vivliopoleiopataki

Συγγνώμη Κύριε Μπέκετ: Μια παρωδία της Σοφίας Φιλιππίδου, Έτος Εκδόσης 2025

Mia φωτογραφία εποχής. Ο μικρόκοσμος ενός δρόμου που χάθηκε κάτω από την ανάπτυξη της μεγαλούπολης, η ιστορία μίας από τις πιο όμορφες γειτονιές της Αθήνας των μέσων του 20ου αι. Ένα χτήμα, ένα σπίτι, μία οικογένεια μέσα στο αστικό αθηναϊκό τοπίο του μεσοπολέμου. Μια πολύτιμη μαρτυρία για έναν κόσμο, που με τον πιο όμορφο τρόπο συνεχίζει να μας θυμίζει ότι υπήρξε! «Τα Πατήσια στα μέσα του εικοστού αιώνα αχνοφαίνονται στο βάθος του ορίζοντα ως ένας τόπος σχεδόν ονειρικός. Σε μια Αθήνα, όπου ένιωθε κανείς τα όρια του χτισμένου κόσμου στις εξοχές ολόγυρα, μια κατοικία στο τέρμα Αχαρνών, με το κτήμα της και όλο το οικοσύστημα, ανθρώπων, πανίδας και χλωρίδας, συνιστούσε ένα μέγεθος που σήμερα μοιάζει δυσεύρετο και γι’ αυτό πολύτιμο. Οι αναμνήσεις της συγγραφέως, της Άννας Μαργαριτούλη, από την τότε οδό Ερρίκου Σλήμαν –με την επωνυμία μιας αστικότητας σε έναν αθηναϊκό τόπο γεμάτο χωματόδρομους και ελάχιστα αυτοκίνητα–έρχονται στη γνώση μας ως μια παρακαταθήκη με την αξία μιας πολύτιμης μαρτυρίας. Η Αθήνα είναι η μεγάλη πρωταγωνίστρια σε αυτό το αφήγημα, απλωμένο με παραποτάμους σε όλο το τοπίο μνήμης που παραμένει εναργές σε όσους μεγάλωσαν τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο. Είναι μια γενιά που είδε τη γέφυρα ανάμεσα στο χθες και στο αύριο με έναν τρόπο απόλυτο και αναπόδραστο, καθώς οι γιαγιάδες και οι παππούδες έφεραν ως πολιτισμική σκευή όλη την αύρα από τα τέλη του 19ου αιώνα και οι γονείς ήταν άνθρωποι μεγαλωμένοι στον Μεσοπόλεμο, γονείς πια στα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο». Από τον πρόλογο του Νίκου Βατόπουλου

Οι αγριοτριανταφυλλιές είναι ιδιαίτερα ανθεκτικά φυτά. Φύονται σε πλαγιές, σε άγριους τόπους, σε δάση, σε ποτάμια, ακόμα και ανάμεσα σε βράχους. Απαντώνται σε πόλεις, σε χωριά, στους δρόμους και όπου και να ριζώσουν αλλάζουν το τοπίο. Είναι γυναίκες που ζουν ανάμεσά μας. Γεμίζουν μονοπάτια για να ματώνουν όσους τολμούν να τα διαβούν. Πλήθος αγκάθια στα κλωνάρια τους -ένστικτα επιβίωσης. Ρόδινα άνθη ή λευκά. Χρώμα απ’ το αίμα των πληγών τους. Ή το λευκό της αθωότητας. Άπειρα αγκάθια για τους φαρμακερούς ανθρώπους. Και σπάνια άνθη κάθε που χέρια χαϊδεύουν την ψυχή τους. Κυνόροδα χαρισμένα -δώρα ακριβά, θησαυρός και γιατρειά για όσους κατάφεραν να δούνε πιο βαθιά, λιγάκι πιο βελούδινα το μέσα τους, δίχως να φοβηθούν τα αγκάθια. Είναι γυναίκες που ανθίζουν ανάμεσά μας

Είναι δυνατόν δύο εχθροί να γίνουν ποτέ καλοί φίλοι; Πώς μπορεί ένα ρακούν να γίνει φίλος με την «τροφή» του, έναν ποντικό; Μα στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών όλα μπορούν να συμβούν! Έπειτα, ο Φανούρης δεν είναι όποιο κι όποιο τρωκτικό. Είναι ένας μικρούλης ποντικός με γιγάντια, ωστόσο, ψυχή που είναι έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα για τον κολλητό του. Έτσι, όταν για καλή του τύχη, βρίσκει ένα μαγικό ραβδί… Όποιος θέλει τη συνέχεια, στο βιβλίο θα τη βρει! Ένα έμμετρο παραμύθι που αναδεικνύει την αληθινή, ανιδιοτελή φιλία και τη χαρά που μπορούν να δώσουν στη ζωή μας τα απλά πράγματα, για τα οποία θα πρέπει να νιώθουμε ευγνωμοσύνη.

