Ο ποιητής Αγαπούσε την αγάπη… Ήταν ερωτευμένος με τον έρωτα… Ήταν ανείπωτα ωραίος… Στις χαίτες των θαλασσινών αγέρηδων και στην τροχιά του ανυπόταχτου ονείρου πονούσε Ύπαρξη… Άλλοι τον νοματίζαν ποιητή, άλλοι σαλό κι άλλοι Άι Δημήτρη… Μες στην καρδιά του, σεργιανίζαν όλες οι καρδιές, στο διάβα του τα χελιδόνια χτίζανε φωλιές και τ΄ αηδόνια τραγουδούσανε… Ήτανε Ποιητής… ίδιος «Χριστός Ανέστη»…