ianos

ATHENS- CD

UNKNOWN Η ΝΤ ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΙΖΕΙ BACH, SCRIABIN

Μια συλλογή σπονδυλωτών διηγημάτων με πρωταγωνίστριες αδικημένες γυναίκες της ελληνικής μυθολογίας και σκοπό να καταδείξει τις πατριαρχικές ιδέες που διαποτίζουν τις ιστορίες που μας μεγάλωσαν• τα μηνύματα υφέρποντα μισογυνισμού, που τρέφουν την πατριαρχία και γεννούν ένα μη ασφαλές και ευχάριστο περιβάλλον για τις γυναίκες. Με πυξίδα τις ιστορίες της Μέδουσας, της Κλυταιμνήστρας, της Πενθεσίλειας, της Κασσάνδρας και της Περσεφόνης, κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο και γινόμαστε μάρτυρες της κατάφωρης καταπίεσης και αδικίας που έχουν υποστεί οι γυναίκες από την αυγή του χρόνου, καθώς και την αναπόδραστη ανάγκη τους για δικαιοσύνη. "Ουρλιάζω, ξεριζώνοντας άνθη και φτύνοντας κατάρες. Δεν είναι ουρλιαχτά πόνου, αλλά ιαχές πολέμου. Τα πνεύματα των νεκρών γύρω μου, δείχνουν να το καταλαβαίνουν κι ανοίγουν δρόμο για να περάσω. Νεκρική ησυχία απλώνεται παντού, καθώς σηκώνομαι όρθια και υψώνω το βλέμμα μου στο μολυβένιο ουρανό του Κάτω Κόσμου." Θα εκδικηθώ, υπόσχομαι.Για τους νεκρούς, για τη φωνή μου.Θα εκδικηθώ κι ας καεί ο κόσμος."

Έξι διηγήματα με κοινό θέμα την εξορία και το βασίλειο του ανθρώπου, από τον Αλμπέρ Καμύ (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας), το συγγραφέα του Ξένου και της Πανούκλας.

Όσα ανακαλείς στη μνήμη σου από την παιδική και εφηβική σου ηλικία, πρόσωπα και πράγματα που σε σημάδεψαν, στοιχειώνουν δια παντός όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Αν ωριμότητα σημαίνει και την απεξάρτηση από τα φαντάσματα του παρελθόντος σου, φοβάμαι πως ποτέ δεν προλαβαίνεις να ωριμάσεις, αν κρίνω τουλάχιστον από τη δική μου ζωή. Παρά τις ποικίλες και έντονες εμπειρίες μου ως ενήλικας, όσα βίωσα ως παιδί είναι που βαραίνουν μέσα μου και με ορίζουν ως άτομο, ώστε αν με ρωτήσεις "εσύ ποιος είσαι, φίλε;", αβίαστα θα απαντήσω "εκείνος ο μικρός που φοβόταν τα φαντάσματα και τραγουδούσε τους λίγους εκείνους σκοπούς που ήξερε με στεντόρεια φωνή στην ερημιά των χωραφιών και των βοσκότοπων του Σαρακήνικου".

Αρκετά χρόνια μετά από Το θα και το να του θανάτου και την Πολύτιμη Λήθη, η νέα συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη καταδύεται στα βάθη μιας γοητευτικής ποιητικής οντολογίας. Συναιρώντας τον στοχασμό με τη λυρική συγκίνηση, τη φιλοσοφία με την κοσμολογία, και την ενόραση με τη θετική γνώση, η γραφή του Φωστιέρη παραπέμπει υπαινικτικά στον αρχέγονο προσωκρατικό λόγο, όταν η σκέψη και το συναίσθημα αποτελούσαν ζεύγος αξεχώριστο.Μια περιπλάνηση στα σκοτεινά τοπία της ύπαρξης, με χαμένη αφετηρία και άδηλο προορισμό, όπου το αόρατο κυοφορεί το ορατό, το ανύπαρκτο φωλιάζει στο πραγματικό, το Όλον γεννιέται απ’ το Μηδέν. Και όπου, με περίσκεψη ή σαρκασμό, με τρυφερότητα ή οργή, με σοβαρότητα αλλά και παιγνιώδη ευρηματικότητα, κυρίως όμως με το δραστικό εκφραστικό της ιδίωμα, η ίδια η ποίηση ενσαρκώνει μιαν ανάλογη γέννηση, μετασχηματίζοντας σε έργο τέχνης το αφανέρωτο, μετατρέποντας το Τίποτα σε Κάτι, ιδρύοντας τον δικό της αυτόνομο κόσμο μέσα στο άυλο σύμπαν της γλώσσας.

