vivliopoleiopataki

Γνωρίστε μέσα απ’ αυτές τις δώδεκα εξαιρετικά εικονογραφημένες ιστορίες το χιούμορ και τη φινέτσα του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, συγγραφέα του περίφημου «Βιβλίου της Ζούγκλας». Ανακαλύψτε παμπόνηρες διηγήσεις για απίθανα ζώα και ζήστε μαζί τους τη δημιουργία του Σύμπαντος όπως την οραματίστηκε ο Κίπλινγκ… Δε θα ξεχάσουμε ποτέ τις «Ιστορίες όπως τις είπα».Γιατί η Φάλαινα έχει μπαλένεςΓιατί η Καμήλα έχει καμπούραΓιατί ο Ρινόκερος έχει ζάρες στο δέρμαΓιατί η Λεοπάρδαλη έχει σημάδιαΤο ΕλεφαντάκιΤο πάθημα του ΚαγκουρόΗ δημιουργία του ΑρμαδίλοΠώς γράφτηκε το πρώτο ΓράμμαΠώς εφευρέθηκε το Αλφάβητο των ΤεγκουμάιΟ Κάβουρας που έπαιζε με τη θάλασσαΟ Γάτος που περπατούσε πάντα μόνοςΟ Άντρας Πεταλούδα πάτησε πόδι

Αφού υπηρέτησε για δώδεκα χρόνια ως πυροτεχνουργός, ο υπαξιωματικός Άνζελμ Άιμπενσυτς παραιτείται από το στράτευμα για χάρη της γυναίκας του και αναλαμβάνει τη θέση ενός κρατικού επιθεωρητή, αρμόδιου για τον έλεγχο των μέτρων και σταθμών. Όμως, στην απομακρυσμένη περιφέρεια του Ζλότογκροντ, όπου η απάτη και η δωροδοκία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη, ένας άνθρωπος έντιμος όπως ο Άιμπενσυτς, που φροντίζει με ευσυνειδησία για την τήρηση των νόμων, δεν μπορεί παρά να είναι γεννημένος εχθρός των εμπόρων. Ολομόναχος ανάμεσα σε απατεώνες, χαρτοκλέφτες και λιποτάκτες, πασχίζει με νύχια και με δόντια να διατηρήσει σταθερές τις αξίες του, για να τις δει σύντομα να καταρρέουν ή μία μετά την άλλη, ερχόμενος σε σύγκρουση με τον εαυτό του, έρμαιο ενός κόσμου που θα τον οδηγήσει στην καταστροφή.Η παραβολή για τα κάλπικα ζύγια γεννήθηκε το 1937, όταν ο Γιόζεφ Ροτ ζούσε στο Παρίσι. Στο πρόσωπο του Άνζελμ Άιμπενσυτς, ο συγγραφέας δημιούργησε έναν από τους πιο πειστικούς και συγκινητικούς χαρακτήρες του. Μέσα από την αναπόδραστη παρακμή του τίμιου επιθεωρητή, που αναζήτα καταφύγιο στο ποτό και σ' έναν αδύνατο και καταστροφικό έρωτα, σκιαγραφεί με απλότητα και αγωνία, ένταση και μυστήριο, τον κόσμο της ετοιμόρροπης Αυστροουγγαρίας, της τελευταίας ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας. Με λιτά μέσα, δημιουργεί σαγηνευτικές εικόνες αλλά και σκηνές γεμάτες λαμπερές λεπτομέρειες, διανθισμένες με μια ανεπαίσθητη αύρα παρωδίας, με φόντο τα σκονισμένα, χιονοσκέπαστα και λασπερά τοπία της μεθοριακής υπαίθρου, στα σύνορα με τη Ρωσία. Το "Κάλπικο ζύγι" αποτελεί ένα από τα πιο αριστοτεχνικά και άρτια μυθιστορήματα της ύστερης περιόδου του Ροτ.

Να γράφεις επί έναν χρόνο ένα γράμμα στον αγαπημένο σου που «έφυγε» σημαίνει πως παρατείνεις την ύπαρξή του δίπλα σου, πως με κάποιον τρόπο καταφέρνεις να καταργήσεις την απώλεια. Αυτό θέλησε να κάνει η Ξένια Καλογεροπούλου τον Οκτώβριο του 2013, όταν η αυλαία έπεσε για τον επί 37 χρόνια σύζυγό της και σύντροφο ψυχής, Κωστή Σκαλιόρα. Πέτυχε όμως πολύ περισσότερα. Καθώς ανασύρει μνήμες, άλλοτε πικρές κι άλλοτε αστείες, για να τις αφηγηθεί στον Κωστή, η Ξένια Καλογεροπούλου πετυχαίνει να στήσει μπροστά μας μια Ελλάδα που πια δεν υπάρχει, αλλά που γέννησε κριτικούς σαν τον Κωστή Σκαλιόρα και ανθρώπους του θεάτρου σαν την ίδια: αστικά σαλόνια, λαϊκοί θίασοι, τα ελληνικά νησιά του ’40 και του ’50, η εμπορική κινηματογραφική παραγωγή και το μη εμπορικό θέατρο της δεκαετίας του ’60, η εφταετία όπως την έζησαν, κυρίως, οι θεατράνθρωποι. Κι ύστερα, ο χρόνος κυλάει κι όλο εκείνο το παρελθόν ελίσσεται μέσα απ’ τις δεκαετίες για να συναντήσει το παρόν μας, φέρνοντας μαζί του ό,τι άντεξε στον καιρό.«Όταν διαβάζεις το Γράμμα στον Κωστή είναι σαν να έχεις απέναντί σου την Ξένια να σου μιλάει και να μη θες να σταματήσει». Άλκη Ζέη«Το βιβλίο αυτό είναι της Ξένιας για τον Κωστή. Συνάμα είναι και του Κωστή για την Ξένια. Πρόκειται, δηλαδή, για αμοιβαίο βιβλίο αγάπης. Διαβάζεται μιλώντας, χαρίζει και χαρίζεται. Διπλό χάρισμα. Μην το ξεχάσετε». Δ.Ν. Μαρωνίτης«Αδύνατο να αντισταθείς και να μη βυθιστείς μαζί με την Ξένια σ’ αυτή της την “επιστροφή”. Κι εκεί, να τος… Σου χαρίζεται γενναιόδωρα, ανενδοίαστος, μελαγχολικός, παιχνιδιάρης, αγέραστος και πεισματάρικα αισιόδοξος –ακριβώς όπως η ίδια– ο προσωπικός της Ξανακερδισμένος χρόνος». Θωμάς Μοσχόπουλος«Όποιος διαβάσει αυτό το βιβλίο θα αγαπήσει την Ξένια. Αν την αγαπάει, θα την αγαπήσει διπλά». Σταμάτης Φασουλής

Τα τελευταία πενήντα, εξήντα ή έστω εκατό χρόνια και σε ένα μικρό μόνο τμήμα του αμαρτωλού πλανήτη μας -αυτό που εμείς σήμερα αυτάρεσκα ονομάζουμε δυτικό κόσμο- οι γυναίκες άρχισαν για πρώτη φορά να ζουν όλο και πιο ανθρώπινα. Για αιώνες και χιλιετίες, σε όλη τη μέχρι τότε ιστορία τους και σε όλα τα πλάτη και μήκη της υφηλίου, οι γυναίκες, δηλαδή ο μισός πληθυσμός της Γης και παρά τις ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, ζούσαν σαν ‘χρηστικά αντικείμενα‘ και η ζωή τους έμοιαζε με αυτή των κατοικίδιων ζώων.Όλοι οι απίστευτα απάνθρωποι καταναγκασμοί που είχαν επιβληθεί ‘θεσμικά‘ στις γυναίκες ήταν λεπτομερώς σχεδιασμένοι: από τους άνδρες πρώτα και από τους νόμους έπειτα, τους οποίους βεβαίως θεσμοθετούσαν αποκλειστικά και μόνον οι άνδρες. Την ίδια στιγμή το φρικτό αυτό καθεστώς ήταν όχι μόνο αποδεκτό αλλά και ‘ευλογημένο‘ από τις Εκκλησίες και τον κλήρο, που πάντοτε σκέφτονταν, σχεδίαζαν και δρούσαν σε πλήρη σύμπνοια με τους άνδρες.Τι συνέβη όμως και κάποια στιγμή, στο μικρό έστω κομμάτι του πλανήτη όπου έτυχε να ζούμε, ανατράπηκαν όλα αυτά τα φοβερά; Και για ποιους λόγους άραγε όλα αυτά επιζούν ακόμη σε ένα μεγάλο τμήμα του σύγχρονου κόσμου μας;

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν… Η Ματίλντα και η οικογένειά της νιώθουν ότι ο κόσμος αλλάζει, όταν ένας πελάτης μπαίνει στο Πέιτζις & Σία, ψάχνοντας για ένα βιβλίο, όμως από τη μια στιγμή στην άλλη ξεχνά τον τίτλο του… Τότε η Ματίλντα αποφασίζει να εγκαταλείψει την ασφάλεια του βιβλιοπωλείου και ταξιδεύει στην Αμερική για να βρει τους μυθικούς Αρχειοφύλακες και να σώσει τη βιβλιοπεριπλάνηση…ή, τουλάχιστον, αυτό είναι το σχέδιο.Περιπλανώμενοι στον χάρτη με τις ιστορίες, η Ματίλντα και ο φίλος της Όσκαρ έρχονται αντιμέτωποι με κινδύνους, συνεργάζονται με έναν θρυλικό συγγραφέα και έχουν συμμάχους το θάρρος, την εφευρετικότητά τους και μερικούς από τους πιο αγαπημένους μυθιστορηματικούς ήρωες…

