ianos

ΕΙΣΟΔΟΙ ΚΑΙ ΕΞΟΔΟΙ

ΤΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΩΝ ΡΟΔΑΚΙΝΩΝ

Τ Σ ΕΛΙΟΤ ΕΝΑΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

Ο Κ. Π. Καβάφης εμφανίσθηκε στα γράμματα της Θεσσαλονίκης το 1915, με τη δημοσίευση του ποιήματος "Διακοπή", στο περιοδικό "Κόσμος", το οποίο εξέδιδε στη Θεσσαλονίκη ο αιγυπτιώτης Αργύρης Δρακόπουλος. Ο Αργύρης Δρακόπουλος, εκδότης στην Αλεξάνδρεια των περιοδικών "Εικοστός Αιών" (1895), "Κόσμος" (1896-1914) και "Αιγυπτιακόν Ημερολόγιον" (1899-1914) εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, προφανώς το 1914, όπου και συνέχισε την έκδοση του περιοδικού "Κόσμος" (1914-1916). Η έλευση αιγυπτιωτών στο χώρο της Μακεδονίας, μετά την απελευθέρωσή της από τους τούρκους, είναι η αντιστροφή της πορείας των ελλαδιτών, που, εκδιωγμένοι ή προς αναζήτηση καλύτερης μοίρας, εγκατέλειπαν την Ελλάδα του 19ου αιώνα και μετανάστευαν στην Αίγυπτο. Η ενσωμάτωση των Νέων Χωρών στην Ελλάδα δημιούργησε ενδιαφέρον ώστε να εγκατασταθούν στη Θεσσαλονίκη αρκετοί αιγυπτιώτες, ορισμένοι από τους οποίους κινήθηκαν στο χώρο των γραμμάτων και της δημοσιογραφίας. Σ' αυτή την κατηγορία ανήκουν ο Αργύρης Δρακόπουλος, ο δημοσιογράφος και εκδότης Ιωάννης Κούμενος, ο δημοσιογράφος Μίνως Κ. Λαγουδάκης, και ο Ιωάννης Π. Λαγουδάκης, συγγενείς του βιομήχανου χάρτου και τυπογράφου της Αλεξάνδρειας Ι. Κ. Λαγουδάκη.

ΟΚΤΩ ΔΟΚΙΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ 1902-1907

Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

Η Μέιμπελ είχε την πρώτη της σοβαρή υποψία ότι κάτι δεν πάει καλά καθώς έβγαζε την κάπα της και καθώς η κυρία Μπάρνετ της έδινε τον καθρέφτη και άγγιζε τις βούρτσες, τραβώντας έτσι την προσοχή της, ίσως αρκετά έντονα, σε όλα τα σύνεργα περιποίησης μαλλιών, δέρματος, ρούχων που υπήρχαν απλωμένα πάνω στην τουαλέτα, επιβεβαιώνοντάς της την υποψία, ότι κάτι δεν πάει καλά, μα καθόλου καλά, υποψία που ενισχυόταν καθώς ανέβαινε επάνω κι έγινε πεποίθηση καθώς χαιρετούσε την Κλαρίσα Ντάλογουει και την έκανε να πάει κατευθείαν στην άλλη άκρη του δωματίου, σε μια σκιασμένη γωνιά όπου κρεμόταν ένας καθρέφτης και να κοιταχτεί. Όχι! δεν ήταν καθόλου καλά. Και μονομιάς η κακομοιριά που πάντα προσπαθούσε να κρύβει, η προφανής δυσαρέσκεια, -η αίσθηση που από παιδί είχε ότι ήταν κατώτερη από τους άλλους- έπεσε πάνω της αδυσώπητα, άσπλαχνα, με μια σφοδρότητα που δεν μπορούσε να αποκρούσει, όπως έκανε όταν ξυπνούσε νύχτα στο σπίτι της και διάβαζε Μπόροου ή Σκοτ· μα γιατί όλοι αυτοί οι άνδρες και όλες αυτές οι γυναίκες να σκέφτονται «Τι φοράει τέλος πάντων η Μέιμπελ; Πόσο χάλια δείχνει! Και τι φριχτό καινούριο φόρεμα!»

