Όλο το έργο του ΜΑΡΙΟΥ ΧΑΚΚΑ είναι ανθρωποκεντρικό και διέπεται από την αναζήτηση τού συγγραφέα για το «σωστό», το έντιμο, το ουσιαστικό υλικό της ανθρώπινης ζωής, το δράμα της ύπαρξης φιλτραρισμένο μέσα από κοινωνικές συμβάσεις, αντιθέσεις, φθαρτές ιδεολογίες –ή και όχι– και φυσικά τον χρόνο. Η έννοια του χρόνου –παρελθόν, παρόν, μέλλον, στιγμή, παράλληλες ζωές–, όταν δεν αναφέρεται ευθέως, υποβόσκει στις αφηγήσεις των ηρώων. Τα θεατρικά του μονόπρακτα είναι τέσσερα : Ενοχή, Αναζήτηση, Τα κλειδιά, Στον αστερισμό των Διδύμων. Πιθανότατα γράφτηκαν όλα πριν από το 1971. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αφιερώθηκε στα πεζά και στα ποιήματά του, στα οποία μπορεί κανείς να διακρίνει την έντονη ανησυχία του αλλά και διαπραγμάτευση με το θάνατο, τη ζωή του και την οντολογική του προσέγγιση στα πράγματα. Τα θέματά του αντλούνται από βιογραφικά στοιχεία της πολιτικοκοινωνικής του δράσης αλλά και της προσωπικής του ζωής. Οι ερωτικές και οι φιλικές σχέσεις μπλέκονται με πολιτικές θέσεις, επαναστατικές ιδέες κι ενοχές για την ακεραιότητα και την ηθική των χαρακτήρων. Όλα αυτά δημιουργούν ένα υπαρξιακό σύμπαν, όπου ελεύθερα τα πρόσωπα των έργων μιλούν, κινούνται και δρουν. Τα θεατρικά τα έγραψε σε ώριμη ηλικία. Πολλά στοιχεία που συναντάμε στα πεζά του κείμενα και στα ποιήματά του έχουν ενσωματωθεί στους θεατρικούς ήρωές του. Ακόμα και φράσεις. Κάποιες έχουν προηγηθεί των θεατρικών και ενσωματώνονται σε αυτά, αλλά και κάποιες, πιθανότατα, έχουν αντληθεί από τα θεατρικά για να χρησιμοποιηθούν έπειτα σε άλλα κείμενά του.