Ο Έλγουντ Κέρτις ζει στο Ταλαχάσι της Φλόριντα με τη γιαγιά του και πρόκειται να σπουδάσει στο τοπικό κολέγιο. Όμως για ένα μαύρο αγόρι στον Νότο των νόμων του Τζιμ Κρόου, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ένα αθώο λάθος είναι αρκετό για να καταστρέψει το μέλλον. Ο Έλγουντ καταδικάζεται σε εγκλεισμό στο αναμορφωτήριο νέων Νίκελ, που παρέχει «σωματική, πνευματική και ηθική εκπαίδευση», έτσι ώστε οι ανήλικοι εγκληματίες που βρίσκονται υπό την ευθύνη του να γίνουν «έντιμοι και ειλικρινείς πολίτες». Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα κολαστήριο: το σαδιστικό προσωπικό κακοποιεί σωματικά και σεξουαλικά τους μαθητές, οι διεφθαρμένοι αξιωματούχοι και οι ντόπιοι κλέβουν τα τρόφιμα και τις προμήθειες και κάθε αγόρι που αντιστέκεται είναι πιθανόν να εξαφανιστεί. Ο Έλγουντ έχει βαθιά ριζωμένες μέσα του τις ιδέες του δρ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ – «Ρίξτε μας στη φυλακή, και θα σας αγαπάμε και πάλι». Ο φίλος του ο Τέρνερ πιστεύει ότι ο Έλγουντ είναι κάτι παραπάνω από αφελής και ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουν είναι να έχουν ένα σχέδιο και να αποφεύγουν τα προβλήματα. Βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία ενός αναμορφωτηρίου στη Φλόριντα, που λειτούργησε για εκατόν έντεκα χρόνια και κατέστρεψε τη ζωή χιλιάδων παιδιών, αφήνοντας τα σημάδια του πάνω τους ακόμη και μέχρι τις μέρες μας, το βιβλίο αποτελεί μια συγκλονιστική, ορμητική αφήγηση ενός εξαιρετικού Αμερικανού μυθιστοριογράφου.

"Χρεώνεται αμαρτίες ο μεγάλος έρωτας, ή είναι αθώος σαν ανεύθυνος; Κι εγώ πια είμαι ανεύθυνη, ακαταλόγιστη, ανίδεη κι αναγκεμένη όσο ένα μωρό την πρώτη ώρα του τοκετού. Όχι, δε με ενδιαφέρει απόψε η αμαρτία! Ούτε υποψιάζομαι πως υπάρχει τέτοια κατάσταση. Άραγε, το να αμαρτάνεις προϋποθέτει συνείδηση; Ή και ασυνείδητα τη φορτώνεσαι και την πληρώνεις μετά; Μεγάλο θέμα αλλά απόψε μάταιο…" Ένα κορίτσι εξαφανίζεται και δε θα την βρει ποτέ ξανά κανείς, κι ας μένει κοντά στο σπίτι από όπου δραπέτευσε. Δραπέτευσε από τους παρανοϊκούς γονείς της, ερωτεύτηκε παράφορα έναν αφηρημένο άντρα, βρήκε τη φιλία που σώζει. Μια ιστορία ζωής, θανάτου, και πάλι ζωής.

Το Πόλεμος και Ειρήνη θεωρείται από πολλούς το μεγαλύτερο μυθιστόρημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Στο τετράτομο μεγαλειώδες έργο εξιστορείται η εκστρατεία του Ναπολέοντα εναντίον της Ρωσίας, ο πατριωτισμός και η αντίσταση του ρωσικού λαού, παράλληλα με την αμεριμνησία που επικρατούσε την ίδια εποχή στα σαλόνια της αριστοκρατίας. Γράφτηκε σε μια εποχή προσωρινής γαλήνης για τον ανήσυχο στο πνεύμα συγγραφέα, όταν ακόμα "η ρήξη με την τάξη του γινόταν σε επίπεδο χαρωπής ανταρσίας, γεμάτης σφρίγος και υγεία" σύμφωνα με το Φώντα Κονδύλη στον πρόλογο του βιβλίου "πριν ξεσπάσει η οργή του με την Αννα Καρένινα και όταν δεν είχε ακόμα επιδοθεί συστηματικά στα πολιτικά και κοινωνικά του κηρύγματα εναντίον του απολυταρχικού καθεστώτος και της εκκλησίας της Ρωσίας(...)". Ωστόσο στην τεράστια και πολυπληθή αυτή "τοιχογραφία" της ρωσικής κοινωνίας όπου "οι σκηνές των μαχών στην ύπαιθρο χώρα συναγωνίζονται σε δριμύτητα τις σκηνές μαχών μέσα στ' αριστοκρατικά σαλόνια(...)" η αναζήτηση του Καλού είναι έντονη. Όπως και ο ηθικός πανικός, χαρακτηριστικό της εποχής, που βασανιζόταν από τα διλήμματα του "βοναπαρτικού" ατομικισμού και της χριστιανικής αυταπάρνησης.

Τα δύο παιδιά ήταν σίγουρα ότι η επίσκεψη στο σπίτι της γιαγιάς θα ήταν βαρετή όπως πάντα… Η γιαγιά δεν είχε καθόλου πλάκα! Το μόνο που έκανε ήταν να ψωνίζει, να πλέκει και να γεμίζει γυάλινα βαζάκια. Εκείνο το βράδυ, όμως, η γιαγιά εξαφανίστηκε από το σπίτι… Πού πήγε άραγε; Και ποιο μυστικό κρύβεται πίσω από την παράξενη πόρτα του υπογείου; ΄Ενα εκπληκτικό βιβλίο που μιλάει για τον θαυμαστό κόσμο που ζούμε και τη διατήρηση της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς του πλανήτη μας.

Έζησαν περιβαλλόμενοι από την ερημιά της παγωμένης θάλασσας σε μια γη άγονη. Αιώνες πάλευαν με θηριώδεις, ατελείωτους χειμώνες ή απολάμβαναν σύντομα μα πάμφωτα καλοκαίρια. Χαίρονταν την κοινότητα· και την ισότητα. Με τους θεούς τους αισθάνονταν σχεδόν συγγενείς. Αγαπούσαν με πάθος την ελευθερία, τους θαύμαζαν για τη ρώμη τους και επρόκειτο για καλούς και συνετούς οικογενειάρχες. Αγωνίζονταν στη σφαιροβολία, στην τοξοβολία, στην κολύμβηση, στην ξιφασκία. Όταν αισθάνθηκαν να τους καλούν οι θαλάσσιοι δρόμοι, ανταποκρίθηκαν· με τα ταχύτατα, ευέλικτα πλοία τους και τις πανάρχαιες γνώσεις τους του καιρού και του υγρού στοιχείου δεν άργησαν να γίνουν οι κυρίαρχοι του υδάτινου κόσμου, όπως και σημαντικών εκτάσεων γης. Έπλευσαν όλες σχεδόν τις θάλασσες και όλους τους μεγάλους ποταμούς. Αδίστακτοι και ατρόμητοι στις επιθέσεις τους –δε γνώρισαν φόβο ποτέ–, ευπροσάρμοστοι συν τω χρόνω, ρίζωσαν στους τόπους που κατάκτησαν και αγάπησαν. Δημιούργησαν αποικίες, έγιναν άρχοντες σε χώρες της Ευρώπης, γεωκτήμονες, διοικητές, στρατηγοί, πρίγκιπες, καλλιτέχνες, βασιλείς, ιστοριογράφοι, επιστήμονες. Το 930 ίδρυσαν στην Ισλανδία το Αλθίνγκι, το παλαιότερο κοινοβούλιο στον κόσμο. Εκείνο δε που έχει εντυπωσιάσει ιστορικούς, αρχαιολόγους και κοινωνίες ολόκληρες είναι ο εποικισμός της προκολομβιανής Αμερικής από ομάδες Βίκινγκς, ήδη από τα τέλη του 9ου αιώνα...Η Ελένη Σαραντίτη γράφει ένα βιβλίο στο οποίο, με λογοτεχνική ματιά, προσφέρει πυκνή γνώση για τη συναρπαστική ιστορία και τη δράση των Βίκινγκς, αναπλάθοντας μια άγνωστη πλευρά μιας ολόκληρης εποχής του ανθρώπινου πολιτισμού. Προϊόν μελέτης και έρευνας, το βιβλίο αναφέρεται στην προέλευση, στην καταγωγή, στον πολιτισμό, στα ταξίδια και στις επιδρομές των Βίκινγκς, αλλά και στη σκανδιναβική μυθολογία, τις έδδα και τις σάγκα – και ο αναγνώστης απομακρύνεται από τη στερεοτυπική αντιμετώπιση των Βίκινγκς ως βάρβαρου και πολεμοχαρούς λαού.

