vivliopoleiopataki.gr

"Δεν ξέρω ποιος με έφερε στον κόσμο, ούτε τι είναι ο κόσμος, ούτε τις εγώ ειμί, έχω φοβερή άγνοια για τα πάντα,δεν ξέρω τι είναι το σώμα μου, οι αισθήσεις μου, η ψυχή μου κι αυτό το τμήμα του Eγώ μου που σκέπτεται τα όσα λέγω, που αναλογίζεται τα πάντα και τον εαυτό του, και τα γνωρίζει όχι περισσότερο απ' ό,τι τα υπόλοιπα. Bλέπω τις τρομακτικές διαστάσεις του διαστήματος που με περιβάλλει και βρίσκομαι δεμένος σε μια γωνιά αυτής της απεραντοσύνης, χωρίς να γνωρίζω γιατί είμαι εδώ και όχι αλλού, ούτε γιατί ο λίγος χρόνος που μου δόθηκε να ζήσω ορίστηκε σ' ετούτο και όχι σε κάποιο άλλο χρονικό σημείο μέσα σε ολόκληρη την αιωνιότητα που προηγήθηκε από μένα και σε ολόκληρην εκείνη που θα με ακολουθήσει. Δε βλέπω ολούθε πάρεξ απεραντοσύνη, που με περικλείει σαν απειροελάχιστο άτομο και σα σκιά που διαρκεί μονάχα μια στιγμή χωρίς επιστροφή. Tο μόνο που ξέρω είναι ότι πρέπει να πεθάνω σε λίγο, αλλ' αυτό που κυρίως αγνοώ είναι ο ίδιος ο θάνατος, που δεν μπορώ ν' αποφύγω".

Το λεξικό είναι γραμμένο στη δημοτική με μονοτονικό σύστημα. Το λήμμα γράφεται με έντονους χαρακτήρες. Το ίδιο ισχύει για τα παράγωγα και τις εκφράσεις που παρατίθενται. Το λήμμα αντικαθίσταται από το σύμβολο (~), όπου υπάρχουν παραδείγματα ή εκφράσεις και όπου αυτό είναι δυνατό, για λόγους οικονομίας χώρου. Η προφορά περικλείεται από αγκύλες και έχει αποδοθεί με ελληνικούς χαρακτήρες, ώστε το λεξικό να είναι πιο εύχρηστο. Έχει καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για την πιστότερη απόδοση της προφοράς. Για κάθε λήμμα υπάρχει γραμματικός χαρακτηρισμός εν συντομία (π.χ. ουσ.) Όπου είναι απαραίτητο έχουν χρησιμοποιηθεί επεξηγηματικοί όροι (π.χ. ιατρ.) Στα ουσιαστικά γράφεται ο αόριστος και ο οριστικός τύπος του ενικού και πληθυντικού αριθμού, ή μόνο του ενικού ή πληθυντικού ανάλογα π.χ. boriyan, -i -e -et. Για τα επίθετα γίνεται και ο τύπος του θηλυκού γένους π.χ. llupes, -e. Τα προταχτικά άρθρα γράφονται σε παρένθεση, π.χ. mire (I, e), afermendsh/em (i) -me (e) και διαβάζονται: i mire, e mire, I afermendshem, e afermendshme. Τα ρήματα καταχωρούνται στο πρώτο ενικό πρόσωπο του ενεστώτα και στο τρίτο για τα απρόσωπα. Στη συνέχεια γίνεται ο αόριστος και η μετοχή. Το αμετάβλητο μέρος της λέξης (θέμα) χωρίζεται με πλάγια γραμμή

Ένα δίγλωσσο βιβλίο (γαλλικά/αγγλικά) για τη χορογράφο Πίνα Μπάους που περιέχει ποίηση του Δημήτρη Κρανιώτη και φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Ιγνατιάδη.Ο Δημήτρης Κρανιώτης συνεργάστηκε ως δραματουργός με το Χοροθέατρο του Βούπερταλ (Tranztheater Wuppertal) για τα δύο έργα της Πίνας Μπάους "Das Stuck mit dem Schiff", 1993 και "Trauerspiel", 1994. Το κείμενό του "Zaubertrauer" και τα κείμενα της ενότητας "Wunderbar" δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας των δύο ως άνω έργων και πήραν την τελειωτική τους μορφή το 2016.Οι 27 φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Ιγνατιάδη της ενότητας "Trauerspiel" τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια των παραστάσεων του έργου της Πίνα Μπάους "Ein Trauerspiel" στο Theatre de la Ville, στο Παρίσι, τον Φεβρουάριο του 1995.

Ελληνο-αραβικό και αραβο-ελληνικό λεξικό, Κανταμανί, Αχμάντ

Συγγραφέας:Μ. Πλουσίου Στ. Καραχριστιανίδου Μ. Λάμπρου Ε. Πόθου Α. Δούρη

Το παρόν βιβλίο είναι ένα εγχειρίδιο -βοήθημα της ρουμανικής ως ξένης γλώσσας και απευθύνεται τόσο στους Έλληνες φοιτητές όσο και στους καθηγητές που τη διδάσκουν.Το εγχειρίδιο ως ένα απαραίτητο εργαλείο για την εκμάθηση της γλώσσας, στη διάρκεια της προσωπικής μελέτης, αλλά και του οργανωμένου μαθήματος έρχεται να καλύψει ένα μεγάλο κενό στη διδασκαλία της ρουμανικής γλώσσας στους Έλληνες.Ο τόμος αυτός είναι αποτέλεσμα των διδακτικών δραστηριοτήτων που ανέπτυξε η συγγραφέας επί σειρά ετών στο πλαίσιο των μαθημάτων της διδασκαλίας / εκμάθησης της ρουμανικής ως ξένης γλώσσας στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, (Φλώρινα).Το βιβλίο είναι τόσο ένα αναλυτικό βοήθημα στη μέθοδο "Limba Romana pentru studentii straini" του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου, όσο και ένα αυτόνομο εγχειρίδιο που καθοδηγεί τον φοιτητή / την φοιτήτρια στην εκμάθηση της ρουμανικής γλώσσας, και στοιχείων της Ιστορίας και του πολιτισμού, όπως αυτά εντοπίζονται στα κείμενα, στις εκφράσεις και στο θεματικό λεξιλόγιο. Τα κείμενα που επιλέγονται είναι πλούσια σε υφολογική ποικιλία και αποτελούν αυθεντικό υλικό του ρουμανικού πολιτισμού, ενώ το θεματικό λεξιλόγιο διευκολύνει τόσο την κατανόηση του σημασιολογικού πεδίου των θεμάτων όσο και την απόκτηση επικοινωνιακής και μεταφραστικής δεξιότητας.

Τα Ελληνικά Τώρα 1+1 είναι ένα βιβλίο για το επίπεδο Α (Α1 και Α2) και μια εισαγωγή στο επίπεδο Β1 των νέων ελληνικών ως δεύτερης/ξένης γλώσσας. Το πρώτο μέρος (1) εξηγεί απλά και σταδιακά την βασική δομή της γλώσσας. Το δεύτερο μέρος (+1) δίνει περισσότερη έμφαση στο λεξιλόγιο και στη γραμματική. (Από την εισαγωγή του βιβλίου)

