vivliopoleiopataki

Στις 15 Σεπτεµβρίου του 2008 η Lehman Brothers, µία από τις µεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες των Ηνωµένων Πολιτειών, κατέρρευσε. Η εξέλιξη αυτή, που ωστόσο δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, πυροδότησε µια πρωτοφανή κρίση στον χρηµατοπιστωτικό κλάδο των ΗΠΑ, η οποία πολύ γρήγορα συµπαρέσυρε τις τράπεζες της Ευρώπης, κλονίζοντας το χρηµατοπιστωτικό σύστηµα του Βόρειου Ατλαντικού στο σύνολό του. Η διακοπή της χρηµατοδότησης στις αναδυόµενες χώρες οδήγησε µέσα σε ελάχιστο χρόνο σε µια παγκόσµια κρίση ρευστότητας. Έτσι, η παραγωγή άρχισε να µειώνεται ταχύτατα και η ανεργία να εκτοξεύεται στα ύψη - όχι µόνο στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αλλά σε ολόκληρο τον κόσµο. Η κρίση έλαβε παγκόσµιες διαστάσεις. Μια κρίση τέτοιων διαστάσεων χρειάζεται αναµφίβολα µια καλά συντονισµένη παγκόσµια αντιµετώπιση, ιδίως σε περίοδο ραγδαίας παγκοσµιοποίησης. Ωστόσο, οι αντιδράσεις ήταν εθνοκεντρικές, συχνά ανεπαρκείς ή στενόµυαλες και ενίοτε αλλοπρόσαλλες, ενώ ο όποιος συντονισµός τους γινόταν σε τεχνοκρατικό και όχι σε πολιτικό επίπεδο. Πολύ σύντοµα αναδείχθηκαν ποικίλες αδυναµίες, όπως η αναποτελεσµατικότητα των πολιτικών θεσµών στις ΗΠΑ. Όµως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν οι τριγµοί στο οικοδόµηµα της ευρωζώνης και η κρίση χρέους µε επίκεντρο την Ελλάδα, την οποία ο Adam Tooze αναλύει εδώ διεξοδικά. Οι επιπτώσεις της κρίσης του 2008 δεν περιορίστηκαν βέβαια στο πεδίο της οικονοµίας, όπως δείχνουν η εκλογή του Donald Trump στις ΗΠΑ, το Brexit, η εντυπωσιακή άνοδος της ακροδεξιάς σε όλο τον Δυτικό κόσµο, ακόµα και η κρίση στην Ουκρανία. Ο κόσµος έχει γίνει πράγµατι αγνώριστος. Η Πολιτική οικονοµία µιας κατάρρευσης, ένα συναρπαστικό θρίλερ οικονοµικής και πολιτικής ιστορίας, τιµήθηκε µε το Βραβείο Lionel Gelber (2019) και υπήρξε ένα από τα βιβλία της χρονιάς (2018) της εφηµερίδας The New York Times και του περιοδικού The Economist.

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο VII: Ο ανακτημένος χρόνος

Μετάφραση: Ανδρέας Αθανασάκης, Βάσια Βεργούλη,Γιάννης Βογιατζής,Παντελής Γκολίτσης.Παναγιώτης Θανασάς.Παύλος Καλλιγάς, Δούκας Καπάνταης, Μαρία Καρακούση, Παύλος Κόντος, Γιώργος Μπολιεράκης, Πάρης Μπουρλάκης, Ελένη Περδικούρη, Σπύρος Ράγκος, Σεβαστιάνα Σαμάρκου, Στασινός Σταυριανέας, Νίκος Γ. Χαραλαμπόπουλος Η συλλογή άρθρων Αρετές της αυθεντικότητας αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο την πρωτότυπη και βαρυσήμαντη συμβολή του Αλέξανδρου Νεχαμά στις σύγχρονες πλατωνικές σπουδές. Προσφέρει στον γενικό αναγνώστη τη δυνατότητα όχι μόνο να κατανοήσει τις πλατωνικές και σωκρατικές θέσεις, αλλά και να συνειδητοποιήσει τον βαθύ πυρήνα τους και την ουσιαστική τους επικαιρότητα. Τα άρθρα είναι αυτοτελή και, ως εκ τούτου, μπορούν να διαβαστούν ανεξάρτητα. Δεν στερούνται, ωστόσο, ενότητας. Από την άποψη του περιεχομένου, τα συνέχει η ιδέα ότι, τόσο στην ηθική και την αισθητική όσο και στη μεταφυσική, ο Πλάτων επιχειρεί προπάντων να διακρίνει το αυθεντικό και γνήσιο από το ψεύτικο, την απλή απομίμηση. Από την άποψη της μεθόδου, τα διαπερνά το μοναδικό ύφος γραφής του Νεχαμά, που επιτυγχάνει μια ιδιαίτερη ισορροπία ανάμεσα στην αναλυτική ακρίβεια και την ευαισθησία στη λογοτεχνική μορφή και τη δραματικότητα των πλατωνικών διαλόγων. Ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο Σωκράτης και το πώς αυτός μάς εισάγει στην αυθεντικότητα της αλήθειας, του ωραίου και του αγαθού. Με τις Αρετές της αυθεντικότητας ο Νεχαμάς προσθέτει τη δική του πρωτότυπη φωνή στη φιλοσοφική παράδοση που προσπαθεί να ακούσει τη σιωπή του Σωκράτη.

Η ικανότητά μας να αναλαμβάνουμε δράση για κάποια από τα μεγαλύτερα προβλήματα του καιρού μας, όπως οι πανδημίες, η κλιματική αλλαγή, η βιοτεχνολογία ή τα πυρηνικά όπλα, προϋποθέτει να βασιζόμαστε στη γνώση που μας παρέχουν οι επιστήμονες και άλλοι ειδήμονες. Τίθενται ωστόσο κρίσιμα ερωτήματα: Σε ποιο βαθμό η διαθέσιμη επιστημονική γνώση είναι δυνατόν να επηρεάζει τις διαδικασίες με τις οποίες λαμβάνονται πολιτικές αποφάσεις για τη χρήση της; Είναι άραγε ορθό να αναμένουμε από τους πολίτες να εγκύπτουν στις εξειδικευμένες λεπτομέρειες της επιστήμης; Πώς τα ζητήματα που αφορούν τη χρήση της επιστήμης σε μια δημοκρατική κοινωνία επηρεάζονται από ευρύτερες αποφάσεις σχετικά με τη χρηματοδότηση, τον σχεδιασμό και τη διεξαγωγή της επιστημονικής έρευνας; Πώς επικοινωνείται η επιστήμη; Ποιος λογοδοτεί και σε ποιον; Εντέλει, πώς διαμορφώνεται το ισοζύγιο μεταξύ της δημοκρατικής και της επιστημονικής αυθεντίας σε αποφάσεις που εξαρτώνται και από τις δύο; Αυτά είναι ορισμένα από τα κρίσιμα και άκρως επίκαιρα ερωτήματα στα οποία επιχειρεί να απαντήσει το βιβλίο της Zeynep Pamuk. Οι απα­ντήσεις, με τη σειρά τους, μας βοηθούν να εντοπίσουμε τις διαρθρωτικές εντάσεις στη σχέση επιστήμης και πολιτικής, και να τις διακρίνουμε από ενδεχόμενα περιστασιακά προβλήματα που οφείλονται στην ηθική ανε­πάρκεια ή στην ανικανότητα ατόμων που κατέχουν περίοπτες πολιτικές ή επιστημονικές θέσεις σε δεδομένη χρονική στιγμή. Με μια στέρεη φιλοσοφική προσέγγιση και με συναρπαστικά παρα­δείγματα, το βιβλίο οδηγεί εντέλει τη συζήτηση πέρα από τη διχοτομία ανάμεσα στην αυθεντία της επιστήμης και στην ισχύ της πολιτικής εξου­σίας, προτείνοντας συγκεκριμένες θεσμικές λύσεις, όπως τη δημιουργία ενός «δικαστηρίου της επιστήμης», που θα είναι σε θέση να ρυθμίζουν ορθολογικά τη λειτουργία και τη χρήση της επιστήμης στο πλαίσιο της δημοκρατικής κοινωνίας.