Ο Τζάσπερ Γκουίν είναι συγγραφέας. Ζει στο Λονδίνο και απ’ ό,τι φαίνεται είναι ένας άντρας που αγαπάει τη ζωή. Ξαφνικά νιώθει την επιθυµία να σταµατήσει. Ίσως να σταµατήσει να γράφει, όµως δεν πρόκειται για την κρίση που πλήττει τους συγγραφείς. Ο Τζάσπερ Γκουίν δείχνει πως θέλει ν’ αλλάξει οπτική, να φτάσει στο µεδούλι µιας µαγείας.Ο Αλεσσάντρο Μπαρίκκο διεισδύει στις κρυφές συµµετρίες αυτού του µυστηρίου µε το σίγουρο και άνετο βήµα ανθρώπου ο οποίος γνωρίζει και αγαπάει τα µονοπάτια που διατρέχει. Χειρίζεται δύο υπέροχα πρόσωπα που, στα µισά του µυθιστορήµατος, δίνουν το ένα στο άλλο τη σκυτάλη, κι αν δουλειά του κυρίου Γκουίν είναι ν’ ανακατέψει την τράπουλα του µυστηρίου, η κοπέλα έχει το καθήκον να την ξαναβάλει στη σειρά, για να φτάσει τελικά σε κάτι, παράτολµα και κρυστάλλινα προφανές.ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΝ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ,ΟΜΩΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ,Η ΠΡΩΤΗ, Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ.Στο τελευταίο µυθιστόρηµα που έγραψα, µε τίτλο Μίστερ Γκουίν, σε κάποιο σηµείο γίνεται αναφορά σ’ ένα βιβλιαράκι µε τίτλο "Τρεις φορές το ξηµέρωµα", γραµµένο από κάποιον Ακάς Ναραγιάν, Άγγλο ινδικής καταγωγής. Πρόκειται φυσικά για ένα βιβλίο φανταστικό, ωστόσο στις φανταστικές περιπέτειες που εξιστορούνται µέσα εκεί, αυτό αποκτά έναν ρόλο κάθε άλλο παρά δευτερεύοντα. Γεγονός είναι πως, ενώ έγραφα εκείνες τις σελίδες, µου γεννήθηκε η επιθυµία να γράψω και αυτό το βιβλιαράκι, κάτι για να δώσω µια ανάλαφρη και µακρινή συνέχεια στον Μίστερ Γκουίν, κάτι για τη γνήσια ευχαρίστηση να κυνηγήσω µια ιδέα που είχα στο µυαλό µου. Έτσι, µόλις τελείωσα τον Μίστερ Γκουίν, στρώθηκα να γράψω το "Τρεις φορές το ξηµέρωµα", και πράγµατι το έκανα µε µεγάλη ευχαρίστηση.

Για πάρα πολλά χρόνια το έντερο ήταν το πιο αγνοηµένο και υποτιµηµένο όργανο του σώµατος. Aποδεικνύεται όµως ότι δεν περιορίζεται µόνο στο να κάνει τη βρόµικη δουλειά: το έντερο βρίσκεται στον πυρήνα της ύπαρξής µας. Η Κρυφή γοητεία του εντέρου, ήδη παγκόσµιο µπεστσέλερ, στρέφει τους προβολείς στον πραγµατικά αδικηµένο πεπτικό µας σωλήνα. Με ιδιόρρυθµη χάρη η Giulia Enders εξηγεί τη µαγεία του εντέρου απαντώντας σε ερωτήµατα όπως: Ποια τα αίτια της γαστροοισοφαγικής παλινδρόµησης; Τι κρύβεται πίσω από τη δυσανεξία στη γλουτένη και στη λακτόζη; Πώς επηρεάζει το έντερο την παχυσαρκία και τη διάθεση; Η επικοινωνία µεταξύ εντέρου και εγκεφάλου αποτελεί έναν από τους ταχύτερα αναπτυσσόµενους τοµείς της ιατρικής έρευνας – µαζί µε εκείνον για τα βλαστοκύτταρα. Μαθαίνουµε ότι οι αντιδράσεις του εντέρου έχουν άµεση σχέση µε τη σωµατική και πνευµατική ευεξία µας.Το συναρπαστικό µανιφέστο της Enders θα σας κάνει να δώσετε επιτέλους την αρµόζουσα προσοχή στα φτερουγίσµατα που νιώθετε στο στοµάχι: προσπαθούν να σας πουν κάτι σηµαντικό.«Το βιβλίο φαινόµενο. Ο δεύτερος εγκέφαλος. Η τέχνη της Έντερς συνίσταται στον γοητευτικό και ανάλαφρο τρόπο µε τον οποίο προσεγγίζει ένα φαινοµενικά άχαρο και βαρύ θέµα, του οποίου επιπλέον την αξία αναδεικνύει µοναδικά». Livres Hebdo«Η πιθανή κατάταξη του παρθενικού συγγραφικού έργου της Giulia Enders στα “αναγνώσµατα τουαλέτας” θα το αδικούσε κατάφωρα. Το µήνυµά του δεν είναι σε καµία περίπτωση επιπόλαιο: ο γαστρεντερικός σωλήνας, πέρα από το πιο υποτιµηµένο ανθρώπινο όργανο, είναι ο “σηµαντικότεροςσύµβουλος του εγκεφάλου”». The Guardian

Είναι μια ματαιόδοξη μικροαστή που κολακεύεται να αποπλανά διασημότητες; Ποιο είναι το κίνητρο της Λίνας που παίζει σε μια ζαριά τη ζωή της, χωρίζει και συγκροτεί –εν μέσω κρίσης– με έμπιστες συμμαθήτριες έναν επιχειρηματικό και ερωτικό κύκλο με επίλεκτους αλλά μακρινούς εραστές; Όταν οι μεγάλες τους πόζες ξεφτίζουν σε ασήμαντους ρόλους, εκείνη θα ξεσπάσει: «Δεν υπάρχει, λοιπόν, ούτε ένας άνδρας με κάποια γενναιότητα και λίγη ποίηση μέσα του;». Ο φίλος της Μάνος, ή «Γκοντάρ», δηλώνει: «Δεν μ’ άγγιξε η χρεοκοπία· τη Χαμένη Δεκαετία έκανα έρωτα». Τη Λίνα στοιχειώνει η άγνωστη οδύσσεια της τουρκόφωνης Πόντιας προγιαγιάς, της χαρισματικής Παναγίας των ξεριζωμένων, της καλλονής που περιπλανήθηκε με το πλοίο του θανάτου στη Μαύρη Θάλασσα, ρίζωσε στη Μακεδονία, δημιούργησε τον μοναδικό γυναικείο οικισμό-συνεταιρισμό κι αγωνίστηκε περιμένοντας… ένα τίποτα.Γυναίκες, γυναίκες που αγρυπνούν όταν οι άλλοι κοιμούνται, κι άνδρες ξεχωριστοί: ο Σπύρος με την ουτοπία της Γόβας· ο Μεγάλος Πιανίστας· ο Εβραίος Ααρών· ο «καινοτόμος»· ο πρεσβύτερος Στυλιανός· ο «αστέρας»· ο… Ιστορίες, ιστορίες μάς κυριεύουν με μυστική νοσταλγία, συγχρονίζονται απροσδόκητα και θέτουν στον καθένα το καίριο ερώτημα: Μπορεί να είναι μάταιη μια ζωή φιλτραρισμένη από τόσες διαψεύσεις, ματαιωμένες ελπίδες και προδοσίες;Μικρά δράματα στον καμβά της Μεγάλης Ιστορίας ρίχνουν –εκατό χρόνια μετά την Ποντιακή Γενοκτονία– ένα διαφορετικό φως στα αινίγματα της Θεσσαλονίκης, της Μακεδονίας και της Θράκης.Στο τέλος βρισκόμαστε συνταξιδιώτες στην Πλωτή Ουτοπία αναζητώντας τον Υπερβόρειο των μελλοντικών γενεών.

Μια νέα σειρά βιβλίων με ήχους. Ανακάλυψε τα θαύματα της φύσης από εποχή σε εποχή. Διασκέδασε ακούγοντας και αναγνωρίζοντας τα ζώα, τα φυτά και τους ήχους κάθε εποχής.

Πολύ περισσότερο από φυσικό σύνορο µεταξύ Ινδίας και Θιβέτ, τα Ιµαλάια υψώνονται αγέρωχα πάνω από τα σύννεφα, όµοια µε λίθινα παραπετάσµατα που χωρίζουν εθνότητες και καθορίζουν τον τρόπο ζωής σε ένα διαρκές δρώµενο στο θέατρο των αιώνων. Σε χρόνους αφηρηµένους, η γη παραχώρησε τις σάρκες της να γίνουν αιχµηρές κορυφές αιώνια παγωµένες, πετρώδεις κοιλάδες για να επιβιώνουν οι σκόρπιοι κάτοικοι και αβυσσαλέες χαράδρες για να κρύβονται θεό­τητες δηµιουργηµένες από την ανθρώπινη αδυναµίααντιµετώπισης του Άγνωστου.Χιονοθύελλες, σεισµοί και βίαια καιρικά φαινόµενα γέννησαν αγγέλους και δαίµονες που έγιναν καταφυγή των τροµαγµένων, αλλά και Γνώση πέρα από τα κοινότοπα, φορτωµένη αλληγορίες και µυστήρια που δίνουν στον ξένο επισκέπτη εµπειρίες πρωτόγνωρες. Τέτοιες εµπειρίες περιγράφονται στις σελίδες του βιβλίου, µε τρία δια­φορετικά οδοιπορικά σε περιοχές που παλιά ήταν βασίλεια, έχοντας κοινούς θεούς και προγόνους, όµως τώρα πια πορεύονται ανεξάρτητα προσπαθώντας να συνδυάσουν τον σηµερινόκόσµο των ανάλγητων συµφερόντων µε πανάρχαιες παραδόσεις. Στα ανεµοδαρµέναΙµα­λάια, θεοί, θνητοί και σύννεφα παρουσιάζονται µε τη διεισδυτική µατιά του ταξιδευτή, την τεκµηρίωση του ιστορικού και την ποιητική τρυφερότητα του περιπλανώµενου.