Στη ζωή μας όσα αξίζουν είναι αυτά που μένουν για πάντα στο μυαλό και θυμόμαστε με αγάπη, με πόνο, ή με χαμόγελο. Στο βιβλίο αυτό με τις “μικρές ιστορίες” θα ανατρέξουμε στο παρελθόν και θυμηθούμε αυτά που μας έκαναν να γελάσουμε. Επειδή οι αστείες καταστάσεις είναι το ίδιο ισχυρές και μένουν στη μνήμη μας για πάντα. Πολλές φορές η κωμωδία είναι πολύ πιο διδακτική ακόμη και από αυτό το δράμα. Και μέσα από την φανταστική κατάσταση σε ένα μονόπρακτο, του διαλόγου δύο ηλικιωμένων στο πραγματικό περιβάλλον της πανδημίας που ζήσαμε, βγαίνουν αβίαστα οι παθογένειες μιας κοινωνίας όπου τον πρώτο λόγο έχουν τα ατομικά μικροσυμφέροντα. Αυτά έρχονται και παρέρχονται, αλλά το αστείο του πράγματος παραμένει.

Το πάτωμα Έχει απασχολήσει την τέχνη επανειλημμένως. Από τραγουδοποιούς, μέχρι stand-up comedians. Και έχει τόσες, µα τόσες, εκδοχές. Το πάτωμα. Το πάτωμά της. Το πάτωμα της κουζίνας. Το πάτωμα της ψυχής. Το μωσαϊκό πάτωμα. Το βιολογικό πάτωμα. Το… vegan πάτωμα. Κάθε πάτωμα. Ξαπλωμένος στο πάτωμα για ένα µόνο πράγμα μπορείς να ελπίζεις: να είναι καθαρό. Άντε, κι ένα ακόμα: να µη μείνεις εκεί για πάντα, αλλά να σηκωθείς. Ώσπου να ξαναβρεθείς κατάχαμα. Στο πάτωμα.

Είναι μεγάλος ο πειρασμός να συμπληρώσει κανείς τις ελλείπουσες από τη λογοτεχνία της εποχής ερωτικές σκηνές. Να επιτρέψει στον Βέρθερο να ξεγυμνώσει τουλάχιστον το στήθος της Λόττε στο σαλόνι και να προκαλέσει τον Ντάρσυ να ρίξει την Ελίζαμπεθ στο χορτάρι της αγγλικής εξοχής, να οδηγήσει το χέρι του κ. Ράνσομ στα υπόσκαφα μέρη της Βερίνας και να αφήσει τον Άρνχαιμ να σπάσει τη γύψινη προκάλυψη της Διοτίμας. Οι μαύρες τρύπες του διαστήματος, όμως, γίνονται αντιληπτές μόνο από την έντονη φωτεινότητα του περίγυρου και, εφελκυστικά, πιστεύω πλέον ότι η ελλειπτικότητα καταδεικνύεται σαφέστερα με την υπογράμμιση των ορίων της. Η λογοκρισία του ερωτικού προσκηνίου εμφαίνεται στις παρασκηνιακές της διαβουλεύσεις και κάθε προγραφή δείχνει κατάστηθα τον προγράφοντα. Η συγκάλυψη γίνεται σκανδαλώδης όταν εκτεθεί ο επιχειρησιακός της σχεδιασμός και η ανατομία του γυμνού πάθους καθίσταται ευκρινέστερη με την απογύμνωση της προφασιακής του σκιάσεως.

Ένα ροζ τζιν παντελονάκι, με όνειρο να ζήσει μία μεγάλη περιπέτεια, είναι το αγαπημένο ρούχο της Ειρήνης, που πάει στην τρίτη τάξη του Δημοτικού. Όταν φτάνει στην πέμπτη τάξη, η μαμά της το βάζει στο πλυντήριο, με σκοπό να το δώσουν σε κάποιον που το έχει ανάγκη, γιατί της έρχεται πια μικρό. Τα πράγμα­τα παίρνουν απρόσμενη τροπή, ωστόσο, μόλις ο άνεμος το ξεκολλάει από το σύρμα, και τότε αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια. Το παντελονάκι πετάει πάνω από την πόλη, συναντάει έναν άστεγο, βρίσκεται μπλεγμένο σε μία διάρρηξη, αλλάζει χρώμα και μέγεθος, εγκαταλείπεται σε ένα γιαπί, γνωρίζει τον Ιάσονα και καταλήγει σε ένα κατάστημα με ρούχα δεύτερης ευκαιρίας, όπου το ανακαλύπτει ο εντεκάχρονος Παντελής. Το ροζ παντελονάκι στον χρόνο μεταμορφώνεται, γίνεται πιο σοφό, μέσα από τις δυσκολίες και τις προκλήσεις, τις οποίες θαρραλέα αντιμετωπίζει και το κά­νουν πιο δυνατό. Έτσι, σταδιακά, μαθαίνει να αποδέχεται τις αλλαγές και διαπιστώνει ότι μπορεί η ίδια η ζωή να είναι η πιο μεγάλη και όμορφη περιπέτεια.