"Υπάρχουν πολλοί επιθετικοί προσδιορισμοί για τον άνθρωπο· αλλά ο πλέον καίριος είναι ότι ο άνθρωπος είναι θνητός. Και τούτο δεν σημαίνει απλώς πως ο άνθρωπος πεθαίνει, αλλά ότι ο άνθρωπος ζει γνωρίζοντας πώς θα πεθάνει.Το ζώο ζει μη γνωρίζοντας πως θα πεθάνει. Η διαφορά είναι μεταξύ πνεύματος και φύσεως" (ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΛΕΒΙΤΣΗΣ)"Όταν ο συγγραφέας δεν έχει παρωπίδες, όταν δεν υπηρετεί ιδεοληπτικές ιδεολογίες, όταν δεν έχει σκοτισμένη ψυχή, μπορεί να γεφυρώνει τις διαφορετικές περιοχές, εκφάνσεις και εκφράσεις της ανθρώπινης ύπαρξης, να υπερβαίνει τα χάσματα και να μπολιάζει τα ηλεκτρικά ή ηλεκτρονικά φώτα της Επιστήμης με το άλλο Φως της Ζωής..."

ΑΚΑΝΘΟΙ

Από τα πρώτα του βήματα στον ποιητικό λόγο μέχρι σήμερα, ο Γιώργος Σεφέρης δεν έπαψε να προκαλεί το γόνιμο ενδιαφέρον του κριτικού λόγου. Αυτό όμως που ξαφνιάζει και δημιουργεί αμηχανία ίσως στον σημερινό αναγνώστη είναι ότι αφενός κατηγορήθηκε για διαφορετικούς και αντίθετους λόγους –για παράδειγμα άλλοτε για έλλειψη πατριωτισμού και άλλοτε για εθνολαϊκισμό– αφετέρου, ενώ ο ίδιος και το έργο του παρουσιάζουν μια αξιοσημείωτη ενότητα και συνέπεια, ο κριτικός λόγος που αποτίμησε το έργο του χαρακτηρίζεται από παλινωδίες. Ο Γ. Σεφέρης, με αφετηρία τον βενιζελισμό, στάθηκε μια ανεξάρτητη φωνή που ξένισε τις ιδεολογικές αγέλες. Όμως το έργο του παραμένει ζωντανό και εξ αιτίας αυτού προκαλεί πολλές και ποικίλες αντιδράσεις. Όταν η κριτική επιχειρεί να τον αποτιμήσει με τα ιδεολογικά κριτήρια μίας υποτιθέμενης πολιτικής ορθοδοξίας και χρησιμοποιεί «πατριδόμετρα» ή «αριστερόμετρα» αντίστοιχα, αποτυγχάνει. Δεν είναι ανεξήγητο λοιπόν ότι το έργο του αναγνωρίστηκε πρώτα διεθνώς, ενώ στην χώρα μας η καθυστερημένη αποδοχή του συνοδεύτηκε από πολλές ενστάσεις, κάποιες εκ των οποίων είχαν ως αιτία προσωπικές πικρίες και ανταγωνισμούς.

«Έλεγε πως οι κοκκινομάλλες γυναίκες είναι όμορφες γιατί συνδυάζουν τη ζεστασιά της φωτιάς στο κεφάλι τους και την ήρεμη δύναμη της γης με τη χρυσαφένια τους επιδερμίδα. Θυμίζουν, έλεγε, το φθινόπωρο που ετοιμάζει τον σπόρο για την ανοιξιάτικη ανθοφορία. Τι να πω; Ήταν ποιητής ο καλός μου. Αφού έβλεπε όλα αυτά, εγώ γιατί να έχω αντίρρηση; Έλεγε κι άλλα πολλά, τόσο γλυκά, που με ξάφνιαζε, γιατί δεν ήμουν μαθημένη από τον Ορέστη σε τέτοιες εκδηλώσεις αγάπης και θαυμασμού». Έτσι έφυγε. Ένα μυθιστόρημα όπου η αφηγήτρια με διεισδυτικό τρόπο, με ιδιαίτερη ψυχραιμία, άλλοτε με τρυφερότητα και άλλοτε με οργή ή σαρκασμό, αφηγείται και κρίνει τα δρώμενα. Η ηρωίδα Ελένη αντιμετωπίζει δυναμικά τις δυσκολίες του διορισμού της ως δασκάλας στην επαρχία και έρχεται σε ρήξη με τον άντρα της Ορέστη γι’ αυτόν τον διορισμό αλλά και για το ποια στάση πρέπει να κρατήσουν απέναντι στην ασθενή αδελφή της. Ένα βιβλίο βαθιά ανθρώπινο, που διαπραγματεύεται θέματα που ταλανίζουν την οικογένεια και συγκινούν την κοινωνία.

