vivliopoleiopataki

Μόλις χάσεις το σήμα νιώθεις τη μαύρη χοάνη να σε τραβά σαν μαγνήτης να σε μεταφέρει σε κρησφύγετο αθώας συνείδησης ξεπερασμένης συχνότητας για τέτοιες ταχύτητες. Εκεί σε χρόνο μαγικό συντελείται η αποδόμηση κάθε μόριο - καλώδιο και μια συχνότητα χρωματική η επαφή με την πραγματικότητα ένα αγέρι οξύ, βρόχινο, υγρό μέσα στην κάψα του απογευματινού ήλιου. Ώρα πέντε και δέκα στο λεπτό της αποδόμησης νιώθεις κάθε μόριο να χάνεται, να διαλύεται, να το ρουφά η χοάνη του χρόνου. Ποια η επιλογή αντίστασης στο θάνατο, στο παρόν ή στο μέλλον;

«(…) Τα δεκατέσσερα διηγήματα που συγκεντρώνει στο βιβλίο αυτό ο Κώστας Λίχνος είναι κάτι περισσότερο από μια απλή περιήγηση μέσα στη νεότερη και σύγχρονη ελληνική ιστορία. Είναι, στην κυριολεξία, μια απόπειρα αναστοχασμού πάνω σε αυτήν, κυρίως όμως πάνω στον τρόπο με τον οποίο η λογοτεχνία έρχεται τελικά για να αποτελέσει όχι μόνο μια ερμηνευτική εκδοχή των ιστορικών γεγονότων, αλλά μια προσπάθεια προσδιορισμού τής ποιότητας, τής αξίας και τής επενέργειάς τους στην ανθρώπινη συνέχεια και διαδρομή. Οι ιστορίες τού Λίχνου, που τοποθετούνται μέσα σε κομβικά σημεία τής ελληνικής ιστορίας, αρχής γενομένης από το 1924 μέχρι το 2021, διατηρούν έντονους και εμφανείς δεσμούς με την κοινωνικοπολιτική συνθήκη, έτσι που αυτή να μοιάζει πως ανασυστήνεται εν είδει κινηματογραφικής απόδοσης ή θεατρικής αποτύπωσης η οποία πραγματοποιείται με όρους ξεκάθαρα ρεαλιστικούς. Οι διηγήσεις του είναι απόλυτα εστιασμένες στην προσωπική περίπτωση, σε έναν συγκεκριμένο ανθρώπινο τύπο, που γίνεται αντιπροσωπευτικός στον βαθμό που μοιάζει να κλείνει στη μορφή του όλη την ανθρώπινη συνθήκη όπως αυτή προσδιορίστηκε από δύο αντίρροπες δυνάμεις, τις εσωτερικές ωθήσεις και τις εξωτερικές πιέσεις» [Από τον πρόλογο της Ευσταθίας Δήμου]

Στο πλαίσιο του εικοστού-πρώτου ομιλιών (2022-2023) το Ιδρυμα Τάκης Σινόπουλος - Σπουδαστήριο Νεοελληνικής διοργάνωσε τη σειρά εισηγήσεων υπό τον τίτλο «Ένα ποίημα - Μια ματιά», όπου πέντε ομιλητές (δοκιμιογράφοι, μελετητές ή / και ποιητές) προσέγγισαν από τη δική τους οπτική γωνία ένα αξιερμήνευτο και αξιανάγνωστο ποίημα από την πορεία του ελληνικού ποιητικού λόγου, αρχής γενομένης από το δημοτικό τραγούδι και την ποίηση του Γρηγορίου Ναζιανζηνού, εως τους Νίκο Καζαντζάκη, Άγγελο Σικελιανό και Γιώργο Σεφέρη. Συγγραφείς: Ηλίας Μαλεβίτης, Παντελής Μπουκάλας (1959), Πολύκαρπος Πολυκάρπου, Λιάνα Σακελλίου, Συγγραφέας, Αθανάσιος Γαλανάκης

Πρώιμες αναμνήσεις, παιδικοί αδιόρατοι φόβοι, εφηβικές ανησυχίες και έρωτες, κοινωνικές προσπάθειες και μάχες, αναπάντητα ερωτήματα, απαντήσεις που μερικές φορές ακυρώνονται. Προσπάθεια για τήρηση αρχών και αξιών, οικογενειακή και αδελφική συμβίωση και αγάπη, κόκκινες κλωστές που μας συνδέουν με το παρελθόν, συντροφικότητα και αγάπη, το μέλλον των παιδιών που είναι ο ήλιος αυτής της ζωής. Είναι μερικές από τις βαθιές, ενδόμυχες βιωματικές πολλές φορές σκέψεις που γέννησαν τα μικρά αυτά κείμενα και διηγήματα.

Τα κείμενα των μελών που κοσμούν το ημερολόγιο 2025 του PEN Greece εκφράζουν τις απόψεις των δημιουργών τους για το μέλλον, για την τεχνητή νοημοσύνη, για το πώς βλέπουν την εξέλιξη αυτή και για το αν θεωρούν ότι θα μπορέσει να επενεργήσει στη λογοτεχνία γενικότερα. Τι είναι τελικά η τεχνητή νοημοσύνη και κατά πόσο μπορεί να επηρεάσει τη γραφή, την αφήγηση, τις τέχνες του λόγου.

Της ποίησης τον πόνο Της ποίησης τον πόνο δεν τον διαβάζεις μόνο πίσω από τις λέξεις κρύβεται η ταραχή το όμορφο είναι άγαλμα χειρωνακτική η γλυπτική το μάρμαρο δεν ιδρώνει αλλά η πένα ξέρει το ιχώρ ξέρει το αίμα της φαντασίας και τα άλλα υγρά της γραφής. Της ποίησης τον πόνο μην τον υποτιμάς την ανασκαφή στη σκόνη τον ήλιο που καίει τα σπλάχνα το σκότος και το βάρος του βυθού όταν ψάχνεις στα βάθη του είδους την αγωνία τι θα βρεις πώς θα τα πεις σε μια γλώσσα που δεν είναι δική σου και προσπαθείς να την κάνεις μα είναι ανώνυμος χρησμός αγέννητων και πεθαμένων. Της ποίησης τον πόνο να τον χαίρεσαι φως ψυχής φωτίζει τον ένθεο στο νάμα του νου δροσίζεσαι στην αιώρα των ρυθμών λικνίζεσαι τη μουσική του σύμπαντος τραγουδάς ερωτιάρες οι λέξεις σε χαϊδεύουν και οι σοφίες μητέρες στοργικές βυζαίνουν και πάλι το άτακτο παιδί είσαι αθώος ανεύθυνος κι ωραίος.