Τι είναι τελικά ουσιαστικό στη ζωή μας; Μετρούν οι μικρές στιγμές ή ο εφήμερος στόχος; Πρέπει να βαδίσουμε γρήγορα προς την Ιθάκη, ή να χαρούμε τις στιγμές που μας χαρίζει απλόχερα η ζωή και εμείς είμαστε τόσο απασχολημένοι που μπορεί και να μην τις διακρίνουμε; Οκτώ διηγήματα που μας οδηγούν μέσα από τα μονοπάτια της ανάγνωσης σε βαθιά ερωτήματα που έχουν αναλυθεί με κάθε τρόπο. Η Ναυσικά Καραγιαννίδη στο συγγραφικό της ντεμπούτο μας βάζει σε έναν κόσμο που κρατά και νοσταλγεί τις παραδοσιακές αξίες χωρίς να το παραδέχεται.

Έξι διηγήματα, έξι ήρωες εγκλωβισμένοι σε μια προσωπική ή συλλογική δυστοπία. Οι ήρωες του Γιώργου Ψωμιάδη έρχονται αντιμέτωποι με έναν κόσμο εχθρικό. Οι συνθήκες διαβίωσης στις μητροπόλεις, η εργασιακή δυσφορία και η αποξένωση που προκαλεί η κυριαρχία της τεχνολογίας συνθέτουν ένα ζοφερό σκηνικό που επιτείνει την ψυχική έρημο. Πρόσωπα μοναχικά, ενίοτε ανίκανα να αποτινάξουν τα βάρη του παρελθόντος, κινούνται με άξονα μια μικρή ελπίδα. Συχνά αναζητούν τη ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής, μια «οικογένεια», μια εστία να απαγκιάσουν, τη δική τους φωλιά, ενώ κάποτε επιστρατεύουν μια παρηγορητική φυγή προς έναν κόσμο φανταστικό. Έξι ιστορίες από ένα δυσοίωνο μέλλον, που ωστόσο είναι ήδη αμετάκλητα παρόν. Έξι ιστορίες για ανθρώπους που αντιστέκονται και ελπίζουν.Είχαν περάσει ώρες περπατώντας πλάι στα θολά νερά της θάλασσας, βυθίζοντας τις μπότες τους στη βρεγμένη άμμο. Έτρωγαν σάντουιτς που είχαν φέρει μαζί τους, ξαπόσταιναν στις υγρές αυλές των εστιατορίων και χάνονταν για ώρα βαδίζοντας κάτω από τις φυλλωσιές των δέντρων. Όταν βρήκαν την ακτή, ο πατέρας κρέμασε θριαμβευτικά το σκουφί του σε ένα από τα δέντρα μπροστά στα βράχια. «Αυτό θα είναι το κρησφύγετό μας τα καλοκαίρια, η φωλιά μας», είπε, «κι εδώ θα φτιάξουμε τα κρεβάτια μας».

Το ανά χείρας κείμενο του Μαρξ αποτελεί το διασωθέν τμήμα της πρώτης γραφής (Urtext) του έργου Για την Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας. Το μεγαλύτερο μέρος του γράφτηκε στο διάστημα από τις αρχές Αυγούστου μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου 1858, δηλαδή αφού ο Μαρξ είχε ολοκληρώσει τα Grundrisse - Βασικές γραμμές της κριτικής της πολιτικής οικονομίας. Όμως, λόγω της μεγάλης έκτασης που είχε πάρει το χειρόγραφο, ο Μαρξ διέκοψε τότε τη συγγραφή του και προχώρησε στη συγγραφή του βιβλίου Για την κριτική της πολιτικής οικονομίας, το οποίο κυκλοφόρησε το 1859. Συγκριτικά τόσο με την έκδοση του 1859 όσο και με το "Μέρος πρώτο" (κεφ. 1-3) του πρώτου τόμου του Κεφαλαίου, στο παρόν κείμενο ο Μαρξ συνάγει την έννοια του κεφαλαίου σε αναφορά με τη γενικευμένη απλή κυκλοφορία των εμπορευμάτων και του χρήματος. Έτσι, το Urtext μας επιτρέπει να κατανοήσουμε ένα ζήτημα που έχει διχάσει τη μαρξιστική σκέψη σχεδόν από την εποχή του ίδιου του Μαρξ: αυτό της εμπορευματικής και χρηματικής κυκλοφορίας στην ιστορική της διάσταση. Ο Μαρξ, μέσα από πληθώρα ιστορικών παραδειγμάτων, κάνει σαφή όχι απλώς τη διάκριση ανάμεσα στην κυκλοφορία των εμπορευμάτων σε προκαπιταλιστικές κοινωνίες και στον καπιταλισμό, αλλά και την έλλειψη κάποιου τύπου "αναγκαίας" γενετικής σχέσης ή αλληλουχίας μεταξύ τους. Γράφει: "Oλόκληρο το σύστημα της αστικής παραγωγής δεν μπορεί παρά να προϋποτίθεται προκειμένου η ανταλλακτική αξία να εμφανίζεται ως ένα απλό σημείο εκκίνησης στην επιφάνεια και η διαδικασία της ανταλλαγής, όπως αποκαλύπτεται στην απλή κυκλοφορία, ως ο απλός κοινωνικός μεταβολισμός, ο οποίος όμως περιλαμβάνει το σύνολο της παραγωγής καθώς και της κατανάλωσης."