Ο Στέφανος είναι ένας νεαρός προγραμματιστής σε μια μεγάληεταιρία πληροφορικής. Ζει σ' έναν απόλυτα ορθολογιστικό κόσμο,πιστεύοντας ότι για όλα στη ζωή υπάρχει μια εξήγηση. Ξαφνικάστην καθημερινότητά του μπαίνει η Ελένη. Το σύστημα "Στέφανος"αποσυντονίζεται, ο έρωτας ταράζει τη μηχανιστική αντίληψη τουσύμπαντός του. Κάποια στιγμή γίνεται το αναπάντεχο: η Ελένηεξαφανίζεται υπό μυστηριώδεις συνθήκες...

....Υπήρξα περήφανη,ηθέλησα να παλέψω εναντίον της ζωής και δεν βγήκα από την πάλη παρά με την καρδιά ματωμένη.Ο Δανιήλ άκουγε,μόλις καταλαβαίνοντας,νομίζοντας ότι το παραλήρημα της αγωνίας,άρχισε να πιάνει την ετοιμοθάνατη.-Είχα παντρευτεί,εξακολούθησε,έναν άνθρωπο που δεν τον αγάπησα επί πολύ καιρό και ο οποίος σε λίγο μου ξανάδωσε την μοναξιά της παρθενικής μου ζωής.Από τότε αναγκάζομαι να πνίξω την καρδιά μου.Ο κύριος Ντε Ριόν ξανάρχισε τις νεανικές του συνήθειες.Τον έβλεπα καμιά φορά στο τραπέζι,ήξερα ότι με πρόσβαλε στην καθημερινή του ζωή.Εγώ κλεινόμουν με την κόρη μου σ'αυτή την γωνιά του σπιτιού.Ελεγα μέσα μου ότι εδώ ήταν το μοναστήρι μου και ετάχθηκα να ζήσω σ'αυτό.Καμιά φορά όλη μου η ύπαρξη επαναστατούσε και ύστερα από πολλά κρυφά μαρτύρια κατόρθωνα να φαίνομαι ήσυχη και νικήτρια...

Ο πρώην αστυνομικός Μάριο Κόντε εξακολουθεί να διατηρεί στη μνήμη του εκείνο το απόγευμα στο ψαροχώρι Κοχίμαρ, το 1960, όταν παιδάκι ακόμα, με τον παππού του να τον κρατάει από το χέρι, είχε την ευκαιρία να δει από κοντά τον μυθικό Βορειοαμερικανό που ζούσε στην Κούβα: τον συγγραφέα Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Σαράντα χρόνια αργότερα, ένας τυφώνας ξεριζώνει ένα αιωνόβιο δέντρο στον κήπο του σπιτιού του Χέμινγουεϊ, στην Αβάνα, και φέρνει στην επιφάνεια ένα πτώμα. Και μάλιστα ένα πτώμα που κουβαλάει μαζί του κάτι που σημαίνει αμέσως συναγερμό.

ΒΟΗΘΗΜΑ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

Είναι άραγε ο δούκας ντ' Ωγέ που ονειρεύεται ότι είναι οΣυδρολίνος ή ο Συδρολίνος που ονειρεύεται ότι είναι ο δούκας ντ'Ωγέ; Αισθηματικό ρομάντζο; Αστυνομική ίντριγκα; Φιλοσοφικήπραγματεία; Ιλαρό παραδοξογράφημα; Ένα είναι βέβαιο:ανακαλύπτουμε εδώ, μεταφρασμένο για πρώτη φορά στα ελληνικά, τοπιο φιλόδοξο έργο του Κενώ και ένα από τα σημαντικάμυθιστορήματα του 20ου αιώνα.

