vivliopoleiopataki

Η Λυσιστράτη, µια δυναµική Αθηναία, αγανακτισµένη από τους συνεχείς πολέµους και την απουσία των αντρών, καταστρώνει ένα σχέδιο για να επικρατήσει η ειρήνη. Πείθει τις γυναίκες των άλλων ελληνικών πόλεων να απέχουν από τα συζυγικά τους καθήκοντα, ενώ οι Αθηναίες καταλαµβάνουν την Ακρόπολη, αποφασισµένες να µη σταµατήσουν τον αγώνα µέχρι οι άντρες να σταµατήσουν τους πολέµους. Θα βρουν όµως πολλά εµπόδια στον δρόµο τους…

Περιπατητές, Κυματοθραύστες και Χαμένες Διαδρομές. Ιστορίες από εκεί που σταματά ο χρόνος. Τέσσερις ενότητες, τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι. Ιστορίες που κινούνται ανάμεσα στο γνώριμο και το παράδοξο, στα όρια της πραγματικότητας και του ονείρου. Οι ήρωές τους διασχίζουν δρόμους, περιμένουν σε σταθμούς, στέκονται δίπλα σε κυματοθραύστες ή χάνονται σε αστικές ρωγμές, παλεύοντας να σταθούν ακίνητοι μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει. Μερικοί είναι ετοιμοπόλεμοι, άλλοι έχουν ήδη χάσει. Ένας παππούς με Αλτσχάιμερ περιμένει το τελευταίο λεωφορείο για Κόρινθο, χωρίς να ξέρει αν πηγαίνει μπροστά ή πίσω στον χρόνο. Ένας μελαγχολικός Ηρόστρατος ψάχνει κάτι να κάψει, ενώ αλλού ένα πείραμα με γάτες δοκιμάζει τα όρια της ηθικής. Στις βιτρίνες των Zara οργανώνονται μικρές εξεγέρσεις, στις σκιές των πολυκατοικιών κάποιος παγιδεύεται σε κρίσεις πανικού. Κάπου, ένας μελισσοκόμος μετρά καλοκαίρια, μια γυναίκα αρνείται να πιστέψει στον θάνατό της, ενώ ένας συγγραφέας δεν ξέρει πώς να κλείσει μια ιστορία. Ένα μαμούθ εμφανίζεται στις ράγες του τρένου, αλλά ποιος το βλέπει στ’ αλήθεια; Ιστορίες από εκεί που σταματά ο χρόνος, από τη στιγμή που δεν ξέρεις αν βρίσκεσαι στην αρχή ή στο τέλος. Μια συλλογή για όσους ξέρουν ότι ο κόσμος έχει πάντα κάτι να κρύψει στις ρωγμές του.

Όταν το μελάνι ποτίζει το λευκό χαρτί, τότε οι «λέξεις» της Ποίησης γίνονται «κόκκινες». Ένα βαθύ «κόκκινο» χρώμα, ίδιο με αυτό που έχει το αίμα όταν διψάει για ζωή. Όταν βουτάει στην πληγή, όταν ορμάει και παραδίδεται στον έρωτα αμαχητί... Όταν θυμώνει, όταν φοβάται και θρηνεί. Όταν θυμάται… 39 ποιήµατα φτιαγμένα από ρεαλισµό, ακρατο λυρισµό, καυστικό χιούµορ, σουρεαλισµό, ειρωνεία αναζητούν την «υπέρβαση»!

Ο Άλκης, που αγαπά πολύ το τένις, έρχεται αντιμέτωπος με έναν περίεργο γείτονα που του πετά ΠΙΣΩ τα κίτρινα μπαλάκια του σε άθλια κατάσταση. Αυτό όμως δεν σταματά τον Άλκη και τα στέλνει ΠΙΣΩ ΠΑΛΙ ελπίζοντας έτσι να γκρεμίσει τον τοίχο που τον χωρίζει από τον μοναχικό γείτονα. Άραγε θα τα καταφέρει;

Στο κλασικό αυτό δοκίμιο, ο Σάμπατο καταπιάνεται με μια κριτική επισκόπηση του φαντασιακού της Προόδου, διατρέχοντας ολόκληρη την ιστορία του δυτικού πολιτισμού: από τις αντινομίες της Αναγέννησης, τις αμφισημίες της επιστημονικής εξέλιξης και την κρατική συγκεντροποίηση, ως την παντοδυναμία του Μεγάλου Μηχανισμού, τις αυταπάτες της σύγχρονης τέχνης, αλλά και τα όρια των κινημάτων του Ρομαντισμού και του Υπερρεαλισμού. Ο Αργεντινός λογοτέχνης καταδεικνύει το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος παλεύει με τα θεριά που δημιούργησε, θύμα των αφαιρέσεων που ο ίδιος επινόησε. Και σκιαγραφώντας τον απανθρωπισμό στον οποίο οδηγεί η αλαζονική πίστη στο ποσοτικά μετρήσιμο, δεν διστάζει να καταγγείλει την αχαλίνωτη εκμηχάνιση του πολιτισμού μας, καθώς απειλεί με εξόντωση την ίδια την ανθρώπινη φυλή. «Όπως ακριβώς η μηχανή άρχισε να χειραφετείται από τον άνθρωπο και να εναντιώνεται σε αυτόν, έχοντας μετατραπεί σε ένα ανώνυμο τέρας, ξένο προς την ανθρώπινη ψυχή, έτσι και η επιστήμη μετατράπηκε προοδευτικά σε έναν παγερό και απανθρωπισμένο λαβύρινθο συμβόλων. Επιστήμη και μηχανή απομακρύνονταν ολοένα και περισσότερο προς έναν μαθηματικό Όλυμπο, αφήνοντας μόνο και αβοήθητο τον άνθρωπο, που τους είχε δώσει ζωή. Ατσάλινα τρίγωνα, λογάριθμοι και ηλεκτρισμός, ημιτονοειδή κύματα και ατομική ενέργεια, σε αγαστή συνεργασία με τις πλέον μυστηριώδεις και δαιμονικές μορφές του χρήματος, οικοδόμησαν, τελικά, τον Μεγάλο Μηχανισμό, στο πλαίσιο του οποίου τα ανθρώπινα όντα κατέληξαν να είναι αφανή και ανήμπορα γρανάζια. […] Θα χρειαστεί λοιπόν, τώρα, να αποκαταστήσουμε την προγενέστερη, ανθρώπινη πλευρά της τεχνικής και της επιστήμης, να καθορίσουμε τα όριά τους, να θέσουμε τέλος στη λατρεία τους». «Οποιαδήποτε προσπάθεια να αναχθεί η τέχνη σε αφαίρεση θα πρέπει να θεωρείται ως απόπειρα απανθρωπισμού, όχι γιατί το αφηρημένο δεν είναι και ανθρώπινο, αλλά γιατί το ανθρώπινο είναι κάτι περισσότερο από αυτό: Είναι το αφηρημένο και το συγκεκριμένο, το ορθολογικό και το ανορθολογικό, η μηχανή και η φύση, η επιστήμη και η τέχνη».