H περίοδος από τον 3ο ώς τον 7ο αιώνα μ.Χ. είναι μια εποχή εξελισσόμενης εθνογένεσης που μεταμορφώνει την όψη του «ρωμαϊκού κόσμου» και οδηγεί στην εμφάνιση της μεσαιωνικής Ευρώπης. Ο κύριος συντελεστής αυτού του μετασχηματισμού είναι οι μετακινήσεις ή εισβολές, ανάλογα με την ερμηνεία, μιας πανσπερμίας λαών -από τους υπερβόρειους Πίκτους και Σκότους, τους Γότθους, τους Κέλτες, τους Φράγκους, τους Σάξονες, τους Σλάβους, τους Αβάρους και τους Ούννους, έως άλλους λιγότερο ή καθόλου γνωστούς, όπως οι Έρουλοι, οι Σαρμάτες ή οι Οτ γκάγκα- που οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι τούς αποκαλούσαν «βαρβάρους», είτε με την έννοια του «μη Έλληνα» ή του «μη Ρωμαίου» είτε, κυρίως, με την υποτιμητική σημασία του «απολίτιστου».Ο Έντουαρντ Τζέιμς επιλέγει συνειδητά να χρησιμοποιήσει τον συμπεριληπτικό όρο «βάρβαρος» αποκαθαίροντάς τον από τις υποτιμητικές του συνδηλώσεις. Συνδυάζοντας τις ιστορικές πηγές με τα αρχαιολογικά τεκμήρια, επικεντρώνεται στους ίδιους τους βαρβάρους προσεγγίζοντάς τους όχι ως απρόσωπες ορδές που επέφεραν την πτώση ενός μεγάλου πολιτισμού αλλά ως άτομα και ομάδες που είχαν να επιδείξουν τον δικό τους πολιτισμό και τα δικά τους επιτεύγματα.Ένα καίριο θέμα που διατρέχει το βιβλίο είναι ο τρόπος με τον οποίο η ιστορία των βαρβάρων έχει παρερμηνευθεί και χρησιμοποιηθεί για να προωθήσει τους στόχους του σύγχρονου εθνικισμού στην Ευρώπη. Ο Έντουαρντ Τζέιμς θέτει συνειδητά στο στόχαστρό του τους εθνικιστικούς μύθους και ανατρέπει τις απλουστευτικές διχοτομίες ανάμεσα στη «βαρβαρότητα» και στον «πολιτισμό», που οδηγούν σε μονοσήμαντες ερμηνείες της ιστορίας και του κόσμου.

Η προσέγγιση του αττικού πεζού λόγου είναι μια διαδικασία που συχνά προκαλεί αμηχανία στους μαθητές και δυσχεραίνει την προσπάθειά τους για επιτυχή απόδοση της μετάφρασης ενός αρχαίου κειμένου στη νέα ελληνική. Η μεθοδική επεξεργασία ενός κειμένου και οι τεχνικές προσπέλασής του συνιστούν απαραίτητο εφόδιο για όποιον προσπαθεί να κατανοήσει ένα αρχαίο ελληνικό κείμενο. Αυτόν τον στόχο εξυπηρετεί και η Μεθοδολογία προσέγγισης του πρωτότυπου κειμένου, στην αρχή του βιβλίου, όπου με τρόπο εύληπτο παρουσιάζονται τα βήματα προσέγγισης του άγνωστου κειμένου. Η Αρχαία Ελληνική Θεματογραφία περιέχει σε 23 ενότητες 105 θέματα της αττικής διαλέκτου. Κάθε ενότητα πραγματεύεται ένα συντακτικό και ένα γραμματικό φαινόμενο. Σε κάθε συντακτικό φαινόμενο αντιστοιχούν τέσσερα θέματα, εκ των οποίων το τελευταίο είναι ένα πλήρες Κριτήριο Αξιολόγησης κατά το πρότυπο των Πανελληνίων εξετάσεων. Στις ενότητες 11- 23 εκτός από τα θέματα αυτά έχει προστεθεί ένα κείμενο για περαιτέρω εξάσκηση που έχει επιλεγεί με βάση το εξεταζόμενο συντακτικό φαινόμενο.

«Άδηλος ημίν η ιστορία του ανδρός», έγραφε ο Γεώργιος Ζαβίρας για τον Ευστάθιο Αθανασίου (1766-1831) στο κατώφλι του 19ου αιώνα, όταν συνέτασσε το πρώτο εγχειρίδιο νεοελληνικής προσωπογραφίας. Σήμερα, η ιστορία του τυρναβίτη ιατροφιλόσοφου αναδύεται μέσα από την αλληλογραφία του με τον βιβλιοπώλη Καρλ Σβέτσκε και άλλες πηγές. Ανασυστήνονται οι σπουδές του στη Χάλλη, στα χρόνια μιας επιστημολογικής ανασυγκρότησης της ιατρικής, η μύησή του στον τεκτονισμό και η υιοθέτηση εκ μέρους του ιδεών του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης, αλλά και η ζωή του στο Ιάσιο, όπου συμμετείχε σε μια ομάδα δημοκρατικών, εντάχθηκε στην τοπική ελίτ, ίδρυσε με άλλους αστούς ένα ελληνικό τυπογραφείο, συγκρότησε μια από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές βιβλιοθήκες στα Βαλκάνια, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, και πέθανε σε μια επιδημία χολέρας το 1831. Η ανασύσταση της ιστορίας του Ευστάθιου συμβάλλει κυρίως στην επαγωγική ανίχνευση της ταυτότητας των ιατροφιλοσόφων του όψιμου Διαφωτισμού -των πρώτων εξειδικευμένων επιστημόνων της ελληνικής κοινωνίας- και του ρόλου τους ως μεσολαβητών τόσο στην εισαγωγή σύγχρονης επιστημονικής γνώσης στην καθημερινή και στην πνευματική ζωή, όσο και στη διάδοση νεωτερικών συμπεριφορών και ριζοσπαστικών πολιτικών ιδεών από τη Δύση στον βαλκανικό χώρο, κατά τις τρεις κρίσιμες δεκαετίες πριν από την Ελληνική Επανάσταση.

Αριστοτέλους Ποιητική

Με τον όρο 'πολιτισμική μνήμη', που εισήγαγε ο αιγυπτιολόγος Jan Assmann, δεν εννοούμε την ανάμνηση πρόσφατων γεγονότων, αλλά τις παραδόσεις που μεταβιβάζονται προφορικά ή γραπτά στα μέλη μιας κοινότητας. Με βάση παλαιότερες θεωρίες για τη συλλογική μνήμη και χρησιμοποιώντας υλικό από την εθνολογία και την ανθρωπολογία, στο κλασικό πλέον θεωρητικό έργο του ο Assmann ερμηνεύει τους μηχανισμούς συγκρότησης και συντήρησης της πολιτισμικής μνήμης και αναδεικνύει τη σημασία των εγγράμματων πολιτισμών και των κανονικών κειμένων για τη διαμόρφωση συλλογικής ταυτότητας.Με βάση το τρίπτυχο ανάμνηση, γραφή και συλλογική ταυτότητα, ο συγγραφέας μελετά την αρχαία Αίγυπτο και τον τρόπο με τον οποίο το ιερατείο διαμόρφωσε την εικόνα για το παρελθόν της και την κοινωνία της, και στη συνέχεια εξετάζει συγκριτικά ανάλογες διεργασίες σε δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους: το αρχαίο Ισραήλ και τις ελληνικές πόλεις.Αμέσως μετά την πρώτη του έκδοση, το βιβλίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και άσκησε βαθιά επίδραση στον χώρο των ανθρωπιστικών επιστημών, καθώς διαφωτίζει, προβληματίζει και δίνει ερεθίσματα για σκέψη, όχι μόνο για την κατανόηση ιστορικών δεδομένων, αλλά και, ευρύτερα, για τον τρόπο με τον οποίο η ιστορική μνήμη επηρεάζει τη ζωή μας.

