Πάνε χρόνια πολλά, πολλά χρόνια πριν,Σ' ένα βασίλειο στη θάλασσα εκεί,Που ζούσε μια κόρη, θαρρώ τη γνωρίζετε,Κόρη με τ' όνομα Άνναμπελ Λη·Και δεν είχε η κόρη άλλη έγνοια παράΝα μ' αγαπά και ν' αγαπώ μοναχά αυτήν.Ήμουν παιδί και αυτή 'ταν παιδί,Σ' αυτό το βασίλειο στη θάλασσα εκεί,Μα ήταν πιο μεγάλη απ' την αγάπη η αγάπη μας -Η αγάπη η δική μου και της Άνναμπελ Λη -Που ως και τα φτερωτά τ' Ουρανού σεραφείμΖηλέψαν, στο τέλος, και μένα κι αυτήν.