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ

Περιεχόμενα:Α. Η Διαφορετικότητα στο Χρόνο- Η. Κουλακιώτης, "Ο Αλέξανδρος και οι 'βάρβαροι'"- Ε. Λαζόγκας, "Από τη διαφορετική αρχιτεκτονική μορφολογία των πολιτισμών στον πανανθρώπινο κοσμολογικό συμβολισμό του ναού. Κόσμος και ναός στην αρχαιότητα".- Δ. Γ. Μαγριπλής, "Η συλλογική διαφοροποίηση στην προνεωτερική πραγματικότητα: Η βυζαντινή αίρεση".- Α. Γ. Μαράς, "Χριστιανισμός και ελληνικός πολιτισμός. Η στάση των 'Απολογητών' απέναντι στον πολιτισμό του 2ου-3ου αιώνα μ.Χ.".- Φ. Β. Πέρρα, "Η εικόνα του άλλου κατά το μεσαίωνα: Όψεις των σχέσεων μεταξύ Ελλήνων και Λατίνων (10ος-15ος αι.)"- Γ. Κόνδης, "'Εμείς' και οι 'Άλλοι': Η περίπτωση του ανταγωνισμού δύο πόλεων (Άργος-Ναύπλιο)".- Ρ. Μ. Σάμπα, "Έτεροι εταίριοι: Χίλιες μειονότητες και μία ταυτότητα στο ίδιο κράτος. Το παράδειγμα του Λιβάνου".Β. Η Έννοια στην Τέχνη και την Φιλοσοφία- Σ. Κατούντα, "Πολιτισμική διαφορετικότητα και λογοτεχνική πρόσληψη. Οιδίπους Τύρανος και φροϋδική ερμηνεία: Για μια ανάγνωση του Οιδίποδα άνευ Οιδιπόδειου".- Ι. Κ. Σπηλιοπούλου, "Ο Καζαντζάκης, η Φραγκοκρατία στην Πελοπόννησο και το πρόβλημα της πολιτισμικής ταυτότητας του νεοέλληνα μέσα από το έργο του 'Ταξιδεύοντας - Ο Μορίας'".- Α. Ν. Δουλαβέρας, "Η ετερότητα στα δημοτικά τραγούδια: Προξενιά, έρωτες, γάμοι ετεροδόξων και αλλοεθνών".- Σ. Γουνελάς, "Τρεις διαφορετικοί του ίδιου πολιτισμού: Σαραντάρης, Πεντζίκης, Λορεντζάτος".- Β. Μανουσάκης, "Το Εγώ και το Άλλο στην ποίηση: Η αυτοχειρία ως τρόπος διαφυγής στην ποίηση των Σύλβια Πλαθ και Ανν Σέξτον".- Γ. Αλεξιάς, Μ. Παπαθανασίου, "Το γυναικείο τατουάζ ως μορφή σωματοποίησης της πολιτισμικής διαφορετικότητας και αντίστασης"- C. F. Schmitzberger, "Anamorphotiques"- Γ. Ι. Παπαϊωάννου, "Η κοινότητα ως βρόχος. Η αποστολή της Εκκλησίας στη σκοτεινή πλευρά της σελήνης".- Δ. Κ. Πατσόπουλος, Τ. Πατρώνης, "Εικόνες των μαθηματικών της Εγγύς Ανατολής στους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς"Γ. Εμείς και οι Άλλοι στο Σύγχρονο Πολιτισμικό Περιβάλλον- Χ. Βάγια, "Η ειρηνική συνύπαρξη σε μια διαπολιτισμική κοινότητα: Επανακτώντας την προσοικείωση".- Σ. Σπανέας, "Κέντρο Υποδοχής και Φιλοξενίας Αιτούντων Άσυλο στην Κύπρο: Θέτοντας τις βάσεις για μια σύγχρονη οργανωσιακή δομή"- Α. Ε. Καρακώστα, "Επιπολιτισμός, μετανάστευση και προσαρμογή"- Θ. Φούσκας, Χ. Οικονόμου, "Η πρόσβαση των μεταναστών στις υπηρεσίες υγείας στην Ελλάδα: Η ανάδυση μιας διακριτικής πρακτικής".- Κ. Καστανιώτη, "Η συμπεριφοριστική κουλτούρα των επαγγελματιών υγείας απέναντι στους αλλοδαπούς ασθενείς"- Μ. Α. Κουρή, "Πολιτιστικοί οργανισμοί και πολιτισμική διαφορετικότητα: Η εμμένουσα πρόκληση".- Κ. Β. Σκλάβου, "Η διαπολιτισμική διάσταση της εκπαίδευσης ενηλίκων. Η ανίχνευση των εκπαιδευτικών αναγκών και η καταγραφή των στάσεων των ενηλίκων προσφύγων και μεταναστών".- Σ. Γιαγκάζογλου, "Η θεολογία της ετερότητας και το θρησκευτικό μάθημα στην Ελλάδα. Διαπολιτισμικές δυνατότητες και προοπτικές".- Δ. Μπεκριδάκης, "Ορθοδοξία και νέες θρησκείες. Η εκκλησιαστική αποτίμηση της θρησκευτικής ετερότητας"- π. Π. Καποδίστριας, "Συναντώντας τους 'άλλους' στις αφρικανικές κοινωνίες. Μια άγνωστη συνέντευξη του πάπα και πατριάρχη Αλεξάνδρειας Παρθενίου Γ'".- Ι. Χ. Δρίτσας, Β. Δημόπουλος, Χ. Γροσδάνη, "Ο ψηφιακός 'άλλος' απέναντι στην παιδική αθωότητα. Η παιδαγωγία της τηλεοπτικής βίας".

Εκδόσεις ΚριτικήΣτο βιβλίο αυτό περιγράφονται ο ρόλος και οι λειτουργίες του σύγχρονου κράτους στον οικονομικό τομέα. Προσφέροντας δημόσια και ημιδημόσια αγαθά στους ιδιωτικούς φορείς, το κράτος διαχειρίζεται πόρους, τους οποίους αποσπά, μέσω των φόρων, από τους πολίτες του.Ανακύπτουν έτσι πολλά ζητήματα που σχετίζονται με το ύψος και τη διάρθρωση του φορολογικού συστήματος, την κατανομή των φορολογικών βαρών, την αποτελεσματική κατανομή των πόρων, τις επιπτώσεις των φόρων και των δημόσιων δαπανών στην οικονομική συμπεριφορά των ατόμων, την επιλογή των στόχων και των μέσων που θα χρησιμοποιηθούν κ.ο.κ. Σχετικά είναι και τα θέματα που αφορούν στη λειτουργία των δημόσιων επιχειρήσεων, την κατάρτιση και εκτέλεση του προϋπολογισμού, την ανάλυση κόστους-οφέλους από την κρατική παρέμβαση και την οριοθέτηση της τελευταίας, έτσι ώστε να συμπληρώνει, αντί να εκτοπίζει, την ιδιωτική δραστηριότητα.

Καινοτόμο, προϊόν βαθιάς γνώσης, συναρπαστικό, το "Επανάσταση στον νου: Η δημιουργία της ψυχανάλυσης" του Makari προχωρά πέρα από τον μύθο και την πολεμική και μας παρουσιάζει την ιστορία εvόs από τα πιο αμφιλεγόμενα και σημαντικότερα πνευματικά εγχειρήματα του 20ού αιώνα. Σε αυτή την αριστοτεχνική ιστορία ο George Makari δείχνει πως διαμορφώθηκε ένας νέος τρόπος σκέψης για την εσωτερική ζωή του ανθρώπου και πως κέρδισε υποστηρικτές οι οποίοι διέδωσαν αυτό το ρεύμα σκέψης σε όλη τη Δύση. Αφηγούμενος αυτή την ιστορία, ο Makari παρουσιάζει στον αναγνώστη σαγηνευτικούς ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους είτε ήταν παραγνωρισμένοι είτε είχαν ξεχαστεί εδώ και καιρό.Το πνευματώδες, γοητευτικό και ριζοσπαστικό έργο του Makari "Επανάσταση στον νου: Η δημιουργία τηs ψυχανάλυσης" είναι το πρώτο που αναλύει πλήρως τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκε η ψυχανάλυση."Ο Makari έγραψε στην ουσία την ιστορία του σύγχρονου νου". (Paul Auster) "Εξαιρετική ιστορία... Αντί να γράψει μία ακόμη βιογραφία του Φρόυντ, ο Makari χαρτογραφεί το οικογενειακό δέντρο του Φρόυντ με όλα τα ακανθώδη κλαδιά του, TOUS μαθητές και TOUS διαφωνούντες του... Το Βιβλίο του Makari βάζει μια ευχάριστη τάξη σε μια μπερδεμένη ιστορία".("The New York Times Book Review")

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ (ΜΙΕΤ)

Εκδόσεις ΚριτικήΗ έκδοση του βιβλίου του Έντουαρντ Σαΐντ «Οριενταλισμός» (1978), αλλά και η συζήτηση που επακολούθησε μεταξύ των επικριτών και υποστηρικτών του πυροδότησαν άλλοτε κριτικές και αναστοχαστικές αναγνώσεις και άλλοτε πολεμικές ή σκεπτικισμό γύρω από τις πρακτικές που υιοθέτησαν στο παρελθόν εκπρόσωποι των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών για να προσδιορίσουν τι είναι «Ανατολή». Στο συλλογικό αυτό βιβλίο, οι συγγραφείς επιχειρούν αναγνώσεις του βαλκανικού και μεσανατολικού χώρου από τη σκοπιά της ιστορίας, της ανθρωπολογίας, της πολιτικής επιστήμης, των διεθνών σχέσεων και της κοινωνιολογίας μέσα από κριτικές θεωρήσεις του φαινομένου του Οριενταλισμού. Οι επιστημολογικά και ενίοτε ιδεολογικά διαφορετικές αυτές προσεγγίσεις έχουν στόχο να συγκροτήσουν ένα κοινό πεδίο διεπιστημονικού διαλόγου στην Ελλάδα για τη μελέτη των Βαλκανίων, της Τουρκίας και της Μέσης Ανατολής.

Όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα το 1954, τα νησιά διατηρούσαν άθικτη την ιστορία τους και τον πολιτισμό τους. Το κάθε νησί είχε δική του αρχιτεκτονική, ενδυμασίες, χορούς, τραγούδια, υφάσματα, είχε τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα όσον αφορά την καλλιεργήσιμη γη, τα ορυκτά του, τις δυνατότητες των λιμανιών του. Τα νησιά είχαν αναπτυχθεί σχεδόν απομονωμένα το ένα από το άλλο. Αυτοκίνητα, οχηματαγωγά και αεροδρόμια ήταν σχεδόν ανύπαρκτα. Συχνά μάλιστα ούτε καν προκυμαία δεν είχαν τα λιμανάκια τους, και τα εμπορεύματα καθώς και οι επισκέπτες και οι ταξιδιώτες έπρεπε να διασχίζουν τις τελευταίες λίγες εκατοντάδες μέτρα απ΄ το πλοίο ως τη στεριά πάνω σε βαρκάκια που σκαμπανέβαζαν αψηφώντας τις αγριεμένες θάλασσες. Πολλοί νέοι άντρες μετανάστευαν ή γίνονταν ναυτικοί. Τα εμβάσματά τους ήταν σημαντικά για την οικογένεια που έμενε πίσω, και συνέβαλλαν ώστε οι ντόπιοι πληθυσμοί να μη φθίνουν. Σήμερα η σούπα του μαζικού τουρισμού έχει ομογενοποιήσει σχεδόν τα πάντα. Με λύπη διαπιστώνεις πόσο πολλά έχουν έτσι χαθεί.Robert McCabe"Έχετε την ποιότητα και τη φρεσκάδα του βλέμματος του καλλιτέχνη και του έντιμου ανθρώπου. Χωρίς επιφανειακά τεχνάσματα, μια καθαρή οπτική σε μια ισορροπημένη σύνθεση και μια αισθαντική επικοινωνία του βλέμματος με τους ανθρώπους που συναντήσατε".Willy Ronis

Εκδόσεις Κριτική…Στην πραγματικότητα τα μαθήματα που περιλαμβάνει το Αναλυτικό Πρόγραμμα, είναι τρόποι κατασκευής γνώσης πρόσφορης για διδασκαλία. Είναι τρόποι με τους οποίους κατασκευάζονται σώματα γνώσης, που το καθένα έχει την ιδιαιτερότητά του, γιατί είναι περιεκτικό. Ακόμα, αναφέρεται ή προέρχεται από μια ειδική περιοχή, πραγματεύεται κάποια φαινόμενα που το χαρακτηρίζουν, έχει τους δικούς του κανόνες και διαμορφώνει τη δική του ιστορία. Αυτά τα στοιχεία, μάλιστα, εξασφαλίζουν την ταυτότητα και την ενότητά του στην ανάπτυξη ή έκθεση της ύλης……Η επικοινωνιακή διδασκαλία της γλώσσας αναδεικνύεται με την αποδοχή του ότι η ίδια η γλώσσα συνιστά και ορίζεται ως κοινωνική συμπεριφορά και του ότι η σχολική τάξη προσλαμβάνεται ως δεδομένο κοινωνικό περιβάλλον. Μέσα σ’ αυτό το σχολικό κοινωνικό περιβάλλον η γλώσσα διδάσκεται συστηματικά και, την ίδια στιγμή, χρησιμοποιείται για τη διαμόρφωση των συνθηκών επιτέλεσης του μαθήματος. Στο χώρο της σχολικής τάξης, επομένως, συντελείται η επέκταση-επαύξηση των δυνατοτήτων για επικοινωνιακή αλληλεπίδραση……Βασική αρχή, επίσης, συνιστά ο ολιστικός χαρακτήρας της επικοινωνιακής διδασκαλίας, καθώς οι μαθητές εμπλέκονται σε παραγωγικές και προσληπτικές διαδικασίες, πολλές από τις οποίες εκδηλώνονται ταυτόχρονα και όχι απομονωμένες η μία από την άλλη. Έμφαση δίνεται τόσο στις δραστηριότητες και στην καλλιέργεια δεξιοτήτων όσο και στη μορφή και στις λειτουργίες και όχι μόνο σε ένα από αυτά τα στοιχεία… Έχει αποδειχθεί ότι η επιμονή αποκλειστικά στο μήνυμα κατά τη γλωσσική διδασκαλία, χωρίς παράλληλη ενασχόληση και με στοιχεία μορφής, μπορεί να οδηγήσει σε παγίωση των εσφαλμένων τύπων στις νοητικές γλωσσικές υποδομές του μαθητή. Το αποτέλεσμα είναι να επιτυγχάνεται η ευχέρεια αλλά όχι η ακρίβεια λόγου και η σημασία να δίνεται στην καλλιέργεια κυρίως της πραγματολογικής και της κειμενικής ικανότητας και όχι στην ανάπτυξη της γλωσσικής ικανότητας…

Μάλτα, 1533. Ο νεαρός Ελληνομαλτέζος Φίλιππος Κονταράτος, με καταγωγή από το νησί της Ρόδου, διακατέχεται από τον πόθο να γίνει ζωγράφος. Αυτό είναι αδύνατον στο νησί, όπου είναι υποχρεωμένος να υποταχθεί στην πατρική βούληση. Αποφασίζει, λοιπόν, να φύγει για τη Βενετία προκειμένου να πραγματοποιήσει το όνειρό του, αλλά και για να ξεφύγει από έναν απαγορευμένο έρωτα που τον σημαδεύει… Στη Βενετία θα μαθητεύσει κοντά στον μεγάλο δάσκαλο, τον Τιτσιάνο, και θα συγχρωτιστεί με μουσικούς και άλλους καλλιτέχνες, αλλά δεν θα ξεχάσει τον μεγάλο του έρωτα στο νησί. Θα προσπαθήσει να δημιουργήσει μια νέα ζωή εκεί, την ίδια στιγμή που τα σύννεφα του πολέμου ζυγώνουν απειλητικά τη Μάλτα... Ζωγράφοι, μουσικοί, ιταλική αναγέννηση και λογοτεχνία, όλα έχουν τη θέση τους στο Ξίφος της Μάλτας κοντά στα μεγάλα ιστορικά γεγονότα του 16ου αιώνα: τη Μεγάλη Πολιορκία της Μάλτας, τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, τη Σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου και άλλα πολλά. Ένα συναρπαστικό, περιπετειώδες χρονικό του 16ου αιώνα, μία αφήγηση της εποποιίας της Μάλτας, η οποία εξελίσσεται παράλληλα με τη ζωή του Φιλίππου Κονταράτου και της οικογένειάς του. Μαζί του θα γνωρίσουμε μεγάλες καλλιτεχνικές προσωπικότητες της εποχής, όπως τον Τιτσιάνο και τον Καραβάτζιο, και θα ταξιδέψουμε στην Ευρώπη και κυρίως στην Ιταλία στην αυγή των νεότερων χρόνων.