Η πριγκίπισσα Καλομαθημένη είναι στην πραγματικότητα πολύ... κακομαθημένη!Κάθε εποχή που πηγαίνει διακοπές με τους γονείς της, τον βασιλιά και τη βασίλισσα, καταφέρνει να τρελάνει τον προϊστάμενο διακοπών του παλατιού με τα καμώματα και τις παραξενιές της.Όλα όμως έχουν ένα όριο...Μια σπαρταριστή ιστορία από τη Νατάσα Σάρμα, εικονογραφημένη με παιχνιδιάρικη διάθεση από τη Πρίγια Κουριγιάν, που υπόσχεται πολύ γέλιο!

Στις ραδιοφωνικές του εκπομπές ο Ιλάν προετοιμάζει, για την ακρίβεια χρωματίζει, με λεπτομέρεια τις εκφωνήσεις του, ενώ οι ακροατές του έχουν την εντύπωση πως αυτοσχεδιάζει. Αυτοσχεδιάζει, περισσότερο, όταν συνθέτει για την εφημερίδα τα κείμενά του, αφιερωμένα σε ανθρώπους για τους οποίους ο αυτοσχεδιασμός είναι τρόπος ζωής. Αυτοσχεδιάζει κι ο Big John με την τρομπέτα του, παρασύροντάς μας σε ό,τι του ήταν γραφτό. Γράφει ο ίδιος την ιστορία του μέχρις ενός σημείου και στη συνέχεια τη σκυτάλη παίρνει ένας δημοσιογράφος - σαν τον Ιλάν. Με όχημα τη γραφομηχανή του, ακολουθεί τον μικρό μιγά από τη Λουϊζιάνα στις περιπέτειές του: Τον βλέπει να συναντά τους μεγάλους της Τζαζ, μυρίζει τις γυναίκες που εκείνος σαγήνευσε, ακούει τα σόλι και τις ψηλές του νότες, ως το τέλος.

Φίλε αναγνώστη και κριτή μου εσύ, έλα μαζί κατάδυση στων στίχων τα ελπιδοφόρα νερά να πραγματοποιήσουμε, τους στεναγμούς της ψυχής ν’ αφουγκραστούμε, τις πίκρες που την ανάσα δυσκολεύουν να παραμερίσουμε. Σκέψου τον πόνο που θ’ αλιεύσουμε απ’ της καρδιάς τις τρικυμίες, πόσα Αχ το Είναι συγκλονίζουν. Έλα μαζί, τα όνειρα τα φυλακισμένα απ’ τις ασχήμιας τις ορδές να ελευθερώσουμε. Την απραξία που έντρομη σιγή γεννά να ποδοπατήσουμε. Καιρός την πραγματικότητα κατάματα να κοιτάξουμε, το οδόφραγμα της άρνησης να στήσουμε κι από εκεί, η φωνή μας ν’ ακουστεί, κελάηδισμα πουλιών, σ’ όλες τις τσιμεντένιες φυλακές. Τότε η παγωνιά του χειμώνα που τις καρδιές τυλίγει, τη θέση της θα παραχωρήσει στο άρωμα της Άνοιξης που κοντοζυγώνει. Μην αργείς! Η ποίηση αδημονεί.