«Το προσωπικό κίνητρο για τη μελέτη της Ερμούπολης ενισχύθηκε από τη γοητεία που είχε η δημιουργία μιας πόλης εκ του μηδενός μέσα στο καμίνι της Ελληνικής Επανάστασης και η πράγματι εντυπωσιακή ανάπτυξή της: αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες πόλεις του ελληνικού κράτους τον 19ο αιώνα και συγχρόνως σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο του διεθνούς εμπορίου μεταξύ Ανατολής και Δύσης, η εμβέλεια του οποίου ήταν αισθητή στις δύο πλευρές του Αιγαίου και γενικότερα στην Ανατολική Μεσόγειο. Ήταν φανερό ότι τις τύχες της πόλης στην περίοδο της ακμής της διεύθυνε μια αστική τάξη που διατηρούσε, λόγω της οικονομικής της δύναμης, αρκετή ανεξαρτησία από την κεντρική εξουσία και μπόρεσε να αποτυπώσει τις απόψεις της στη φυσιογνωμία του οικισμού αλλά και σε πολλές όψεις της κοινωνικής ζωής.Η εντύπωση που προκάλεσε η Ερμούπολη στον νεαρό βασιλιά Γεώργιο Α΄ κατά την πρώτη επίσκεψή του σε αυτήν –ο οποίος είπε ότι του θύμισε το Λίβερπουλ– μου έδωσε αφορμή για το πρώτο σκέλος του υπότιτλου του βιβλίου. Ένα άλλο κίνητρο, ίσως το πιο ελκυστικό, ήταν να ερευνηθεί πώς βίωσαν οι Ερμουπολίτες την παρακμή της πόλης τους από τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Ποιες αντιστάσεις και εναλλακτικές λύσεις πρόβαλαν, ποιες αντισταθμίσεις αναζήτησαν για να διατηρήσουν κάπως τις παλαιές ισορροπίες, όχι μόνον οικονομικές. Εδώ ξεχωρίζει η τολμηρή απόφαση μερικών κεφαλαιούχων της να ιδρύσουν μεγάλες κλωστοϋφαντουργικές μονάδες στο γύρισμα του αιώνα, να απασχολήσουν εκατοντάδες άνεργων ή υποαπασχολούμενων ανδρών και πλήθος γυναικών. Δημιουργήθηκε έτσι μια πραγματική βαμβακούπολη, που το όνομά της δόθηκε στο δεύτερο σκέλος του υπότιτλου του βιβλίου.Με τον νέο αυτόν οικονομικό προσανατολισμό η πόλη μπόρεσε να διατηρήσει μια σημαίνουσα θέση μεταξύ των μεγάλων ελληνικών επαρχιακών πόλεων. Κι εδώ η άφιξη μερικών χιλιάδων Μικρασιατών προσφύγων τόνωσε πληθυσμιακά την κοινωνία και επέτρεψε ποικίλες αλληλοσυμπληρώσεις. Από τις αρχές, ωστόσο, της δεκαετίας του 1930 η πόλη θα βιώσει και αυτή τη μεγάλη οικονομική κρίση. Στην Κατοχή θα χάσει από την πείνα περίπου το 1/3 του πληθυσμού της, ποσοστό θνησιμότητας μεγαλύτερο αναλογικά και από αυτό της Αθήνας. Η μεταπολεμική πραγματικότητα θα είναι οδυνηρή. Με δυσκολία επουλώνονται οι πληγές της ξενικής κατοχής, ενώ προστίθενται νέες λόγω του Εμφυλίου, με το τέρμα του οποίου σταματά και η αφήγηση».[Από τον πρόλογο του βιβλίου]

Ξαφνιαζόμαστε τα τελευταία χρόνια όποτε συνειδητοποιούμε την απήχηση που εξακολουθούν να έχουν σε ολοένα και περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες οι φυλετικές θεωρίες και οι ρατσιστικές αντιλήψεις. Οι ιδέες που ταξινομούν τις ανθρώπινες ομάδες σε φυλές σύμφωνα με τα εξωτερικά τους φυσικά χαρακτηριστικά, και τις ιεραρχούν ανάγοντας τα χαρακτηριστικά αυτά σε διανοητική ικανότητα, πολιτισμικό επίπεδο και κοινωνική οργάνωση, είναι προϊόν του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας. Στη Δύση, επί έναν περίπου αιώνα, αποτέλεσαν απολύτως αποδεκτές και έγκυρες επιστημονικές θέσεις με τεράστια απήχηση στο ευρύ κοινό και τροφοδότησαν κρατικές πολιτικές για τη βελτίωση της φυλετικής ποιότητας σε πολλές χώρες, πριν γνωρίσουν τη διεθνή απόρριψη μετά τη σύνδεσή τους με τα εγκλήματα του ναζισμού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.Τα κείμενα του τόμου συνιστούν μια πρώτη προσπάθεια να μελετηθεί η διάχυση των φυλετικών θεωριών στην Ελλάδα και τα πολλαπλά νοήματα που παίρνει στον χρόνο η έννοια της φυλής: Ιχνηλατούν εξίσου τις διαδρομές μέσα από τις οποίες διαδόθηκαν οι φυλετικές θεωρίες όσο και τις προσαρμογές τους στα ελληνικά ζητούμενα, από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα· δείχνουν πώς οι φυλετικές θεωρίες επέδρασαν στη διαμόρφωση νέων εξειδικεύσεων στο ελληνικό πανεπιστήμιο, τροφοδότησαν επιστημονικές και επαγγελματικές αντιπαραθέσεις και στήριξαν επιστημονικές προτάσεις για την υιοθέτηση ευγονικών πολιτικών· διερευνούν πώς ενσωματώνονται φυλετικές θεωρίες ή εκλαϊκευτικές εκδοχές τους σε πολιτικές ιδεολογίες κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα και πώς χρησιμοποιούνται στην προώθηση εθνικών πολιτικών· ανιχνεύουν επίσης στοιχεία της διάχυσης των φυλετικών θεωριών σε λογοτεχνικά κείμενα ή σε κριτικούς, ιστορικούς και θεωρητικούς της τέχνης· τέλος, εξετάζουν επιβιώσεις των φυλετικών θεωριών σε σημερινές εκδοχές της διαπλοκής του εθνικισμού με τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό, όπως αποτυπώνονται στον νομικό, επιστημονικό, λαϊκιστικό ή θρησκευτικό λόγο.

Το εγχειρίδιο "Μαθαίνουμε Eλληνικά: Ακόμα καλύτερα!" Απευθύνεται σε ενήλικους σπουδαστές της Νέας Ελληνικής ως δεύτερης / ξένης γλώσσας. Ειδικότερα, προορίζεται για όσους έχουν ολοκληρώσει το Α’ επίπεδο Eλληνομάθειας (Εισαγωγικό, σύμφωνα με το "Αναλυτικό Πρόγραμμα για τη Διδασκαλία της Νέας Ελληνικής ως Ξένης Γλώσσας σε Ενηλίκους, 1998") ή έχουν αποκτήσει βασικές γνώσεις της Ελληνικής χωρίς συστηματική διδασκαλία.Στόχος του βιβλίου είναι να βοηθήσει τους σπουδαστές να ανταποκριθούν επαρκώς τόσο σε ποικίλες επικοινωνιακές περιστάσεις που συνδέονται άμεσα με την καθημερινή ζωή όσο και στις απαιτήσεις των εξετάσεων Eλληνομάθειας του επιπέδου Επάρκειας.Η προσέγγιση είναι κειμενοκεντρική: τα γραμματικά φαινόμενα και το λεξιλόγιο διδάσκονται με επικοινωνιακό τρόπο μέσα από κείμενα, καθώς αρχικός και τελικός στόχος είναι η κατανόηση και η παραγωγή κειμένων από τους σπουδαστές. Το βιβλίο καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και κειμενικών ειδών, σύμφωνα πάντα με τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των σπουδαστών, προκειμένου να τους εμπλέξει στη μαθησιακή διαδικασία με ευχάριστο και δημιουργικό τρόπο.Οι λύσεις των ασκήσεων και η μεταγραφή των κειμένων για την ακουστική κατανόηση είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα των εκδόσεων Κέδρος: www.kedros.gr/ellinika.pdf

