγχρονη διεθνής οικονομική πραγματικότητα αφήνει λιγοστά περιθώρια αισιοδοξίας για το μέλλον μικρών πληθυσμιακά και αδύναμων οικονομικά και τεχνολογικά χωρών. Επιπλέον η ιστορική ατυχία να συνορεύουμε με την αγνώστων προθέσεων και κοινωνικοπολιτιστικών φιλοδοξιών Τουρκία μάς επιβάλλει ως πρώτη εθνική προτεραιότητα την άμυνα της χώρας.Για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις αυτές οφείλουμε να στοχαστούμε το μέλλον της χώρας σε βάθος πολλών δεκαετιών και ουχί μιας εκάστοτε τετραετίας. Οφείλουμε να θέσουμε προτεραιότητες και να επιλέξουμε στρατηγικές μακρόχρονης ανάκαμψης και ανάπτυξης στην οικονομία, την άμυνα και την τεχνολογία.Στο μικρό αυτό δοκίμιο επιχειρείται μια αναζήτηση των αιτιών της κρίσης και κατατίθενται τρεις φιλόδοξες προτάσεις για την επαναφορά στην κοινωνία της αισιοδοξίας και της συνοχής, αναγκαίων συνθηκών για την ανάκαμψη της χώρας.

Ο Λάιος τον διέκοψε απότομα. Και πάλι δεν με κατάλαβες, είπε απελπισμένος και τον έπιασε απ’ το μπράτσο κάνοντας ένα νόημα στους άντρες που παρακολουθούσαν τη συζήτηση να πλησιάσουν κι άλλο, δεν είναι μόνο ότι μαθεύτηκε, το πράγμα είναι πιο σοβαρό, κυκλοφορεί η φήμη πως έρχεται. Ο Δαμιανός απόρησε· ποιος έρχεται άνθρωπέ μου; ποιος, πανάθεμά τον, που σ’ έχει κάνει να πανιάσεις έτσι; Ο Καμουζάς, είπε ο Λάιος, έρχεται ο Καμουζάς. Η ιστορία αυτού του βιβλίου βασίζεται σε πραγματικό γεγονός που βρήκα καταγεγραμμένο στις προσωπικές σημειώσεις συγγενικού μου προσώπου. Ο φύλακας και οι κρατούμενοι είναι πρόσωπα υπαρκτά, και το γέμισμα των παγουριών πράγματι συνέβη. Τα υπόλοιπα στοιχεία της ιστορίας είναι προϊόν μυθοπλασίας. Μ.Π.

"Δείχνει συγκεντρωμένη σ' αυτό που κάνει: κόβει μικρά κομμάτια ψωμιού, τα πιέζει μαλακά στα δάχτυλά της, τοποθετεί τους σβώλους της σε ευθείες - μια ιεροτελεστία που διαρκεί όσην ώρα μιλάμε. Έχουμε χαθεί, λέει ξαφνικά και σηκώνω το βλέμμα να την κοιτάξω, ο ήλιος πίσω της με στραβώνει. Δεν έχω δύναμη να απαντήσω, χαράζω κι εγώ τελετουργικά τη χαρτοπετσέτα μου με την ανάποδη του μαχαιριού ώστε να μπορεί να διπλώσει στα δύο, στα τέσσερα κι ύστερα στα οχτώ. Είναι μια λύπη χωρίς ένταση αυτή που μας έχει καταλάβει, μια μικρή δυστυχία του μεσημεριού που απλώνεται στα άδεια πιάτα, στα ποτήρια, στο τραπεζομάντηλο. Βρισκόμαστε σε μια τυχαία ταβέρνα στην άκρη του λιμανιού, μ' αυτό το άχαρο μωσαϊκό, πίνω λίγο ακόμα κρασί και κοιτάζω τα χείλη της που σχηματίζουν μια έκφραση πικρίας - μοιάζει να λένε "τι κρίμα". Ακόμα κι έτσι, πικρά, μαζεμένα, στυφά, μου φαίνονται όμορφα τα χείλη της. Θυμάσαι όταν μετακομίζαμε από το σπίτι της Βάρνης; της λέω κάπως αργά, διατακτικά, είχαν μουσκέψει τα χαρτόκουτα από τη βροχή, διαλέξαμε τη χειρότερη μέρα, δεν μου φαινόταν καλός οιωνός· τα παιδιά της μεταφορικής μπαινόβγαιναν παντού, στον καθρέφτη του μπάνιου είχε μείνει η φωτογραφία μας στη βάρκα, αυτή που μας τράβηξε ο Άγγελος, την άφηνα επίτηδες εκεί, ήθελα κάποιος να την προσέξει, κάποιος να σκεφτεί πως υπήρξαμε μαζί, ευτυχισμένοι".Πρόσωπα ευάλωτα και ασταθή, μετέωρα, γυναίκες και άντρες παρόμοια διαψευσμένοι, εγκλωβισμένοι στην πνιγηρή καθημερινότητα. Στο περίπλοκο, διαρκώς ηλεκτρισμένο πεδίο των σχέσεων, η αγάπη μεταμφιέζεται στο αντίθετό της. Απελπισία και ασφυξία, καθήλωση και έλλειψη αντίδρασης, αλλά και τρυφερότητα, κατανόηση, συγχώρεση της ανθρώπινης ανεπάρκειας.Ομόκεντρα διηγήματα, σε ορίζοντα καλοκαιρινό, για τον τρόπο των ανθρώπων, για την αμηχανία ή την αδυναμία τους να απαντήσουν πειστικά στην ερώτηση "πώς πάνε τα πράγματα".

Ο Μιχάλης Ηλιού φωτογραφίζει αγόρια με τατουάζ. Οι φωτογραφίες του δεν φιλοδοξούν να είναι τίποτα παραπάνω από καταγραφές προσώπων, σωμάτων, καταστάσεων και εμπειριών.

Η Νίνα είναι ένα μικρό κακοποιημένο αδέσποτο γατί που η τύχη την έφερε στην πόρτα ενός σπιτιού κι απ’ τα αλώνια βρέθηκε… στα σαλόνια. Μεγαλώνει κι εκπαιδεύεται πλάι στους θετούς γονείς της. Δε γνωρίζει τίποτα από τον κόσμο των γάτων. Οι αδέσποτοι γάτοι την αποστρέφονται γιατί κάνει, λένε, ανθρώπινη ζωή και ότι δεν ανήκει στη φάρα τους. Την προκαλούν ωστόσο να κάνει μαζί τους ένα ολονύχτιο ταξίδι στο κοινόβιο των γάτων.Για τη Νίνα είναι θέμα τιμής να αποδείξει πως είναι γνήσια γάτα και δεν έχει μεταλλαχθεί σε άνθρωπο. Έτσι ξεκινά το ολονύχτιο ταξίδι στον κόσμο των γάτων που θα την βάλει σε πολλές περιπέτειες. «Είμαι γνήσια γάτα που έμαθα να ζω κοντά στον άνθρωπο και να ανταποδίδω την αγάπη που παίρνω»