Εκδόσεις Μικρή Άρκτος

POLYTROPON

Οι Επιστήμες της Εκπαίδευσης είτε ως επιστημονικός κλάδος, είτε ως διεπιστημονικό πεδίο διερεύνησης της εκπαίδευσης σε όλες τις εκφάνσεις της έχουν αφιερωθεί στην κατανόηση της αλληλεπίδρασης δασκάλου-μαθητή και των διαδικασιών μάθησης, καθώς και των εκπαιδευτικών συστημάτων, δομών και δράσεων. Μέσα από τη συστηματική μελέτη της εκπαίδευσης και του τρόπου που μαθαίνει και αναπτύσσεται ολόπλευρα ο μαθητής, οι ερευνητές είναι σε θέση να διαμορφώσουν τις εκάστοτε εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις και έτσι να επηρεάσουν -έμμεσα ή άμεσα- την πολιτική που εφαρμόζεται στα σχολεία και στα εκπαιδευτικά ιδρύματα μιας χώρας. Παρά την ποικιλία των σύγχρονων εκπαιδευτικών και παιδαγωγικών θεμάτων εξέλειπε ένα εγχειρίδιο, το οποίο θα διατρέξει κατά τρόπο ισόρροπο και στοχαστικοκριτικό την πλούσια βιβλιογραφία, τα ποικίλα πεδία έρευνας και πρακτικής και τον παιδαγωγικό προβληματισμό που έχει αναπτυχθεί έως τώρα. Το απαιτητικό αυτό έργο ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας για πάνω από μια δεκαετία οι Steve Bartlett και Diana Burton, δύο Άγγλοι ακαδημαϊκοί εγνωσμένου κύρους, οι οποίοι διαθέτουν πολυετή πείρα στη μελέτη και ανάδειξη εκπαιδευτικών ζητημάτων. Το αποτέλεσμα εκπλήσσει ευχάριστα: μια σύγχρονη βίβλος της εκπαίδευσης, η οποία καλύπτει ένα ζηλευτό εύρος θεμάτων και παρουσιάζει ευσύνοπτα τις κυριότερες εξελίξεις στο πεδίο. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι το ανά χείρας εγχειρίδιο είναι τόσο απλογραμμένο και ξεκάθαρο, ώστε δύναται να διαβαστεί από όλους όσοι εκδηλώνουν ένα ενδιαφέρον για τα εκπαιδευτικά θέματα είτε διαθέτουν ειδικές γνώσεις και ερευνητική εμπειρία πάνω στο αντικείμενο, είτε όχι.

[...] Στο παρόν λεξικό περιλαμβάνονται περίπου 2.000 όροι από τους χώρους της περιβαλλοντικής επιστήμης και τεχνολογίας, της οικολογίας και της περιβαλλοντικής πολιτικής, με τις αποδόσεις τους από τα αγγλικά στα ελληνικά και αντίστροφα. Στις περιπτώσεις που κρίθηκε χρήσιμο, οι όροι συνοδεύονται από σύντομο ορισμό. Μερικές φορές δίνονται δύο αποδόσεις (σπάνια περισσότερες) για τον ίδιο όρο, επειδή θεωρούνται αμφότερες έγκυρες ή καθιερωμένες. Σε αρκετές περιπτώσεις που κρίνεται ότι δεν υπάρχει ικανοποιητική απόδοση ενός όρου, επιχειρείται από τους συγγραφείς μια νέα απόδοση, η οποία βεβαίως τίθεται στην κρίση των χρηστών και στη δοκιμασία του χρόνου.Ένα λεξικό επιστημονικών όρων, ιδιαίτερα στο σημαντικό και ευαίσθητο τομέα του περιβάλλοντος και της οικολογίας, μπορεί να βοηθήσει στην προώθηση της ειδικής γνώσης, καθώς και στην τεκμηριωμένη ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού, ιδιαίτερα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μπορεί επίσης να βοηθήσει τους φοιτητές στην αξιοποίηση αγγλικής βιβλιογραφίας και να ευνοήσει την παραγωγή μελετών αρτιότερων από γλωσσική άποψη, καθώς και την έκδοση βιβλίων με ακριβέστερη ορολογία και χρήση των ειδικών επιστημονικών όρων. Η σωστή χρήση της ορολογίας από τους επιστήμονες και τα μέσα ενημέρωσης συμβάλλει σημαντικά στη διατήρηση και εξέλιξη της γλώσσας, καθώς και στην ανάσχεση μιας διαδικασίας γλωσσικής υποβάθμισης που διαπιστώνεται καθημερινά. [...](από τον πρόλογο του βιβλίου)

Η ανατομία της κίνησης είναι μια δυναμική, ολοκληρωμένη προσέγγιση στη μελέτη των σωματικών δομών του μυοσκελετικού συστήματος και στη λειτουργική σχέση τους με τις κινήσεις του ανθρώπινου σώματος. Με σαφές και περιεκτικό κείμενο και περισσότερα από χίλια σκίτσα; συγγραφέας ξεναγεί τον αναγνώστη στους μυς, τα οστά, τους συνδέσμους και τις αρθρώσεις των χεριών, των ποδιών και του κορμού. Σε όλο το βιβλίο, η προσοχή εστιάζεται στην ανατομία, όχι για αυτή καθ' εαυτή, αλλά ως προς τη λειτουργική της σχέση με τις πραγματικές κινήσεις του σώματος, στην άσκηση και σε άλλες δραστηριότητες. Στη φυσιοθεραπεία, οι κινήσεις του σώματος αναλύονται τόσο σε σχέση με τη νευροφυσιολογία όσο και με τη μηχανική, γεγονός που επιτρέπει καλύτερη κατανόηση των πραγματικών μηχανισμών της άσκησης. Από τη δουλεία της με το χορό και τη φυσιοθεραπεία, η συγγραφέας ανέπτυξε μία καινοτόμο μέθοδο για τη διδασκαλία των σωματικών δομών της ανατομίας σε σχέση με την κίνηση.

[...] Με βιβλική απλότητα και ταπεινότητα, έσκαψαν κορμούς, που άφθονοι βρίσκονταν στις όχθες τους, και σκάρωσαν τα πρώτα πλεούμενα. Έτσι, γεννήθηκε η ξυλοναυπηγική. Στο διάβα του χρόνου, ανακάλυψαν τη σχεδία και έχτισαν τις πρώτες βάρκες. Απλά, πρωτόγονα πλεούμενα, δημιουργήματα της παρατήρησης, της μαστοριάς και της δεξιοσύνης, του μαραγκού, του ψαρά, του αγρότη, του κτηνοτρόφου, του περατάρη και κάθε απλού ανθρώπου που μοχθούσε για μια καλύτερη ζωή. Τα πλεούμενα των λιμνών, λιμνοθαλασσών και ποταμών του τόπου μας ήταν ο καθημερινός σύντροφος των ανθρώπων που έζησαν στις όχθες τους και συνέβαλαν στην κοινωνική, πνευματική, οικονομική και πολιτιστική εξέλιξή τους. Ποιος μπορεί να αγνοήσει τη συμμετοχή τους σε αγώνες για την ελευθερία, σε ψαρέματα που έθρεψαν γενιές και γενιές Ελλήνων σε περιόδους φτώχειας και ανέχειας, σε μεταφορές ανθρώπων και αγαθών, μα και στην ψυχαγωγία των ανθρώπων που έζησαν κοντά τους; Ίσως πολλοί να μη γνωρίζουν τις Πάσσαρες της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου στον Αγώνα του ’21, τα Τομπάζια της Ανατολής που μετέφεραν τον πλούτο της διασχίζοντας λίμνες και ποτάμια, τα βυζαντινά Ακάτια της Καστοριάς που την απελευθέρωσαν, τις Πλάβες τού Μακεδονικού Αγώνα και τόσα άλλα σκαριά, που ιστορικοί και περιηγητές αναφέρουν στα συγγράμματά τους. Η ιστορία και η ζωή των ανθρώπων που έζησαν στους υγρότοπους του τόπου μας καταγράφτηκε στα νερά τους και αποτυπώθηκε σε αυτά τα απλά, αλλά μοναδικά πλεούμενα.Σκοπός της έκδοσης είναι να προβάλλει τη σχέση τους με την κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ζωή των ανθρώπων που έζησαν και ζουν ακόμα και σήμερα κοντά τους. Να γνωρίσουμε τον πλούτο και την ποικιλία τους, και να καταλάβουμε τη μοναδικότητα και τη διαχρονικότητά τους, που ούτε ο χρόνος κατάφερε να αλλοιώσει, καθώς, πολλά από αυτά διατηρούν ακόμη τον πρωτόγονο και ιδιαίτερο χαρακτήρα τους. Το καθένα πλεούμενο είναι μοναδικό, και χαρακτηρίζει τον τόπο που έπλεε και τη ζωή των ντόπιων κατοίκων του. Αυθεντικά, παραδοσιακά έργα μαστοριάς και γνώσης, που αποκτήθηκε στο διάβα των αιώνων. Οι κοινωνικές, ιστορικές και οικονομικές συνθήκες αλλά και το φυσικό περιβάλλον του κάθε υγρότοπου επηρέασαν το χτίσιμό τους και διαμόρφωσαν της τελική μορφή τους. Χρησιμοποιούμε τη λέξη "πλεούμενα", γιατί ακριβώς η παρούσα έκδοση δεν παρουσιάζει μόνο τις βάρκες των γλυκών και υφάλμυρων νερών του τόπου μας, αλλά και άλλες πλωτές επινοήσεις των προγόνων μας, όπως Περαταριές, Σχεδίες και Μονόξυλα. Πολλά από αυτά τα πλεούμενα δεν υπάρχουν πλέον, καθώς ο άνθρωπος τα αντικατέστησε με άλλα μέσα, ενώ πολλοί ντόπιοι εγκατέλειψαν την ψαροσύνη, καθώς οι ζωές άλλαξαν και τα ψάρια λιγόστεψαν. [...] (Από την έκδοση)