Το περίεργο ήταν, είπε, το πώς ούρλιαζαν κάθε βράδυ τα μεσάνυχτα. Δεν ξέρω γιατί ούρλιαζαν εκείνη την ώρα. Εμείς βρισκόμαστε στο λιμάνι και εκείνες ήταν όλες μαζεμένες στην προβλήτα και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Συνήθως στρέφαμε τον προβολέα επάνω τους για να τους κάνουμε να σταματήσουν. Πάντα έπιανε αυτό το κόλπο. Κουνούσαμε τον προβολέα πάνω κάτω ρίχνοντας το φως του πάνω τους δυο και τρεις φορές και εκείνες έπαυαν. Μια φορά ήμουν αξιωματικός υπηρεσίας στην προβλήτα και ένας Τούρκος αξιωματικός με πλησίασε έξω φρενών, επειδή κάποιος από τους ναύτες μας τον είχε προσβάλει πολύ άσχημα. Τότε του απάντησα ότι ο ναύτης επρόκειτο να σταλεί πίσω στο πλοίο και να τιμωρηθεί αυστηρά. Του ζήτησα να μου τον δείξει. Μου έδειξε τότε τον βοηθό του πυροβολητή, το πιο άκακο παιδί. Είπε πως του μίλησε επανειλημμένα άσχημα και προσβλητικά· μου μιλούσε μέσω διερμηνέα. Δεν μπορούσα να καταλάβω

Ο κύριος Τζαίημς Ντάφφυ ζούσε στο Τσαπελίζοντ επειδή επιθυμούσε να ζει όσο το δυνατό μακρύτερα από την πόλη του και επειδή έβρισκε όλα τα προάστια του Δουβλίνου χυδαία, μοντέρνα και εξεζητημένα. Ζούσε σε ένα παλιό σκοτεινό σπίτι και από τα παράθυρα κοίταζε σ' ένα εγκαταλελειμμένο ποτοποιείο ή πέρα το ρηχό ποτάμι που πλάι του είναι χτισμένο το Δουβλίνο. Οι ψηλοί τοίχοι της δίχως χαλί κάμαράς του δεν είχαν κανένα κάδρο. Είχε αγοράσει ο ίδιος το κάθε έπιπλο στο δωμάτιο: ένα μαύρο σιδερένιο κρεβάτι, ένα σιδερένιο λαβομάνο, τέσσερις ψάθινες καρέκλες, μία κρεμάστρα για τα ρούχα, ένα κουβά για κάρβουνα, ένα παραβάν και σκαλιστήρι για το τζάκι κι ένα στρογγυλό τραπέζι πάνω στο οποίο είχε ένα αναλόγιο και λειτουργούσε σαν γραφείο.

ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗ Β ΛΥΚ.

ΟΙ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΩΝΕΣ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ ( ΔΙΓΛΩΣΣΟ )

ΦΥΣΙΚΗ Α ΛΥΚ Γ/Π

ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ Ο ΠΡΟΒΟΛΕΑΣ

ΝΗΣΙ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ ΜΕ ΧΑΝΤΡΕΣ

Ακούω τη φωνή σουχωρίς να μου μιλάς.Βλέπω τα μάτια σουσε πρόσωπα αγνώστωνκι όταν σε σκεπάζω με την κουβέρτααπό κάτω βρίσκεταικάποιος άλλος.Με κατακλύζει η αγάπηκι ένα παράπονο -που δεν μπόρεσαννα το αναγνωρίσουν οι γιατροί.

Υπάρχει στη συνοικία μου ένα παλιό ζαχαροπλαστείο που κουβαλά στο ημίφως του τον αντίλαλο ενός περασμένου μεγαλείου· που η εμμονή του ν' αντισταθεί στην πρόκληση της ανακαίνισης δεν είναι κυρίως αποκύημα ενός δειλού εγωισμού αλλά περισσότερό μια συγκινητική εφαρμογή της αξίας της συνέπειας απέναντι σε μια ιδέα, θα τολμούσα να πω, ποιητική. Η χορδή της συγκίνησης δεν αφορά στην ουσία το ίδιο το θέμα της παλαιότητας όσο την επιμονή σε μια αντίληψη ζωής που μοιάζει παρωχημένη.