Πρόλεκτο Το πρώτο του Δεκέμβρη στον χρόνο πια που δε γυρνά. Και το στερνό στου πρώτου Απρίλη τα σκαλιά. Τα πιο πολλά στον έρωτα κρυμμένα. Της Κύπρου δεκατέσσερα – ίσως κι ακόμα ένα· κι αν μια ζωή δε φτάνει πόσο την αγαπώ να πω εκείνη ας το ξέρει κι αυτό μου κάν ει. Κι αν σ’ άλλους χρόνους άλλα δουν το φως, καλώς! Ίδια βροχή ή άλλη θα τα ντύσει. Σελήνη μια θα τ’ ασημοφορήσει κι ό,τι είναι να γραφεί με έρωτα κι αυτό θ’ αρχίσει. - στο ξέντυμα της τρίτης πανσέληνου Αθήνα, 3.4.24

«Οι επιστήμες του ανθρώπου, μας λέει ο Φουκώ στις Λέξεις και τα πράγματα, εντοπίζονται εκεί όπου τίθενται ζητήματα για τη ζωή, για την εργασία και για τη γλώσσα. Αλλά, υποστηρίζει ο Φουκώ, ούτε οι βιολογικές λειτουργίες, ούτε η ίδια η εργασία, ούτε η γλώσσα αποτελούν τα κύρια αντικείμενά μας. Είναι ο άνθρωπος που μέσα από τις λειτουργίες, τις δομές και τους όρους, γυρεύει να γνωρίζει, αναπαριστά, συνθέτει και διαμορφώνει. Ο Χρυσοχόου αποτίει φόρο τιμής στους όρους, τις λέξεις και τις έννοιες, διατηρώντας όμως συνεχώς στο προσκήνιο με εξαιρετικά δεξιοτεχνικό τρόπο τις αλληλεπιδράσεις που προσφέρουν μορφή και περιεχόμενο στις περιπέτειες των εννοιών, εστιάζοντας ιδιαίτερα σε εκείνες τις έννοιες και τους όρους που αναφέρονται στην πολιτική, τη θεσμική αρχιτεκτονική και τη μεταβλητότητα των όρων της πολιτικής συγκρότησης και της κυριαρχίας. Το νέο βιβλίο του Χρυσοχόου δείχνει πώς ένα σχετικά σύντομο tour d’horizon για ένα τεράστιο θέμα μπορεί να αποτελέσει συγχρόνως ουσιαστική συμβολή σε μια ζωντανή, εξελισσόμενη και πραγματικά κρίσιμη συζήτηση. Θα αποδειχθεί απαραίτητο για όσους κοινωνικούς και πολιτικούς επιστήμονες νοιάζονται για τις έννοιές μας».

Αγαπητέ φίλε αναγνώστη, Μακάρι η παραπλάνηση να ήταν μόνο για διασκέδαση. Ο αιώνας που διαβαίνουμε θα μπορούσε επαξίως να διεκδικήσει τον τίτλο, ’’ο Αιώνας του εγωισμού, της μοναξιάς και της παραπλάνησης’’. Δημοκρατία χωρίς ανθρώπους, δημοκρατία χωρίς πολίτες, δημοκρατία μόνο με αντιπροσώπους. Όμως, η κότα έκανε τα αυγό ή το αυγό τη κότα. Ο εγωισμός γεννάει την μοναξιά ή η μοναξιά τον εγωισμό; Το Χρηματιστήριο των χαμένων αξιών γεννά και τον εγωισμό και την μοναξιά. Η παραπλάνηση των μιντιακών και πολιτικών ταχυδακτυλουργών. Και δεν είναι για διασκέδαση. Ο καιρός που πέρασε, πέρασε στα αλήθεια; Μνημόνια,οικονομική ασφυξία, πανδημία , εγκλεισμός, άνθρωποι που έχαναν την ζωή τους, άνθρωποι που έχαναν τους ανθρώπους τους, επιβολές, καταστροφές, φωτιές, ‘ατυχήματα’,ειδήσεις του τρόμου, ένας πλανήτης που καταστρέφεται. Μια ανθρωπότητα που κερδίζει λεφτά, ακόμη και από το ενδεχόμενο της εξαφάνισης της. Εμβόλια πωλούνται στα χρηματιστήρια. Το χρήμα ανυψούται σε υπέρτατη ηθική αξία. Πόλεμος παντού. Οι χαμένες αξίες: ευγένεια, τρυφερότητα, συμπόνια, ομορφιά, σεβασμός, ηθική, έλεος, εντιμότητα, χαρά, ανθρωπιά περιμένουν υπομονετικά να κατοικήσουν ξανά σε κάποιους ανθρώπους ή να κατοικηθούν απ αυτούς. Το κείμενο της παράστασης μεγάλωσε σε αυτό το περιβάλλον, με αυτά τα συναισθήματα. Από τη μια ζόφο και σκοτάδι, από την άλλη μια φωτεινή ελπίδα. Επιθυμία μας ήταν ένα κείμενο και μία παράσταση που αγαπάει τους ανθρώπους. Όλους τους ανθρώπους. Ακόμη και τους ανθρώπους , που δεν αγαπούν τους ανθρώπους. Το κείμενο είναι ελλειπτικό, αποσπασματικό. Θραύσματα και κομμάτια λόγου περίεργων χαρακτήρων που όλοι μαζί θέλουν να πουν: Ελπίζουμε! Ελπίζουμε και προσπαθούμε. Ελάτε να σας κεράσουμε ένα ποτηράκι βάλσαμο. Ελάτε να σας κεράσουμε ένα ελιξίριο χαράς, αντίδοτο στο σκοτάδι! Μόνο ο ποιητής θα μας σώσει, γιατί ο ποιητής είναι ανιδιοτελής. Πορ τόδος λος κομπανιέρος ρομάντικος… αρίμπα! Γεράσιμος Γεννατάς Κείμενο - Σκηνοθεσία

Θυμάμαι να κατεβαίνω την Πανεπιστημίου κρατώντας σφιχτά τα έγγραφα στο στήθος μου. Δεν μου έφταναν οι μπομπονιέρες. Τα τούλια. Τα κουφέτα. Τα λουλούδια. Οι λαμπάδες. Η δεξίωση, οι καλεσμένοι, το μενού. Είχα και το Ταμείο να τρέχω. Προίκα κορασίδων εν έτει 1998; Κρατούσα ληξιαρχική πράξη γάμου των γονιών, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης και πήγαινα. "Λεφτά θα πάρεις, μην γκρινιάζεις", μου 'χε πει ο πατέρας μου. Δίκιο είχε, τι να 'λεγα;