[...] Σκοπός της παρούσας έκδοσης είναι να γνωρίσει στο κοινό τα πειρατικά και κουρσάρικα σκαριά των θαλασσών μας που δρούσαν τον 18ο και 19ο αιώνα, δυο ταραγμένους αιώνες με πολλούς πολέμους, επαναστάσεις, ανταγωνισμούς και ανατροπές στην κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ζωή των λαών. Οι εικονογραφήσεις των σκαριών στηρίχτηκαν σε γκραβούρες, πίνακες, αναφορές και σχέδια ευρωπαϊκών ναυτικών παραδόσεων (Ιταλία, Αγγλία, Γαλλία), ενώ σε κάποια σκαριά υπάρχουν μόνο περιγραφικές αναφορές, στοιχείο που βοήθησε ώστε να έχουμε μια ιδέα για το πώς ήταν το σουλούπι και η αρματωσιά τους. Τα σκαριά αυτά δεν έδρασαν αποκλειστικά σαν πειρατικά ή κουρσάρικα, καθώς ήταν κυρίως εμπορικά και πολεμικά που μετατρέπονταν γι’ αυτήν τη δράση και η επιλογή τους για την έκδοση έγινε στηριζόμενη σε πηγές και αναφορές που υπάρχουν για τη δράση τους. Στην πραγματικότητα όμως, η πληθώρα των σκαριών που έπλεαν και η μεγάλη έξαρση της πειρατείας στις θάλασσές μας εκείνες τις εποχές, μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως τα πειρατικά και κουρσάρικα σκαριά της εποχής ήταν πολύ παραπάνω. Υπήρχαν σκαριά που κατάγονταν από τη Δυτ. Μεσόγειο όπως ο Μαρτίγκος, ο Πίγκος, η Ταρτάνα και η Φελούκα, σκαριά από την Αδριατική όπως η Λόντρα και το Τρα-μπάκουλο, σκαριά από τη Βορ. Αφρική όπως η Φούστα και το Σεμπέκι και βέβαια σκαριά από την Αν. Μεσόγειο όπως η Σακολέβα, η Γαλιότα, η Σαΐκα κ.ά. Κάποια από αυτά ήταν κωπήλατα, απόγονοι των Γαλερών, ενώ προς τα τέλη του 18ου αιώνα εμφανίζονται πλέον τα μεγάλα βορειοευρωπαϊκά ιστιοφόρα, όπως το Μπρίκι, το Μπριγαντίνι, η Φρεγάτα, η Πολάκα κ.ά. Όλη αυτή η πληθώρα των σκαριών στις θάλασσές μας είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρχουν μεγάλες αλληλεπιδράσεις και επιρροές τόσο ως προς τη γάστρα τους, όσο και ως προς την αρματωσιά τους (ιστιοφορία). Έτσι το ίδιο σκαρί μπορεί να παρουσιάζεται στο διάβα του χρόνου με διαφορετικές αρματωσιές ή σκαρί με το ίδιο όνομα να αναφέρεται σε διαφορετική γάστρα. Αυτό συνέβαινε γιατί τα ονόματά τους πολλές φορές διέφεραν από τόπο σε τόπο, το ίδιο και η περιγραφή ή η αρματωσιά τους. Έτσι παρουσιάζουμε όσο πιο πληρέστερα γίνεται το κάθε σκαρί, αναφέροντας τα ονόματα και τις αλλαγές του στο διάβα των δυο αιώνων. Πολλά από αυτά τα σκαριά λόγω της ανάπτυξης του θαλάσσιου εμπορίου τον 18ο αιώνα χτίστηκαν και ταξίδεψαν από Έλληνες μαστόρους και καραβοκύρηδες και βέβαια πολλά από αυτά μετατράπηκαν για πειρατική και κουρσάρικη δράση που ήταν τόσο επικερδής εκείνες τις εποχές. Όσο απίθανο κι αν φαίνεται, στην πραγματικότητα η πειρατική και κουρσάρικη δράση των Ελλήνων ραγιάδων και των σκαριών τους τα προεπαναστατικά χρόνια ήταν αυτή που ανέδειξε τους μεγάλους ήρωες, αγωνιστές και ναυάρχους και έστεψε με νίκες τον θαλάσσιο αγώνα της Ελληνικής Επανάστασης.

Πετάξαμε πάνω από τα 14.000 πόδια -ψηλότερα από τις κορυφές του Ολύμπου- στην καρδιά του χειμώνα, είδαμε το φως της δύσης να βάφει κόκκινα τα βράχια του Στεφανιού και του Μύτικα,σηκωθήκαμε στον αέρα πρωινά πριν την ανατολή, φέραμε γύρους το βουνό για να δούμε όλες τις αποχρώσεις στα φθινοπωρινά δάση του, ... και φτιάξαμε αυτό το λεύκωμα για να μοιραστούμε μαζί σας την απέραντη δύναμη και την αισθητική τελειότητα του θεϊκού βουνού.Η έκδοση συμπίπτει με την επέτειο των 100 χρόνων από την πρώτη ανάβαση στην κορυφή του Ολύμπου και καταγράφει τα σημαντικότερα γεγονότα της πρόσφατης ορειβατικής ιστορίας του, αλλά και αφηγήσεις ανθρώπων που συνέδεσαν τη ζωή τους με το θεϊκό βουνό.

Herodote Histoires, Tome IX, Livre IX: Calliope, Έκδοση 2003

Η αρχαία ελληνική τραγωδία έχει πάντοτε εξαιρετικά μεγάλη επίδραση ως δημιουργικό μέσο: πολλά από τα έργα που έχουν διασωθεί αποτελούν μέχρι σήμερα μέρος του θεατρικού ρεπερτορίου, και κείμενα όπως ο "Αγαμέμνων", η "Αντιγόνη" και η "Μήδεια" έχουν επηρεάσει βαθιά τον δυτικό πολιτισμό. Ο Οδηγός αυτός δεν αποτελεί συμβατικό εισαγωγικό εγχειρίδιο, αλλά είναι μια απόπειρα επτά διακεκριμένων επιστημόνων να παρουσιάσουν το σύνολο των κειμένων που γνωρίζουμε, στο πλαίσιο των αναγνώσεων, της θεατρικής κριτικής και των θεατρικών παραστάσεων των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών στη νεότερη εποχή. Το βιβλίο προβάλλει τρεις βασικούς άξονες: την τραγωδία ως θεσμό στη ζωή των πολιτών της αρχαίας Αθήνας, μια σειρά διαφορετικών θεωρητικών ερμηνειών οι οποίες βασίζονται σε νέες αναγνώσεις των κειμένων και, τέλος, τις αλλαγές που εμφανίζονται στις τυπικές μορφές πρόσληψης, διασκευής και παράστασης της τραγωδίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Κάθε κεφάλαιο μπορεί να διαβαστεί ανεξάρτητα από τα άλλα, ωστόσο συνδέεται από πολλές απόψεις με τα υπόλοιπα, και τα περισσότερα παραδείγματα που χρησιμοποιούνται προέρχονται από το ίδιο σύνολο επιλεγμένων έργων.