ΤΣΙΓΑΡΟ ΚΑΙ ΛΙΒΑΝΙ

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Η ΔΑΧΤΥΛΗΘΡΑ

ΛΕΠΙΔΕΣ

ΟΛΟΙ ΧΩΡΑΝΕ

Γη σπαρμένη με ερείπια, εκείνος την περπάτησε όλη τη νύχτα, εγώ τα παράτησα, να κρατιέμαι σφιχτά απ' τους φράχτες, ανάμεσα στον δρόμο και το χαντάκι, στο λιγοστό χορτάρι, μικρά αργά βήματα, ήχος κανείς, σταματώντας ξανά και ξανά, ας πούμε κάθε δέκα βήματα, μικρά διστακτικά βήματα, για να μη λαχανιάσει, έπειτα ν' ακούσει, γη σπαρμένη με ερείπια, εγώ τα παράτησα πριν από τη γέννηση, δεν γίνεται αλλιώς, έπρεπε όμως να υπάρξει γέννηση, ήταν εκείνος, εγώ ήμουν εντός, τώρα εκείνος σταματά ξανά, ας πούμε για εκατοστή φορά αυτή τη νύχτα, τούτο δείχνει και την απόσταση που έχει διανύσει, είναι η τελευταία, σκυφτός πάνω στο μπαστούνι του, εγώ είμαι εντός, εκείνος ήταν που έκλαιγε γοερά, εκείνος που είδε το φως, εγώ δεν έκλαψα γοερά, εγώ δεν είδα το φως, το ένα πάνω στ' άλλο τα χέρια ζυγιάζονται στο μπαστούνι, το κεφάλι ζυγιάζεται στα χέρια, έχει βρει ξανά την αναπνοή του, μπορεί ν' ακούσει τώρα, ο κορμός οριζόντιος, τα πόδια ανοιχτά, πεσμένα στα γόνατα.

ΕΠΙΣΚΕΨΗΤα βράδια έρχονταιακάλεστοι οι φόβοι.Στρογγυλολάθονταστον καναπέ σου·τους βάζεις λικέρ βύσσινονα πιουν.Ύστερα χασκογελάνε-μεθυσμένοι-σου μιλούνγια τους χειρότερούς τους εφιάλτες.Σαν βλέπεις τα κρύσταλλανα ησυχάζουν,βάζειςλίγο λικέρ ακόμη.

ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

Ανήμερα του νέου έτους η γυναίκα μου παίρνει στο τηλέφωνο τη Μαρία στη Σκύρο, τη γειτόνισσά μας, που μαζί με τον άντρα της, τον Μήτσο, έχουν την ταβέρνα τους στον Μώλο. Πριν από δύο περίπου χρόνια έχουν χάσει τον μοναχογιό τους, τον Κωστή, έναν παλίκαρο μέχρι 'κει πάνω, κι από τότε ο Μήτσος είναι -ή νιώθει- άρρωστος. Θέλει να της ευχηθεί καλή χρονιά και να ρωτήσει για την υγεία του άντρα της. Μπερδεύεται όμως η γλώσσα της, ξεχνάει, και αντί να ρωτήσει "Τι κάνει ο Μήτσος;", της ξεφεύγει και ρωτάει: "Τι κάνει ο Κωστής;". Η Μαρία ατάραχη, με γλυκιά φωνή, "Καλά είναι", απαντάει, "χτες ήμουν εκεί, του πήγα φρέσκα λουλούδια, άλλαξα το νερό στο βάζο και τα περιποιήθηκα"

Ένα βράδυ, η ψυχή του πόθησε να αποδώσει την εικόνα της "Χαράς που κρατά για μια στιγμή". Και άρχισε να γυρνά όλο τον κόσμο για να βρει μπρούντζο. Γιατί μόνο σε μπρούντζο μπορούσε να την φανταστεί.Αλλά ο μπρούντζος όλου του κόσμου είχε εξαφανιστεί, πουθενά στον κόσμο όλο δεν βρισκόταν μπρούντζος, παρά μόνο στο άγαλμα της "Λύπης που διαρκεί αιώνια".Τώρα, το άγαλμα αυτό το είχε φτιάξει με τα ίδια του τα χέρια και το είχε τοποθετήσει στον τάφο του μοναδικού πλάσματος που είχε αγαπήσει στη ζωή του. Στον τάφο του νεκρού πλάσματος που είχε αγαπήσει περισσότερο από κάθε τι, είχε τοποθετήσει αυτό το άγαλμα καμωμένο από τον ίδιο, για να στέκει εκεί ως σύμβολο της ανθρώπινης λύπης που διαρκεί αιώνια. Και στον κόσμο όλο δεν είχε απομείνει άλλος μπρούντζος παρά μόνο στο άγαλμα αυτό.Και πήρε το άγαλμα που είχε ο ίδιος φτιάξει και το 'ριξε σ' ένα καμίνι και το παρέδωσε στις φλόγες.Και από τον μπρούντζο του αγάλματος της "Λύπης που διαρκεί αιώνια" έφτιαξε το άγαλμα της "Χαράς που κρατά για μια στιγμή".