Φίλε αναγνώστη και κριτή μου εσύ, έλα και πάλι μαζί κατάδυση να πραγματοποιήσουμε στων αισθήσεων το πέλαγος. Ν’ αφουγκραστούμε και να καταγράψουμε του πάθους της ασίγαστες θύελλες, τους σεισμούς της επιθυμίας, την απροσδόκητη εμφάνιση απρόσκλητων τριγμών, την λαχτάρα για σφιχταγκάλιασμα με τη στιγμή που τώρα ζούμε. Έλα, τώρα μαζί να οδοιπορήσουμε στων αισθήσεων τον κόσμο. Έλα, του σώματος οι κεραίες μας παρακινούν κάτω από άλλους ουρανούς να πορευτούμε, μακριά από την αγωνία και το άγχος που προκαλούν της ευτυχίας ο πόθος, της δυστυχίας η απόγνωση, το γάντζωμα στα περασμένα, το καρτέρεμα των καινούργιων ήλιων που προσπαθούν ν’ ανατείλουν. Όχι, μας περιμένει γυμνό το τώρα. Περισσότερο κι απ’ το κρασί κι απ’ το κυνήγι του εφήμερου, της τέχνης η πανοπλία μπορεί τον άνθρωπο να οδηγήσει σε δρόμους ξεχωριστούς μακριά από το κυνήγι της αβεβαιότητος. Ας μην ξεχνάμε πως μέσα στης φουρτούνας την αγριάδα, γεννιούνται οι ακαταμάχητες ψυχές. Είναι αλήθεια πως ύστερα από ανεμόβροχο, θύελλα, μπόρα, θα ξεπροβάλει γλυκά το δροσερό και ζωογόνο αεράκι. Ας μην ολιγωρούμε. Έλα αναγνώστη μαζί ν’ αρμενίσουμε στων αισθήσεων τα πελάγη. Μην καθυστερείς! Υπόσχεση στη ζωή να δώσουμε. Ο χρόνος κυλάει. Έλα.

Αρχές της δεκαετίας του ’80, μια παρέα νεαρών της περιοχής Πετραλώνων και Θησείου, μπουχτισμένη από τη μεταπολιτευτική ατμόσφαιρα της στρατευμένης έκφρασης και των ρηχών επικοινωνιακών στερεότυπων, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα περιοδικό αυτοέκφρασης, την «Ανοιχτή Πόλη». Ένα αντεργκράουντ έντυπο που από το τρίτο τεύχος, υπήρξε το μοναδικό ελληνικό περιοδικό μέλος του θρυλικού «Alternative Press Syndicate». Μέσα από το πνεύμα της αντικουλτούρας, της επιλεγμένης ριζοσπαστικής rock μουσικής και της διαφορετικής αντιεξουσιαστικής- εναλλακτικής λογικής, στα δεκατρία χρόνια της ύπαρξής της, η «Ανοιχτή Πόλη» επιχείρησε να αρθρώσει έναν άλλο λόγο απέναντι στο ξύλινο λόγο των διάφορων μεταπολιτευτικών νεολαιίστικων κομματικών παραφυάδων. Τη διαδρομή αυτού του περιοδικού, αλλά και τη σχέση του με τα πολιτισμικά και πολιτικά δρώμενα εκείνης της εποχής (φτάνοντας μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’90), περιγράφει ο υπεύθυνος της έκδοσης κι ένας από τους βασικούς συντελεστές του, ο Κώστας Μανδηλάς. Μέσα από τον αφηγηματικό λόγο του συγγραφέα, δίνονται πολλές πληροφορίες για τυπογραφεία, βιβλιοπωλεία, στέκια και ανθρώπους εκείνων των καιρών, που έδωσαν κι αυτοί/ές πολλά στη μάχη ενάντια στην αποικιοποίηση της καθημερινής ζωής. Ταυτόχρονα σκιαγραφείται το χρώμα μιας εποχής, που μπορεί να έχει περάσει ωστόσο τα αιτήματά της για ελευθερία και σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης παραμένουν επίκαιρα.

Οι καρτέλες Πρώτης Ανάγνωσης και Ορθογραφίας δημιουργήθηκαν με στόχο να βοηθήσουν το παιδί να διαβάσει, αναλύοντας τις λέξεις σε συλλαβές και γράμματα και στη συνέχεια συνθέτοντάς τες.Το πακέτο περιέχει: 32 καρτέλες με εικόνες, γράμματα, λέξεις και προτάσεις για επεξεργασία, 4 καρτέλες με λέξεις για το Παιχνίδι της Ορθογραφίας, 11 κάρτες με τις βασικές λέξεις (π.χ. Παράθυρο, πόρτα κτλ.) για να κόψετε και να τοποθετήσετε στα αντίστοιχα σημεία της τάξης ή του σπιτιού, ώστε να είναι πάντα στο οπτικό πεδίο του παιδιού.

"Σε λίγα χρόνια, αυτά τα αδιαπέραστα δάση θα έχουν πέσει, ο αχός του πολιτισμού και της βιομηχανίας θα σπάσει τη σιωπή του Σάγκινο. Ο απόηχός του θα σιγήσει... Προβλήτες θα φυλακίσουν τις όχθες του και πλώρες καραβιών θα ταράζουν τα νερά του, που σήμερα κυλούν άσπιλα και γαλήνια στη μέση μιας ανώνυμης ερημιάς. Πενήντα μόνο λεύγες χωρίζουν τούτη τη μοναξιά από τους μεγάλους ευρωπαϊκούς οικισμούς. Είμαστε ίσως οι τελευταίοι ταξιδιώτες που τους δόθηκε η ευκαιρία να την αντικρίσουν μέσα στην πρωτόγονη μεγαλοπρέπειά της, τόσο ισχυρή είναι η παρόρμηση που παρασύρει τη λευκή φυλή προς την ολοκληρωτική κατάκτηση ενός νέου κόσμου". Ο Αλεξί ντε Τοκβίλ πραγματοποίησε το καλοκαίρι του 1831 ένα ταξίδι στα έσχατα όρια του αμερικανικού πολιτισμού. Ο θαυμασμός και το δέος μπροστά σε μια φύση παρθένα ακόμη, καθώς και η επέλαση της αδυσώπητης αστικοποίησης προς δυσμάς, του ενέπνευσαν αυτή την εκπληκτικά επίκαιρη αφήγηση που ζωντανεύει τον μύθο των συνόρων.