Τί είδους άνθρωποι ήταν αυτοί που δημιούργησαν τα μαθηματικά, από τους αρχαίους Έλληνες έως τον Poincare; Mε έμφαση στην προσωπικότητα των μεγάλων αυτών μαθηματικών, με γλαφυρότατες αναφορές στο πνεύμα της κάθε εποχής και στο κοινωνικό, πολιτικό, φιλοσοφικό ή θρησκευτικό πλαίσιο στο οποίο γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν οι μεγάλες μαθηματικές ιδέες, άλλοτε με την ενθάρρυνση, συχνότερα όμως με την εχθρότητα ή η στενοκεφαλιά αυτού του κοινωνικού περιγύρου, στο βιβλίο παρουσιάζονται, εν είδει μυθιστορηματικής βιογραφίας, με πολύ χιούμορ, σαρκασμό συχνά, αλλά με το σπινθηροβόλο πάντα πνεύμα του συγγραφέα, τα επιτεύγματα της μαθηματικής επιστήμης. Oι μεγάλοι μαθηματικοί έχουν παίξει έναν ρόλο στην εξέλιξη της επιστήμης συγκρίσιμο με εκείνον που έπαιξαν οι φιλόσοφοι και οι φυσικοί επιστήμονες. Ωστόσο, οι βασικές ιδέες με τις οποίες έχουν υφανθεί τα μαθηματικά είναι απλές, όμορφες, και μέσα στα πλαίσια κατανόησης κάθε ανθρώπου που διαθέτει μια μέση νοημοσύνη. Mέσα από αυτό το ευχάριστο και πνευματώδες βιβλίο, ο αναγνώστης θα αποκτήσει μια γνώση πολύτιμη, αλλά και μια εμπειρία μοναδική για τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται οι επιστήμες, με γνώμονα τη ζωή των δημιουργών τους.

Γίντιν, Επένα, Κούρτοπ, Λέτι, Νγκανάσαν, Ρότοκας, Σιριόνο… Αυτές είναι μόνο λίγες από τις 7.000 γλώσσες που μιλιούνται αυτή τη στιγμή ανά την υφήλιο. Στη συντριπτική τους πλειονότητα, οι γλώσσες αυτές είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό. Αποτελούν, όμως, μαζί με τις πιο γνώριμες σ’ εμάς Γερμανική, Αγγλική, Γαλλική, αλλά και τη μητρική μας Ελληνική, το «υλικό» για τη μελέτη του γλωσσολογικού κλάδου της Τυπολογίας, ο οποίος ασχολείται με τη συλλογή δεδομένων από πλήθος γλωσσών, τη σύγκριση και την κατηγοριοποίησή τους με βάση τα δομικά τους χαρακτηριστικά, αποσκοπώντας στην ανεύρεση κοινών σχημάτων. Το παρόν έργο είναι το πρώτο ελληνόγλωσσο εγχειρίδιο αφιερωμένο στον κλάδο της Τυπολογίας. Αρχικά το εγχειρίδιο επιδιώκει να εισαγάγει τον αναγνώστη στις αρχές, τις μεθόδους, τις θεωρητικές σχολές και τα ερευνητικά εργαλεία της τυπολογικής μελέτης. Στη συνέχεια διερευνά ενδιαφέροντα φαινόμενα σε όλα τα γλωσσικά επίπεδα (μορφολογία, σύνταξη, φωνολογία, σημασιολογία) περιγράφοντας και αναλύοντας πλήθος εμπειρικών δεδομένων σε μεγάλο εύρος γλωσσών. Κατόπιν επιχειρεί μια συνοπτική επισκόπηση της Ελληνικής από τυπολογική σκοπιά και καταλήγει με μια σύντομη εξερεύνηση της διάδρασης της Τυπολογίας με άλλους γλωσσολογικούς κλάδους (π.χ. Ψυχογλωσσολογία), αλλά και διαφορετικές επιστήμες όπως η Γενετική. Το βιβλίο φιλοδοξεί να είναι κάτι παραπάνω από ένα τυπικό εγχειρίδιο. Μολονότι απευθύνεται πρωτίστως σε φοιτητές και ειδικούς στη γλωσσολογία —καθώς η πλήρης κατανόησή του απαιτεί κάποιες εξειδικευμένες γνώσεις—, στο αναγνωστικό του κοινό συμπεριλαμβάνει όλους εκείνους που αγαπούν και ενδιαφέρονται για τη γλώσσα, που εκτιμούν τη γλωσσική ποικιλομορφία και επιθυμούν να μάθουν περισσότερα γι’ αυτή, που θέλουν να κατανοήσουν γιατί όλες οι γλώσσες είναι ισάξιες μεταξύ τους και εντέλει εξίσου άξιες μελέτης.

Το Ζάππειο Παρθεναγωγείο ιδρύθηκε το 1875. Από το πρώτο έτος λειτούργησε με νηπιαγωγείο, τετρατάξιο δημοτικό και διτάξιο γυμνάσιο. Το 1885 στεγάστηκε στο ιδιόκτητο μέγαρο, δώρημα του μεγάλου ευεργέτη Κωνσταντίνου Ζάππα. Δημιούργησε τμήματα όπως οικοτροφείο, διδασκαλείο, μεταγυμνασιακή τάξη, τη "Νηπιαγωγική", μονοτάξιο επαγγελματικό τμήμα, δεκατάξιο ανεξάρτητο τμήμα γαλλικών. Το επίπεδο εκπαίδευσής του θεωρείται ισότιμο του Αρσακείου και πρότυπων δημόσιων διδασκαλείων της Ελλάδας. Το 1999 έγινε μικτό και το 2004 έδωσε τους πρώτους άρρενες αποφοίτους του, φυσικά έχασε τον τίτλο του Παρθεναγωγείου. Από την ίδρυσή του έως και σήμερα αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες και κατόρθωσε να επιζήσει. Όταν η Σχολή πέρασε στο καθεστώς που όριζε το νεοϊδρυθέν κεμαλικό κράτος, έκλεισε τα διάφορα τμήματά του. Το νηπιαγωγείο ανέστειλε τη λειτουργία του το 1925 και επανιδρύθηκε το 1953. Το παρόν πόνημα πραγματεύεται κυρίως την περίοδο '53- '84 που αφορά το νηπιαγωγείο με σύντομη αναφορά στο παρελθόν και το παρόν του τμήματος. Με την ευχή το Ζάππειο να συνεχίσει ως ολοκληρωμένο εκπαιδευτήριο την πολύχρονη πορεία του με όλες τις βαθμίδες.

Το βιβλίο αποτελεί τον Β' τόμο της σειράς Κωνσταντινουπολίτικη Προσωπογραφία και περιλαμβάνει τη συνέχεια των προφορικών μαρτυριών των Ρωμιών της Πόλης. Οι πολύτιμες και ειλικρινείς καταθέσεις των βιωμάτων τους επιχειρούν την ιχνηλάτηση του "προφίλ" του Ρωμιού του 21ου αιώνα. Ενός αιώνα ραγδαίων κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων μέσα στον οποίο καλούνται οι λιγοστοί άνθρωποι της Πόλης να δραστηριοποιηθούν και να αγωνιστούν για τη διαφύλαξη της ταυτότητας και οντότητάς τους σε όλα τα επίπεδα ζωής. Οι συνεντεύξεις δημοσιεύονται από το 2013, στο πολυπολιτισμικό περιοδικό της Πόλης, PAROS-ΦΑΡΟΣ και στην εφημερίδα ο Πολίτης των Αθηνών.