Αυτό το απαλό βιβλίο με τους υπέροχους ήχους και τη θαυμάσια κουδουνίστρα θα ενθουσιάσει το μωράκι σας και θα το απασχολήσει για ώρες στο σπίτι και στη βόλτα του. Κατάλληλο για μωρά που βγάζουν τα πρώτα τους δοντάκια. Με χαρτί που παράγει ήχους και χρωματιστή κουδουνίστρα με χάντρες.

Ο Εμφύλιος άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στους παλαιότερους. Εμείς οι νεότεροι πήραμε τη μυρωδιά που μας άφησαν εκείνοι που έζησαν τα γεγονότα. Ο Σάκης, λοιπόν, είχε μία διαφορετική ιστορία να μας πει για τον Εμφύλιο από εκείνη που επικρατούσε μέχρι τα πρώτα μνημονιακά χρόνια. Πριν δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει την εξουσία. Και αυτό έχει τη σημασία του, υπό την έννοια ότι ο αστικός μύθος σε μία χώρα όπου η Αριστερά είχε κυριαρχήσει ιδεολογικά έλεγε ότι η Ελλάδα θα ήταν μια καλύτερη χώρα αν τον Εμφύλιο τον είχαν κερδίσει οι κομμουνιστές. Σήμερα, έπειτα από 4,5 χρόνια ΣΥΡΙΖΑ, οι αυταπάτες έχουν ξεπεραστεί. Χρειάστηκε πρώτα να διαψευστούν. Ήταν αναμφίβολα μία επίπονη διαδικασία. Ίσως απ’ όλη αυτή την ιστορία να βγει στο τέλος κάτι καλό. Σαν να θάβουμε, επιτέλους, τον νεκρό και να αποφασίζουμε έτσι να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Η ιστορία που έχει να μας πει ο Σάκης για τον Εμφύλιο προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στην ίδια τη Δημοκρατία. Η γνώση του παρελθόντος δεν αναμοχλεύει τα πάθη. Το θάψιμο της αλήθειας ήταν αυτό που επέτρεψε στην Αριστερά να διεκδικήσει τη ρεβάνς στον λεγόμενο τρίτο γύρο.

Ο σημαντικότερος ρώσος συγγραφέας Αλεξάντρ Κούπριν με τους Λαιστρυγόνες μας δίνει έναν φωτεινό κύκλο, διηγημάτων, που εκτυλλίσονται στην Μπαλακλάβα, έναν τόπο που είναι «κάτι άναμεσα σε κωμόπολη και ψαροχώρι», σε μια γωνιά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας όπου κυριαρχεί το ελληνικό στοιχείο από τα πανάρχαια χρόνια. Οι ήρωες του, πρόσωπα αληθινά, είναι κυρίως Έλληνες και, μέσα από την καθημερινότητα τους, ο συγγραφέας μας παρουσιάζει, με τρόπο γλαφυρό κι ευγενικό, τη ζωή στα παράλια της Κριμαίας: μας αποκαλύπτει τα μυστικά της ψαρικής τέχνης αλλά και άγωστες πτυχές της ιστορίας, περιγράφει βαθιά ριζωμένα έθιμα και την ιδιοσυγκρασία των κατοίκων, αφηγείται τη μοίρα ενός ξεχασμένου ναυαγίου και τον θρύλο ενός μυθικού θησαυρού, ξεναγώντας μας παράλληλα στον δικό του χαμένο παράδεισο.