Μπουένος Άιρες, 1927. Το καρναβάλι τελειώνει και ο Εμίλιο Γάουνα πιστεύει ότι έχει ζήσει τη σημαντικότερη εμπειρία ολόκληρης της ζωής του. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν θυμάται, παρά μόνο αμυδρά και εν μέρει, τι ακριβώς έχει ζήσει. Θυμάται να διασκεδάζει με τους φίλους του τριγυρίζοντας στους δρόμους της πόλης. Κι ύστερα να εμφανίζεται μια γυναίκα που φορούσε μάσκα στο πρόσωπο. Και ήταν ντυμένη ντόμινο. Και μετά, θυμάται να ξυπνά, αρκετές ώρες αργότερα, τρομοκρατημένος, στην όχθη μιας λίμνης. Τρία χρόνια αργότερα, ο Γάουνα προσπαθεί να λύσει το μυστήριο με τον μόνο τρόπο που ξέρει: αναδημιουργεί και ξαναζεί την ίδια ιστορία στο ιλιγγιώδες βασίλειο των αναμνήσεων και του κυκλικού χρόνου… Το Όνειρο των ηρώων (1954), ένα «αστυνομικής αντίληψης» μυθιστόρημα, «η ωραιότερη ιστορία του κόσμου», όπως έχει πει ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες –πολύτιμος φίλος του Κασάρες που συνυπέγραψε μαζί του πολλά βιβλία–, εξετάζει διεισδυτικά την ανθρώπινη φύση και τη σημασία που έχουν τα όνειρα και η μνήμη στον τρόπο με τον οποίο ενεργούμε. Στην αρχή αρχή, πρέπει να υπήρξε η ιδέα πως η πραγματικότητα μπορεί να είναι φανταστική ανά πάσα στιγμή. Καμιά φορά η ζωή μάς επιτρέπει να αντικρίσουμε στιγμιαία κάτι που ανατρέπει την τάξη των πραγμάτων, σαν να ήταν ο κόσμος καμωμένος από άπειρους κόσμους που καμιά φορά συμπίπτουν. Aπό τον πρόλογο του συγγραφέα «Συνδυάζει τον κοινωνικό και τον μαγικό ρεαλισμό σε μια περίτεχνη σύνθεση, οικεία στους αναγνώστες του Μπόρχες και, στη συνέχεια, του Μαρκές». Kirkus Reviews «Κάτω από τον μανδύα ενός μυθιστορήματος δράσης και αγωνίας, ο Κασάρες γράφει ένα μεταφυσικό παραμύθι για την αναζήτηση του εαυτού». New York Times

O Τελευταίος διάλογος είναι ένα αποκαλυπτικό μυθιστόρημα στην κρισιμότερη στιγμή που γνώρισε η βυζαντινή ιστορία. Ένα ψυχογράφημα της ελληνικής φυλής, που ενσαρκώνει τις αρετές και τις αδυναμίες της, με τα ελαττώματα όλων των καιρών.Οι ήρωές του είναι φιλόσοφοι και πολεμιστές. Επιδιώκουν να εφαρμόσουν την «Πολιτεία» του Πλάτωνα στη δομή της αυτοκρατορίας. Ενδέκατος αιώνας, εποχή ακμής για τα γράμματα, εποχή των ύστερων φιλοσόφων, των μεγάλων συγκρούσεων και των μεγάλων ανατροπών. Εποχή γεμάτη θρύλους, απ’ όπου ανασύρεται και το έπος του Διγενή Ακρίτα.Ο κεντρικός ήρωας Νεόφυτος Μανιάκης, γόνος μεγάλης οικογένειας της Καππαδοκίας, εκπροσωπεί τη βυζαντινή ψυχή, είναι η προσωποποίηση της αντίστασης στα ανατολικά σύνορα, που πήρε μέρος σ’ ατέλειωτους πολέμους, αλλά και που αναζήτησε τη γνώση στα βάθη της Ανατολής, κοντά στους Πέρσες σοφούς και αστρολόγους. Προσπαθεί να εφαρμόζει τις ιδέες του, καταλαβαίνει ότι, για να υλοποιήσει τα όσα πιστεύει, πρέπει να αγωνιστεί. Γίνεται πολεμιστής. Σε όλο το διάβα του, τον ακολουθεί ο θάνατος, περνάει από σκληρές δοκιμασίες, συγκρούσεις, πάθη, προδοσίες και μόνο στον έρωτα και στη φιλοσοφία βρίσκει την ομορφιά της ζωής.Μέσα από την εκπληκτική πορεία του, αποκαλύπτεται ένα πανόραμα του βυζαντινού κόσμου και ενός νέου κόσμου, που ξεπηδά από την Ανατολή. Ενοποιούνται όλες οι τουρκομανικές φυλές της κεντρικής Ασίας, ιδρύεται η αυτοκρατορία των Σελτζούκων και έρχονται για πρώτη φορά αντιμέτωποι με τους Βυζαντινούς.

Το πρωτότυπο αυτό βιβλίο αποτελεί µια νέα πρόταση για την προσέγγιση του µαθήµατος της Γλώσσας Α΄ Δηµοτικού.Περιλαµβάνει:- ασκήσεις προγραφής - ασκήσεις γραφής των γραµµάτων- υποδείξεις για την ορθή φορά γραφής των γραµµάτων όχι µόνο για µαθητές που γράφουν µε το δεξί χέρι, αλλά και για µαθητές που γράφουν µε το αριστερό χέρι- ασκήσεις ορθογραφίας και γραμματικής, σύµφωνα µε την ύλη του σχολικού βιβλίου.Το σηµαντικότερο όµως είναι ότι όλα αυτά γίνονται... µέσα από τη µαγεία ενός παραµυθιού. Έτσι, επιτρέπει στους µικρούς αναγνώστες να απολαύσουν τη χαρά της ανάγνωσης ενός παραµυθιού, να γοητευτούν µέσα από τον λόγο και τις εικόνες του και τελικά να εµπλουτίσουν τον συναισθηµατικό τους κόσµο.

ΔΙΕΘΝΕΣ ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΕΡ«Δικό μου είναι!» «Όχι, δικό μου!»«Με έσπρωξε!»... «Ούτε που την άγγιξα!»«Του ’δωσες περισσότερο απ’ ό,τι σ’ εμένα!»Οι βραβευμένες συγγραφείς Αντέλ Φέιμπερ και Ιλέιν Μάζλις αρνούνται να δεχτούν την ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι το αναπόφευκτο τίμημα του να έχει κανείς περισσότερα από ένα παιδιά είναι οι ασταμάτητοι τσακωμοί και καβγάδες. Αντλώντας από τις προσωπικές τους εμπειρίες καθώς και από το απόσταγμα των εκατοντάδων βιωματικών εργαστηρίων που έχουν οργανώσει παντού στις ΗΠΑ, οι συγγραφείς έχουν σχεδιάσει απλές και συνάμα εντυπωσιακά αποτελεσματικές προσεγγίσεις με στόχο τη μείωση των συγκρούσεων και την καλλιέργεια θετικού κλίματος και καλής διάθεσης ανάμεσα στα αδέλφια. Κάθε δεξιότητα περιγράφεται γλαφυρά μέσα από σκέψεις και αληθινές ιστορίες που αφηγήθηκαν πραγματικά πρόσωπα.Ζωντανοί διάλογοι και απολαυστικά σκίτσα σάς δείχνουν:- πώς να βοηθάτε τα παιδιά να εκφράζουν τα συναισθήματά τους χωρίς να βλάπτουν το ένα το άλλο- πώς να συμπεριφέρεστε διαφορετικά στο κάθε παιδί κι όμως να είστε παράλληλα δίκαιοι- πώς να προάγετε τη συνεργασία αντί του ανταγωνισμού- πώς να βοηθάτε τόσο τον «θύτη» όσο και το «θύμα»- πώς να μειώνετε την οργή και να κεντρίζετε τα αδέλφια ώστε να σκεφτούν τις δικές τους λύσεις αντί να καβγαδίζουνΑνανεωμένο και επικαιροποιημένο, το «Αδέλφια, όχι αντίπαλοι» προσφέρει πραγματικά πρωτότυπες ιδέες και σκέψεις για τις αδελφικές σχέσεις και μας δείχνει πώς μπορούμε να ενσωματώσουμε τις ιδέες αυτές στην καθημερινότητά μας.