Platon oeuvres completes, Tome VII, 2e partie: La Republique, Livres VIII - X, Έκδοση 2003

Ο σταυρός δεν είναι και δεν δύναται να είναι αντικείμενο αγάπης. Και όμως μονάχα ο Εσταυρωμένος μάς χορηγεί εκείνη την ελευθερία που μεταμορφώνει τον κόσμο, διότι δεν φοβάται πια τον θάνατο. Ο Εσταυρωμένος ήταν για την εποχή του σκάνδαλο και μωρία. Αλλά και σήμερα είναι παράκαιρο να τον θέτει κανείς στο επίκεντρο της χριστιανικής πίστης και της θεολογίας. Και όμως μονάχα τούτη η παράκαιρη ανάμνηση απελευθερώνει τους ανθρώπους από την καταπιεστική ισχύ της σύγχρονης πραγματικότητας και από τους νόμους και τις αναγκαιότητες της ιστορίας, και ανοίγει τον ορίζοντα της ιστορίας για ένα μέλλον που δεν θα ξανασκοτεινιάσει ποτέ. Το φλέγον ζήτημα σήμερα είναι να αναμνησθούν η Εκκλησία και η θεολογία τον εσταυρωμένο Χριστό, για να δείξουν στον κόσμο την ελευθερία του, αν θέλουν να καταστούν αυτό που επικαλούνται ότι είναι: Εκκλησία του Χριστού και χριστιανική θεολογία.

Ο σύγχρονος -και κυρίως ο μη γερμανόφωνος- αναγνώστης, που θα θελήσει να μπει σήμερα στην περιπέτεια να διαβάσει τον Φάουστ, θα σκοντάψει σε δύο εμπόδια: πρώτον, στον τεράστιο όγκο του έργου (12.111 στίχοι, οι περισσότεροι σε μέτρο και ομοιοκαταληξία) και, δεύτερον, στην πεποίθηση (μέχρι προκαταλήψεως) ότι πρόκειται για ένα έργο περίπλοκο, βαθιά στοχαστικό· ένας ποιητικός λαβύρινθος. Και όμως, όποιος θα είχε, στην αυγή του 21ου αιώνα, την υπομονή και την τόλμη να διαβάσει τον Φάουστ, θα έμενε έκπληκτος από τα κωμικά στοιχεία, τις κωμικές σκηνές και καταστάσεις που είναι διάχυτες και στα δύο μέρη του έργου. Ο Γκαίτε χαρακτηρίζει τον Φάουστ "τραγωδία". Πράγματι, αν πλησιάσει κανείς το έργο από την οπτική της "Τραγωδίας των Λογίων", της "Τραγωδίας της Μαργαρίτας", της "Τραγωδίας της Ελένης", ή γενικότερα της "Τραγωδίας της Ανθρωπότητας", θα διαπιστώσει, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, ότι ο Φάουστ είναι μια τεράστια τραγωδία, σε δύο μέρη, που χωρίζεται σε επιμέρους μικρότερες τραγωδίες. [...] Από την έκδοση του βιβλίου

Γιατί ανατριχιάζουμε όταν φοβόμαστε; Γιατί «δείχνουμε τα δόντια μας» όταν θυμώνουμε; Τι κάνουν οι σκύλοι και οι γάτες όταν νιώθουν ευχαρίστηση, φόβο ή κατήφεια; Χαμογελούν οι πίθηκοι; Και γιατί, εν πάση περιπτώσει, ο Δαρβίνος αποφάσισε να αγγίξει ένα θέμα που μοιάζει με μια πρώτη ματιά τόσο διαφορετικό από τις υπόλοιπες εξελικτικές του εργασίες; Η Έκφραση των συγκινήσεων στον άνθρωπο και τα ζώα –το πιο προσιτό για τον μη εξειδικευμένο αναγνώστη έργο του Δαρβίνου– δεν περιλαμβάνει απλώς έναν τεράστιο πλούτο από συναρπαστικές και οξυδερκείς παρατηρήσεις για τον τρόπο που τα οικόσιτα και τα άγρια ζώα, οι άνθρωποι και τα παιδιά τους εκφράζουν τη χαρά, τη λύπη, τον φόβο, τον θυμό τους. Σκοπό είχε να δώσει τη χαριστική βολή στον δημιουργισμό, προσφέροντας ενδείξεις για την κοινή καταγωγή όλων των ειδών, του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου, οι οποίες θα ήταν όχι μόνον ισχυρές αλλά και εύκολο για τον καθένα να τις ελέγξει. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως η Έκφραση είναι η πρώτη επιστημονική εργασία που συνοδεύεται από φωτογραφίες. Ο τόμος αποτελεί την πληρέστερη έκδοση της Έκφρασης: Περιλαμβάνει όχι μόνο όλες τις σημειώσεις και διορθώσεις που ο Δαρβίνος επιθυμούσε να προσθέσει, αλλά επιπλέον σχόλια του Paul Ekman για όλες τις σύγχρονες ερευνητικές εξελίξεις, καθώς και μια πλήρη εξιστόρηση των περιπετειών που γνώρισε η δαρβινική θεωρία περί συγκινήσεων μέσα σε ενάμιση σχεδόν αιώνα από την έκδοσή της.

Στο βιβλίο αυτό επιδιώκεται η συσχέτιση της μουσικής με την αρχιτεκτονική δημιουργία, και ειδικότερα η μελέτη του ρόλου της αντίστιξης σε δομικό επίπεδο και η ανάδειξη των παραλληλισμών ανάμεσα στο έργο μεγάλων εικαστικών / αρχιτεκτόνων και μεγάλων μουσικών. Το αντικείμενο αυτό διδάσκεται επί επτά χρόνια στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ, και το βιβλίο αυτό είναι εν πολλοίς αποτέλεσμα των αναζητήσεων και των προβληματισμών που αναδείχτηκαν κατά τη διδασκαλία του. Οι συγγραφείς υιοθετούν την άποψη ότι η θεώρηση της αρχιτεκτονικής μέσα από μιαν άλλη τέχνη, όπως είναι η μουσική, βοηθά να συλλάβουμε τη διαδικασία της σύνθεσης σε μια γενική, ολική θεώρησή της: «Στην αποδομημένη περίοδο που διανύουμε, επιχειρούμε –όπου και όσο μπορούμε– να ξανασυνδέσουμε στο μυαλό μας τα πράγματα και τα φαινόμενα ως στοιχεία μιας μεγάλης ολικής σύνθεσης. Για τον ίδιο λόγο επιχειρούμε να ξαναβρούμε και τη χαμένη κοινή γλώσσα ανάμεσα στις τέχνες». Το κείμενο συνοδεύεται από εικόνες, επεξηγηματικά σχόλια, γλωσσάρι όρων και CD με ηχογραφήσεις μουσικών κομματιών που έγιναν για τις ανάγκες της έκδοσης.

Ο Τσαρλς Άροουμπαϊ, πασίγνωστος θεατράνθρωπος, γοητευτικός και ναρκισσιστής, αποφασίζει ξαφνικά να αποσυρθεί σ’ ένα σπίτι ερημικό κοντά στη θάλασσα. Με τρόπο μελοδραματικό δηλώνει πως έχει φτάσει η ώρα να ζήσει ως “σοφός γέρων”, μακριά από το πλήθος, και να γράψει τα απομνημονεύματα και τους στοχασμούς του. Τα σχέδιά του, ωστόσο, ανατρέπονται, όταν τυχαία συναντά τον εφηβικό του έρωτα. Παρόλο που ο χρόνος δεν έχει φερθεί καθόλου ευγενικά στην παλιά του αγαπημένη, ο Τσαρλς τυφλώνεται από το πάθος και πολεμώντας να την ξανακερδίσει γίνεται επικίνδυνος και για τον εαυτό του και για τον περίγυρό του. Πρόκειται για το διασημότερο μυθιστόρημα της Άιρις Μέρντοχ (1919-1999), μιας από “τις πέντε καλύτερες αγγλόφωνες συγγραφείς” (The Times). Eίναι το έργο που της χάρισε το 1978 το βραβείο Booker.