Οι σκοτεινές παραδόσεις και τα σκληρά έθιμα της Ελλάδας γέννησαν βλοσυρούς θρύλους. Με έμπνευση που πηγάζει από τα σπλάχνα τους, ο Κωστής Ανετάκης υφαίνει εννέα ιστορίες μαγικού ρεαλισμού, όπου το φανταστικό συναντά το πραγματικό. Μέσα από τη χαρισματική αφήγηση, ο αναγνώστης γίνεται συνταξιδιώτης στις χαρές, στις αγωνίες και στις λύπες των ηρώων, καθώς αποδέχονται το υπερφυσικό ως αδυσώπητο οδηγό της μοίρας τους. Εδώ, το μαγικό είναι η καθημερινότητα. Εδώ, οι θρύλοι δεν είναι απλά ιστορίες, αλλά η ζοφερή πραγματικότητα. Αυτή η συλλογή διηγημάτων είναι ένα ταξίδι στα βάθη της ψυχής του λαού μας, μια πρόσκληση να κοιτάξουμε τον κόσμο από τη σκοπιά των θρύλων, να ανακαλύψουμε το αθέατο, να αποδεχτούμε το απίστευτο. Δημήτρης Καραδήμος

Γι’ αυτό δεν επιβίωσε η δοτική Ήταν πολύ δοτική μέσα σ’ έναν κόσμο Γενικής Πτώσης… Είμαστε το απόσταγμά μας. Μια σταγόνα αίμα ανάμεσα στις χρυσές χορδές ενός νυκτού εγχόρδου ή τα πλήκτρα ενός πιάνου.Απ' όλες τις Δύσεις της Γης είμαστε μια σταγόνα αποσταγμένου ηλιοβασιλέματος στο κέντρο-Χριστό του αιμάτινου Σταυρού του Ορίζοντα. Παγοθραυστική έσπασα τα τεράστια παγόνια Της ερημιάς μου Φύγαν τα χιόνια από τους δακτύλους Του δέντρου μου Καθώς τα χρόνια έπεφταν πυκνά Στην πόλη Ποιήματα «ακραίας ευαισθησίας με ανάγκη μηχανικής υποστήριξης». Προδοσία, ματαίωση, αντίσταση αλλά και η ελευθερία της λύτρωσης μέσω της Τέχνης, της Αγάπης και του Έρωτα, συμπορευόμενη με τις άριες της «αέρινης» Μαρίας Callas, αιώνια άρπα και σείστρα που αντικρούουν τα δεινά, με τον τρόπο που «υπαγόρευσε» στην ποιήτρια η φωνή και η εύθραυστη παρουσία της κορυφαίας σοπράνο που γύριζε τις φτερωτές των μύλων/ ΜΟΝΟ/μόνο μόνο/ με της φωνής της το αεράκι του απόηχου… …

Αποκαλείται «η εποχή των επαναστάσεων» και η κορύφωσή της ήρθε στις δεκαετίες πριν και μετά το 1800. Όμως διήρκεσε έναν ολόκληρο αιώνα: από την Αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας το 1776 ως τις μεγάλες εθνικές «ενοποιήσεις» της Γερμανίας και της Ιταλίας τη δεκαετία του 1860. Η Ελληνική Επανάσταση, που ξέσπασε την άνοιξη του 1821, βρίσκεται ακριβώς στο μέσον αυτής της μακράς «εποχής των επαναστάσεων» -και, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, αποτέλεσε το σημείο καμπής της. Οι ιστορικοί άργησαν να αναγνωρίσουν τον καίριο ρόλο που έπαιξε η ελληνική εξέγερση και η διεθνής αναγνώριση της Ελλάδας ως κυρίαρχου, ανεξάρτητου κράτους εννέα χρόνια αργότερα, το 1830, σε αυτή τη διαδικασία, η οποία αναδιαμόρφωσε το γεωπολιτικό σκηνικό της ευρωπαϊκής ηπείρου ή, μάλλον, για την ακρίβεια, μεγάλου μέρους του κόσμου. Αυτό το βιβλίο φιλοδοξεί να εξηγήσει όσα συνέβησαν στη διάρκεια αυτών των εννέα ετών, με τις ευρύτατες -και σίγουρα απρόβλεπτες- συνέπειές τους, καθώς και τους λόγους για τους οποίους η πλήρης σημασία αυτών των γεγονότων αρχίζει να εκτιμάται μόλις σήμερα, διακόσια χρόνια αργότερα.

Οι εκδόσεις μας με ιδιαίτερη χαρά προτείνουν στο αναγνωστικό κοινό τη δεύτερη ποιητική συλλογή της Μαρίας Καντ (Καντωνίδου) με τον τίτλο punctum, τίτλος που με την πολυσημία του παραπέμπει στο πολυστρωματικό, σκαπτικό και διαπεραστικό της γραφής της. Η συλλογή αναπτύσσεται σε επτά αυτόνομες και συνομιλούσες ενότητες με έντονο το στοιχείο της εικονοπλαστικής τόλμης, της θεατρικότητας, του συμβολισμού και της ανατροπής – στοιχεία που επικαλούνται και πιστοποιούν το “συν-” ή και το “αντί-” της συνάντησης ως μικρής ή μεγάλης τομής. Τα εν λόγω στοιχεία είναι εμφανή και στις φωτογραφίες της που υπάρχουν συνοδευτικά εν είδει προοικονομίας, στίξης ή και αντίστιξης.

Ο Φόλκερ Μπράουν αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους λογοτέχνες και διανοούμενους τόσο της ΓΛΔ όσο και συνολικά της Γερμανίας μετά το 1989, όντας πολυβραβευμένος για τη συνεισφορά τουστα γράμματα και στις τέχνες. Η πολιτική ματιά του διαπερνά το λογοτεχνικό του έργο, το οποίο χαρακτηρίζεται από τη βαθιά διαλεκτική του σκέψη και πραγματεύεται πολιτικά, ιδεολογικά, ερωτικά καιυπαρξιακά ζητήματα που απασχολούν τον άνθρωπο. Ιστορικά γεγονότα και βιώματα μεμονωμένων ηρώων μετατρέπονται σε αφηγήσεις με συλλογικό χαρακτήρα, που περιγράφουν ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, τόπους και ιστορικές περιόδους. Ακριβώς σε αυτή τη λογική εμπίπτει και η παρούσα σπονδυλωτή νουβέλα, η οποία χωρίζεται σε τρεις μικρές, αλληλένδετες ως προς τη βασική τους αναζήτηση, ιστορίες. Αυτό που πραγματικά θέλουμε απο τελεί το κεντρικό ερώτημα που διαπερνά το συγκεκριμένο έργο, ερώτημα απολύτως συνυφασμένο με την ανθρώπινη ύπαρξη. Τρεις ιστορίες, που διαδραματίζονται σε τρεις διαφορετικές ηπείρους, με κοινό παρανομαστή την αναζήτηση για το τι πραγματικά θέλουν οι άνθρωποι.

Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις με τα χέρια σου; Είναι στ’ αλήθεια άπειρα! Μπορείς να γράψεις αλλά και να διαβάσεις, μπορείς να παίξεις αλλά και να ταξιδέψεις, μπορείς να φροντίσεις μα και τ’ αστέρια να μετρήσεις! Ένα βιβλίο-παράθυρο στη ζωή, που μας θυμίζει πως, κατά βάθος, όλα είναι στο χέρι μας.

Εσύ κατάπιες ποτέ σποράκι από καρπούζι;.....

Ραντεβού, λοιπόν, στο μπαρ του ξενοδοχείου Ατλάντα στο Ρόττερνταμ. Στο «νοσταλγικό μπαρ» ο Πάβελ Σουντοπλότοφ ξεγέλασε τον Κονοβάλετς. [...] Ο Πάβελ έβγαλε το δώρο του Εβγένι, το κουτί με τα σοκολατάκια, και του είπε ότι έπρεπε να επιστρέψει στο πλοίο. Άφησε το κουτί σε οριζόντια θέση. Ο Πάβελ ήθελε να τρέξει, αλλά συγκρατήθηκε, αντάλλαξε χειραψία με τον μελλοθάνατο και απομακρύνθηκε ήρεμα. Ο Κονοβάλετς έφυγε κι αυτός με τη σειρά του. Έξω από τον κινηματογράφο "Λυμιέρ" κοντοστάθηκε λίγο. Τότε η βόμβα έσκασε κι ο Εβγένι έγινε κομμάτια. Ο καιρός ήταν ζεστός και είχε ήλιο μετά την πρωινή βροχή. Ήταν 23 Μαίου του 1938. Ο Φρανκ Όλσον, βακτηριολόγος και επιστήμονας βιολογικού πολέμου, στις 28 Νοεμβρίου του 1953 πήδηξε από το παράθυρο του ξενοδοχείου Statler της Νέας Υόρκης και σκοτώθηκε. Ο συνάδελφός του Σίντνεϋ Γκότλιμπ του είχε δώσει κρυφά μια γερή δόση LSD πριν από εννέα μέρες και ο εγκέφαλος του Φρανκ φαίνεται ότι κάηκε. Μια περιπλάνηση μέσα από εξηνταδύο μικρές ιστορίες στον κόσμο της κατασκοπείας και της τρομοκρατίας στον 20ό και στις αρχές του 21ου αιώνα. Η αιματηρή πρακτική της έχει γίνει καθεστώς στον σύγχρονο κόσμο: από την NKVD και την KGB, τη Μ16 και τη CIA, στη Φράξια Κόκκινος Στρατός, τη Μοσάντ και τη Χαμάς, στον Κάρλος, το LSD και το πλουτώνιο. Μια εθιστική πρακτική και παγίδα για όσους παίρνουν μέρος. Άρνολντ Ντόυτς, Πάβελ Σουντοπλάτοφ, Κιμ Φίλμπυ, Άντονυ Μπλαντ, Ραφαέλ Ειτάν, Μάρκους Βολφ, Τζωρτζ Μπλέηκ, Ουάντι Χαντάντ, Γιοχάννες Βάινριχ, Αλεξάντερ Λιτβινένκο κ.ά.: ιστορίες εξαπάτησης και τρόμου. Οι φανερές και οι αθέατες ψυχολογικές πλευρές του «διπρόσωπου» ή «παράνομου», που θυσιάζει ή «χτίζει» τη ζωή του για έναν «ιερό» σκοπό. Η δημιουργία μιας δεύτερης ταυτότητας, που μοιάζει με τη συγγραφική πρακτική. Έμπνευση, κυνισμός και φαντασία. Μια προσωπική επιλογή «σκηνών» του Ανδρέα Αποστολίδη, με τον Τζων λε Καρρέ να συνοψίζει: «Πώς μπορεί να γίνει κανείς κατάσκοπος». «Όταν προσπαθείς να εξοντώσεις κάποιον, χρειάζεσαι δύο πιστόλια. Το πρώτο έχει σιγαστήρα, το δεύτερο όχι, για να είναι πιο ισχυρό. [...] Χρειάζεσαι επίσης δύο χειροβομβίδες και έναν οδηγό. Εγώ είχα μόνο ένα παλιό πιστόλι και πέντε σφαίρες». (Κάρλος, για τη απόπειρα κατά του διευθυντή των Marks & Spencer στο Λονδίνο, 30 Δεκεμβρίου 1973).