Ένας από τους σημαντικότερους εκφραστές του μεταπολεμικού μοντερνισμού στη μουσική, ο Γάλλος συνθέτης και μαέστρος Πιερ Μπουλέζ αναλύει σε αυτό το βιβλίο τις θεωρητικές αρχές και τα πρακτικά θέματα της μουσικής σύνθεσης που χαρακτηρίζουν το έργο του κατά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Τα θέματα τεχνικής επεξηγούνται με τη βοήθεια δεκάδων παραδειγμάτων. Το βιβλίο είναι πολύ χρήσιμο για τον εξειδικευμένο αναγνώστη που επιθυμεί να διεισδύσει στη σκέψη ενός από τους πιο πρωτοποριακούς σύγχρονους μουσικοσυνθέτες.

ΒΡΑΒΕΙΟ WOLA-DUKE HUMAN RIGHTS Ο γιατρός Έκτορ Αµπάδ Γκόµες αφιέρωσε τα τελευταία του χρόνια, µέχρι και την ηµέρα που έπεσε δολοφονηµένος στο κέντρο του Μεδεγίν, στην υπεράσπιση της κοινωνικής ισότητας και στα ανθρώπινα δικαιώµατα. Η Λήθη που θα γίνουµε είναι η τρυφερή και υποµονετική ανασύνθεση ενός προσώπου, του πατέρα του συγγραφέα. Είναι µια ιστορία γεµάτη χαµόγελα που τραγουδάει τη χαρά της ζωής ενώ, ταυτόχρονα, καταδεικνύει τη θλίψη και την οργή που προκαλεί ο θάνατος ενός σπάνιου πλάσµατος.Το ξόρκισµα της πατρικής µορφής είναι µια πρόκληση που διατρέχει πολλές διάσηµες σελίδες της ιστορίας της λογοτεχνίας. Ποιος δε θυµάται τα έργα του Κάφκα, του Φίλιπ Ροθ, του Μάρτιν Έιµις ή του Β. Σ. Νάιπολ για τον πολυαγαπηµένο ή αµφισβητούµενο γονιό του; Τώρα θα µας είναι δύσκολο να ξεχάσουµε κι αυτό το σπαρακτικό βιβλίο, γραµµένο µε γενναιότητα και τρυφερότητα από τον Έκτορ Αµπάδ Φασιολίνσε. «Ένα βιβλίο καταπληκτικό και απαραίτητο, συγκλονιστικά γενναίο και έντιµο. Κάποιες στιγµές αναρωτήθηκα πώς βρήκε το θάρρος να το γράψει».  Χαβιέρ Θέρκας«Ένα βιβλίο όµορφο, αυθεντικό και συγκινητικό». Ρόσα Μοντέρο«Αυτό το βιβλίο το φυλάω σαν ψίχουλα, για όταν θα χρειαστεί να διασχίσω νύχτα ένα µεγάλο δάσος».  Μανουέλ Ρίβας

Καθισμένα στον φράχτη, τα τρία παιδιά περίμεναν τον Πράσινο Δράκο των 9.15. «Εάν ήταν αληθινός δράκος θα τον σταματούσαμε και θα του λέγαμε να μεταφέρει στον πατέρα την αγάπη μας». Μόλις το τρένο έβγαινε σφυρίζοντας μέσα από το σκοτεινό τούνελ, η Ρομπέρτα, ο Πίτερ και η Φίλις κυμάτιζαν τα μαντίλια τους στον αέρα. Από το βαγόνι της πρώτης θέσης καθημερινά ο ηλικιωμένος κύριος με το ψηλό καπέλο ανταπέδιδε τον χαιρετισμό τους. Πριν από λίγο καιρό, όταν κάποιοι μυστηριώδεις άνθρωποι πήραν τον πατέρα τους από το σπίτι, τα παιδιά μαζί με τη μητέρα τους αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Λονδίνο και να μετακομίσουν στην εξοχή. Οι Τρεις Καμινάδες όπου εγκαταστάθηκαν βρίσκονταν κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό κι έτσι, πολύ σύντομα, η Ρομπέρτα, ο Πίτερ και η Φίλις έπιασαν φιλίες με τον σταθμάρχη, κατάφεραν να σώσουν ένα επιβατηγό τρένο από τρομακτικό δυστύχημα κι έγιναν Τα Παιδιά που Έβλεπαν τα Τρένα να Περνούν…

Πρίνστον, 1987: ο καταξιωμένος ψυχολόγος και καθηγητής Τζόζεφ Βίντερ δολοφονείται άγρια. Νέα Υόρκη, 25 χρόνια μετά: ο λογοτεχνικός ατζέντης Πίτερ Κατς λαμβάνει ένα χειρόγραφο. Ή μήπως πρόκειται για ομολογία; Σήμερα: τα μυστικά του Βιβλίου των Κατόπτρων έρχονται στο φως και αποκαλύπτουν γιατί οι αναμνήσεις είναι το πιο επικίνδυνο από όλα τα όπλα. Η αλήθεια του ενός είναι τα ψέματα του άλλου...«Ένα ακαταμάχητο βιβλίο, μια τεράστια ιστορία-λαβύρινθος, για όλους αυτούς που αγάπησαν την Ντόνα Ταρτ και τον Ζοέλ Ντικέρ. Του αξίζει η τεράστια επιτυχία!» Susan Sanderus, A.W. Bruna (Ολλανδία)«Μία καθηλωτική, πολυεπίπεδη ιστορία για την απατηλή φύση της αλήθειας και της μνήμης. Το λάτρεψα». Tammy Cohen«Ιδιοφυές και αριστοτεχνικό… Το προτείνω ανεπιφύλακτα». Lee Child«Εγκεφαλικό νουάρ στην παράδοση του Ουμπέρτο Έκο και με την ευαισθησία του Πολ Όστερ. Καθώς πλησιάζεις στο τέλος, νιώθεις ότι αυτό που θα σου αποκαλυφθεί δεν είναι απλώς ποια είναι η αλήθεια, αλλά τι είναι η Αλήθεια». The Daily Telegraph«Λάτρεψα αυτό το γεμάτο ανατροπές ψυχολογικό παιχνίδι. Το Βιβλίο των κατόπτρων ξεκινά με ένα μυστικό χειρόγραφο για έναν ανεξιχνίαστο φόνο και στη συνέχεια χρησιμοποιεί μια σειρά από χαρακτήρες και οπτικές γωνίες που σε κάνουν να βλέπεις οτιδήποτε άλλο εκτός από την αλήθεια.Ποιος λέει ψέματα; Ποιος θυμάται με ακρίβεια τι έγινε; Δεν πρόκειται απλώς για ένα πολύ έξυπνο θρίλερ, αλλά μας κάνει να αναρωτιόμαστε σε ποιο βαθμό χειραγωγούμε υποσυνείδητα τις αναμνήσεις μας, προκειμένου να προστατέψουμε τον εαυτό μας». Julia Heaberlin, συγγραφέας του Black Eyed Susans

Ένα αλφαβητάρι, μα ποιο αλφαβητάρι; Ένα αλφαβητάρι με γλωσσοδέτες που έγραψε για σας ένας συγγραφέας, μα ποιος συγγραφέας; Ένας συγγραφέας που τον λένε Ευγένιο Τριβιζά και σας το ζωγράφισε μια ζωγράφος, μα ποια ζωγράφος; Μια ζωγράφος που τη λένε Κέλλυ Ματαθία Κόβο για να μάθουνε την αλφαβήτα τα παιδιά που τους αρέσουνε οι νηστικοί μυρμηγκοφάγοι και οι ιπποπόταμοι με ιλαρά.

Ένας συγγραφέας βιογραφεί και αυτοβιογραφείται. Αφηγείται την ιστορία μιας νέας γυναίκας, η οποία ζει έγκλειστη επί δύο χρόνια στο διαμέρισμά της, βυθισμένη στη μοναξιά και το πένθος. Αναζητώντας τη λύτρωσή της, αποφασίζει να κατέβει στον Άδη με σκοπό να ανασύρει την πεθαμένη της μητέρα και να αναστήσει τον χαμένο γενέθλιο τόπο της. Με φόντο αυτήν την ιστορία όπου ξεδιπλώνεται ο αντιφατικός δεσμός μητέρας-κόρης, ένα εκρηκτικό μείγμα αγάπης, ταύτισης, καταπίεσης και ανταγωνισμού, ο συγγραφέας ανατρέχει στις ήρεμες και ταραχώδεις στιγμές της πολυετούς συμβίωσης με τη γυναίκα του. Μια φυγόκεντρη και πολυφωνική αφήγηση, στον ιστό της οποίας συνυφαίνονται όνειρα, εφιαλτικά θραύσματα μνήμης, παροξυσμικές παραισθήσεις και παραληρήματα, καθώς η εικόνα της πραγματικότητας θολώνει και παραμορφώνεται.