Συνδεδεμένος μονοδιάστατα με τη μελοποίηση του ελληνικού εθνικού ύμνου ο Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος (1795-1872) παρέμενε για ενάμισι αιώνα, εξαιτίας αυτής της "αναγνωρισιμότητάς" του, ένας άγνωστος της έντεχνης νεοελληνικής μουσικής. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της ζωής του υπήρξε σημαίνουσα προσωπικότητα των Επτανήσων του 19ου αιώνα με ποικίλα δημιουργικά, εκπαιδευτικά, κοινωνικά και μουσικοαισθητικά ενδιαφέροντα, ο οποίος παράλληλα ως μέλος της τοπικής αριστοκρατίας συμμετείχε στη διαχείριση της εξουσίας κατά την περίοδο της Βρετανικής Προστασίας, αφουγκραζόμενος πάντοτε τα κοινωνικά αιτήματα του καιρού του. Με το βιβλίο αυτό επιχειρείται, ανάμεσα σε άλλα, η χαρτογράφηση του κοινωνικού, μουσικού και οικογενειακού περιβάλλοντος του συνθέτη και της αναγνώρισής του εκτός Ελλάδος, η συνολική παρουσίαση του μουσικού και εκπαιδευτικού του έργου, η κατανόηση της ώριμης μουσικοαισθητικής σκέψης του, καθώς και η αποκάλυψη πτυχών του "καθημερινού" Μάντζαρου. Ταυτόχρονα, προσεγγίζονται από μουσικής πλευράς οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες των Επτανήσων της περιόδου και η αντανάκλασή τους στο ελλαδικό βασίλειο.

Σκοπός αυτού του βιβλίου είναι να συμβάλει στην πληρέστερη προετοιμασία των μαθητών, ώστε να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις εξετάσεις τους για την εισαγωγή τους σε σχολές θετικών σπουδών και σπουδών Υγείας. Κινείται στο πλαίσιο που καθορίζεται από το αναλυτικό πρόγραμμα του Ι.Ε.Π. Για την επίτευξη αυτού του στόχου: - Παρουσιάζεται με περιεκτικό και σαφή τρόπο - Υπάρχει ένας επαρκής αριθμός παραδειγμάτων που λύνονται υποδειγματικά και βοηθούν στην κατανόηση και κτην εφαρμογή των φυσικών νόμων. - Ακολουθούν ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής, σωστού - λάθους, ώστε να ελέγχεται η κατανόηση της θεωρίας. Οι απαντήσεις των ερωτήσεων βρίσκονται στην τελευταία ενότητα του βιβλίου. - Προτείνεται για λύση το κατάλληλο πλήθος ασκήσεων. Κάθε άσκηση συνοδεύεται με τις απαντήσεις των ερωτημάτων που θέτει.

Από το 1894 έως το 1924 τρία κύματα βίας σάρωσαν την Ανατολία με στόχο τις περιοχές όπου διέμεναν χριστιανικές μειονότητες, οι οποίες αποτελούσαν ως τότε το 20 τοις εκατό του πληθυσμού. Το 1924 οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι και οι Έλληνες είχαν μειωθεί στο 2 τοις εκατό του πληθυσμού. Οι περισσότεροι ιστορικοί έχουν πραγματευτεί αυτά τα τρία κύματα βίας ως ξεχωριστά και μεμονωμένα γεγονότα, ενώ οι διαδοχικές τουρκικές κυβερνήσεις τα παρουσιάζουν ως μια αλληλουχία ατυχών συμβάντων. Η Τριακονταετής γενοκτονία είναι το πρώτο έργο που δείχνει ότι στην πραγματικότητα αυτά τα τρία κύματα ήταν μια ενιαία, συνεχής και συνειδητή προσπάθεια να εξοντωθεί ο χριστιανικός πληθυσμός της Ανατολίας. Αυτή η περίοδος, η πιο βίαιη στην πρόσφατη ιστορία της περιοχής, άρχισε στη διάρκεια της εξουσίας του Οθωμανού σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, συνεχίστηκε υπό τους Νεοτούρκους και τελείωσε τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του Κεμάλ Ατατούρκ. Παρά τη δραματική αλλαγή από την ισλαμική απολυταρχία του σουλτάνου στον κοσμικό ρεπουμπλικανισμό, οι πολιτικές εξόντωσης που εφαρμόστηκαν στη χώρα ήταν αξιοσημείωτα σταθερές και συστηματικές, με προσχεδιασμένους μαζικούς φόνους, εκτοπίσεις, εξαναγκαστικό προσηλυτισμό στο ισλάμ, μαζικούς βιασμούς και απάνθρωπες απαγωγές γυναικών και παιδιών. Και το πιο σταθερό στοιχείο ήταν το κάλεσμα σε ιερό πόλεμο. Μολονότι δεν τη δικαιολογεί η διδασκαλία του ισλάμ, η εξόντωση δύο εκατομμυρίων χριστιανών πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο μιας αδίστακτης προτροπής προς τους Τούρκους να δημιουργήσουν ένα καθαρά μουσουλμανικό έθνος. Αποκαλυπτικό και βασισμένο σε εκτεταμένη έρευνα, το βιβλίο αυτό επαναπροσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε ένα από τα πιο αποτρόπαια γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας. ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣΥπεύθυνος σειράς: Κώστας Κωστής Η ιστορία είναι η λέξη που επιλέξαμε από το αρχαιοελληνικό διανοητικό οπλοστάσιο για να φέρουμε μαζί το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι ο τρόπος με τον οποίο κατανοούμε το παρελθόν προσδιορίζει αναγκαστικά τις δυνατότητές μας να κατανοήσουμε το παρόν, καθώς επίσης και τις προσπάθειές μας να προβλέψουμε το μέλλον. Στη λογική αυτή η σειρά «Διαδρομές ιστορίας» επιδιώκει να συμπεριλάβει βιβλία τα οποία έχουν ως κοινό παρονομαστή την ιστορία, χωρίς ωστόσο να είναι απαραιτήτως βιβλία ιστορίας. Η οικονομία, η κοινωνική θεωρία, η πολιτική επιστήμη, η ανθρωπολογία εντάσσονται στην οπτική της σειράς στο μέτρο και τον βαθμό που αξιοποιούν μιαν ιστορική αντίληψη του χρόνου. Οι συγγραφείς εξάλλου των βιβλίων της σειράς μιλούν για τα θέματά τους με έναν τρόπο που επιχειρεί να ξεπεράσει τις παραδοσιακές βεβαιότητες τους πεδίου τους, έτσι ώστε να ικανοποιήσουν δύο από τις βασικές απαιτήσεις της τέχνης τους, που είναι η αμφισβήτηση και η καινοτομία. «Συναρπαστικό, αναλυτικό, μοναδικό, εξαιρετική συμβολή στην ιστοριογραφία και στη σύγχρονη σκέψη».   Ronald Grigor Sun συγγραφέας του “They Can Live in the Desert but Nowhere Else”: A History of the Armenian Genocide«Εξαιρετικά καλογραμμένο και εμπεριστατωμένο, το βιβλίο αυτό τοποθετεί σε εντελώς νέο πλαίσιο τη βία στην ύστερη Οθωμανική Αυτοκρατορία και στα χρόνια μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο. Οι περισσότεροι ερευνητές μέχρι σήμερα δίσταζαν να εξετάσουν συνολικά τα τρία κύματα βίας. Οι συγγραφείς αυτού του βιβλίου το κάνουν με εξαιρετική επιτυχία και θα προκαλέσουν έντονες αντιδράσεις».   Stefan Ihri συγγραφέας του Justifying Genocide: Germany and the Armenians from Bismarck to Hitler«Εξαιρετική διάγνωση του γιατί, σε συγκεκριμένες περιόδους σε διάστημα τριάντα χρόνων, οι Οθωμανοί και οι διάδοχοί τους διέπραξαν τεράστιας έκτασης θηριωδίες».   Bruce Clar New York Times Book Review«Βιβλίο-ορόσημο, εξαιρετικά  εμπεριστατωμένο και οξυδερκές   Mardean Isaa Times Literary Supplement«Πολλές φορές σταμάτησα το διάβασμα, με το ίδιο ερώτημα: Είναι δυνατόν ένας λαός να εθιστεί τόσο πολύ στη βία, που να χάνει την ανθρώπινη ιδιότητά του;»   Robert Fk, The Independent«Εξαιρετικά εμπεριστατωμένο και καλογραμμένο, παρουσιάζει τα τρία κύματα βίας εναντίον των χριστιανών της Ανατολίας όχι ως σπασμωδικά και μεμονωμένα συμβάντα, αλλά ως μέρη ενός ευρύτερου και ενιαίου σχεδίου μαζικής εξόντωσης. Ο Χίτλερ και οι ναζί πήραν μαθήματα απ΄ αυτή τη γενοκτονία…»   Jacob Heilbrun The Spectator