Σύμφωνα με τον Βασίλη Ιωακειμίδη, Καθηγητή Συγκριτικής Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, η παρούσα μονογραφία του Παναγιώτη Δούρου «καταγράφει μια από τις πιο ελπιδοφόρες και κοινωνικά σημαντικές πρωτοβουλίες στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής, κοινωνικής εργασίας και δημόσιας υγείας στην Ελλάδα του 21ου αιώνα: την Κοινωνική και Πολιτιστική Συνταγογράφηση (ΚΠΣ)». Σε ένα περιβάλλον διαδοχικών κρίσεων –οικονομικής, υγειονομικής, προσφυγικής, ενεργειακής– το έργο αναδεικνύει τη δυναμική ενός νέου μοντέλου φροντίδας, το οποίο μετατοπίζει το επίκεντρο από την ιατροκεντρική προσέγγιση προς την κοινοτική συμμετοχή και την πολιτισμική δημιουργικότητα. Η ΚΠΣ προτείνει έναν εναλλακτικό τρόπο υποστήριξης, συνδέοντας άτομα με προκλήσεις ψυχικής (ή σωματικής) υγείας με δραστηριότητες κοινωνικής και πολιτιστικής συμμετοχής. Βασισμένη στη λογική της αποϊατρικοποίησης και της ενδυνάμωσης των κοινοτήτων, η πρακτική αυτή επαναφέρει την έννοια της φροντίδας ως συλλογική και πολιτισμικά νοηματοδοτημένη διαδικασία. Η πιλοτική εφαρμογή στους Δήμους Νέας Σμύρνης και Φυλής, με τη συνεργασία του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, τοπικών αρχών και πολιτιστικών φορέων, προσφέρει ένα νέο μοντέλο παρέμβασης που συνδυάζει επιστημονική τεκμηρίωση, κοινωνική ευαισθησία και θεσμική προοπτική. Η εισαγωγική μελέτη του τόμου εστιάζει τόσο στο θεωρητικό υπόβαθρο της ΚΠΣ –μιας πρακτικής που αμφισβητεί την ιατρικοποίηση της ψυχικής υγείας και τον ατομικισμό της νεοφιλελεύθερης φροντίδας– όσο και στα πρακτικά της αποτελέσματα. Παρουσιάζονται η μεθοδολογία των πιλοτικών προγραμμάτων, οι προκλήσεις εφαρμογής και οι δυνατότητες ένταξης της ΚΠΣ στο εθνικό σύστημα υγείας. Το έργο συνοδεύεται από αναλυτική χαρτογράφηση των δράσεων, τεκμηριωμένες μελέτες περίπτωσης και κριτικό σχολιασμό για τον ρόλο του πολιτισμού ως θεμελίου ψυχοκοινωνικής ευημερίας. Περισσότερο από μια περιγραφική καταγραφή, η παρούσα έκδοση διεκδικεί έναν νέο τρόπο θεώρησης της φροντίδας ως πολιτισμικής πράξης και της συμμετοχής ως δικαιώματος.

Ποίηση

Θεέ µου! Ψαλίδι γοργοφτέρουγο η γλώσσα του, γλυκολαρύγγιζε ψιλούς καηµούς, αψά µεράκια. Τον Μάη – τον Μάη µε τα λουλούδια του γαλιάντριζε. Φούσκωνε µέσα του –ένας πόταµος– ο οίστρος του, άπλωνε της ζωής του ο ουρανός κι εγέλα. Ο Ταρσανάς!.... Λιγνή γοργόνα να σκαλίζεις πά’ στην πλώρη. Να κάνεις χτένι τα φτερούγια της, να κάνεις φίδια το µαλλί της· χλέπι προς χλέπι να κεντάς χυτό κορµάκι. Έτσι περδικοστήθα, αγοροπρόσωπη, µε τον λαιµό χυτό –σαν τ’ αϊτού–, µε χέρια σαν φτερούγες απλωµένα. Σαν τον χυµιό του σαϊνιού, να ορµάει η οµορφιά της κατ’ το κύµα! Ο Ταρσανάς! Τρυπάνι και σκαρπέλο! Η µυρουδιά του κατραµιού να σου κεντρίζει το µεράκι. Να ’ναι στις σκάρες των ψυχούλες νιόβγαλτες τα µπρίκια –µε δίχως νύχια και φτερό αϊτοί: οι γολέτες– και να ’ν’ τα όκια τους γλαρά, έτσι νοσταλγικά, σαν να βαθιοί καηµοί, θαλασσινά µεράκια τα συµπήραν.

Είκοσι διηγήματα ταξιδιωτικών αναπολήσεων, χαρτογραφήσεις τοπίων -ενίοτε ψυχικών-, αναπάντεχες συναντήσεις, μαγικές ιεροτελεστίες. Η ηρωίδα, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, άλλοτε ρεαλιστικά, άλλοτε ονειρικά ή εμμονικά, ξορκίζει τη μοναξιά και την απουσία με το πάθος για ταξίδια. Από δρόμο σε δρόμο, από λιμάνι σε λιμάνι, από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο και από φυγή σε φυγή, εκπλήσσεται με το αδιανόητο, με το διαφορετικό. Το άγγιγμα ενός αλιγάτορα στην Αμαζονία, ενός βαρκάρη στην Νταλ του Κασμίρ, την καύση νεκρών στην Ινδία ή των χειρογράφων του Αριστοτέλη σε ένα αβαείο της Δύσης, ακόμα και με τη σαντερία μια νύχτα πανσελήνου στην Αβάνα. Θα σταματήσει μόνο όταν βρει τη χαμένη βαλίτσα της πάνω από την ίσαλο.