Το 1935 η Λουίζα Ντάρρελ και τα τέσσερα παιδιά της –ο Λόρενς (Λάρρυ), ο Λέζλι, η Μάργκαρετ (Μάργκο) και ο Τζέραλντ (Τζέρρυ)– πήγαν να ζήσουν στην Κέρκυρα.Η οικογένεια Ντάρρελ απαθανατίστηκε στο εµβληµατικό βιβλίο του Τζέραλντ Ντάρρελ "Η οικογένειά µου και άλλα ζώα", καθώς και πρόσφατα στην τηλεοπτική µεταφορά του βιβλίου "Η οικογένεια Ντάρρελ". Ποια ήταν όµως η αληθινή ζωή των µελών της µοναδικής αυτής οικογένειας; Ποιος ήταν ο λόγος που εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα – και τι απόγιναν αφού έφυγαν από το νησί; Η πραγµατική ιστορία των Ντάρρελ είναι αντάξια της µεγάλης λογοτεχνίας που την αποτύπωσε, και ο Μάικλ Χάαγκ, ο συγγραφέας του "Αλεξάνδρεια, η πόλη της µνήµης", ο ιδανικός αφηγητής της. Γνωρίζοντας την οικογένεια από πρώτο χέρι, αντλεί επιπλέον υλικό από ηµερολόγια, επιστολές και ανέκδοτα αυτο-βιογραφικά σπαράγµατα.Το βιβλίο παρακολουθεί την ιστορία της οικογένειας από τα πρώτα χρόνια των παιδιών στην Ινδία και την κρίση που τα οδήγησε στην Αγγλία ως τα χρόνια στην Ελλάδα και στην Κέρκυρα. Ανακαλεί τους µοναδικούς ανθρώπους που συνάντησαν στην Κέρκυρα –τον Θεόδωρο τον βιολόγο, τον ταξιτζή Σπύρο Χαλικιόπουλο και τον Κωστή τον κατάδικο– αλλά και την επίσκεψη του Αµερικανού συγγραφέα Χένρυ Μίλλερ. Ο Χάαγκ φέρνει στο φως την ιστορία της φυγής των Ντάρρελ από την Κέρκυρα, όπως και τη διαφυγή του Λάρρυ και της Μάργκο την τελευταία στιγµή πριν τον πόλεµο, ενώ παρακολουθεί την πορεία της ανάδειξης του Λάρρυ ως παγκοσµίως αναγνωρισµένου συγγραφέα µε το "Αλεξανδρινό κουαρτέτο" και του Τζέραλντ ως φυσιοδίφη και προστάτη των απειλούµενων µε εξαφάνιση ειδών, ενώ περιγράφει και τις ζωές των υπόλοιπων µελών της οικογένειας, των φίλων τους και άλλων ζώων.Η έκδοση περιλαµβάνει οικογενειακές φωτογραφίες από το αρχείο του Τζέραλντ Ντάρρελ, πολλές από τις οποίες δηµοσιεύονται εδώ για πρώτη φορά.«Η αληθινή ιστορία της οικογένειας Ντάρρελ είναι συναρπαστική – ο Χάαγκ ακολουθεί µε δεξιοτεχνία τα βήµατά τους στην προπολεµική Κέρκυρα, στην Αγγλία και στην Ινδία». Simon Nye, σεναριογράφος της σειράς του I TV The Durrells

Στο Μέγαρο Γιακουµπιάν, µια πολυκατοικία που χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 στο Κάιρο, αποµεινάρι αλλοτινής δόξας, ζουν και εργάζονται άνθρωποι διαφόρων κοινωνικών τάξεων που συνιστούν µια πιστή μικρογραφία της σύγχρονης αιγυπτιακής κοινωνίας. Ο συγγραφέας, συνεχίζοντας την παράδοση του Ναγκίµπ Μαχφούζ, παρατηρεί τους ήρωές του, τους ενοίκους της πολυκατοικίας, πλούσιους και φτωχούς, καλούς και κακούς, χωρίς να τους κρίνει, µε τρυφερή και στοργική ματιά, µε πόνο και κατανόηση. Ζούµε τις ελπίδες και την εξέγερση του Τάχα, νεαρού ισλαµιστή που ονειρεύεται να γίνει αστυνοµικός, την πίκρα και την απογοήτευση του Χάτιµ, οµοφυλόφιλου διανοούµενου μέσα σε μια κοινωνία που του επιτρέπει την ηδονή, όχι όµως και την αγάπη, τη νοσταλγία ενός λαµπρού παρελθόντος του ξεπεσµένου πια αριστοκράτη Ζάκι, τα παραστρατήµατα της φτωχής και όµορφης Μπουσάινας. Ο Ασουάνι, µε ένα βλέµµα τρυφερό και καθόλου κριτικό, πλάθει εξαιρετικούς χαρακτήρες, που όλοι, ανεξαιρέτως, είναι πιασµένοι στην παγίδα μιας κοινωνίας όπου η πολιτική διαφθορά συµµαχεί µε τον αθέµιτο πλουτισµό, τη θρησκευτική υποκρισία και την άνοδο του ισλαµισµού, όπου η αλαζονεία και η ασυδοσία των ισχυρών µεταφράζεται σε εκµετάλλευση των αδυνάτων, όπου ο νεανικός ιδεαλισµός µπορεί εύκολα να µετατραπεί σε εξτρεµισµό, κι όπου ωστόσο διατηρούν ακόµα το κύρος τους ιδέες και απόψεις για µια κοινωνία χωρίς βία. Το µυθιστόρηµα µας δείχνει αυτό που ο καθένας µπορεί να δει γύρω του, αλλά που µόνο η λογοτεχνία µπορεί να το αποκαλύψει πραγµατικά.Το Μέγαρο Γιακουµπιάν αποτελεί πλέον εµβληµατικό βιβλίο της αραβόφωνης λογοτεχνίας, που διαβάζεται ξανά και ξανά σ’ ολόκληρο τον κόσµο, κι η δύναµή του δεν εξαντλείται στο ότι αποτυπώνει µε εξαιρετική, είναι γεγονός, οξυδέρκεια την Αίγυπτο στο γύρισµα του εικοστού αιώνα. Ως άξιος κληρονόµος του Ντοστογέφσκι αλλά και του Ζολά, ο Ασουάνι µιλάει µε συγκλονιστικό τρόπο για την ανθρώπινη κατάσταση, για τα πάθη και τις αδυναµίες του ανθρώπου, για τα όνειρα και τις αποτυχίες του, κι ο καθρέφτης του, συµπονετικός και φιλάνθρωπος, είναι γι’ αυτό ακριβώς ακόµη πιο ανατριχιαστικά αληθινός.«Η έκδοση του Μεγάρου Γιακουµπιάν εµπλούτισε την τέχνη του αιγυπτιακού µυθιστορήµατος». Γκαµάλ αλ-Γιτάνι, Αχµπάρ αλ-Άνταµπ«Ακόµα κι αν ο Αλάα Αλ-Ασουάνι δε γράψει τίποτ’ άλλο µετά απ’ αυτό το µυθιστόρηµα, είναι ήδη στην πρώτη σειρά των Αράβων µυθιστοριογράφων». Σαλάχ Φαντλ, Αλ-Αχράµ«Ένα συναρπαστικό βιβλίο που θα συζητηθεί... Μια εντυπωσιακή µατιά στη σύγχρονη αιγυπτιακή κοινωνία και κουλτούρα». New York Review of Books«Ο Αλάα Αλ-Ασουάνι ρίχνει µια θαρραλέα κριτική µατιά στην αιγυπτιακή κοινωνία. Το Μέγαρο Γιακουµπιάν είναι το Κάιρο σε µικρογραφία: στίβος, φυλακή, λαβύρινθος· ένα ναυάγιο της ανθρωπότητας, η σωτηρία απ’ το οποίο κρέµεται από µια λεπτή κλωστή...» Maria Golia, Times Literary Supplement«Το αιγυπτιακό Δέκα! Δίχως ίχνος διδακτισµού, ή αντιθέτως κυνικού αµοραλισµού, ο συγγραφέας οικονοµεί και πλέκει τη δράση των ηρώων του µε ρεαλισµό και ένταση, εναλλάσσοντας την οπτική του γωνία, εξισορροπώντας τις συγκρούσεις µε λελογισµένες δόσεις δράµατος, βυθίζοντας µε την ίδια τόλµη την πένα του στη γλώσσα του αισθησιασµού, αλλά και στην τόσο επιρρεπή στη διαφθορά ανθρώπινη φύση». Εριφύλη Μαρωνίτη, Τα Νέα

