Της ποίησης τον πόνο Της ποίησης τον πόνο δεν τον διαβάζεις μόνο πίσω από τις λέξεις κρύβεται η ταραχή το όμορφο είναι άγαλμα χειρωνακτική η γλυπτική το μάρμαρο δεν ιδρώνει αλλά η πένα ξέρει το ιχώρ ξέρει το αίμα της φαντασίας και τα άλλα υγρά της γραφής. Της ποίησης τον πόνο μην τον υποτιμάς την ανασκαφή στη σκόνη τον ήλιο που καίει τα σπλάχνα το σκότος και το βάρος του βυθού όταν ψάχνεις στα βάθη του είδους την αγωνία τι θα βρεις πώς θα τα πεις σε μια γλώσσα που δεν είναι δική σου και προσπαθείς να την κάνεις μα είναι ανώνυμος χρησμός αγέννητων και πεθαμένων. Της ποίησης τον πόνο να τον χαίρεσαι φως ψυχής φωτίζει τον ένθεο στο νάμα του νου δροσίζεσαι στην αιώρα των ρυθμών λικνίζεσαι τη μουσική του σύμπαντος τραγουδάς ερωτιάρες οι λέξεις σε χαϊδεύουν και οι σοφίες μητέρες στοργικές βυζαίνουν και πάλι το άτακτο παιδί είσαι αθώος ανεύθυνος κι ωραίος.