Parole di saggezza dalla Grecia antica racchiude il meglio di mille anni di filosofia, di storia e di letteratura in una selezione di testi che vanno dal IX secolo a.C. al II secolo d.C. Il pensiero dei maggiori maestri di sapienza greci, fonte di ispirazione senza tempo, offre ai lettori di oggi una guida pra­tica per una vita felice e ben vissuta.

Αυτό το απαλό βιβλίο με τους υπέροχους ήχους και τη θαυμάσια κουδουνίστρα θα ενθουσιάσει το μωράκι σας και θα το απασχολήσει για ώρες στο σπίτι και στη βόλτα του. Κατάλληλο για μωρά που βγάζουν τα πρώτα τους δοντάκια. Με χαρτί που παράγει ήχους και χρωματιστή κουδουνίστρα με χάντρες.

Le poesie di questa raccolta scandiscono altrettanti momenti di un serrato dialogo con un personaggio inconsueto, il mare, presentato con tutte le caratteristiche di un vecchio amico ritrovato. Non si tratta di un occasionale “incontro”, ma di un voluto “ritorno” al mare. In questo estremo “nostos” l’Ulisside sradicato viene a deporre in orecchie fidate il pacato messaggio di chi, avvicinandosi senza rimpianti al crepuscolo della vita, si sforza di svelare a se stesso il senso del cammino fin qui percorso, rievocandone alcune tappe fondamentali.

Αποτελεί -παράδοξο εντελώς- φαινόμενο των καιρών μας η μεγάλη πρόοδος της επιστημονικής σκέψης στον τομέα των βιολογικών επιστημών να συνδέεται με δυσαρέσκεια των ασθενών από τις υπηρεσίες των γιατρών. Το ιατρικό επάγγελμα έχει κατηγορηθεί συχνά για απληστία, ασάφεια, αλαζονεία, άγνοια και ψυχρότητα. Φαίνεται, ότι ο ρόλος του γιατρού ως «κλινικού θεραπευτή » έχει υποβαθμιστεί και υποκατασταθεί από Big Data και διαγνωστικές εξετάσεις. Οι γιατροί δεν επικοινωνούν πλέον με τους ασθενείς τους, δεν αφιερώνουν χρόνο στην φυσική εξέταση και στο πολύτιμο αφήγημα του ιστορικού. Παράλληλα οι ασθενείς χρησιμοποιούν σήμερα το διαδίκτυο χωρίς φίλτρα έτσι ώστε λαμβάνουν συχνά εσφαλμένες πληροφορίες για ζητήματα υγείας οι οποίες οδηγούν σε ανεκπλήρωτες προσδοκίες και παραπλάνηση. Ο διοικητισμός, η απόλυτη έμφαση στα οικονομικά δεδομένα και το αυξημένο κόστος της ιατρικής περίθαλψης σε παγκόσμιο επίπεδο φαίνεται ότι έχει μετατοπίσει σημαντικά τον πρωταρχικό στόχο των υπηρεσιών υγείας έτσι ώστε προκύπτει πλέον ένα ουσιώδες ερώτημα: Εξακολουθεί ο στόχος των υπηρεσιών υγείας να είναι ο Άνθρωπος ως Πάσχον Πρόσωπο και κατά πόσον η άσκηση της ιατρικής παραμένει σήμερα Ανθρωποκεντρική;

"Όλα τα βλέμματα στράφηκαν προς το μεγάλο ασπροπούλι. O Nικόστρατος ξαναδίπλωσε νωχελικά τις φτερούγες του κι άνοιξε ένα πέρασμα ανάμεσα απ' τους συγκεντρωμένους για να έρθει να χαιρετήσει τον κύριό του. Aφού δάγκωσε τρυφερά τ' αυτί του αγοριού, έκανε μεταβολή και παρέλασε υψώνοντας το λοφίο του"...O Γιάννης, ένα δωδεκάχρονο αγόρι, ζει φτωχικά σ' ένα μικρό ψαροχώρι μαζί με τον πατέρα του, το Δημοσθένη, που έχει γίνει νευρικός και απόμακρος μετά τον πρόωρο θάνατο της γυναίκας του.Μια μέρα, ο Γιάννης σώζει από βέβαιο θάνατο ένα "καφετί πουλί με μεγάλο ράμφος και δυο κοντά ποδαράκια", προσφέροντας ως αντάλλαγμα σ' έναν άξεστο καπετάνιο ό,τι πολυτιμότερο είχε: το χρυσό σταυρό που του άφησε η μητέρα του. Για να μην το μάθει ο Δημοσθένης, το αγόρι φροντίζει το μικρό πουλί κρυφά στην κάμαρά του και του δίνει το όνομα Νικόστρατος. Μέρα με τη μέρα, όμως, ο Νικόστρατος μεγαλώνει και γίνεται ένας πανέμορφος λευκός πελεκάνος, το πιο ψηλό πουλί της Ευρώπης! Είναι δύσκολο πια να τον κρύβει...Η μοναδική φιλία ενός αγοριού με έναν πελεκάνο. Μια ιστορία με φόντο το απέραντο γαλάζιο του Ιονίου, χρωματισμένη με συναισθήματα, ομορφιά και συγκίνηση.Στο βιβλίο αυτό βασίστηκε η ομότιτλη ταινία του Ολιβιέ Ορλέ, με πρωταγωνιστή τον Εμίρ Κουστορίτσα.