Το έργο του Ρισάρ Μαλκά Το δικαίωμα να χλευάζουμε τον Θεό κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις της Athens Review of Books, σε μετάφραση της Αθηνάς Πεντίδη και με επιμέλεια, πρόλογο και επίμετρο του καθηγητή Γιάννη Παπαδόπουλου.Εντέλει, ποιος έθρεψε τον κροκόδειλο, ελπίζοντας να είναι ο τελευταίος που θα φαγωθεί; Η ιστορία είναι πάντα η ίδια: Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με φαινόμενα που μας τρομάζουν, ορισμένοι επιλέγουν να συνθηκολογήσουν. Όμως ο κροκόδειλος του Μονάχου μεγαλώνει τόσο πολύ τρεφόμενος από τις υποχωρήσεις μας, ώστε αυτό που θα μπορούσαμε σταματήσουμε με λίγο θάρρος γίνεται ένα τέρας που απειλεί να μας καταπιεί.Ο κόσμος οπισθοχώρησε μπροστά στον σκοταδισμό. Όσοι απεχθάνονται τις ελευθερίες κέρδισαν, και το αίμα της δημοκρατίας τούς άνοιξε την όρεξη. Το εγχείρημα των Αδελφών Μουσουλμάνων γνώρισε απόλυτη επιτυχία.Μισούν τις ελευθερίες μας και δεν θα σταματήσουν. Επειδή κι εμείς είμαστε ο Άλλος. Επειδή οι Δυτικοί λαοί φέρουν μια άλλη οικουμενικότητα, αντίθετη στη δική τους. Η δική μας είναι φορέας λογικής και ελευθερίας, ενώ εκείνη των φανατικών χτίστηκε στο δόγμα και την υποταγή. Δεν θα σταματήσουν μέχρι να μας μετατρέψουν σε χρυσόψαρα μέσα σε μια γυάλα.Εναπόκειται σ’ εμάς να γελάσουμε, να απολαύσουμε τις ελευθερίες μας, να ζήσουμε με το κεφάλι ψηλά, απέναντι σε φανατικούς Ισλαμιστές που θα ήθελαν να μας επιβάλουν έναν κόσμο νευρώσεων και απογοητεύσεων, σε συμπαραγωγή με τους τυφλωμένους πανεπιστημιακούς και λόγιους, κληρονόμους αυτών που υποστήριξαν κάποιους από τους χειρότερους δικτάτορες του εικοστού αιώνα, από τον Στάλιν μέχρι τον Πολ Ποτ.Σ’ εμάς και μόνο εναπόκειται να δεσμευτούμε, να σκεφτούμε, και ενίοτε να διακινδυνεύσουμε για να διατηρήσουμε την ελευθερία να είμαστε αυτοί που θέλουμε να είμαστε. Εναπόκειται σ’ εμάς να βρούμε τις λέξεις, να τις αρθρώσουμε και να τις γράψουμε για να καλύψουμε τον ήχο των μαχαιριών πάνω στους λαιμούς μας.Αυτό που βρωμίζει την ανθρωπότητα, που προσβάλλει τον Θεό, αν υπάρχει, δεν είναι οι γελοιογραφίες μας, είναι η δολοφονία αθώων, τα φτηνά λόγια του Πάπα, είναι το ντελίριο παράνοιας ενός Πακιστανού Πρωθυπουργού, είναι η έλλειψη αμφιβολίας που χαρακτηρίζει τον φανατισμό, είναι αυτό το ισχυρό για το πνεύμα δηλητήριο της ιδεολογίας θυματοποίησης, αυτής του περίφημου δυο μέτρα και δυο σταθμά, ή της κατηγορίας για «ισλαμοφοβία», εκεί όπου στην πραγματικότητα το δίκαιο εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο για όλους. Αυτό το δηλητήριο διαμορφώνει τα πνεύματα μέσα στην απόρριψη του Άλλου και τη βία. Αυτό που βρωμίζει την ανθρωπότητα είναι η ηλιθιότητα του βήματος, των άρθρων, των τοποθετήσεων που εξηγούν πως θα ήταν υπεύθυνο να εγκαταλείψουμε τις γελοιογραφίες του Ισλάμ, καθιστώντας το έτσι μια θρησκεία εξαίρεσης.

Ποιητική συλλογή

Η αναζήτηση της ταυτότητάς μας, η έρευνα του να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε, βρίσκεται στο κέντρο του ερωτήματος, του τι σημαίνει να είμαστε «Ανθρώπινες υπάρξεις» και του «τι σημαίνει να είσαι Έλληνας». Από την Αυγή των Πολιτισμών, το Αιγαίο ενώνει με την γαλάζια λεκάνη του τρεις Ηπείρους, την Ευρώπη, Ασία, Αφρική και στις τρεις συντελέστηκαν οι πιο τολμηρές και οι πιο γόνιμες συναντήσεις του πνεύματος από την Προϊστορία μέχρι και σήμερα. Αναζητώντας τις ρίζες της παρουσίας του Ανθρώπου στον Eλλαδικό χώρο μέσα στις Χιλιετίες της Προϊστορίας, αλλά και της Ιστορίας, βλέπουμε ότι στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, η Ελλάδα είναι διάστικτη από τόπους προικισμένους με ιδιαίτερη ενέργεια, ποιότητα αλλά και λειτουργία. Πετράλωνα, Θεόπετρα, Δειρός, Παλαιόκαστρο, Φράγχθι, Δίμινι, Σέσκλο, Άργισσα, Κνωσός, Φαιστός, Γόρτυνα, Μυκήνες, Τίρυνθα, Θήρα, Δωδώνη, Δελφοί, Δήλος, Σαμοθράκη, Ολυμπία, Εφύρα, Ταίναρο, Πύλος. Η Μινωική Κρήτη, ομφαλός του αρχαίου Αιγαίου, με το εμπόριο και με υλικό παρμένο απ’ όλη τη Μεσόγειο, την Ανατολή και τη Δύση, πρώτη πλαστουργεί πρωτότυπο Πολιτισμό, για μιαν αξιοπρεπή μορφή ανθρώπινης ζωής. Ακολουθεί ο Μυκηναϊκός Πολιτισμός κι ο κληρονόμος του Ελληνικός κόσμος διασπείρει την Γλώσσα και το Αλφάβητο όπου γης και με την Γνώση και τη Φιλοσοφία αφυπνίζει το νου όλης της Ανθρωπότητας. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν έκρυψαν τη Γνώση σε σκοτεινά σύμβολα του Μυστικισμού. Αναζητητές της γυμνής αλήθειας, σήκωσαν τα πέπλα που την κάλυπταν και την έφεραν στο καθαρό Φως με την Φιλοσοφία και την Τέχνη. Ο «Έλληνας Άνθρωπος» αναγνωρίζει το «Μυστήριο της Ύπαρξης» ως τα πιο σκοτεινά βάθη του αόρατου και κατά την έκφραση του Αναξαγόρα η εντολή του «Νου» του διακόσμησε το Χάος... Στις αντιφάσεις της επίγειας ζωής δεν διαχωρίζει την ύπαρξη του από τον κόσμο και θέλει να έχει δεσμούς κι ομφάλιους λώρους με τα σύμβολα της «Συμπαντικής Γνώσης». Έχει την ωριμότητα της «Εγκόσμιας Συνείδησης» και βλέπει μέσα στο φως το «Μίτο του Θανάτου» κι όλη η ζωή του είναι δομημένη πάνω σε κύματα φωτός και σκοταδιού. Χάρη στη φαντασία και την ονειρική του παρόρμηση «ποιεί» Τέχνες κι Επιστήμες και το σπουδαιότερο, από την αρχή της Πρωτόγονης ζωής του «ποιεί Ποίηση» που είναι πρόταση Μνήμης, ανατροπής κι ανασύνθεσης των πραγμάτων του Κόσμου. Οι Μυστικοί μας λένε πως όλα τα θαύματα και τα Μυστήρια του Κόσμου κι όλες οι πληροφορίες, βρίσκονται μέσα μας, στη «Συνείδηση του Είναι» μας. Η αφυπνίζουσα δύναμη της δημιουργικής φαντασίας του Ανθρώπου αναδύεται από τους χώρους του ανερεύνητου «Υποσυνείδητου» και του βαθύτερου του «Εγώ» κι η σκοτεινή περιοχή της ψυχής του αρχίζει να φωτίζεται σιγά σιγά.. Οι «Μεγάλοι Κύκλοι των Ενιαυτών» διέπουν τους «Χρονικούς Κύκλους» που ξεκινούν από το Σύμπαν μέχρι την πρόσφατη Ιστορία του Ανθρώπου και περιγράφουν το Παρελθόν μέχρι και Σήμερα και για το «Κύκλο του Χρόνου» που δόθηκε στην ποιήτρια σε αυτή την επίγεια ζωή...