Μία ανθολογία όπως "Η Ποίηση της Ελληνικής Επανάστασης 1821" (ή οποιαδήποτε άλλη σχετική εργασία) έχει το ειδικό προνόµιο να παρουσιάζει στα γράµµατά µας ολοδιάστατο και αγέραστο το διαρκέστερο έπος που συνέχει αδιάσπαστα την ελεύθερη νεοελληνική ζωή µέχρι σήµερα. Το ασύγκριτο πλεονέκτηµα µιας τέτοιας παρουσίασης βρίσκεται στην πιο δραστική ουσία της ποίησης, στην αλήθεια της δηλαδή, την οποία πάντοτε αυτή η υψηλότερη τέχνη του γραπτού λόγου κατέχει και βούλεται να την προβάλλει χωρίς συγκερασµούς και ιστορικές νοθεύσεις, γυµνή, όπως την απαιτούσε ο Μακρυγιάννης, και ασυµβίβαστη.Η µπαρούτη και η ποίηση ποτέ δεν βρέθηκαν εγγύτερα στον ήλιο της ελευθερίας, αφότου ξέσπασε η πιο αδιανόητη επανάσταση που µπορούσε τότε ν’ ακουστεί και να µαθευτεί στον κόσµο:να διώξουµ’ όλη την Τουρκιά ή να χαθούµε ούλοι (δηµοτικό τραγούδι)και οι ολιγάριθµοι αποφασισµένοι έκαναν έφοδο στον ουρανό της ελευθεριακής γλυκιάς ουτοπίας τους· ήταν εκείνοι οι λίγοι µυσταγωγοί του πάθους και της ιερής τρέλας για την ελευθερία, που κατάφεραν να καταλύσουν την ολέθρια και κραταιά εξουσία του Τούρκου δυνάστη τους, ο οποίος διέθετε αµέτρητες στρατιωτικές δυνάµεις και πλούτος αρίφνητο.Όταν η νέα, κατορθωµένη ελευθερία εγκαταστάθηκε µόνιµα στον τόπο της µε τα σπασµένα µάρµαρα, τα χρυσαφένια στάχυα, τα θαλασσοµάχα πέλαγα και τα ορκισµένα στην ελευθερία βουνά, η ποίησή µας δεν έπαψε ποτέ σε διάστηµα δύο αιώνων να προσδιορίζει τον χαρακτήρα και τη µορφή που έλαβε το Εικοσιένα ως γνήσια επαναστατική πράξη, ως αλησµόνητη ουσία και διαρκή αναθύµηση Τέχνης και Ιστορίας, για να υπενθυµίζει συνεχώς στις ψυχές το συνειδησιακό χρέος προς τη...θεϊκιά κι όλη αίµατα Πατρίδα,έτσι όπως ορίζει αυτή την πολυσήµαντη και ιδιαίτερη σηµασία της ο στίχος του Σολωµού.Στις σελίδες αυτής της έκδοσης ο αναγνώστης θα αντικρίσει το Εικοσιένα στην πιο ζωηρή και θαλερή ζωγραφιά του· µε τα ποιήµατα καταταγµένα στη χρονολογική σειρά τους, θα διανύσει το Εικοσιένα στη διαδροµή δύο αιώνων, από τα χρόνια της Επανάστασης µέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα· από τα δηµοτικά τραγούδια του ελληνικού λαού έως τις νεωτερικές ποιήσεις της µοντέρνας γραφής.Η πρόσληψη του Ποιητικού Εικοσιένα µπορεί έτσι να είναι µια αναστοχασµένη και ουσιωµένη συµµετοχή στην υπόθεση της ελευθερίας, την οποία απαιτούν και οι σηµερινοί καιροί από τους πάντοτε ελεύθερους και όµως πάντοτε πολιορκηµένους.Κ.Σ.Στο πρώτο µέρος αυτής της ανθολογίας περιλαµβάνονται δηµοτικά τραγούδια που έπλασε, τραγούδησε και χόρεψε ο ποιητής ελληνικός λαός, αφότου κηρύχθηκε και εν συνεχεία ολοκληρώθηκε η Επανάσταση του Εικοσιένα.46 επαναστατικά τραγούδια από διάφορες περιοχές της Ελλάδας είναι αντληµένα από τις έγκυρες συλλογές που εξέδωσαν παλαιότερα οι λαογράφοι: ο Νικόλαος Γ. Πολίτης, η Ακαδηµία Αθηνών, ο Γεώργιος Χασιώτης, ο Παναγιώτης Αραβαντινός, ο Arnold Passow και η Γεωργία Ταρσούλη.Στο συνοδευτικό Επίµετρο εµπεριέχονται 11 τραγούδια που είπαν ή φέρονται να στιχούργησαν ο Κολοκοτρώνης, ο Μακρυγιάννης, ο Θεόδωρος Γρίβας και άλλα γνωστά πρόσωπα που πήραν µέρος στον ένοπλο Απελευθερωτικό Αγώνα· µεταξύ αυτών και η περίφηµη «αισχρή» απάντηση που έστειλε έµµετρα ο Καραϊσκάκης στον υπερφίαλο Οθωµανό αρχιστράτηγο, όταν εκείνος του ζητούσε φορτικά να τον τουρκοπροσκυνήσει και να υποταχθεί στην εξουσία του σουλτάνου.————Στο δεύτερο µέρος ανθολογούνται έργα που έγραψαν οι ποιητές µας ήδη από τα χρόνια της Επανάστασης και φτάνουν µέχρι τα ποιήµατα που δηµοσιεύτηκαν µέσα στις δύο πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα.Σ’ έναν µεγάλο κύκλο καλλιτεχνικής έµπνευσης και τιµής για την ελευθερία που µας χάρισε το Εικοσιένα, στις σελίδες αυτές συγκαταλέγονται 205 ποιητικά έργα γραµµένα από 140 δηµιουργούς, τα οποία καλύπτουν την αδιάλειπτη ποιητική αλληλουχία δύο αιώνων.Περιλαµβάνονται όλες οι ποιητικές γενιές, οι σχολές, οι µορφές και τα ρεύµατα της λυρικής γραφής. Από τους γενάρχες της επαναστατικής ποίησής µας, τον Σολωµό και τον Κάλβο, ο έµµετρος λόγος συνεχίζεται µε τους εκπροσώπους της φαναριώτικης ποίησης, µε τους Επτανήσιους σολωµικούς και τους Ροµαντικούς της λεγόµενης Αθηναϊκής Σχολής. Η διαδοχή µε τους αίνους για την εθνεγερτική εικόνα του ’21 ανανεώνεται ζωη­ρά µετέπειτα στη σπουδαία εποχή του Παλαµά, των σύγχρονών του ποιητών και των συνεχιστών του. Όταν θ’ αναφανούν οι επόµενοι µεγάλοι ποιητικοί σταθµοί µας, ο Σικελιανός, ο Καρυωτάκης, ο Μαλακάσης, ο Βάρναλης και οι άλλοι ξεχωριστοί δηµιουργοί της εποχής εκείνης, όλοι αυτοί θα εµφυσήσουν νέα πνοή στο Ποιητικό Εικοσιένα. Από τα χρόνια του Μεσοπολέµου θα έρθουν οι ριζικές αλλαγές στα γράµµατά µας µε την ποίηση του Σεφέρη, που θα τ’ αλλάξει όλα στην τέχνη· µεγάλοι ποιητές της Γενιάς του ’30, όπως ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Εγγονόπουλος και οι επόµενοι, θα δώσουν καινούριες προσλαµβάνουσες και προεκτάσεις στην ποίηση της ελευθερίας και στο συνειδησιακό χρέος για το Ει­κοσιένα µέσα στα χρόνια του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου, της Κατοχής και του Εµφυλίου. Οι µεταπολεµικές γενιές των ποιητών µας, Πρώτη και Δεύτερη, γονιµοποιη­µένες από τον υπερρεαλισµό και τις άλλες καλλιτεχνικές πρωτοπορίες, θα δώσουν νέα φτερά για τα ουσιώδη αναθυµητικά της Επανάστασης, ενώ οι νεωτερικοί δηµιουργοί των µοντέρνων µεταπολιτευτικών ηµερών µας συµπληρώνουν µέχρι σήµερα µε νέα έργα το µέγα δοξαστικό του Εικοσιένα.Αυτό είναι το διαρκές ταξίδι στη µνήµη και στη γνώση που δωρίζει δύο αιώνες συνέχεια η ποίησή µας στην κατορθωµένη από το 1821 ελευθερία µας.