«Η στιβαρότητα του κτιρίου τον αιφνιδίασε. Οι ισχυροί τοίχοι, το ατσάλι των δοκών, το εύρος, η αντοχή και η επιβλητικότητά του υπήρχαν μονάχα για να αναδείξουν την αντίθεση με τη νεανική ομορφιά δίπλα του. Ήταν ογκώδες και ακλόνητο, για να τονίσει τη δική της λεπτότητα – λες και ήθελε να δείξει τι αεράκι θα μπορούσε να γεννηθεί από το φτερό μιας πεταλούδας». Στα Χειμωνιάτικα όνειρα ο Σκοτ Φιτζέραλντ συνθέτει έναν κόσμο επιθυμίας, φιλοδοξίας και αυταπάτης· έναν κόσμο όπου το όνειρο γίνεται έκφραση μιας βαθιάς υπαρξιακής ανάγκης. Προάγγελος του εμβληματικού μυθιστορήματος Ο Υπέροχος Γκάτσμπι, το διήγημα πάλλεται στον ίδιο ρυθμό· την ίδια βαθιά επιθυμία για κάτι όμορφο, άπιαστο, φτιαγμένο από την ύλη των ονείρων· τη γνήσια συγκίνηση που η πένα του Φιτζέραλντ, με μοναδικό τρόπο, μπορεί να γεννήσει. Η αφηγηματική του τέχνη, απαράμιλλη και σαγηνευτική, συνεχίζει να γοητεύει τον αναγνώστη, επιβεβαιώνοντας τη θέση του στο πάνθεο των κορυφαίων δημιουργών της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Αυτό το απαλό βιβλίο με τους υπέροχους ήχους και τη θαυμάσια κουδουνίστρα θα ενθουσιάσει το μωράκι σας και θα το απασχολήσει για ώρες στο σπίτι και στη βόλτα του. Κατάλληλο για μωρά που βγάζουν τα πρώτα τους δοντάκια. Με χαρτί που παράγει ήχους και χρωματιστή κουδουνίστρα με χάντρες.

Con la collana Gli Agapanti ci proponiamo di rendere accessibili a un pubblico di lettori italiani testi significativi della letteratura greca moderna, la fruizione e stata finora limitata a quanti conoscono il neogreco. Il nome della collana costituisce un implicito omaggio al primo Nobel greco, Ghiorgos Seferis (1900-1971), che amo gli agapanti (i giorni dell’amore) e li menziono piu volte nella sua opera.

Tρεις ηθογραφίες με άξονα το νησί του, τη Λέσβο («Η χτικιάρα», «Το Μίζερο», «Μια παλιά ιστορία»), δύο πολεμικά αφηγήματα («Το εθελοντικό», «Κιλκίς») και δύο αλληγορικοί μύθοι («Δυο μύθοι: Ι, ΙΙ») απαρτίζουν τα περιεχόμενα της συλλογής διηγημάτων Κόκκινες ιστορίες, του πρώτου λογοτεχνικού βιβλίου του Στράτη Μυριβήλη (1915). Ο έγχρωμος τίτλος του βιβλίου, με την αναφορά στο χρώμα του αίματος, συνδέει και συνέχει όλες τις «ιστορίες» ως προς το τραγικό τέλος και τον θάνατο των ηρώων πρωταγωνιστών τους. Αντί άλλου σχολίου, αξίζει να παρατεθεί ο απολύτως επιβεβαιωτικός κριτικός λόγος του Αντρέα Καραντώνη για τις Κόκκινες ιστορίες και τον συγγραφέα τους: Ανήκει [ο Μυριβήλης] στην τάξη των δημιουργών που το έργο τους δίνεται από μιας αρχής ώριμο ουσιαστικά […]. Ο Μυριβήλης αποκαλύφτηκε μονομιάς με όλα του σχεδόν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Από τις πρώτες του κιόλας διηγηματογραφικές δοκιμές, τις σκληρές, τις πλασμένες από πυκνή σάρκα, τις αιματόβρεχτες Κόκκινες ιστορίες, […] το γράψιμό του το ρύθμισε και το κατεργάστηκε με φανατισμό αισθητικής ιδεοληψίας η βαθύτατη καλλιτεχνική ανάγκη τής όσο το δυνατό πιο μεστής έκφρασης, αναζητημένης πάντα μέσα στα ορθόδοξα γραμματικά πλαίσια, τα ψυχαρικά, της δημοτικής γλώσσας.