Το Κέντρο Πόνου & Παρηγορικής Αγωγής του Αρεταίειου Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου, όπως και κάθε κέντρο πόνου, γίνεται το σταυροδρόμι όπου συναντιούνται οι αρχέγονοι αντίπαλοι: η ζωή και ο θάνατος. Σε κάθε αναμέτρηση ένας είναι ο νικητής. Ο δρόμος προς τη νίκη της ζωής ή το τέλος του θανάτου είναι μακρύς, αγωνιώδης και επώδυνος. Μέσα από αυτό το βιβλίο θα ακολουθήσουμε τις πραγματικές διαδρομές ζωής ανθρώπων που ήρθαν αντιμέτωποι με την απειλητική για τη ζωή τους ασθένεια, με τον χρόνιο ψυχοσωματικό πόνο και άλλα ψυχολογικά ζητήματα. Θα προσεγγίσουμε το ψυχοθεραπευτικό τους ταξίδι μέσα από τη ματιά και τη συμπόρευση του συνταξιδιώτη ψυχοθεραπευτή τους. Πώς αισθάνεται και πώς αντιδρά ο Χάρης μόλις μαθαίνει ότι μια απειλητική για τη ζωή του ασθένεια, εντελώς ξαφνικά, εισβάλλει στη ζωή του; Ψάχνει τρόπους διαφυγής από την αρρώστια και αναζητά την ελπίδα για ζωή; Πώς αισθάνεται και πώς αντιδρά το ζευγάρι μπροστά στην αναμονή ενός προαναγγελθέντος θανάτου που αφορά τον έφηβο γιο τους; Υπάρχει ελπίδα για ζωή και από πού μπορούν να την αντλήσουν; Μπορεί η νεαρή Μάγια, που υποφέρει από ψυχοσωματικό πόνο, να πετάξει τις πατερίτσες και να πατήσει ξανά γερά στα πόδια της, και πώς; Επίσης, τι είναι οι ταμπέλες στη ζωή μας; Μπορεί το άτομο να τις αποτινάξει και να ζήσει ελεύθερα τη ζωή του; Μπορεί ο φόβος και η ενοχή που μπαίνει στην ψυχή ενός ανθρώπου να γίνει αυτοεκπληρούμενη προφητεία; Μπορεί ο φόβος της αρρώστιας να γίνει αρρώστια; Με ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις τη δραματοθεραπεία και την ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία, ιχνηλατούμε τη δύναμη και την ελπίδα που μπορεί να αναδυθεί ακόμα και μέσα από τόσο δύσκολες καταστάσεις…

Προσωπικά πιστεύω βαθιά, πως οι γονείς πρέπει ν’ αφηγούνται στα παιδιά τους μόνο εκείνα τα παραμύθια που θα ‘θελαν και οι ίδιοι στην ηλικία τους ν’ ακούσουν, και οι καλλιτέχνες πρέπει να παίζουν εκείνα τα παιδικά έργα, που οι ίδιοι θα επιθυμούσαν να δούνε πάνω στη σκηνή. Τότε μόνο στο θέατρο δεν θα υπήρχαν κακόγουστες θεατρικές παραστάσεις. Τα παιδιά μισούν την κακογουστιά. Στην αρχή, βέβαια, δεν την ξεχωρίζουν. Μεγαλώνοντας, όμως, την καταλαβαίνουν και την μισούν, αλλά την ανέχονται… Τι να κάνουν. Οι μεγάλοι είναι δυνατοί… Έτσι γεννιέται η ειρωνεία. Σας έτυχε άραγε να δείτε το συγκαταβατικό ειρωνικό χαμόγελο ενός παιδιού;… Τίποτα πιο θλιβερό δεν υπάρχει. Τα παιδιά καταλαβαίνουν θαυμάσια πότε παίζουνε τίμια και πότε τα κοροϊδεύουν. Εγώ είμαι υπέρ του τίμιου παιξίματος – του τίμιου και του σοβαρού!