Σε αυτό το πρωτοποριακό, πρακτικό βιβλίο, ο Ντάνιελ Τζ. Σίγκελ, νευροψυχίατρος και συγγραφέας του ευπώλητου Mindsight, και η ειδικός στη συμβουλευτική γονέων Τίνα Πέυν Μπράυσον παρουσιάζουν μια επαναστατική προσέγγιση για την ανατροφή των παιδιών μέσα από δώδεκα στρατηγικές-κλειδιά που προάγουν την υγιή ανάπτυξη του εγκεφάλου – και την ηρεμία των παδιών. Οι συγγραφείς εξηγούν και καθιστούν προσιτή τη νέα επιστημονική γμώση για το πώς «καλωδιώνεται» ο εγκέφαλος των παιδιών και το πώς ωριμάζει. Ο «πάνω» εγκέφαλος, που παίρνει αποφάσεις και εξισορροπεί συναισθήματα, βρίσκεται υπό κατασκευή μέχρι την ηλικία των είκοσι πέντε ετών. Ιδιαίτερα στα μικρότερα παιδιά, ο δεξιός εγκέφαλος και τα συναισθήματά του τείνουν να κυριαρχούν επί της λογικής του αριστερού εγκεφάλου. Καθόλου περίεργο που τα παιδιά έχουν ξεσπάσματα θυμού, τσακώνονται ή βυθίζονται στη σιωπή. Εφαρμόζοντας αυτές τις ανακαλύψεις στην καθημερινή άσκηση του γονεϊκού ρόλου, μπορείτε να μετατρέψετε κάθε ξέσπασμα, διαφωνία ή φόβο σε μια ευκαιρία απαρτίωσης του εγκεφάλου του παιδιού σας προάγοντας την ανάπτυξή του. Με τον όρο «εγκεφαλική απαρτίωση», οι συγγραφείς περιγράφουν το πώς επιτυγχάνεται η ολοκληρωμένη, ισορροπημένη συναισθηματική και νοητική ανάπτυξη των παιδιών μέσα από τη σύνδεση των διαφορετικών τμημάτων του εγκεφάλου. Ο στόχος της εγκεφαλικής απαρτίωσης είναι διπλός: αφενός να αποφευχθεί η απόλυτη κυριαρχία είτε του ανεξέλεγκτου συναισθήματος του δεξιού εγκεφάλου είτε της άκαμπτης λογικής του αριστερού και, αφετέρου, η κατανόηση τόσο του εαυτού όσο και των άλλων. Η αυτεπίγνωση του παιδιού και η σύνδεσή του με τον άλλο καθιστά δυνατό το πέρασμα από το «εγώ» στο «εμείς». Με ηλικιακά κατάλληλες στρατηγικές για την αντιμετώπιση των καθημερινών καβγάδων και με παραδείγματα που θα σας βοηθήσουν να εξηγήσετε αυτές τις έννοιες στα παιδιά σας, το Τι συμβαίνει στον εγκέφαλό του σας βοηθά στην καλλιέργεια μιας υγιούς συναισθηματικής και νοητικής ανάπτυξης, έτσι ώστε τα παιδιά σας να μπορέσουν να ζήσουν μια ισορροπημένη, γεμάτη νόημα και ουσιαστικές σχέσεις ζωή. «O Ντάνιελ Τζ. Σίγκελ και η Τίνα Πέυν Μπράυσον δημιούργησαν έναν εμπνευσμένο, φιλικό προς τους αναγνώστες οδηγό για το πώς να βοηθήσουμε τα παιδιά να αναπτύξουν τη συναισθηματική τους νοημοσύνη. Αυτή η ευφυής μέθοδος μετατρέπει τις καθημερινές αλληλεπιδράσεις σε πολύτιμες στιγμές διαμόρφωσης του εγκεφάλου. Όλοι όσοι φροντίζουν παιδιά –ή που αγαπούν παιδιά– θα έπρεπε να διαβάσουν το Τι συμβαίνει στον εγκέφαλό του» – Daniel Goleman, συγγραφέας του βιβλίου Συναισθηματική νοημοσύνηΤο διεθνές μπεστ σέλερ The Whole-Brain Child μεταφράζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

52 δραστηριότητες, μία για κάθε εβδομάδα του έτους, για γονείς, εκπαιδευτικούς, παιδαγωγούς που θα ενισχύσει την αυτοπεποίθηση κάθε παιδιού και θα τονώσει τους δεσμούς της τάξης και της οικογένειας! Πολλές φορές αναρωτιέμαι, αν ήμουν δάσκαλός μου, τι θα έβλεπα σ’ εμένα. Σίγουρα δεν είχα αυτοπεποίθηση. Σίγουρα δεν μπόρεσα να δεθώ εύκολα με άλλα παιδιά - η γνωριμία μέσα στις τάξεις δεν είχε τη σημασία που της δίνουμε σήμερα. Δεν υπήρχε και η ανάγκη που υπάρχει σήμερα. Ανάγκη να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας, τη μοναδικότητά μας, να αποδεχθούμε ο ένας τον άλλον, να μιλήσουμε για όσα νιώθουμε και να σεβαστούμε αυτό που νιώθουν και οι άλλοι γύρω μας. Παλιότερα, όλα αυτά δεν υπήρχαν καν στο τραπέζι ή γίνονταν χωρίς πολλές κουβέντες. Ή δεν γίνονταν καθόλου. Τα τελευταία χρόνια η λέξη ενσυναίσθηση πηγαίνει από στόμα σε στόμα, χωρίς κανείς να τολμά να την εξηγήσει. Αυτός ο οδηγός είναι πλασμένος για να το κάνει. Δεν λέω «γραμμένος», γιατί πρωτίστως είναι βιωμένος, είναι δραστηριότητες που υλοποιήθηκαν με μικρά και μεγαλύτερα παιδιά και απώτερο στόχο να γνωρίσουν τους εαυτούς τους. Είχα τη χαρά να δω τα μάτια τους να λάμπουν, να απορούν που ένας δάσκαλος ενδιαφέρεται για το πώς νιώθουν, να γελάνε που γέλαγα μαζί τους ή συζητούσα ή έπαιζα, και όλα αυτά με σκοπό να τα βοηθήσω να βρουν την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους. Οι δραστηριότητες είναι δομημένες με όσο πιο απλό τρόπο γίνεται. Με απλά υλικά, χρηστικά και καθημερινά, με εύκολες οδηγίες, χωρισμένες σε τρία μέρη: τη δράση όπως θα μπορούσε να εξελιχθεί-δουλευτεί στο νηπιαγωγείο ή στις μικρές τάξεις του δημοτικού (α’, β’ και γ’), πώς θα μπορούσε να δώσει μία έξτρα δόση στις μεγάλες τάξεις του δημοτικού (δ’, ε’ και στ’) και πώς θα μπορούσε να γίνει μέρος και της καθημερινότητας ενός παιδιού στο σπίτι. Είτε είστε δάσκαλος, δασκάλα, γονέας ή φροντιστής, σας καλώ να ζήσετε μαζί με τα παιδιά τις μοναδικές αυτές στιγμές που κάθε σελίδα περιγράφει. Η γνωριμία με τον εαυτό μας δεν μπορεί να περιμένει να μεγαλώσουμε. (από την ιστοσελίδα των εκδόσεων)

Ο Ελβετός παραµυθιολόγος (κατεξοχήν του ευρωπαϊκού παραµυθιού) Max L?thi θεωρείται µεταξύ των σηµαντικότερων διεθνώς µελετητών της λαϊκής (προφορικής) ποίησης. Κορυφαίο έργο του αποτελεί το παρόν βιβλίο µε τον εύγλωττο τίτλο και κυρίως τον υπότιτλό του: Το λαϊκό παραµύθι ως ποίηση. Αισθητική και Ανθρωπολογία (1975). Με την αισθητική αναζητεί τη λογοτεχνική µορφή του παραµυθιού, µε την ανθρωπολογία την εικόνα του ανθρώπου και του κόσµου του. Παρατηρεί ότι, παρά τις αναρίθµητες παραλλαγές των διαφόρων αφηγήσεων, επανέρχεται σε αυτές πάντα όµοιος ένας ιδιαίτερος τύπος ανθρώπου. Πιστεύει εξάλλου ότι το ωραίο είναι το πρώτο και κύριο στο παραµύθι. Αλλά και η παρουσία του παραµυθιακού ήρωα και της ηρωίδας υπάρχει ισάξια δίπλα στην οµορφιά. Το ιδιαίτερα σηµαντικό είναι ότι και τα δύο αυτά µεγέθη πλάθονται χωρίς καµία προϋπολογισµένη σκοπιµότητα, αυθόρµητα, µόνο µε ό,τι άρεσε στους παραµυθάδες και ό,τι σκέφτονταν. Ανάλογα διαµορφωνόταν και ένας βαθύτερος στοχασµός. Για παράδειγµα, αναφέρει ο L?thi τη συµβολική ιδέα που επικρατεί απαρέγκλιτα στα λαϊκά παραµύθια ότι η οµορφιά είναι η εξωτερική όψη της καλοσύνης, η ασχήµια είναι η εξωτερική όψη της κακίας. Οι καλές ηρωίδες είναι εξ ορισµούόµορφες, οι κακές είναι άσχηµες. Στο βιβλίο δίνονται απαντήσεις για τα κύρια ζητήµατα που σχετίζονται µε το παραµύθι: αγριότητα, σύγκρουση καλού και κακού, η µορφή του ήρωα και της ηρωίδας, η έννοια του συµβόλου, το µοτίβο της µεταµόρφωσης κ.ά. Ένα ανεκτίµητο προσόν του βιβλίου έγκειται στον καθαρό λόγο του, µακριά από µια θεωρητικίζουσα γλώσσα, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ο Νιλς ήταν ένα κακότροπο και τεμπέλικο αγόρι που φερόταν άσχημα στους ανθρώπους και στα ζώα. Πετώντας με τις αγριόχηνες για έναν ολόκληρο χρόνο, θα ζήσει φοβερές περιπέτειες και θα επιστρέψει σοφότερος και γεμάτος αγάπη για όλα τα πλάσματα που συγκατοικούν στον ίδιο πλανήτη.Η Μαρία Παπαγιάννη αφηγείται στα παιδιά σαν παραμύθι το αριστούργημα της Σέλμα Λάγκερλεφ. Ένα αγόρι, ένα κοπάδι αγριόχηνες, ένας αετός θα συναντηθούν στα σύννεφα και θα μοιραστούν περιπέτειες, φόβους, εχθρούς. Θα ανακαλύψουν τη χαρά να αγωνίζεσαι για όσους και όσα αγαπάς και πιστεύεις.