Ενώ τα φρούτα και τα λαχανικά της Φρουτοπίας, μεταμορφώνονται σε αδίστακτους μανάβηδες, ενώ ο κυνηγός ταλέντων από το Άλφα Κενταύρου οδηγεί τη Μάτα την Ντομάτα σε μια εφιαλτική παγίδα, ενώ στους δρόμους της Φρουτοπίας εκτυλίσσονται ανελέητες καταδιώξεις και απίστευτες σκηνές χάους, o δαιμόνιος δημοσιογράφος Πίκος Απίκος, ύπουλα υπνωτισμένος από αυτούς που θεωρούσε φίλους, έχει πέσει σε βαθύ λήθαργο και κοιμάται του καλού καιρού. Κάποιος πρέπει να τον ξυπνήσει, αλλά ποιος; Περιλαμβάνει τα τεύχη: 27, Οι δύο μασκοφόροι 28. Το σάντουιτς του τρόμου 29. Οι Κένταυροι του Κρόνου 30. Ήταν όλοι τους μανάβηδες 31. Το κουτάλι της γαβάθας 32. Ο άσος των μεταμφιέσεων

"Εξωοικονομικές" όψεις της κρίσης: όπως στην κοινωνία, τη δημοκρατία και το πολιτικό σύστημα, την τέχνη και τον πολιτισμό. Το πολλαπλό χρέος της αριστεράς. Από το "μπούνκερ" του μετρό της Πλατείας Συντάγματος στο "μπούνκερ" της Βουλής, καθώς τρόικα, κυβέρνηση και ΣΙΑ εφορμούν για να "μεταρρυθμίσουν την κόλαση" της Ελληνικής κοινωνίας. Αριστερά και τέχνη. Τέχνη και πολιτική. Ο ρωσικός μοντερνισμός και η καλλιτεχνική πρωτοπορία στη σφαίρα της πιο δημιουργικής συνάντησης στην ιστορία του κόσμου τέχνης και πολιτικής, θεωρίας και πράξης, καλλιτεχνών και κοινωνίας την πρώτη δεκαπενταετία από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Μετά το Μάη του 68: Η πικρή ιστορία της σχέσης της αριστεράς με τη μετανεωτερικότητα. Από τις θεωρίες "τέλους της ιστορίας" μέχρι τις καταλήψεις ως μορφή πάλης σήμερα: Το φορτίο των αξιών την εποχή της παγκοσμιοποίησης. Πολιτισμός και ανάπτυξη την περίοδο της μεταμοντέρνας "πολιτισμικής συνείδησης" του ύστερου καπιταλισμού. Ο θάνατος του Μπρεχτ: 50 χρόνια πολύ νωρίς. Μπρεχτ-μοντάζ. Η αντίληψη για το διδακτικό στοιχείο στα έργα του Μπρεχτ στη σύγχρονη Ελλάδα ως "προπαγάνδα". Ο καταποντισμός του εγωιστή Γιόχαν Φάτσερ-μήτρα για τα διδακτικά θεατρικά έργα του Μπρεχτ, οι ιστορίες του νεαρού Μπερτ Μπρεχτ, η τελευταία παράσταση του Μέτρου στο Βερολίνο και της Εξαίρεσης και του κανόνα στην Αθήνα "πιασμένες" στην εκκρεμή κίνηση μεταξύ αλληγορίας και ιστορίας. Θέατρο για την κοινωνική αλλαγή. Η νεαρή Ρόζα Λούξεμπουργκ απαντάει στον Έντουαρντ Μπερνστάιν στο φόντο της σημερινής πάλης ενάντια στην ερήμωση της ελληνικής κοινωνίας και ο Μπρεχτ θέτει ερωτήματα χωρίς απαντήσεις προκειμένου ο εργαζόμενος άνθρωπος να μπορέσει να συλλάβει τον εαυτό του - και η αριστερά, τον δικό της - και πάλι ως δρον κοινωνικό υποκείμενο, δημιουργό κι όχι υποχείριο της ιστορίας.Αυτά και άλλα θέματα τέχνης, πολιτισμού και πολιτικής περνούν μέσα απ' τις σελίδες του τελευταίου βιβλίου της Νάντιας Βαλαβάνη, γραμμένο για ένα αναγνωστικό κοινό όχι "ειδικών", αλλά "καλλιτεχνών της πράξης": σκεπτόμενων και αγωνιζόμενων ανθρώπων. Και όλα συμπλέκονται με ένα κεντρικό ερώτημα: Μπορεί να υπάρξει αριστερά ή και "πολιτισμένη" κοινωνία στο μέλλον χωρίς μια πολιτιστική επανάσταση σήμερα; Στη σύγχρονη σκοτεινή εποχή, πριν απ' όλους τους άλλους εμείς στην Ελλάδα, μπορούμε να βρεθούμε πίσω από τη γραμμή πάλης που πρόταξαν οι εξαθλιωμένες εργάτριες ιματισμού στο Λόρενς της Μασαχουσέτης ένα αιώνα πριν με την απαίτηση "θέλουμε ψωμί, αλλά θέλουμε και τριαντάφυλλα"; Ο κόσμος, βλέπετε, δεν άλλαξε ποτέ παλεύοντας για απλή επιβίωση...

Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΡ. ΚΑΜΠΟΥΡΟΓΛΟΥ (1852-1942) αναγνωρίζεται για το ιστορικό και λαογραφικό του έργο, αφιερωμένο πρωτίστως στην Ιστορία των Αθηναίων κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Η λογοτεχνική του προσφορά, όμως, δεν είχε απασχολήσει ιδιαίτερα τη νεότερη έρευνα και πολύ λίγα γνωρίζαμε για τη σύνδεσή του με την εγχώρια θεατρική τέχνη. Η παρούσα μελέτη παρακολουθεί το σύνολο της συγγραφικής παραγωγής του Καμπούρογλου, εστιάζοντας στη συμβολή του στην ανάπτυξη του ελληνικού θεάτρου, και αποκαλύπτει πτυχές που παρέμεναν στο μεγαλύτερο μέρος τους αθέατες. Τα νέα τεκμήρια που εντοπίστηκαν κατά την έρευνα, τα αθησαύριστα χειρόγραφα, καθώς και ασχολίαστες εκδόσεις θεατρικών έργων του, φωτίζουν τη δραματουργία και τους θεωρητικούς προβληματισμούς του σε μια χρονική ακτίνα μισού αιώνα: από τους πρώτους αριστοφανικούς πειραματισμούς, στις αρχές της δεκαετίας του 1870, μέχρι τις ιδεολογικές αναζητήσεις στα ύστερα χρόνια του Μεσοπολέμου. Ο συγγραφέας δεν αναλαμβάνει ηγετική ευθύνη για τη στερέωση της εγχώριας θεατρικής τέχνης, αλλά βρίσκεται σταθερά ανάμεσα στους συνοδοιπόρους που έχουν αυτόν τον προορισμό. Αποφεύγει τις κακοτοπιές που οδήγησαν τον πατέρα του, τον Κωνσταντινουπολίτη Γρηγόριο Δ. Καμπούρογλου, στη χρεοκοπία και τον διασυρμό, όταν αποπειράθηκε να ιδρύσει Εθνικό Θέατρο στην Ελλάδα, λίγο μετά τα μέσα του 19ου αιώνα. Ο Δημήτριος διασταυρώνει την εγχώρια δραματουργία με την παράδοση, ακόμα και στην κωμωδία, ενώ συνδέει το βιωματικό λαογραφικό υλικό, τη βιβλιογραφική καθώς και την επιτόπια ιστορική έρευνα με τη σκηνική πράξη. Δείχνει από πολύ νωρίς ιδιαίτερη μέριμνα για τη σκηνική γλώσσα, επιμένοντας πως, όχι μόνον η κωμωδία, αλλά και το δράμα πρέπει να γράφεται στη μοναδική καθομιλουμένη, τη γλώσσα των λαϊκών παραμυθιών. Οι λεπτομερείς σημειώσεις του που αφορούν τη σκηνική παρουσία των δραμάτων του, στην κατεύθυνση της αναζήτησης ιστορικής πιστότητας, αποκαλύπτουν έναν δραματουργό που καλλιεργεί το σχεδόν παρθένο έδαφος της εγχώριας σκηνογραφίας και φτάνει στη διόλου αυτονόητη, για την εποχή του, διαπίστωση πως «δράμα είνε εκείνον το οποίον παριστάνει και όχι εκείνον το οποίον διαβάζεται μετ’ ενθουσιασμού».