Το θέμα δεν είναινα πέσεισ’ ένα τετράγωνοσηματοδοτημένηςκόλασης κάποιοςπαραστρατημένοςάγγελος-αλλά έναδαιμόνιοπου αμάρτησεδοκιμάζονταςαθωότητα.

Αν το καλοσκεφτείς, η μουσική είναι το κλειδί για όλες τις αναμνήσεις. Και τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτήν. Από μια μουσική φράση σε μια ιστορική συναυλία στην Μπεζανσόν το 1950, μέχρι έναν ανώνυμο κλασσικό τραγουδιστή και μια άρια που εκτελέστηκε επεισοδιακά σ' ένα επαρχιακό δημοτικό σχολείο στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Θα έλεγε κανείς ότι μόνον η συναυλία είναι αληθινή. Και ότι όλα τα άλλα είναι η αξίωση της μυθοπλασίας στο ψεύδος. Όμως ακόμα κι αν η μνήμη δεν είναι πάντα επαληθεύσιμη, πρέπει να την εμπιστευτείς. Ιδιαίτερα για να ξαναβρείς αυτά που έρχονται από τις πιο δύσβατες περιοχές της. Όπως ο Τενόρος δηλαδή. Ο Λεωνίδας Γαμπέτας βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής του. Αστυνομικός άνευ χαρτοφυλακίου, παγιδευμένος σ' ένα παράξενο ταξίδι, μπερδεμένος με τις ιστορίες και τις αναμνήσεις των άλλων, πασχίζει κι ο ίδιος να θυμηθεί. Πάντα στη λεπτή γραμμή που χωρίζει τις αλήθειες και τα ψέματα.

Το βιβλίο αυτό καταπιάνεται με καίρια ζητήματα της ζωής. Ο Σεραφείμ Λάππας θέλει να μας μεταδώσει τον έρωτα για ζωή μέσα από αφηγήσεις, διαλόγους, εξομολογήσεις, προσωπικούς αναστοχασμούς, καθημερινές ιστορίες. Όλα τα κείμενα, όπως το δηλώνει ο υπότιτλος, είναι κείμενα προσωπικά. Βασίζονται στις εμπειρίες του συγγραφέα. Δεν μιλά για θεωρίες ή ιδεολογίες. Τα κεφάλαια του βιβλίου αφορούν σε θέματα ουσιαστικά για τον καθένα, όπως το μεγάλωμα των παιδιών, ο παιδαγωγικός ρόλος του εκ­παι­δευτικού, οι σχέσεις του ζευγαριού, η πίστη κ.λπ.

Τη ζωή μας την περνάμε κάνοντας επιλογές: Μαζί ή μόνοι: Πορτοκάλι ή λεμόνι; Έτσι ή αλλιώς: Αλμυρός ή γλυκός; Οι αποφάσεις είναι καλές, επειδή μας βοηθούν να βρούμε τη θέση μας στον κόσμο. Αλλά δεν είναι πάντα εύκολες… Κρύβονται μέσα σε κάθε δίλημμα! Ξόρκια ή αντίδοτα; Όλα ή τίποτα; Τέσσερα ή τρία; Θέατρο ή συναυλία; Αυτό το βιβλίο, που συνδέει λέξεις και συγκρίνει αντιθέσεις, θα μας βοηθήσει να βγάλουμε συμπεράσματα. Καλώς ορίσατε σε αυτό το ποίημα, που είναι φτιαγμένο από επιλογές και εναλλακτικές. Τώρα ή ποτέ;

ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥΠάω συχνά για μπάνιο ΜονολίθιΕκεί που πήγες να φουντάρειςΦτάνοντας με ελεύθερο στη λήθηΓι' αυτό σε μένα μην ποντάρειςΔεν έχει πλάκα πια η ιστορίαΕμφύλιοι ντεμέκ για να γουστάρειςΚαι είμαι καλοκαίρι στη ΛαμίαΣτο άγαλμα ο Άρης καβαλάρηςΠλατεία του Λαού με σαραντάριαΗλιοθεραπεία σκέτη αυτοκτονίαΤα μπάνια του λαού και τα δυάριαΑχ να 'ταν η ζωή μας μια αργομισθίαΆντε κοιμήσου δίχως ζάναξΠεθαίνεις ζεις μονάχα άπαξ Από την έκδοση