Μια συλλογική έκδοση που επιδιώκει να αναμετρηθεί με τα πολλαπλά πρόσωπα και προσωπεία της σύγχρονης ακροδεξιάς σε διεθνή κλίμακα. Τις συστημικές της λειτουργίες και τον ρόλο που επιτελεί σε μια συγκυρία πολλαπλών κρίσεων, ενίσχυσης της πολεμικής οικονομίας και ανάδυσης ολοένα και πιο επιθετικών αντιμεταναστευτικών και νεοαποικιοκρατικών πολιτικών. Ταυτόχρονα αναδεικνύει όψεις των συλλογικών αντιστάσεων και των απαντήσεων των κινημάτων. Συντακτική Επιτροπή Jacobin Greece: Χρήστος Αβραμίδης, Αλίκη Κοσυφολόγου, Άγγελος Κωσταμπάρης, Αλέξανδρος Μινωτάκης, Γιώργος Σουβλής. Συνεργάτες με σειρά εμφάνισης κειμένων: Κλεονίκη Αλεξοπούλου, Στέλιος Φωτεινόπουλος, Γιώργος Βελεγράκης, Δήμητρα Αλιφιεράκη, Kevin Ovenden, Κωνσταντίνος Πουλής, Γιώτα Τεμπρίδου, Ρόζα Βασιλάκη, Χρήστος Σκυλλάκος, Συντακτική επιτροπή Smassing Culture, Αντώνης Φάρας, Μάκης Μαλαφέκας, Ζαμίλε Καμπά, Στάθης Κουβελάκης, Houria Bouteldja, Ανδρομάχη Κουτσουλέντη, Χάρης Καλαμπόκης.

Για αμέτρητους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, τα λόγια της Louise Hay έχουν λειτουργήσει κυριολεκτικά ως φάρος, οδηγώντας τους στο φως μιας καλύτερης ζωής. Η Cheryl Richardson ήταν ένα από τα πολλά άτομα που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό η Louise... προτού εξελιχθεί και η ίδια σε διάσημη και επιτυχημένη συγγραφέα. Οπότε τι συμβαίνει όταν οι δυο τους συνδυάζουν από κοινού τη σοφία τους σε ένα Βιβλίο; Το αποτέλεσμα είναι αυτό που τώρα κρατάς στα χέρια σου. Καθώς η Louise και η Cheryl επιδίδονται σε μία σειρά από καθοριστικής σημασίας, απέριττης σοφίας και από καρδιάς συζητήσεις, θα αισθανθείς σαν να βρίσκεσαι σε γεύμα με την αγαπημένη σου παρέα και ταυτόχρονα σε μια "τάξη για προχωρημένους", όπου διδάσκουν δυο ηγέτιδες του κινήματος αυτο-βελτίωσης. Η Louise και η Cheryl καταπιάνονται με μια ευρεία γκάμα κρίσιμων θεμάτων, όπως: πώς να αγαπάμε τον εαυτό μας και το σώμα μας, πώς να βιώνουμε την καθημερινότητα με επίγνωση, πώς να φέρνουμε πραγματική ευημερία και αφθονία στον κόσμο, πώς να οικοδομούμε θετικές σχέσεις - τόσο με την οικογένεια και τους φίλους, όσο και στον χώρο εργασίας, πώς να αντιμετωπίζουμε τον θάνατο με αξιοπρεπή και ειρηνικό τρόπο, και πολλά άλλα. Αυτές οι δυο εκπληκτικές γυναίκες είναι η ζωντανή απόδειξη τού ότι οι πνευματικές αρχές που συζητούν σε αυτό το βιβλίο πραγματικά έχουν αποτελέσματα. Καθώς το διαβάζεις, θα ανακαλύψεις ότι και εσύ έχεις την ικανότητα να δημιουργήσεις μια εξαιρετική ζωή!

Τα Χριστούγεννα είναι η μεγάλη τομή στην ανθρώπινη ιστορία· το σημείο όπου ο χρόνος συναντά την αιωνιότητα και η ανθρώπινη τραγωδία συναντά το άπειρο έλεος του Θεού. Πρόκειται για την είσοδο του Θεού στον κόσμο με τρόπο ανείπωτο, για την αυτοκένωση της Θεότητας, για το άνοιγμα της οδού της σωτηρίας. Αυτό το βιβλίο, το οποίο φιλοξενεί πατερικά θεολογικά κείμενα, δεν επιχειρεί απλώς να περιγράψει το μυστήριο των Χριστουγέννων, αλλά να καλέσει τον αναγνώστη να το ζήσει. Γιατί, όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος, «ουχ ο χρόνος σώζει, αλλ’ ο τρόπος». Δεν σώζει το γεγονός καθεαυτό, αλλά ο τρο­πος με τον οποίο το υποδεχόμαστε, ο τρόπος με τον οποίο αφήνουμε το φως του Χριστού να αγγίξει την καρδιά μας. Κάθε πατερικός λόγος που περιέχεται στην παρούσα έκδοση είναι μια μαρτυρία αυτής της εμπειρίας. Είναι ο καρπός ανθρώπων που γνώρισαν την εν Χριστώ ζωή ως πραγματικότητα και όχι ως θεωρία. Κάθε κείμενο είναι μια σπίθα από το φως που έλαμψε στη Βηθλεέμ και εξακολουθεί να φωτίζει τον κόσμο. Κάθε σκέψη είναι μια πρόσκληση να γεννηθεί ο Χριστός και μέσα μας· να γίνει η καρδιά μας φάτνη δεκτική της Χάριτος.