Μια ουρά παράτησε τη γάτα της και γύρισε τον κόσμο. Ταξίδεψε σε μέρη μακρινά και γνώρισε κι άλλες ουρές. Και όταν γύρισε πίσω στη γάτα της, όλα ήταν διαφορετικά.

Το 1917 υπήρξε μια χρονιά-σταθμός που σφράγισε την παγκόσμια ιστορία: η Ρωσική Επανάσταση υπό το φως των επιδιώξεών της και στη σκιά της υλοποίησής τους, οι πολλαπλοί κοινωνικοί μετασχηματισμοί που υπέθαλπε ο Μεγάλος Πόλεμος, η πολιτιστική διείσδυση που συνόδευσε την πολεμική εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη, οι εθνικές ανακατατάξεις στα Βαλκάνια. Στον παρόντα τόμο συγκεντρώνονται πρωτότυπες μελέτες που εξετάζουν το 1917 ως ένα ορόσημο για τη Ρωσία, την Ευρώπη και την Ελλάδα, και αναλύουν τις ιδεολογικές ζυμώσεις και τη συγκυρία, την ιστοριογραφία και την τέχνη, την προπαγάνδα και το πολιτικό και πολιτισμικό υπόβαθρο μιας κατεξοχήν πολεμικής χρονιάς. Όλες οι συμβολές, από την Οκτωβριανή Επανάσταση και τον αντικομμουνισμό μέχρι τον ρόλο της αμερικανικής κουλτούρας και τις τοπικές ιστορίες, επιχειρούν να συνομιλήσουν με το σήμερα, αναρωτιούνται για το κυκλικό αφήγημα της ιστορίας, αναγνωρίζοντας πως το 1917 συνεχίζει να εμπνέει, να διχάζει και να σημασιοδοτεί, με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε εποχή, τα θύματα και τους δήμιους.

Ήλιος ήλιος και βροχή που παντρεύοντ' οι φτωχοί ήλιος ήλιος με το χιόνι που παντρεύοντ' οι αρχόντοι ήλιος ήλιος και αντάρα που παντρεύετ' η κουμπάρα… Ο κυρ Ήλιος και η κυρα-Βροχούλα, παρέα με τον Παράξενο Πραματευτή -που τίποτα δεν πουλάει και τίποτα δεν αγοράζει, αλλά μονάχα χαρίζει-, παίρνουν για καράβι τούτο το χάρτινο βιβλίο και πότε μαζί και πότε χώρια ταξιδεύουν στην Ελλάδα. Νησάκια τους καλωσορίζουν, τραγούδια τους νανουρίζουν, ηλιομάγισσες και χαζοί δράκοι φτιάχνουν παραμύθια, το Γαλάζιο Άλογο νικάει την Ξενιτιά κι ο φαντασμένος άγριος Πόλεμος βρέχεται και συναχώνεται. Αυτά κι άλλα πολλά γίνονται χάρη στον μικρό μυστικό θησαυρό που έχει πάντα ο Πραματευτής στο καλάθι του!

Ο Αθηναίος Χρεµύλος επισκέπτεται το µαντείο των ?ελφών για να µάθει πώς να αναθρέψει σωστά τον γιο του. Ακολουθώντας τον χρησµό του θεού, πείθει τον πρώτο άνθρωπο που συναντά βγαίνοντας να πάει µαζί του στο σπίτι του. Ο τυφλός και κουρελής γέρος αποδεικνύεται ότι είναι ο ίδιος ο Πλούτος! Ο Χρεµύλος αποφασίζει να φροντίσει να ξαναβρεί ο γέρος το φως του και έτσι να χαρίζει τα πλούτη µόνο στους δίκαιους και ενάρετους ανθρώπους. ?εν συµφωνούν όµως όλοι µ’ αυτή τη µοιρασιά…

Μια νέα, σύγχρονη μετάφραση των Ύμνων στη Νύχτα του Νοβάλις, ενός από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους ποιητές. Και για πρώτη φορά στα ελληνικά, στο δεύτερο τμήμα αυτής της έκδοσης, μεταφρασμένη ολόκληρη και η χειρόγραφη εκδοχή των Ύμνων στη Νύχτα. Ο Νοβάλις, με το βαθιά στοχαστικό του ύφος, επηρέασε καθοριστικά τη σύγχρονη ποίηση και σκέψη, αποτελώντας πηγή έμπνευσης για κορυφαίους δημιουργούς, ανάμεσά τους και ο Οδυσσέας Ελύτης, ο οποίος τοποθετεί τους Ύμνους στη Νύχτα ανάμεσα στα κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, μαζί με την Οδύσσεια του Ομήρου και τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Διονύσιου Σολωμού.

Ο Κορνήλιος, το μικρό μαύρο κοράκι είναι στεναχωρημένο γιατί δε μπορεί να εμφανιστεί στον χορό των πουλιών. Πιστεύει ότι τα φτερά του είναι μονότονα και τον κάνουν να νιώθει άσχημος, χωρίς αξία σε σύγκριση με τα άλλα πουλιά. Ο φίλος του, ο καφέ σκίουρος αποφασίζει να τον βοηθήσει και αναλαμβάνει δράση με σκοπό την μεταμόρφωση του Κορνήλιου. Θα καταφέρουν οι δύο φίλοι να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα; Τι θα συμβεί στο χορό των πτηνών; Τι κάνει τον Κορνήλιο και το καθένα μας ξεχωριστό; Σκοπός της ιστορίας του Κορνήλιου είναι να φέρει τα παιδιά σε επαφή με σημαντικά θέματα όπως είναι η αυτοεκτίμηση, η μοναδικότητα, το συναίσθημα του ανήκειν, την αναγνώριση, την αποδοχή, τη φιλία και την ενσυναίσθηση. Γίνεται αφορμή για συζήτηση και κατανόηση συναισθημάτων και αξιών. Πάνω από όλα όμως, μέσα από η ιστορία του Κορνήλιου επιδιώκεται η απόλαυση της ανάγνωσης.