Τα Principia Ethica αποτελούν ορόσημο στην ιστορία της ηθικής φιλοσοφίας. Δημοσιευμένο το 1903, το κείμενο του Moore έθεσε το πλαίσιο εντός του οποίου αναπτύχθηκε αναλυτικά η φιλοσοφική σκέψη κατά τον 20ό αιώνα. Η πρωτοτυπία του έργου δεν έγκειται μόνο στην εισαγωγή ιδεών που θα επηρεάσουν την εξέλιξη των ηθικών αντιλήψεων, των κοινωνικών επιστημών, της λογοτεχνικής πρωτοπορίας και της αισθητικής θεωρίας, αλλά και στην καινοφανή μέθοδο με την οποία προσεγγίζει θεμελιώδη ζητήματα της ανθρώπινης σκέψης. Στα Principia Ethica τίθεται σε εφαρμογή μια νέα άποψη για τον τρόπο άσκησης του φιλοσοφείν, η οποία θα καθορίσει, σε μεγάλο βαθμό, την ανάπτυξη πολλών κλάδων της σύγχρονης έρευνας: η αναλυτική φιλοσοφία, όπως τη συνέλαβε ο Moore, εκκινεί από την διασάφηση του νοήματος των όσων λέμε, με σκοπό να φωτίσει τις συχνά άρρητες προϋποθέσεις των όσων πράττουμε. Οι σημαντικότερες ηθικές θεωρήσεις, από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη έως τον Kant και τον Mill, τίθενται από τον Moore σε κριτικό έλεγχο, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τη γονιμότητά τους για την κατανόηση των ηθικών φαινομένων. Μέσα από την εξαντλητική πραγμάτευση της έννοιας του καλού, της σημασίας της ηδονής, της σχέσης του καθήκοντος με την αρετή, της αξίας των διαπροσωπικών σχέσεων και της εμπειρίας της τέχνης, τα Principia Ethica θα θέσουν τους όρους με τους οποίους αρθρώνονται μέχρι τις μέρες μας κάποιες από τις μείζονες διαμάχες της φιλοσοφίας. Η έκδοση περιλαμβάνει επίμετρο όπου αναλύεται το κεντρικό επιχείρημα της ηθικής σκέψης του Moore και ανασυγκροτούνται οι κυριότερες κριτικές προσεγγίσεις στα Principia Ethica. Παρέχονται επίσης διευκρινίσεις όρων και εννοιών, καθώς και σύντομες ερμηνευτικές παρατηρήσεις ή παραπομπές σε εργασίες που εστιάζουν σε επιμέρους σημεία της επιχειρηματολογίας του Moore. Η έκδοση συμπληρώνεται με εκτεταμένη διεθνή βιβλιογραφία.

Ως ένα από τα πιο μαγνητικά είδωλα της σύγχρονης ποπ κουλτούρας, ο David Bowie σαγήνευσε γενιές θαυμαστών με την αντισυμβατική περσόνα του. Ενώ η κληρονομιά του Bowie σαν μουσικού είναι αξιοσημείωτη και υπερβαίνει τα είδη, σαν περφόρμερ του θεάματος υπερέβη τη θεατρικότητα της σκηνής με την ψυχεδελική αισθητική του, την υπερφυσική εικόνα του και τον τρόπο να αιωρείται στα όρια του σουρεαλιστικού. Το graphic novel που κρατάτε εξιστορεί την άνοδο της καριέρας του David Bowie από την αφάνεια στη φήμη, καθώς και την άνοδο και πτώση του Ziggy Stardust, του ιστορικού alter ego του Bowie. Ο Ziggy συνοδεύει τον Bowie στη μετ’ εμποδίων πορεία του προς την κορυφή, αλλά όταν οι Spiders from Mars τελικά διαλυθούν και ο Bowie φεύγει από το Λονδίνο για μια νομαδική ζωή στο εξωτερικό, πρέπει να αφήσει πίσω του την περσόνα του Ziggy και να ξεκουραστεί για τα καλά. Το τέλος του Ziggy αλλάζει τελικά όχι μόνο τον Bowie αλλά και τον ίδιο τον κόσμο. Αυτή η εικονογραφημένη βιογραφία αφηγείται την ιστορία ενός από τους πιο διάσημους και αγαπημένους μουσικούς όπως ποτέ δεν έχει ξαναγίνει, με graphic αφηγήσεις του μπεστ-σέλερ καλλιτέχνη των New York Times Mike Allred και του αναγνωρισμένου από τους κριτικούς συγγραφέα Steve Horton.

Τον είχαν φωνάξει πριν από τον Αλιόσα, μα ο κλητήρας είπε στον πρόεδρο, ότι είχε αρρωστήσει, ξαφνικά, και θα ερχόταν μόλις αισθανόταν καλύτερα. Κανείς δεν έδωσε σημασία, και όταν ήρθε κανείς δεν τον πρόσεξε. Οι δυο γυναίκες, που ήταν και οι κυριώτεροι μάρτυρες είχαν ακουστεί, κι η περιέργεια είχε λιγοστέψει. Τίποτα το ενδιαφέρον δεν περίμεναν να γίνει. Ο Ιβάν είχε ένα παράξενο ύφος, δεν κοίταξε κανένα και προχωρούσε με το κεφάλι σκυφτό. Έδειχνε πολύ άρρωστος και ήταν ντυμένος πολύ σοβαρά. Κοίταξε γύρω του ταραγμένα. Ο Αλιόσα έβαλε μια φωνή μα κανείς δεν του 'δωσε σημασία. Ο πρόεδρος είπε στον Ιβάν ότι δεν μπορούσε να ορκιστεί, κι ότι μπορούσε ν' απαντήσει σ' ότι ερωτήσεις ήθελε, μα έπρεπε να πει την αλήθεια. Ο Ιβάν τον άκουγε με ύφος χαμένο και σαν τελείωσε, έβαλε τα γέλια.

Το παρόν εκπαιδευτικό εγχειρίδιο παρουσιάζει έναν απλό, πρακτικό και ιδιαίτερα κατανοητό τρόπο διδασκαλίας και μελέτης της αρχαίας ελληνικής γραμματικής, προσφέροντας στους καθηγητές πλούσιο διδακτικό υλικό και στους μαθητές τη δυνατότητα εξάσκησης και εξοικείωσης με τους γραμματικούς κανόνες. Στο α΄ μέρος γίνεται μία συνοπτική παρουσίαση της θεωρίας της αρχαίας ελληνικής γραμματικής σε εποπτικούς πίνακες. Ακολουθούν, στο β΄ και γ΄ μέρος, ασκήσεις σύμφωνα με το πρόγραμμα αξιολόγησης του Υπουργείου Παιδείας (μετασχηματισμού τύπων και συμπλήρωσης κενών) και, στο δ΄ μέρος, ασκήσεις ειλημμένες από κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.Στο ε΄ μέρος παρατίθενται τα κείμενα των πανελλαδικών εξετάσεων της τελευταίας δεκαετίας με έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης· με αφορμή τους ζητούμενους τύπους γραμματικής δίνονται παρατηρήσεις ανακεφαλαιωτικές της θεωρίας που συμβάλλουν στην επανάληψη και την αφομοίωση της ύλης από τον μαθητή. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει συγκεντρωτικός πίνακας με τους ρηματικούς και ονοματικούς τύπους που έχουν ζητηθεί στις πανελλήνιες εξετάσεις.Το CD-ROM που συνοδεύει το βιβλίο περιέχει: α) τους αρχικούς χρόνους βασικών ρημάτων της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, β) τις απαντήσεις των ασκήσεων και γ) πρόσθετες διαδραστικές ασκήσεις πολλαπλής επιλογής, αξιοποιώντας τις δυνατότητες των Νέων Τεχνολογιών.

Μια ιπτάμενη σβούρα, ένας μαύρος πάνθηρας, ένας μυστηριώδης μασκοφόρος, μια κορόνα που δεν ανήκει ούτε σε Πρίγκιπα, ούτε σε Βασιλιά, κι ένα μπρελόκ με 12 αντικλείδια οδηγούν τον πανδαιμόνιο δημοσιογράφο Πίκο Απίκο ξανά στην ονειρεμένη ΦΡΟΥΤΟΠΙΑ. Περιλαμβάνει τα τεύχη: 8. Ο ζόρικος δεσμοφύλακας 9. Ο μανάβης και η σοπράνο 10. Η επιδρομή των καραβίδων 11. Η απαγωγή της Μαρουλίτας 12. Το κλεμμένο ξυπνητήρι 13. Η τελική αναμέτρηση 14. Τα σπάνια καρεκλοπόδαρα