«...Δεν λέω ότι όλα ήταν τόσο καλά εκείνα τα χρόνια. Έτσι βέβαια μάθαμε όταν μεγαλώσαμε, ότι κάθε εποχή έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Εκείνη η εποχή ήταν πιο δομημένη, μια οικογένεια ήταν η κάθε γειτονιά, περισσότερο στενές οι κοινωνικές σχέσεις, μεγαλύτερη ασφάλεια. Σήμερα περισσότερο χάος, χαλαροί δεσμοί, διάλυση κάθε μορφής σχέσης, κυριαρχία της ατομικότητας, περισσότερη ανεξαρτησία, μεγαλύτερη ανασφάλεια, θυσία του συλλογικού υπέρ του ατομικού. Πάντως η ζωή μας δεν έχει σήμερα αυτές τις ιδιαίτερες και σπάνιες μυρωδιές όπως του χαρτιού των βιβλίων και των μολυβιών. Και αυτό το αισθητικό αριστούργημα το «Αλφαβητάρι» είναι ανεπανάληπτο. Με έχει εκπαιδεύσει στο να βλέπω, να μυρίζω, να γεύομαι την ομορφιά. Και να καταλαβαίνω την ελληνική γλώσσα βέβαια, ένα ακόμη υπέροχο δημιούργημα. Μάλλον νοσταλγώ την ανεμελιά των παιδικών μου χρόνων αλλά κυρίως θρηνώ για την απώλεια της αθωότητάς μας. Ευτυχώς όμως υπάρχει ως παρηγοριά τις κρύες νύχτες του χειμώνα το παλαιό μου «Αλφαβητάρι» της πρώτης τάξης του δημοτικού. Να το ξεφυλλίζω και να ζεσταίνεται η ψυχή και το πνεύμα μου. Τι με νοιάζει αν έξω κάνει κρύο...» Η παρούσα έκδοση αποτελεί συλλογή διηγημάτων του συγγραφέα τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν δημοσιευθεί σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο την περίοδο 2019-2023.

"Όποιος έχει περάσει από τα νερά της βάπτισης μπορεί να καυχιέται ότι έχει ήδη χειροτονηθεί ιερέας, επίσκοπος και πάπας, μολονότι δεν αρμόζει στον καθένα να ασκεί ένα τέτοιο λειτούργημα. Γιατί, επειδή είμαστε όλοι εξίσου ιερείς, δεν πρέπει κιόλας να βγαίνει κάποιος μπροστά και να τολμάει να κάνει, χωρίς τη δική μας έγκριση και χωρίς να τον επιλέξουμε, αυτό για το οποίο όλοι μας έχουμε ίση εξουσία". Λούθηρος

Τι συμβαίνει μέσα στην καρδιά και το μυαλό σου; Χαρά, φόβος, θυμός, λύπη… Με τόσα συναισθήματα, είναι εύκολο να μπερδευτείς! Κατανόησε αυτά που νιώθεις με το βιβλίο "Τα μπερδεμένα μου συναισθήματα", που θα σε βοηθήσει να τα αναγνωρίζεις, να τα εκφράζεις και να τα αντιμετωπίζεις όλα. Σύντομα θα ανακαλύψεις ότι τα συναισθήματα είναι φίλοι σου – πρέπει απλώς να τα γνωρίσεις καλύτερα!

Μετά το τέλος Και μετά το τέλος άρχισαν οι ανακρίσεις διπλωθήκαν σε φακέλους τα λόγια των κατηγόρων που χλωμοί κατέρρευσαν στο κλείδωμα των αρχείων. Όλα θα τα πω. Η αθώωση των προθέσεων δεν αρκεί δε φτάνει κανενός είδους συγκατάβαση οι ερμηνείες μου έχουν ήχο η απουσία πρόσωπο. Δεν συνάντησα κανέναν στους κόκκινους διαδρόμους οι μεγάλες δυνάμεις άτακτα υποχώρησαν. Όλα θα τα πω. Οι τοίχοι ήταν πάντα οι καλύτεροι αγωγοί των λέξεων την ώρα που θρυμματισμένοι αποδίδουν τον ήλιο.

«Στο σπίτι μας μεγαλώνουμε σαν τα φυτά, σαν τα δέντρα. Η παιδική μας ηλικία είναι ακόμα εκεί, δεν έχει φύγει, μα έχει ξεχαστεί. Στο σπίτι μας, στον κήπο μας, δεν είναι ανάγκη να τα έχουμε όλα συνεχώς γύρω μας, με την ψυχή συνεχώς στο στόμα, όλη μας τη ζωή σε αγωνία. Όχι. Στο σπίτι μας ξεχνούμε, ξεχνιόμαστε. Η πατρίδα, το σπίτι μας, είναι πάνω απ’ όλα ο τόπος όπου μπορούμε να ξεχνιόμαστε. Γιατί αυτό που έχεις αποθέσει σε μια γωνιά δεν χάνεται. Κι αρκεί μια μέρα να λάμψει το φως με έναν συγκεκριμένο τρόπο για να αναδυθεί κάτι που έμοιαζε για πάντα χαμένο, σαν να βγήκε απ’ τη θάλασσα, καθαρό και γεμάτο ζωή. Κι αν αυτό το κάτι είναι μια θλίψη, βρίσκεις ανακούφιση αφήνοντάς τη σε μιαν άκρη για να την αναζητήσεις όταν θα έχεις το κουράγιο». Η φωνή της Αντιγόνης, ρωμαλέα και καθαρή, κάποτε παραληρηματική και προφητική, πάντα όμως γνήσια και ρέουσα από τα σπλάγχνα της τραγικής ηρωίδας –και πάντα σε συνομιλία με τα πρόσωπα που συμπορεύονται μαζί της στον μύθο–, ταυτίζεται στο έργο αυτό με τη φωνή της Ισπανίδας φιλοσόφου και συγγραφέα Μαρία Θαμπράνο, της σημαντικότερης γυναικείας μορφής της ισπανικής διανόησης του 20ού αιώνα, η οποία έζησε εξόριστη για περισσότερα από σαράντα χρόνια.