Βλέπουμε τη βιβλιοθήκη του καθηγητή Λιντς που είναι γεμάτη με παλιά έπιπλα της Νέας Αγγλίας.Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι,σχεδόν,ως την οροφή,με τζαμένιες βιβλιοθήκες,ξέχειλες από βιβλία.Το δωμάτιο φανερώνει ενα υψηλό πνευματικό επίπεδο.Πάνω σε ένα παλιό πάγκο υπάρχουν πολλά μαξιλάρια ενώ βλέπουμε ένα μεγάλο τραπέζι και μια βαριά,παλιά πολύθρονα στα αριστερά του δωματίου.Στο κέντρο υπάρχει μια λικνιστή καρέκλα, και στα δεξιά ένας καναπές.Στο κέντρο στο βάθος διακρίνεται μια πόρτα.Ενα καλοκαίρι αργά το απόγευμα,και το δωμάτιο είναι λουσμένο στο φως.Ακούμε τη φωνή μιας καμαριέρας.Προβάλλει ο Μάρσντεν στη σκηνή:είναι ένας ψηλός και λεπτός καλοντυμένος άντρας.Είναι πράος,ευχάριστος,γεμάτος αγάπη,με ευγενικούς τρόπους και ακούει πάντα με προσοχή τους άλλους...

Το 1881 η Θεσσαλία και μέρος της Ηπείρου, η επαρχία Άρτας, προσαρτήθηκαν στο ελληνικό κράτος. Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι να ανιχνευθεί η κοινοβουλευτική παρουσία των Θεσσαλών βουλευτών, οι οποίοι αντιπροσώπευσαν στην Ελληνική Βουλή τους κατοίκους της Θεσσαλίας, με τις πρώτες εκλογές (1881) μετά την προσάρτηση της περιοχής στον ελληνικό εθνικό κορμό. Διερευνάται η στάση που τήρησαν στις συζητήσεις της Βουλής και η συμμετοχή τους σε θέματα που αφορούσαν στη διοίκηση του κράτους στα προβλήματα της περιοχής τους και γενικότερα ποιος ήταν ο προσανατολισμός τους σε μια περίοδο ιδεολογικής και πολιτικής ασάφειας για τις πολιτικές δυνάμεις του ελληνικού κράτους.

Η προβληματική μας αυτή έχει να κάνει με όλη την ανάλυση που παραθέτουμε και το κεντρικό ερώτημα του κατά πόσον η τρομοκρατία αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας ή μια απλή πολεμική πράξη, όπως ισχυρίζονται οι τρομοκράτες. Η απάντηση για την Κοινωνιολογία είναι αβίαστη και σαφής: Η τρομοκρατία ήταν, είναι και θα παραμείνει έγκλημα κατά της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Κανένας δεν θα μπορέσει με κανένα λογικό επιχείρημα να νομιμοποιήσει πρακτικές που επιδίδονται σε ένα τυφλό πόλεμο με θύματα μονίμως τους αμάχους, τα παιδιά και τους αθώους πολίτες. Στο όνομα ποιου πολέμου; Ο πόλεμος είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που διαθέτει κοινωνική νομιμοποίηση ως ultima ratio μιας άμυνας, που προκύπτει πάλι από μηχανισμούς: το κοινωνικό αίσθημα άμυνας, όπως έχουμε γράψει στο έργο μας "Εισαγωγή στη Στρατιωτική Κοινωνιολογία". Η τρομοκρατία όμως δεν αποχελεί θεσμικά αποδεκτό πόλεμο κατά μιας συγκεκριμένης κατάστασης. Μετατρέπεται οβιδιακά πλέον στην επικοινωνιακή πραγματικότητα της εποχής μας σε μιαν υπερτρομοκρατία. Στρέφεται σαφέστατα κατά της κοινωνίας συνολικά και ο τρομοκράτης δρα ταυτόχρονα ως inimicus αλλά και hostis, ως εχθρός και πολέμιος της ανθρώπινης υπόστασης και αξιοπρέπειας, κατά των στοιχειδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των αξιών του πολιτισμού μας.Η απόπειρα να προσεγγίσουμε κοινωνιολογικά το φαινόμενο της τρομοκρατίας και να εξηγήσουμε τους μηχανισμούς λειτουργίας του καθώς και τους τρόπους με τους οποίους οι ανθρώπινες κοινωνίες αντιδρούν και το αντιμετωπίζουν δεν είναι επιστημονικά εύκολη. Οι πρακτικοί στρατηγικοί τρόποι αντιμετώπισης της που καταστρώνονται και υιοθετούνται, θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και να εξεύρουν μεθόδους που να μη στρέφονται κατά του ανθρώπου και των στοιχειδών δικαιωμάτων του αλλά κατά του τέρατος της τρομοκρατίας. Ένα φάντασμα πλανάται πλέον πάνω από τις ανθρώπινες κοινωνίες: Η Τρομοκρατία. Τι είναι όμως η Τρομοκρατία; Ασύμμετρη απειλή, όπως εννοιολογικά αποπειρώνται να την ορίσουν και να την τυπολογήσου