Την 21η Ιουνίου, ο "Ο.", ένας αθάνατος νεαρός, επιστρέφει στην πατρίδα του..., για να πεθάνει. Μέσα από μια ολοήμερη διαδρομή παρακολουθεί τις αλλαγές που έχει φέρει ο χρόνος, τη φθορά, αλλά και την ομορφιά των πραγμάτων. Διαφορετικές γυναικείες φιγούρες που βρίσκονται στον δρόμο του, τον κατευθύνουν σε αυτό το ταξίδι - περιπλάνηση. Ενώ ο "Ο." φτάνει όλο και πιο κοντά στο ύστατο "συμβόλαιο" της ζωής του, οι ώρες περνάνε και ο Αττικός ουρανός σκοτεινιάζει… Μια "ποιητική" έρευνα που ακολουθεί την επιστροφή του αιωνόβιου εξερευνητή "Ο." στην πόλη της Αθήνας, έως και τον θάνατό του.

Ένα ταξίδι που ακόμη περιμένει τον προορισμό του. Mια πορεία μέσα από έρωτες που χαράχτηκαν και άλλους που αναζωπυρώνουν την επιθυμία. Η αφορμή γίνεται καθρέφτης και ρήγμα μαζί, οδηγώντας τον άνθρωπο στην πραγματικότητα της πληγής και της μοναξιάς. Ο ποιητικός λόγος του Χρήστου Αλεξανδρίδη δοκιμάζεται σε ανεξερεύνητα βάθη, επιχειρώντας να φέρει στο φως το μωσαϊκό της ύπαρξης. Ο δρόμος, όπως πάντα, επιστρέφει στο σημείο εκκίνησης· εκεί όπου αρχίζει η ωρίμανση, όπου εγγράφονται τα νέα όρια. Στην Passacaglia η ποίηση συναντά τη μουσική: Οι λέξεις, οι σιωπές και τα σημεία στίξης συνθέτουν έναν εσωτερικό ρυθμό· η φόρμα μετασχηματίζεται όπως οι ενότητες ενός μουσικού έργου. Συνδυάζοντας αλληγορία, συνειρμικότητα και λεξιπλασία, ο ποιητής δημιουργεί έναν χώρο ακρόασης όχι εύκολα προσβάσιμο, μα βαθιά βιωμένο.

Το μέσο που χρησιμοποιεί ο Ουελμπέκ για να ενοποιήσει τα δύο επίπεδα (το ρεαλιστικό και το υπαρξιακό), για να λιώσει όλο αυτό το μοναδικής οξύνοιας κοινωνικό υλικό του σε υπαρξιακή κατάσταση, είναι παραδόξως το «απλό ηθικό συναίσθημα». Το συναίσθημα, πάντα ηθικό για τον Ουελμπέκ, και πάντα αποκαλυπτικό τού είναι των πραγμάτων στην κοσμοθεωρία του, αχρείαστο, λοιδορημένο και εξοβελισμένο στη σύγχρονη ορθολογική φιλελεύθερη Δύση, είναι η συγκολλητική ουσία των λογοτεχνικών αιτημάτων του […] Είναι, με άλλα λόγια, η απόλυτα συναισθηματική φύση των έργων του Ουελμπέκ που ανοίγει μέσα μας τη ρωγμή, για να αντιληφθούμε όχι απλά το έλλειμμά μας, αλλά τη ριζική απελπισία μας όταν, για να το καλύψουμε, παράγουμε ως «νοήματα» για τον εαυτό μας τα προϊόντα του καπιταλισμού μας – κάτι που εγκαθιδρύει συνολικά το υπαρξιακό πεδίο στο ουελμπεκικό σύμπαν: κάθε κατανάλωση, κάθε πεολειχία, κάθε έργο τέχνης, κάθε νέα ή παλιά θρησκεία, κάθε επιτυχημένη κλωνοποίηση, όλα τα «νοήματα» που οι ήρωες του Ουελμπέκ καταφάσκουν ως παιδιά της Δύσης, αποπνέουν αυτό το λυπητερό συναίσθημα με το οποίο τα διαποτίζει ο συγγραφέας τους: τη συνείδηση της βέβαιης αποτυχίας τους. Το βιβλίο αυτό ξεκινά από το Κάποιοι μήνες της ζωής μου ως ρητορική Απολογία του διαβόητου celebrity Ουελμπέκ, για να διoλισθήσει στην ηθική και λογοτεχνική ποιητική του συγγραφέα Ουελμπέκ, και να υπενθυμίσει ότι η πραγματική απολογία υπέρ ενός μεγάλου συγγραφέα είναι το ίδιο το λογοτεχνικό του έργο. Το πρώτο από τα δύο κείμενα φέρνει στο φως την ηθική ποιητική του άθεου Ουελμπέκ ως μια χριστιανική ηθική χωρίς Θεό, που εξυμνεί το –αδύνατο πια στη σύγχρονη εποχή– συναίσθημα (της αγάπης) ως το μέσο του λογοτέχνη να αποκαλύψει την ουσία των πραγμάτων. Το δεύτερο φέρνει στο φως την λογοτεχνική ποιητική του ως μια συνένωση των δύο επιδραστικότερων γαλλικών πεζογραφικών παραδόσεων, του ρεαλισμού και του υπαρξισμού, όπου ο ρεαλιστής με ψυχή υπαρξιστή Ουελμπέκ μάς δείχνει πώς δομούμε οι ίδιοι το υπαρξιακό μας κενό μέσα από τα προϊόντα του καπιταλισμού που παράγουμε και καταναλώνουμε ως «νοήματα» της ύπαρξής μας. Και είναι το λυπητερό συναίσθημα με το οποίο τα διαποτίζει ο συγγραφέας τους που μας περιγράφει τη συνείδηση της βέβαιης αποτυχίας τους, τη συνείδησή μας.

