Σ' ένα ανώνυμο χωριό της Ευρώπης, κατά τη διάρκεια ενός εμφυλίου πολέμου, ένας άντρας σκάβει ένα λάκκο, ενώ κάποιος άλλος τον παρακολουθεί. Πρόκειται για έναν φούρναρη και έναν δάσκαλο, δύο άτομα με εκ διαμέτρου αντίθετες κοσμοθεωρίες. Καθώς αρχίζουν να συνομιλούν, ανατρέχουν μεταξύ άλλων, στον Πλάτωνα, στον Νίτσε, στο Ντεκάρτ και στον Σοπενχάουερ προσπαθώντας να καταλάβουν γιατί η ιστορία του πολιτισμού είναι συνυφασμένη με την ιστορία της μαζικής βίας. Μια υποβλητική αλληγορία του πολέμου δοσμένη με ποιητική μαεστρία.