Για ποιο λόγο τα φρούτα της Φρουτοπίας συγκεντρώνουν βιαστικά πενήντα μπανιέρες και εκατό χιλιάδες καραμούζες; Τι αναπάντεχες περιπέτειες προμηνύει η απατηλή ιπτάμενη σβούρα; Αληθεύει η θεωρία ότι η Γη είναι στρογγυλή τις Κυριακές και τετράγωνη τις καθημερινές; Ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Πίκος Απίκος είναι αποφασισμένος να σηκώσει το σκοτεινό πέπλο που καλύπτει αυτά και χιλιάδες ακόμα μυστήρια αψηφώντας, όπως πάντα, ολέθριες απειλές και αποτρόπαιους κινδύνους. Περιλαμβάνει τα τεύχη: 15. Το Πικραμύγδαλο και η Γλυκοπατάτα 16. Ο παππούς του κουρέα 17. Ένα βαρέλι χωρίς βαρίδια 18. Η ιπτάμενη σβούρα 19. Ο θανάσιμος κίνδυνος 20. Ο οφθαλμαπατεώνας

Μια άγρια καταδίωξη, μια παράτολμη απόδραση και ένας ακατάληπτος χρησμός δοκιμάζουν τη μοίρα των φρούτων της θρυλικής Φρουτοπίας. Θα καταφέρει η Μάτα η Ντομάτα να ξεφύγει από τους αμείλικτους μετόχους της Πελτε-πλίτς ή θα καταντήσει ντοματοπελτές; Τι καταχθόνιους κινδύνους θα αντιμετωπίσουν οι τρεις φυλακισμένες που δραπετεύουν από το ζοφερό κελί τους; Τι νόημα κρύβει ο απόκρυφος, τρίτος χρησμός για την κορόνα που δεν ανήκει ούτε σε πρίγκιπα, ούτε σε βασιλιά και το μπρελόκ με τα δώδεκα αντικλείδια; Και σε ποιο άγνωστο μέρος καραδοκεί ένας φονικός μαύρος πάνθηρας; Περιλαμβάνει τα τεύχη: 33. Ο τρίτος χρησμός 34. Η γειτονιά με τους σκουπιδοτενεκέδες 35. Η σφεντόνα με το μπρίκι 36. Η πιο ύπουλη παγίδα 37. Ο μαύρος πάνθηρας 38. Καταδίωξη στο φεγγαρόφωτο

Το νέο Συντακτικό της αρχαίας ελληνικής διακρίνεται για την πληρότητά του και δίνει λύσει σε κάθε συντακτικό φαινόμενο υποδεικνύοντας τη σωστή θέση σε απορίες και αμφισβητήσεις που δημιουργούνται.

Για την εξελικτική θεωρία έχουν εκδοθεί εξαιρετικά βιβλία, στα οποία παρατίθενται στέρεα επιχειρήματα και στοιχεία που δείχνουν όχι μόνον ότι η εξέλιξη έχει καθορίσει τη μορφή της ζωής στον πλανήτη μας, αλλά και ότι συνιστά την καλύτερη μέχρι τώρα επιστημονική εξήγηση για την προέλευση κάθε βιολογικού φαινομένου. Τότε λοιπόν, γιατί μαίνονται οι δημόσιες διαμάχες σχετικά με την εξέλιξη;Ο Κώστας Καμπουράκης υποστηρίζει πως η ιδέα της εξέλιξης αντίκειται ψυχολογικά στη διαίσθησή μας, συνεπώς δεν μπορούν εύκολα να την κατανοήσουν όλοι οι άνθρωποι. Επιπλέον, επισημαίνει ότι η εξελικτική θεωρία, όπως και κάθε επιστημονική θεωρία, είναι ένα μέσο για να καταλάβουμε τον φυσικό κόσμο, ότι υπόκειται στον επιστημονικό έλεγχο κι ότι είναι λάθος να την υιοθετούμε δογματικά.Στο βιβλίο αναπτύσσονται όλες οι πτυχές της εξελικτικής θεωρίας, και ιδίως εκείνες που μας ξενίζουν, αναλύονται τα εννοιολογικά εμπόδια που δυσκολεύουν την κατανόησή της και εξετάζονται διεξοδικά οι σχέσεις της με τη θρησκεία. Όπως τονίζει ο συγγραφέας, η ανθρώπινη ζωή δεν έχει κανέναν εγγενή σκοπό και η κατανόηση της εξελικτικής θεωρίας μπορεί να μας ελευθερώσει απ’ τη μοιρολατρία και να μας επιτρέψει να καταλάβουμε τον φυσικό κόσμο γύρω μας. Κατόπιν μπορούμε να δώσουμε νόημα στη ζωή μας, μέσω της θρησκείας, της φιλοσοφίας, της τέχνης ή όπως αλλιώς θέλουμε.

Γνωρίζουμε ότι το Σύμπαν διαστέλλεται, όμως οι θεωρίες σχετικά με το μέλλον του είναι αμφιλεγόμενες. Άραγε, θα συνεχίσει να υπάρχει ή θα εξαφανιστεί;Η μοίρα του εξαρτάται από την ποσότητα και τις ιδιότητες της ύλης που περιέχει. Δηλαδή, προκειμένου να αποφανθούμε για το μέλλον του Σύμπαντος, πρέπει πρώτα να το... ζυγίσουμε! Εξαιρετικά αποκαρδιωτική προοπτική. Παρ' όλα αυτά, οι προσπάθειες έχουν ήδη αποκαλύψει μια μεγάλη έκπληξη: υπάρχουν πολύ περισσότερα "εκεί έξω" από όσα μπορούν να ανιχνεύσουν τα τηλεσκόπια. Μια αόρατη "ουσία" μεταβάλλει δραματικά το βάρος του Σύμπαντος και επηρεάζει τη συμπεριφορά του. Άραγε, πρόκειται για την "Πεμπτουσία" του Αριστοτέλη; Πού κρύβεται αυτή η "σκοτεινή ύλη";Ο φυσικός Λόρενς Κράους παρουσιάζει την πιο εκπληκτική ανακάλυψη του αιώνα μας: οι διακυμάνσεις του κβαντικού κενού παράγουν ενέργεια. Στα μήκη και τα πλάτη της διαγαλαξιακής αβύσσου, η ενέργεια πολλαπλασιάζεται, διαμορφώνει ανάλογα τη βαρύτητα και καθορίζει τη μοίρα του Σύμπαντος. Ο κενός χώρος είναι ο δημιουργός μιας απόκοσμης ενέργειας, διαχειρίζεται τη μάζα και δρομολογεί την Κοσμική εξέλιξη.

Ποια είναι η θέση της λογοτεχνίας στη συγκρότηση της εθνικής ταυτότητας; Ποιο ρόλο διαδραμάτισε η λογοτεχνία στη διαμόρφωση της εθνικής συνείδησης του νεότερου Ελληνισμού; Σε ποιο βαθμό η σημερινή νεοελληνική συνείδηση βασίζεται σε παλαιότερες εξελίξεις που ανάγονται στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία ή και στα πρώτα μεταβυζαντινά χρόνια; Πώς αντιμετώπιζαν τα ζητήματα αυτά οι Έλληνες λογοτέχνες μετά τη συγκρότηση του νεότερου ελληνικού κράτους, κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα;Οι μελέτες του βιβλίου πραγματεύονται το επίμαχο ζήτημα των απαρχών της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας και τις νεωτερικές τάσεις που χαρακτηρίζουν τη λογοτεχνική παραγωγή από τον 12ο ώς τις αρχές του 17ου αιώνα• εξετάζουν τη διαμόρφωση και την εμπέδωση της εθνικής συνείδησης από τη συγκρότηση του έθνους-κράτους ώς τα τέλη του 19ου αιώνα, και αναλύουν λογοτεχνικά κείμενα του 20ού αιώνα σε σχέση με τον γενικότερο προβληματισμό που διατρέχει όλο το βιβλίο, ο οποίος συνοψίζεται στη φράση ενός ήρωα του μυθιστορήματος Αργώ του Γιώργου Θεοτοκά: «Εγώ, κύριοι, πιστεύω στην ιδέα του έθνους».

Θλιβερή πορεία σε αναζήτηση της θάλασσας απελπισμένων Ελλήνων και άλλων χριστιανών, κατοίκων της κεντρικής Μικράς Ασίας, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή.