Όταν όλοι σου λένε τι πρέπει να γίνεις, μα εσύ αναρωτιέσαι πού θέλεις να μείνεις... Σ’ ένα δάσος μακρινό, ένας σκίουρος ψάχνει τον δικό του προορισμό. Μια ιστορία για τ’ όνειρο και την επιλογή, για τη δύναμη που έχει η δική σου η φωνή.

Αυτό το απαλό βιβλίο με τους υπέροχους ήχους και τη θαυμάσια κουδουνίστρα θα ενθουσιάσει το μωράκι σας και θα το απασχολήσει για ώρες στο σπίτι και στη βόλτα του. Κατάλληλο για μωρά που βγάζουν τα πρώτα τους δοντάκια. Με χαρτί που παράγει ήχους και χρωματιστή κουδουνίστρα με χάντρες.

Στις λέξεις που θα επιλέξεις μπορείς να περικλείσεις όλα τα συναισθήματα, τους ήχους και τα χρώματα της ζωής. Τα ποιήματα μου είναι βιωματικά. Γεννήθηκαν μέσα από την πορεία μου στη ζωή, με βοήθησαν τις στιγμές που αναζητούσα τη λύτρωση και αφήνουν το αποτύπωμα της ψυχής.

Στο ακρογιάλι καθόμουν. Η δροσιά της αύρας αποκάλυψε την απεραντοσύνη της Μεσογείου!

Ιούλιος 1987. Ο πρωτόγνωρος καύσωνας που χτυπά τη χώρα αφήνει πίσω του εκατοντάδες θύματα. Στη Θεσσαλονίκη η κατάσταση είναι ανυπόφορη, όχι μόνο εξαιτίας της ζέστης αλλά και της υπερβολικής υγρασίας. Κάτω από τον ανελέητο ήλιο, ο μοναχικός Αντρέας σέρνει τα βήματά του στους καυτούς δρόμους της πόλης. Η μοίρα του διασταυρώνεται με μάγους ταχυδακτυλουργούς και προφήτες τσαρλατάνους, έναν περιοδεύοντα θίασο, μια γυναίκα που αναζητά παρηγοριά στα χριστιανικά σωματεία, αλλά και έναν μυστηριώδη αιωνόβιο άνδρα που παρατηρεί τα πάντα από απόσταση. Κι όσο ο Βαρδάρης αργεί να φυσήξει, κάποιοι περίεργοι θάνατοι αναστατώνουν την κοινή γνώμη, τροφοδοτώντας ευφάνταστες θεωρίες συνωμοσίας. Ιπτάμενα πλοία που εμφανίζονται ξαφνικά στον ορίζοντα και άλλα ασυνήθιστα γεγονότα πυροδοτούν το παράδοξο και το υπερφυσικό, καθώς ολόκληρη η πόλη φαίνεται να βουλιάζει σε μια καυτή, κινούμενη άμμο ψευδαισθήσεων. «Δεκάδες άνθρωποι παραταγμένοι στην παραλία, φορώντας καπέλο και βάζοντας το χέρι αντήλιο, έδειχναν στον ορίζοντα, μιλώντας μεταξύ τους· κοίταζαν δύο αιωρούμενα πλοία, μερικά μίλια μέσα στη θάλασσα, στο ύψος του Ολύμπου που πρόβαλλε θεόρατος στο βάθος. Ο Αντρέας σταμάτησε λίγο για να δει κι αυτός και συνέχισε τον δρόμο του βιαστικά για να μην αργήσει. Λίγα μέτρα πιο κάτω, σε μια καφετέρια της παραλίας τον περίμενε το ραντεβού του. Με το που έφτασε εκεί, προτού καν χαιρετηθούν, ο Καραμπατάκης του έδειξε τα πλοία που έμοιαζαν να πλέουν μεταξύ ουρανού και γης, καί, χαμογελώντας παράξενα, του είπε: “Σ’ ορκίζομαι, δεν τό ’κανα εγώ…”».