Φιλοξενία είναι να καλείς κάποιον στην κουζίνα σου...Το βιβλίο "Ο χρόνος πάλι" είναι ένα παιχνίδι αυτοβιογραφίας: η συγγραφέας περιηγείται στη ζωή της· η μυθοπλασία συγχέεται με την πραγματικότητα, όσα συνέβησαν συγχέονται με όσα θα μπορούσαν να έχουν συμβεί, με όσα θα ήταν ωραίο να συμβούν· «αν είχα μια δεύτερη ευκαιρία, μια δεύτερη ζωή, θα γινόμουν…».Το βιβλίο αυτό –τα απομνημονεύματα ενός ανθρώπου που έζησε «έναν αστερισμό από γεγονότα»– είναι άλλοτε κοινωνική ιστορία, άλλοτε λογοτεχνική κριτική, άλλοτε ταξιδιωτική πεζογραφία· η καταγραφή μιας προσωπικής φιλοσοφίας για την ύπαρξη και για το γράψιμο, για τη ζωή στη μεγαλούπολη, για την αποτυχία του έρωτα, για τον Σαίξπηρ, για το δίκιο του Κερένσκυ έναντι των μπολσεβίκων, για τους αγώνες της Φόρμουλα 1 και για τις τηγανητές πατάτες. Στις σελίδες του Ο χρόνος πάλι –που μπορούν να διαβαστούν σε τυχαία σειρά– οι στιγμές ξεδιπλώνονται σαν χάρτης· τα λογοτεχνικά τοπία είναι τοπία της ψυχής. Στα περιθώρια σημειώνονται παρατηρήσεις και ερωτήματα για την ποίηση, την πολιτική, τη φιλία, την αγάπη, την απώλεια· για την αρρώστια και τον θάνατο· για το πώς μπορείς να μεταμορφώσεις την απελπισία στην πιο ακλόνητη ελπίδα. Ανάμεσα σε όσα έφερε το πέρασμα του χρόνου –του χρόνου που σε βλάπτει «μόνο αν είσαι τυρί…»– είναι μια υπέροχη παιδική ηλικία, μια νεότητα που παρατράβηξε, μια εξέγερση που δεν τελείωσε ποτέ.Το Ο χρόνος πάλι αποτελεί μια επινοημένη βιογραφία· προπάντων, είναι ένα έργο τιμής στα βιβλία, για το πώς η ανάγνωση μπορεί να σώσει τη ζωή σου.«Καμιά φορά, το πρώτο πρόσωπο, η φωνή του αφηγητή, η φαινομενικά άδολη κι αθώα, είναι παραπλανητική? κόλπο, ξεγέλασμα. Ο συγγραφέας παίζει το παιχνίδι της βιογραφίας χρησιμοποιώντας ένα σωρό απεικάσματα...»Η Σώτη Τριανταφύλλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2009, έζησε τις ζωές που εξιστορεί σ’ αυτό το βιβλίο.

Ο Δούκας κι Εκείνη είναι το βιβλίο που αποτέλεσε την έμπνευση για την επιτυχημένη σειρά του Netflix. Η πολυβραβευμένη συγγραφέας μάς μεταφέρει στην εποχή της Αντιβασιλείας στη Βρετανία, σε ένα ταξίδι γεμάτο ίντριγκες, πάθη και δυναμικές ηρωίδες που παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, χωρίς να περιμένουν έναν όμορφο πρίγκιπα να τις σώσει. Υπάρχει άραγε µεγαλύτερη πρόκληση για τις Φιλόδοξες Μητέρες του Λονδίνου από έναν ανύπαντρο δούκα; Η Κοινωνική Στήλη της Λαίδης Γουίσλνταουν, Απρίλιος 1813 Όπως όλα δείχνουν, ο δούκας Σάιµον Μπάσετ είναι έτοιµος να κάνει πρόταση γάµου στην αδελφή του καλύτερού του φίλου, την αξιαγάπητη –αλλά σχεδόν στο ράφι– Δάφνη Μπρίτζερτον. Κι οι δυο τους όµως γνωρίζουν την αλήθεια: πρόκειται για ένα περίπλοκο σχέδιο που στόχο έχει να βγάλει τον Σάιµον από το µυαλό των µαµάδων της υψηλής κοινωνίας του Λονδίνου που κόπτονται να καλοπαντρέψουν τις κόρες τους. Όσο για τη Δάφνη, είναι βέβαιο ότι έτσι θα προσελκύσει κάποιους άξιους επίδοξους μνηστήρες τώρα που ο δούκας την έχει ανακηρύξει ποθητή. Ωστόσο, καθώς η Δάφνη οδηγεί τον Σάιµον στον ρυθµό του βαλς στον έναν χορό µετά τον άλλο, δυσκολεύεται να θυµηθεί ότι το φλερτ τους είναι µια απάτη. Και καθώς ο κοινωνικός κλοιός στενεύει γύρω τους, η Δάφνη θα πάρει την κατάσταση στα χέρια της.

Η μελέτη της απαρχής της φιλοσοφίας «δεν παρουσιάζει απλώς ιστορικό ενδιαφέρον. Αγγίζει επίκαιρα προβλήματα του δικού μας πολιτισμού, ο οποίος βρίσκεται σε μια φάση ανατροπής αλλά και αβεβαιότητας και ανασφάλειας και ως εκ τούτου επιχειρεί να συνδεθεί με εντελώς διαφορετικούς πολιτισμούς, οι οποίοι, σε αντίθεση με τον δυτικό, δεν έχουν εκπηδήσει από τον ελληνικό πολιτισμό». Η υποδειγματική εφαρμογή των εργαλείων της ερμηνευτικής στη μελέτη της φιλοσοφίας των προσωκρατικών από τον Χανς-Γκέοργκ Γκάνταμερ συμβάλλει αποφασιστικά στον αυτοπροσδιορισμό του σύγχρονου κόσμου, αναδεικνύοντας αξιοποιήσιμες δυνατότητες προαγωγής του φιλοσοφικού στοχασμού. Επιπλέον, η μελέτη της απαρχής της φιλοσοφίας αποδεικνύεται ότι υπηρετεί ουσιαστικά τον στόχο της διαρκούς επανεύρεσης της λογικής-οντολογικής αρχής της.

Η «Ιστορία του βυζαντινού κράτους» του αείμνηστου Γεωργίου Ostrogorsky θεωρείται πια έργο κλασικό. Οι πολλαπλές εκδόσεις του πρωτότυπου γερμανικού κειμένου και η μετάφρασή του σε πολλές γλώσσες μαρτυρούν τη γενική αναγνώρισή του. Μπορεί κανείς να ισχυρισθεί χωρίς υπερβολή ότι το βιβλίο αυτό συντρόφευσε ως βασικό βοήθημα στις σπουδές και στις μελέτες τους όλους τους βυζαντινολόγους μετά τον πόλεμο και έτσι επηρέασε όσο κανένα άλλο τη διεθνή έρευνα για την ιστορία τού Βυζαντίου κατά τελευταία σαράντα χρόνια. Κυκλοφορεί σε νέα έκδοση με ενημερωμένες βιβλιογραφικές παραπομπές και σχόλια από τον επιμελητή Ευάγγελο Χρυσό.

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου, αναμειγνύονται όλα σχεδόν τα είδη του λόγου, καταργώντας τα μεταξύ τους όρια. Το παραμύθι σμίγει με το δοκίμιο, το δοκίμιο με την ποίηση, η ποίηση με τη φυσική ιστορία… Πραγματικά όντα γίνονται φανταστικά, αφηρημένες έννοιες, αντικείμενα και φυσικά φαινόμενα αποκτούν ιδιότητες όντων, τέρατα εξανθρωπίζονται, άνθρωποι τερατοποιούνται, το ζωικό και το φυτικό βασίλειο εμπλουτίζονται με νέα, άγνωστα ως τώρα είδη… Τί είναι λοιπόν αυτό το βιβλίο; Ένα παιχνίδι; Ναι, ένα παιχνίδι που, ενώ ακυρώνει τη σοβαροφάνεια, παραμένει ωστόσο σοβαρό, γιατί, όπως λέει και ένα σπανιόλικο τραγούδι, la vida es una broma seria, δηλαδή η ζωή είναι ένα σοβαρό αστείο, ενίοτε και τραγικό. A.X. «Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, οι εμβάδες έχουν γίνει σύμβολο της τεμπελιάς, της απραξίας, της απόσυρσης από τη δράση. […] Ως απόδειξη περί του αντιθέτου, αρκεί να αναφέρω την περίπτωση των κυρίων Μπαλζάκ και Προυστ, που, επιβαίνοντες των παντουφλών τους, διήνυσαν τεράστιες αποστάσεις μέσα στην αχανή στέπα της ανθρώπινης ψυχής. Χωρίς να έχω δε τις σχετικές πληροφορίες, φαντάζομαι ότι το ίδιο έπραξε και ο κύριος Ντοστογιέβσκη». «Οι εμβάδες»