Ποια ήταν η σχέση των νέων στην Ελλάδα της Δικτατορίας με την κουλτούρα της διαμαρτυρίας του Μάη του ’68; Σε ποιο βαθμό ήταν σε επαφή με τον πολιτικό ριζοσπαστισμό, αλλά και με τη μαζική κουλτούρα της εποχής, ή αλλιώς με "τα παιδιά του Μαρξ και της Κόκα Κόλα";Αυτή η μελέτη ανιχνεύει τις πολιτισμικές ροές και τη διάδραση ανάμεσα στις διεθνείς και τις τοπικές διαστάσεις του ελληνικού φοιτητικού κινήματος στη "μακρά" δεκαετία του εξήντα, υπογραμμίζοντας τη σχέση του με τα κινήματα αμφισβήτησης στο εξωτερικό. Παρουσιάζει διεξοδικά τη νεανική έκρηξη της "Γενιάς του Ζήτα", τη δράση των παράνομων οργανώσεων ενάντια στο καθεστώς των Συνταγματαρχών και τη μαζική φοιτητική κινητοποίηση στις αρχές του ’70. Αναλύει πώς "τα παιδιά της Δικτατορίας", κινούμενα στο μεταίχμιο μεταξύ πρωτοπορίας και παράδοσης, αξιοποίησαν τα κενά και τις ασυνέχειες του αυταρχικού καθεστώτος, συνδιαμορφώνο ντας το αριστερό παράδειγμα της εποχής, συχνά σε αντίθεση με την κοινωνική τους προέλευση. Το βιβλίο περιγράφει τις διαδικασίες με τις οποίες ο πολιτισμός συνυφάνθηκε με την πολιτική - δημιουργώντας ένα νέο "τρόπο ζωής", όπου το όραμα μιας ευρύτερης πολιτικής αλλαγής συνδυαζόταν με το μετασχηματισμό της καθημερινής πραγματικότητας. Έτσι, χαρτογραφεί την πορεία προς την εξέγερση του Πολυτεχνείου, εντάσσοντας για πρώτη φορά την ελληνική περίπτωση στο ευρύτερο πλαίσιο των σίξτις. Kαταδεικνύει επίσης -χωρίς να εξωραΐζει- πώς, σε αντίθεση με την πρόσφατη δαιμονοποίησή της, η περίφημη "Γενιά του Πολυτεχνείου" αναδείχτηκε σε βασικό φορέα εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Καίρια συμβολή της μελέτης είναι η ανάλυση της μνήμης των γεγονότων αυτών μέσα από την προσωπική μικροϊστορία και τη βιωμένη εμπειρία των πρωταγωνιστών τους, η οποία αναδεικνύει τον κομβικό ρόλο που κατέχει το παρελθόν στο σήμερα.

Ένα καταπληκτικό έγχρωμο βιβλίο - λεύκωμα του Νίκου Α. Ζώρη με τίτλο «Ολυμπιακός – 98 χρόνια θρυλικής ιστορίας! (1925-2023)», το οποίο περιλαμβάνει την ιστορία της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ολυμπιακού από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα. Πρόκειται για ένα βιβλίο που όμοιό του δεν έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα. Η περιήγηση αρχίζει από το 2023 και πηγαίνει πίσω στον χρόνο μέχρι το μακρινό 1925 που ιδρύθηκε ο Ολυμπιακός. Το βιβλίο περιλαμβάνει πληροφοριακά στοιχεία για τις αγωνιστικές περιόδους 98 ετών, με ιδαίτερη έμφαση στις μεγάλες νίκες της ομάδας στα ντέρμπυ του ελληνικού Πρωταθλήματος, σε τελικούς Κυπέλλου και σε ευρωπαϊκά παιχνίδια, ενώ παρατίθενται τα βιογραφικά όλων των σπουδαίων ποδοσφαιριστών που έγραψαν ιστορία στον Ολυμπιακό, αναφέρονται τα ονόματα όλων των ποδοσφαιριστών (κατ' αλφαβητική σειρά και κατά θέση), οι οποίοι φόρεσαν τη φανέλα του σε επίσημα παιχνίδια, γίνεται αναφορά στην προσφορά των σημαντικότερων Προέδρων του και σε όσους συνέβαλαν για να γραφεί αυτή η θρυλική ιστορία. Ένα βιβλίο - λεύκωμα με πλήθος φωτογραφιών, οι οποίες έχουν κρατήσει την αλήθεια και έχουν αιχμαλωτίσει τον χρόνο. Οι παλιότεροι φίλαθλοι του Ολυμπιακού θα νιώσουν συγκίνηση διαβάζοντας τη λαμπρή του ιστορία ενώ οι νεότεροι θα νιώσουν δέος για την αγαπημένη τους ομάδα, πληροφορούμενοι πολλά πράγματα και για κάποιες άλλες εποχές, τις οποίες δεν είχαν την τύχη να τις ζήσουν. Ένα βιβλίο που θα πρέπει να διαβαστεί από όλους τους φιλάθλους του Ολυμπιακού. Γιατί ο Ολυμπιακός είναι στο μυαλό κάτι μαγικό!

Στην ανά χείρας μελέτη, το κρίσιμο ζήτημα του τρόπου με τον οποίο η σύγχρονη φαινομενολογία μέσω τεσσάρων μειζόνων εκπροσώπων της αναφέρεται στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία δεν ακολουθεί τη λογική της γραμμικής ανάπτυξης φιλοσοφικών θέσεων, στο μέτρο που προκρίνει την ευθεία αναμέτρηση με την ελληνική εννοιακότητα στα πεδία της οντολογίας, της ηθικής και της πολιτικής. Γιατί, όμως, οι έννοιες προτίθενται των φιλοσοφημάτων και λειτουργούν γεφυρωτικά τόσο με την ελληνική κληρονομιά όσο και με τη σύγχρονη φαινομενολογική φιλοσοφία στις διάφορες εκδοχές της; H άσκηση της φαινομενολογικής μεθόδου διανοίγεται εδώ στην ερμηνευτική αναμέτρηση με το άλλο, αυτό που βρίσκεται σε χρονική απόσταση, αλλά και το γλωσσικά και εννοιολογικά άλλο, «το ελληνικό». Η επιλογή πέντε πρωταρχικών αρχαιοελληνικών εννοιών υπηρετεί την ερμηνευτική επιταγή της lectiodifficilior, για την οποία η φαινομενολογική φιλοσοφία στην πληθυντικότητά της σηματοδοτεί ένα ενιαίο ύφος έρευνας. Αναγκαία προϋπόθεση αυτού του εγχειρήματος είναι η αναγνώριση της συνύπαρξης δύο αντίθετων ερμηνευτικών χειρονομιών, μιας χειρονομίας ιδιοποίησης και ταυτόχρονα μιας άλλης χειρονομίας αποϊδιοποίησης σε ό,τι αφορά τον τρόπο που η σύγχρονη φαινομενολογία, σε όλες τις εκδοχές της, νοηματοδοτεί «το ελληνικό». Στην πραγματικότητα, το «να σκεφτούμε ελληνικά» είναι μια πρόκληση για τη φαινομενολογική μέθοδο, τόσο ως προς τον τρόπο που ασκείται όσο και ως προς τα όρια της διακύβευσής της. Το βέβαιο είναι ότι η εκ νέου πρόσβαση στην κλασική σκέψη αποτελεί και για τους τέσσερις φαινομενολόγους που πραγματεύεται η μελέτη ??ν αιχμή του δόρατος της επικαιρότητάς της: οι πέντε αρχαιοελληνικές έννοιες δεν είναι καθεαυτές ούτε επίκαιρες ούτε ανεπίκαιρες, καθώς είναι η άσκηση του φαινομενολογικού βλέμματος που τις καθιστά ερμηνευτικά ενεργές.

Το παρόν πόνημα αποτελεί συλλογικό τόμο με εκπαιδευτικό υλικό για την ειδική διδακτική της Βιολογίας. Το βιβλίο λειτουργεί ως βοήθημα για τους εκπαιδευτικούς και μαθητές της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αλλά και τους διδάσκοντες και φοιτητές της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που δύνανται να το αξιοποιήσουν ως σύγγραμμα με αναλυτικά παραδείγματα σχεδίων μαθήματος και διδασκαλιών Βιολογίας. Η συγγραφική ομάδα αποτελείται από φοιτητές οι οποίοι εκφράζουν την κουλτούρα της γενιάς τους στην οποία ανήκουν και οι σημερινοί μαθητές

Βάση σελοτέιπ της Scotch σε μαύρο χρώμα και δώρο 4 ταινίες σελοτέιπ 19mm x 33m. Διαστάσεις συσκευασίας: 16 x 9 x 6,5 cm