Από την Επανάσταση του 1821 έως τον ψηφιακό κόσμο του σήμερα, τα διηγήματα της συλλογής φωτίζουν στιγμές της ιστορίας μέσα από τις ζωές απλών ανθρώπων. Στο επίκεντρο δεσπόζει το Βερντέν, σκοτεινό σύμβολο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου: ένα πεδίο μάχης όπου η ανθρώπινη ζωή δοκιμάστηκε στα άκρα. Κι όμως, ακόμη κι εκεί, ανάμεσα στις λάσπες, στα δηλητηριώδη αέρια και την παράλογη σφαγή, αναδεικνύονται συμβολικές πράξεις αντίστασης - σαν τα «αγριοπούλια» του τίτλου, που επιμένουν να πετούν κόντρα στους κυρίαρχους του πολέμου. Σε κάθε διήγημα, ένας αφανής ήρωας της εποχής του γίνεται ο φορέας μιας σεμνής προσφοράς, μα κι απόκοτης αξιοπρέπειας. Ο Έλληνας αιχμάλωτος της Μικρασιατικής Καταστροφής και ένας νεαρός Παλαιστίνιος πρόσφυγας μεταφέρουν ευλαβικά το φορτίο της ιστορικής μνήμης. Γυναίκες εργαζόμενες σε σκληρές συνθήκες και χαροκαμένες μανάδες βρίσκουν περίσσευμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, στον καιρό των λύκων. Με γλώσσα λιτή και διεισδυτική, η συλλογή ανασύρει από τη λήθη πρόσωπα αμνημόνευτα, που βαραίνει η απουσία τους στην εποχή μας. Μια λογοτεχνική διαδρομή δύο αιώνων, αφιερωμένη σε όσους κράτησαν «φωλιές νερού μέσα στις φλόγες», όταν όλα γύρω τους κατέρρεαν.

Iphigenia of AulisHer father is the great Agamemnon, king of Mycenae and leader of the Achaean army that will sail to Troy. Her mother is Clytemnestra, a great queen loved by her people and overshadowed only by her own sister Helen’s fame and beauty. Iphigenia has grown up being taught by her tutors to do her duty to her family and to her people, so she is delighted when she is called to marry the great Achilles while the fleet waits to sail from Aulis. Little does she know that her father’s plans are very different … But what really happens to Iphigenia? Did she survive a goddess’s wrath or did she pay for mistakes she did not commit? Which version of Iphigenia’s tale is true? GREAT WOMEN OF GREEK MYTHOLOGY is a series of short books for young and old introducing readers to the ancient world through its heroines.Whether simplified adaptations of classic tragedies by Euripides, Aeschylus and Sophocles or original works based on the surviving sources, these booksaim to bring readers on a journey filled with excitement, drama, death and love, all while focusing on the women that have played such an important role in our history yet are still remembered as mere bystanders.

Αυτό το απαλό βιβλίο με τους υπέροχους ήχους θα ενθουσιάσει το μωράκι σας και θα το απασχολήσει για ώρες στο σπίτι και στη βόλτα. Περιέχει λούτρινο ζωάκι.

Κουνάει το χέρι, Πίσω από τις σκιές. Εκεί μακριά, τον βλέπω. Δείξε μου τα χρώματα, φωνάζω. Δείξε μου τα χρώματα. Μόνο άσπρο βλέπω. Άσπρο και φως. Εκεί μακριά, στο τέρμα. Τρέχω, διαπερνάω τη ζωή. Όνειρα παρκαρισμένα στην άκρη του δρόμου δυσκολεύουν τη διαδρομή. Ποιανού να είναι άραγε;

Το έγκλημα των Τεμπών δεν ήταν «ένα ανθρώπινο λάθος». Σε αυτό το συλλογικό έργο, οι Εκδόσεις Ραδάμανθυς και τα Εργαστήρια Δημιουργικής Γραφής και Αυτογνωσίας Χανίων & Ρεθύμνου, συγκεντρώνουν τις φωνές δημιουργών, ποιητών, συγγραφέων, ηθοποιών και εκπαιδευτικών, που γράφουν για να μη σβήσει η μνήμη. Ποίηση, διήγημα, μαρτυρία και πολιτικός λόγος, συνθέτουν ένα βιβλίο-κραυγή για Δικαιοσύνη. Ένα βιβλίο αφιερωμένο σε όσους ταξίδεψαν χωρίς επιστροφή και σε όσους συνεχίζουν να αγωνίζονται για να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Στο συλλογικό αφιέρωμα των Εργαστηρίων Δημιουργικής Γραφής και Αυτογνωσίας των Εκδόσεων Ραδάμανθυς, για το έγκλημα των Τεμπών, γράφουν οι: Στέλλα Αρώνη, Χριστίνα Βεριβάκη, Μαρία Καλπακίδου, Μαρία Καμηλάκη Μανογιαννάκη, Γιώργος Κατσαντώνης, Μαιριλή Κορφιάτη, Αγγελική Λυγινού, Εύα Μαζοκοπάκη, Μιχάλης Μαραγκάκης, Φωτεινή Μπομπολάκη, Ηρακλής Παπαδάκης, Χρυσούλα Πατεράκη, Κωστής Σταυρουλάκης, Σοφία Τανακίδου, Χρήστος Τσαντής

Το ΣΥΝΝΕΦΟ ζει ψηλά στον ουρανό.Ο ΡΟΜΠ ζει στο Μπρίστολ της Αγγλίας.Στο ΣΥΝΝΕΦΟ αρέσει να περιπλανιέται. Αυτό αγαπάει περισσότερο απ’ όλα. Στον Ρομπ αρέσει να γράφει και να εικονογραφεί βιβλία – καμιά φορά και τα δύο. Αυτό αγαπάει περισσότερο απ’ όλα.Όταν το ΣΥΝΝΕΦΟ δεν περιπλανιέται στον ουρανό, συμμετέχει σε θυελλώδη πάρτι. Όταν ο Ρομπ δεν φτιάχνει βιβλία, του αρέσει να ακούει μουσική, να κάνει ποδήλατο και να μασουλάει ψωμί.Μπορείς να μάθεις περισσότερα για το ΣΥΝΝΕΦΟ διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Μπορείς να μάθεις περισσότερα για τον Ρομπ και για άλλες του δουλειές στον ιστοχώρο του: robhodgson.com