Αγιοσκέπαστη και ευλογημένη είναι η πόλη του Πειραιά από Ιερά Λείψανα Αγίων, τα οποία φυλάσσονται σχεδόν σε όλους τους ναούς της Ιεράς Μητροπόλεως. Στο βιβλίο αυτό γίνεται αναφορά: στους Αγίους που αγιάζουν τον Πειραιά, σε όσους έζησαν και έδρασαν σ' αυτόν, και σε όσους διήλθαν απλώς δια των ορίων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς. Πρόκειται για ένα τοπικό Αγιολόγιο. Το κυριότερο εμπόδιο για την καταγραφή των Αγίων αυτών έγκειται στο γε­γονός, ότι όλοι ήταν περαστικοί από τον Πειραιά πλην ενός, ο οποίος κοιμήθηκε εκεί. Οι υπόλοιποι είτε έζησαν για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, είτε εργάστηκαν βιοποριστικά ή ιεραποστολικά, είτε απλώς επισκέφθηκαν την πόλη και αναχώρησαν.

Ολόκληρη η ελληνική λαϊκή παράδοση περνάει μέσα από αυτό το παραμύθι, που γράφτηκε από τον Περικλή Κοροβέση το 1979 για μια σειρά εκπομπών της ελληνικής σύνταξης της σουηδικής ραδιοφωνίας, με κύριο αποδέκτη τα μεταναστόπουλα και σκοπό του να τα συνδέσει με την ελληνική γλώσσα και τη χαρά που μπορεί να προσφέρει το «δικό μας και το διαφορετικό». Σύμμαχός του η απαράμιλλη εικονογράφηση της Κλεοπάτρας Δίγκα, μιας από τις σημαντικότερες Ελληνίδες εικαστικούς.

Η Βασίλισσα και η Αλένια. Η Αλένια των ανέμων, της μουσικής και του ονείρου. Η Βασίλισσα το όνειρο και η ευχή. Αγάπη βαθιά και αλύγιστη σαν μοίρα, που ενώνει και χωρίζει δρόμους για να τους ενώσει ξανά. Η Αλένια είναι μια ονειρική ιστορία που πιο αληθινή δεν υπήρξε ποτέ. Κατερίνα Ντίνου

Αυτό το απαλό βιβλίο με τους υπέροχους ήχους θα ενθουσιάσει το μωράκι σας και θα το απασχολήσει για ώρες στο σπίτι και στη βόλτα. Περιέχει λούτρινο ζωάκι.

Δεν αρκεί ότι ζεις, αλλά ζητάς το γιατί (αιτία, λόγος) και το για τί (σκοπός, τέλος) της ζωής, την αιτία και τον σκοπό, το νόημα των γεγονότων και την σημασία των συμβάντων. Φως ρίχνει ο Κώστας Αξελός (1924-2010) με την Εαρινή Φιλοσοφία του. Έαρ λέγεται η άνοιξη ως εποχή του χρόνου αλλά κι ως άνοιγμα του Εγώ στο Άλλο μες στο Αύριο. Η ευτυχία μας "συνταγογραφείται" και συντομογραφείται με τρία Άλφα: Άνοιγμα, Άλλο(ς), Αύριο. Τρόπος ζωής είναι το Άνοιγμα με τόπο το Άλλο και χρόνο το Αύριο. Η φιλοσοφία του Αξελού είναι εαρινή, ανοιξιάτικη, ανοικτή. Αυτό το ελπιδοφόρο μήνυμα δίνεται στο βιβλίο μας ως νεύμα αισιοδοξίας χωρίς απαισιοδοξία και άνευ υπεραισιοδοξίας.

Αυτό το απαλό βιβλίο με τους υπέροχους ήχους θα ενθουσιάσει το μωράκι σας και θα το απασχολήσει για ώρες στο σπίτι και στη βόλτα. Περιέχει λούτρινο ζωάκι.

Η Μυρτώ βρισκόταν με τους συμμαθητές της μέσα στο Μουσείο. Η δασκάλα ξεναγούσε τα παιδιά στη μεγάλη αίθουσα, που είχε πάρα πολλά αγάλματα. Το βλέμμα της Μυρτώς ξαφνικά έπεσε επάνω σε ένα άγαλμα με ένα κοριτσάκι που κρατούσε μέσα στην αγκαλιά του ένα μικρό κουνελάκι, σαν εκείνο που παρακαλούσε τον μπαμπά της εδώ και έναν μήνα να της πάρει. Εκείνο, όμως, που δεν φανταζόταν ποτέ ήταν ότι η επίσκεψη αυτή θα αποτελούσε την αιτία να ξεδιπλωθεί μπροστά της μια απίστευτη ιστορία για ένα άλλο, τυχερό κουνελάκι. Μα μπορεί ένα κουνελάκι να είναι τυχερό; Και βέβαια μπορεί!

Με δεκατέσσερα σχέδια της Αγλαΐας Περράκη