Ένα πολύτροπο μυθιστόρημα στο οποίο πρωταγωνιστής είναι ο τόπος. Η περίκλειστη ασφυκτική πόλη. Άνθρωποι παράξενοι και μοναχικοί. Ένα αγόρι ταξιδεύει μέσα από τις γυαλιστερές φωτογραφίες περιοδικών την ίδια στιγμή που η αγαπημένη του πυρπολεί το εφηβικό της κρεβάτι. Μια μαυροφόρα γυναίκα, εκστασιασμένη σαν αρχαία ιέρεια, τρομάζει τους περαστικούς με τον άγριο χορό της. Ένας ζωγράφος, καθηλωμένος στην αναπηρική πολυθρόνα, αποτυπώνει στον καμβά εικόνες από την οθόνη της τηλεόρασης. Ζωές μονοσήμαντες σαν σιδηροτροχιές περιπλέκονται και διασταυρώνονται μέσα σε μια πόλη-φρούριο. Ο Περίκλειστος κόσμος ακολουθεί τα χνάρια της ζωής, αναζητώντας τη βιογραφία του καθημερινού ανθρώπου.

ΝΕΑ ΙΘΑΚΗ

BJORK TELEGRAM

Η επικούρεια φιλοσοφία είναι η ενοποιητική βάση όλων των κύριων χαρακτηριστικών του σύγχρονου κοσμικού Ανθρωπισμού, τα οποία είνια η φυσιοκρατία, η φιλανθρωπία, η ηθική φιλοσοφία που βασίζεται στην αξία κάθε ατόμου λόγω της ανθρώπινης φύσης του, η ελευθερία επιλογής που περιλαμβάνει την ελευθερία θρησκευτικής έκφρασης, η δικαιοσύνη ως κοινωνικό συμβόλαιο, η ποιότητα ζωής και η ευτυχία όλων των ανθρώπων ως ο βασικός στόχος της ανθρωπότητας.

Η ΑΦΗΓΗΤΡΙΑ ΤΑΙΝΙΩΝ

Θεατρικό έργο που ανέβηκε στο Θέτρο "Βικτώρια" με την Άννα Αδριανού και την Μαρκέλλα Γιαννάτου στους βασικούς ρόλους και σε σκηνοθεσία της Πέπης Μοσχοβάκου.Ένας από τους πιο "δυνατούς" μονολόγους του Αύγουστου Στρίντμπεργκ μεταμορφώνεται σε ένα μονόπρακτο "παιχνίδι για δύο" μέσα από μια αιρετική διασκευή της Άννας Αδριανού.Δυο γυναίκες, σύζυγος και ερωμένη του ίδιου άντρα, συναντιούνται σε ένα καφέ μπαρ και αναμετριούνται μέχρις εσχάτων. Δυο ερωτικοί θηλυκοί ρόλοι, δυο διαφορετικές απόψεις ζωής, δυο τρόποι να αγαπάς, να μισείς και να είσαι γυναίκα.Αντικείμενο: ο εραστής και σύζυγος, που αν και απών, κυριαρχεί στην σκέψη και την καρδιά τους. Ένας άντρας που τις θέλει και τις δυο, μιας και δεν τις θεωρεί επιβάτιδες της ίδιας θέσης στο τρένο της ζωής του.

Μια συλλογή από ερωτηματολόγια, ψυχολογικά τεστ και ασκήσεις,που θα σας βοηθήσουν να ανακαλύψετε τις φιλοδοξίες και ταενδιαφέροντά σας, ενώ παράλληλα θα ρίξουν άπλετο φως στιςσχέσεις σας με τους άλλους. Το καθένα από τα τρία κεφάλαιαερευνά μια διαφορετική πλευρά της ζωής σας και σας προκαλεί ναανακαλύψετε τον πραγματικό εαυτό σας.

ΜΑΘΑΙΝΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ 1ο (ΓΙΑ ΒΟΥΛΓΑΡΟΦΩΝΟΥΣ)

Ο βίος του Γιαννούλη Χαλεπά (Τήνος, 1851 - Αθήνα, 1938) μοιάζει με παραμύθι, καθώς περιλαμβάνει συστατικά διαχρονικής και ακαταμάχητης γοητείας: ο ταλαντούχος νέος, η ερωτική απογοήτευση, η τρέλα, ο εγκλεισμός, η καρτερική μητέρα, τα ασκητικά γηρατειά, ο απόκοσμος δημιουργός, τα ιδιόμορφα έργα, η ξανακερδισμένη δόξα. Η παρούσα μελέτη επικεντρώνεται, πέρα από τον μύθο, στα στοιχεία της υποκειμενικής διαδρομής που μπορούν να επιβεβαιωθούν και να τεκμηριώσουν βάσιμες κλινικές υποθέσεις.Το αξιοσημείωτο στην περίπτωση του Χαλεπά, αυτό που ερεθίζει τη σκέψη και φαίνεται να υποκινεί όσους επιχείρησαν κάποια ψυχολογική ερμηνεία, είναι η καταπληκτική αναβίωση του τεχνίτη ύστερα από 40 ολόκληρα χρόνια ψυχασθένειας και απόσυρσης από τον κοινωνικό δεσμό. Προτείνουμε για την δημιουργικά ώριμη και ψυχικά ήρεμη περίοδο του Χαλεπά την υπόθεση μιας σταθεροποίησης «συνθωμικού» χαρακτήρα, αξιοποιώντας την ύστερη διδασκαλία του Ζακ Λακάν. Η τελευταία αναδεικνύει με πολύ πρωτότυπο τρόπο ότι πέρα και πίσω από το υποκείμενο του ασυνειδήτου, με τις γλωσσικές καταβολές του, υπάρχει μια άλλη διάσταση όπου το ομιλούν ον καλείται να υπάρξει ως «απάντηση του πραγματικού».Ο Γιαννούλης Χαλεπάς, αν και βυθισμένος σ' έναν κόσμο σιωπής, υπήρξε φορέας μιας τέτοιας ανεξιχνίαστης και μη προβλέψιμης υπαρξιακής επιλογής, βασισμένης στη σωματική πρακτική του πλασίματος και στις εικονοποιητικές δυνατότητες που αυτή ενέχει.

Τρωάδα, παράλια της Μικράς Ασίας.Ο Στράβων γεννήθηκε το 63 π.Χ. στην Αμάσεια του Πόντου ήταν γεωγράφος και ιστορικός. Περιηγήθηκε πολλές περιοχές της Μ. Ασίας, της Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Ιταλίας. Έγραψε ένα ιστορικό έργο σε σαράντα επτά βιβλία, που από το πέμπτο και μετά συνέχιζαν την Ιστορία του Πολύβιου έως τις ημέρες του από αυτό μόνο ελάχιστα αποσπάσματα σώζονται. Σώθηκε όμως το έργο του "Γεωγραφικά" σε δεκαεπτά βιβλία πρόκειται για το σπουδαιότερο γεωγραφικό εγχειρίδιο που έχουμε από την αρχαιότητα με περιγραφές χωρών και λαών, με πληροφορίες από αυτοψία και από έμμεσες πηγές.

Έξι μυστήρια που ζητούν λύση από τον Εμανουέλ Μάτα, τον πρώην τενόρο και νυν ερασιτέχνη ντέντεκτιβ, που έμεινε ανάπηρος μετά από ένα τραγικό και αμφισβητούμενο ατύχημα και έχει εγκαταστήσει το στρατηγείο του στο μπαρ «Η Όπερα», στο κέντρο του Μεξικού.