Στις Εικόνες του Κώστα Μπουρναζάκη, η σαγήνη και οι κατακτήσεις των αισθήσεων, που ενσωματώνουν στα ποιήματα το ανεξίτηλο φέγγος της φύσης, της ελληνικής γλώσσας, του έρωτα, της τέχνης, και της ανάγλυφης φαντασίας, συνυπάρχουν με μια νέα ανάγνωση του κόσμου – ανάγνωση που μετουσιώνει τη διάταξη της πραγματικότητας σε ζωή ακαταπαύστως ζωντανή και για τούτο ατέρμονα πηγαία και υποβλητικά στοχαστική.Θεμελιωμένες σε «τόπους» όπου το θαύμα αποδεσμεύει μνήμες λαμπερών οραμάτων κι άφθαρτων φωνών, και με την υπεροχή της ομορφιάς απέναντι στους περιορισμούς και την υπεροψία του χρόνου, οι Εικόνες προσφέρουν το μυθικό πεδίο που μας εξοικειώνει με μιαν ελευθερία φωτεινή και γενναιόδωρη – και η πορεία συνεχίζεται ενόσω οι στίχοι του ποιητή χρωματίζουν πολύσημα τους ορίζοντες αυθεντικών λυρικών πράξεων. ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΩΝ ΜΟΛΑΩΝ Ο χείμαρρος μαζεύει τα πουλιά —σαΐτες πινελιές και μες στα σπάρταπου λιώνουν τα φλουριά της ρεματιάς·τσιγγανοπούλες πεταλούδες σταματάνσιμώνουν τον ασπάλαθο, περνάν απ’ τη μοσχοβολιά,τα ξόρκια του κυκλάμινου, πίνουν τις στάλες απαλάτου ήλιου που κυμάτιζε στο χρυσαφένιο αγκάθι·αστραφτερά θροΐσματα, σπόροι μενεξεδένιοιπετάν εκεί που κελαρύζουν τα νεράκι αγερολάμπουν μονομάχοι αεικίνητοι.Σωπαίνεις κι αφουγκράζεσαικατάσαρκα τα χρώματα·ριπές ανέμου μ’ αγριόχορτα σουραύλια,ανήφοροι που πέταξαν τη σκούφια τους,πέτρες με κόκκινα μαλλιά που πλέκουνμουρμουρίζοντας συλλαβιστά τις ευωδιές,φουχτιές μεράκια τζιτζικιών,ξεστήθωτα κελαηδητά,γίνονται σώμα που μιλά,εικονοστάσι μιας ασύλητης Ελλάδας.

[...] Ποτέ ο χρόνος δεν είναι μεγαλύτερος από μια στιγμή εγώ και η στιγμή από δωμάτιο σε δωμάτιο από χάρτη σε χάρτη από ζωή σε ζωή από κατοχή σε κατοχή από ξύλο σε σάρκα.

Σετ ζωγραφικής σε προσχεδιασμένη καρτολίνα. Το σετ περιλαμβάνει: - προσχεδιασμένη καρτολίνα ζωγραφικής 20x20 cm. - 1 πινέλο - 6 χρώματα

Σετ ζωγραφικής σε προσχεδιασμένη καρτολίνα. Το σετ περιλαμβάνει: - προσχεδιασμένη καρτολίνα ζωγραφικής 20x20 cm. - 1 πινέλο - 6 χρώματα

«Ο Τουρκόγιαννος ό,τι έχει στην καρδιά, το ’χει και στα χείλη. Δε θ’ αφήσει το σπίτι σου χωρίς να πει ό,τι έκρυβε στην καρδιά του· το μυστικό, σου ’πα, είναι οχιά και μου δαγκάνει την άκρη της καρδιάς». Ο Θεοτόκης δίκαια θεωρείται εισηγητής του ελληνικού κοινωνικού μυθιστορήματος. Δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο έργο χαρακτηρίστηκε αριστούργημα, παίρνοντας θέση πλάι στα μεγάλα κλασικά μυθιστορήματα του Τολστόι και του Ντοστογιέφσκι. Στον Κατάδικο, ένας έντιμος άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια τραγική ιστορία πάθους και αδικίας. Πάνω από έναν αιώνα μετά τη συγγραφή του, διατηρεί αμείωτη τη δύναμή του και εξακολουθεί να συναρπάζει – επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική του αξία στην ελληνική λογοτεχνία.

Στην εποχή όπου η Τεχνητή Νοημοσύνη επεκτείνει τις δυνατότητές της με εκθετικούς ρυθμούς, ο άνθρωπος κινδυνεύει να παραμείνει γνωστικά στάσιμος. Αυτό το βιβλίο φωτίζει με οξυδέρκεια το μεγαλύτερο, αλλά και πιο σιωπηλό, παράδοξο της εποχής μας: όσο οι μηχανές γίνονται πιο έξυπνες, η ανθρώπινη σκέψη αποδυναμώνεται, αποσπάται, γίνεται επιφανειακή. Ο Ανδρέας Καρατζάς αναδεικνύει με καθαρό και επιστημονικά τεκμηριωμένο λόγο το επικίνδυνο χάσμα που δημιουργείται ανάμεσα στις ικανότητες της ΤΝ και στη γνωστική ωριμότητα της κοινωνίας. Εξηγεί γιατί η μεταγνώση, η ικανότητα να παρατηρούμε και να ρυθμίζουμε τη σκέψη μας, είναι το πρώτο θύμα της ψηφιακής επιτάχυνσης και το τελευταίο μας καταφύγιο απέναντι σε έναν κόσμο που τείνει να σκεφτεί «αντί για εμάς». Το βιβλίο δεν είναι μια απαισιόδοξη προφητεία, αλλά μια ισχυρή πρόσκληση για δράση. Προσφέρει ένα σαφές πλαίσιο κατανόησης των νέων γνωστικών απαιτήσεων της εποχής, από τη δια-γνωστική επίγνωση (πώς «σκέφτεται» η μηχανή) έως τη μετα-συστημική νοημοσύνη (πώς εμείς ανασχεδιάζουμε τα συστήματα μέσα στα οποία ζούμε). Προτείνει κατευθύνσεις για την εκπαίδευση, την πολιτική και την κοινωνία, αποκαλύπτοντας γιατί η γνωστική ενδυνάμωση δεν είναι πολυτέλεια, αλλά όρος επιβίωσης. Ένα βιβλίο για εκπαιδευτικούς, γονείς, φοιτητές, επαγγελματίες, πολιτικούς και για κάθε πολίτη που θέλει να παραμείνει ενεργός, αυτόνομος και κριτικός σε μια εποχή όπου ο νους μας κινδυνεύει να παραχωρήσει τη θέση του. Ένα αναγκαίο ανάγνωσμα για όσους δεν θέλουν απλώς να παρακολουθήσουν το μέλλον, αλλά να το κατανοήσουν και να το διαμορφώσουν.

Άξιζε να ζήσουμε για ν’ ακούσουμε τους χτύπους της καρδιάς της μάνας, να δούμε τα δακρυσμένα μάτια του πατέρα. Για ένα ποτήρι κρασί, για ένα φιλί για ένα Χριστός Ανέστη.