Είμαι φτωχός και αδύναμος, σκέφτηκα ν' αρχίσω να γράφω, θέλοντας να ικανοποιήσω την ευγενική απαίτηση του φίλου που μου ζήτησε συνεργασία.Ερευνώ και δεν βρίσκω κανένα κομμάτι, απ' όση εργασία έχω έτοιμη, κατάλληλο. Με σταματούν μορφή και περιεχόμενο. Τα περισσότερα γραπτά μου μοιάζουν ακατανόητα. Όταν, στεναχωρημένος, θέλω να βρω κάποια δικαιολογία για τις αποτυχίες μου, σκέφτομαι ότι ο κόσμος δεν μπορεί να ενδιαφέρεται για ασήμαντες μικρολεπτομέρειες, που πιστοποιούν την υφή και την οργάνωση των πραγμάτων, όταν ριχνόμαστε με πάθος απάνω στο αντικείμενο να το αγκαλιάσουμε. Πρώτα πρώτα αυτές οι λεπτομέρειες έχουν ένα χαρακτήρα ιδιωτικό.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ Α ΛΥΚ

Σαν γιατί είχα χωθεί πάλι, ψάχνοντας σ' ένα σωρό σκουπίδια που ήταν στοιβαγμένα, στη ρίζα ενός δέντρου. Έτσι είδα το καρκίνωμα που 'χε φυτρώσει πάνω στον κορμό του. Σαν μεγεθυσμένα κονδυλώματα ήταν, τσαμπί ολόκληρο. Θυμήθηκα τα δικά μου - ταράχτηκα. Παράτησα το κασονάκι με τα μπιμπελό κι έφυγα αμέσως.

ΤΕΦΤΕΡΑΚΙ ΜΙΚΡΑ ΔΟΚΙΜΙΑ 1985-1997

FLASH BACK

ΜΑΥΛΙΣΤΙΚΑ

ΣΤΗ ΡΑΧΗ ΜΙΑΣ ΛΕΟΠΑΡΔΑΛΗΣ

...το περίπτερο στο δεξί πεζοδρόμιείν' άδειο από λυρισμό και ποίηση -πού λυρισμός με ξυραφάκια και τσιγάραπού ποίηση μ' εφημερίδες και προφυλακτικάτο περίπτερο στο δεξί πεζοδρόμιείναι γεμάτο λυρισμό και ποίησηαρκεί να ρίξεις μια κρυφή ματιάστον έφηβο που λαμπαδιάζει μέσα...

Σας αρέσει το στιλ Tiffany; Κανένα πρόβλημα χάρη στο Window-Color. Σχεδιάζετε το περίγραμμα του θέματος επιλογής σας με το ειδικό υγρό, κατευθείαν σε τζάμι ή ζελατίνα. Έπειτα χρωματίζετε τιε επιφάνειες με Window-Color. Μετά το στέγνωμα μπορείτε να αφαιρέσετε τη βιτρό ζωγραφιά σας και να διακοσμήσετε με αυτήν οποιαδήποτε λεία γυάλινη επιφάνεια, όπως ένα παράθυρο ή έναν καθρέφτη.Μια νέα σειρά βιβλίων για παιδιά, με πρωτότυπες ιδέες για έξυπνες δημιουργίες. Διακοσμήστε το σπίτι σας, χαρίστε ξεχωριστά δώρα στους φίλους και τους συγγενείς, με φαντασία και ελάχιστα χρήματα. Δε χρειάζεστε παρά μόνο αντικείμενα καθημερινά χρήσης, υλικά που θα τα βρείτε εύκολα σε χαρτοπωλεία και βιβλιοπωλεια, κόλλα και ψαλίδι...Κάθε κατασκευή περιγράφεται αναλύτικα και συνοδεύεται από έγχρωμες φωτογραφίες και πατρόν, όπου χρειάζεται.Τα βιβλία της σειράς μπορούν να χρησιμοπουηθούν επίσης και από νηπιαγωγούς και δασκάλους, ως πρακτικά εγχειρίδια διδασκαλίας.