Το εκπαιδευτικό έργο της κυβέρνησης Καποδίστρια (1828-1831) υπήρξε αναμφίβολα σημαντικό. Πώς όμως αντιμετωπίζεται από τα έντυπα μέσα της εποχής; Στο βιβλίο αυτό εφημερίδες φιλοκυβερνητικές και αντιπολιτευόμενες εμπλέκονται αντιμέτωπες σε ένα ιδιότυπο διάλογο για την παιδεία, ο οποίος αντανακλά ιδέες και τάσεις της περιόδου κατά την οποία θεμελιώθηκε το ελληνικό κράτος. Ελευθερία, έθνος, ισότητα ευκαιριών, πίστη στην ιδέα της προόδου, είναι ορισμένες αξίες που παρελαύνουν στις σελίδες του τύπου. Η παιδεία των νέων αναδεικνύεται ως εξίσου βασική προτεραιότητα για την κυβέρνηση και αντιπολίτευση και ταυτίζεται με την ελπίδα για το μέλλον του ελληνισμού. Περιέχονται τα κεφάλαια: – Εισαγωγή Μέρος Α’. Από τους οραματισμούς και τις τάσεις πριν από την ίδρυση του κράτους στη διαμόρφωση της κρατικής εκπαιδευτικής ιδεολογίας και πρακτικής – Ιδεολογικό και ιστορικό υπόβαθρο: η κληρονομιά του Διαφωτισμού και της Επανάστασης – Οι συνιστώσες της εκπαίδευσης κατά την καποδιστριακή περίοδο Μέρος Β’. Εκπαιδευτικά ζητήματα στον τύπο (1830-1831) – Η “Αιγιναία” και η “Αθηνά”, δύο κυβερνοκεντρικά εκπαιδευτικά έντυπα – “Ηώς” και “Απόλλων”, εκπαίδευση και αντιπολίτευση – Γενικά συμπεράσματα – Πηγές και βιβλιογραφία.

Τι κάνει τους ανθρώπους μυθικούς, τελικά; Είναι η διάθεση να έχουμε προσωπικές μυθολογίες και παρελθόν ή είναι εκείνος ο διακαής πόθος του είδους μας να έχει μέλλον; Ποια στιγμή οι καθημερινοί άνθρωποι γίνονται μύθος, παραμύθι ή παραμυθία και άλλοθι για έναν άλλο καθημερινό άνθρωπο;Με το ερώτημα αυτό κατά νου ξεκίνησα αυτό το μικρό βιβλίο - συνομιλία με τις σημαντικές γυναίκες - τοπία της οικογένειάς μου: τη μητέρα της μητέρας μου Αναστασία Κουΐνη, τη μητέρα μου Παρασκευή Γαβριλάκη και την κόρη μου Παρασκευή Νικολουδάκη, καθώς και τη μητέρα του πατέρα μου, Παρασκευή Γαβριλάκη κι αυτή, στη μνήμη της οποίας αυτό αφιερώνεται. Όσο καιρό το έγραφα ήταν σαν να επέστρεφα τις γυναίκες αυτές που σημάδεψαν τη ζωή μου στο υπόγειο ποτάμι που μας ταξιδεύει όλους.

Περιμένει κανείς από εσάς να αγαπάω μόνο έναν από τους δύο, είτε τον πατέρα μου είτε τη μητέρα μου; Τότε όμως γιατί δεν μπορώ να αγαπώ ταυτόχρονα δύο γυναίκες; Και τη Σάντρα και τη Γιούντιθ; Αυτό αναρωτιέται απελπισμένα ο αφηγητής του βιβλίου ενώ σιγά σιγά μπαίνει σε μια κρίσιμη ηλικία. Εδώ και καιρό ζει μια ευτυχισμένη τριαδική σχέση, παρότι οι δύο γυναίκες δεν γνωρίζουν η μία την ύπαρξη της άλλης. Όμως, όσο περνάει ο καιρός, τόσο μεγαλύτερες είναι οι προσπάθειες που πρέπει να κάνει για να διατηρηθεί σε τάξη η ζωή του. Γι' αυτό και ο αφηγητής θα αποφασίσει να χωρίσει τη μία από τις δύο. Ποια όμως; O Βίλχελμ Γκενατσίνο, από τους σπουδαιότερους σύγχρονους Γερμανούς συγγραφείς γράφει για τον έρωτα, για τη σύγχυση που αυτός προκαλεί, για τα στερεότυπα που τον στηρίζουν και τα ταμπού που τον υπονομεύουν. Ένα μυθιστόρημα γεμάτο ειρωνεία, χιούμορ και μια πικρή ματιά για τη «βλακεία» του έρωτα, έτσι όπως επιμένουμε να τον ζούμε.

ΜΑΘΑΙΝΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ 1ο (ΓΙΑ ΑΛΒΑΝΟΦΩΝΟΥΣ)

ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΦΡΟΝΗΜΕΝΟΙ