Γι’ αυτό δεν επιβίωσε η δοτική Ήταν πολύ δοτική μέσα σ’ έναν κόσμο Γενικής Πτώσης… Είμαστε το απόσταγμά μας. Μια σταγόνα αίμα ανάμεσα στις χρυσές χορδές ενός νυκτού εγχόρδου ή τα πλήκτρα ενός πιάνου.Απ' όλες τις Δύσεις της Γης είμαστε μια σταγόνα αποσταγμένου ηλιοβασιλέματος στο κέντρο-Χριστό του αιμάτινου Σταυρού του Ορίζοντα. Παγοθραυστική έσπασα τα τεράστια παγόνια Της ερημιάς μου Φύγαν τα χιόνια από τους δακτύλους Του δέντρου μου Καθώς τα χρόνια έπεφταν πυκνά Στην πόλη Ποιήματα «ακραίας ευαισθησίας με ανάγκη μηχανικής υποστήριξης». Προδοσία, ματαίωση, αντίσταση αλλά και η ελευθερία της λύτρωσης μέσω της Τέχνης, της Αγάπης και του Έρωτα, συμπορευόμενη με τις άριες της «αέρινης» Μαρίας Callas, αιώνια άρπα και σείστρα που αντικρούουν τα δεινά, με τον τρόπο που «υπαγόρευσε» στην ποιήτρια η φωνή και η εύθραυστη παρουσία της κορυφαίας σοπράνο που γύριζε τις φτερωτές των μύλων/ ΜΟΝΟ/μόνο μόνο/ με της φωνής της το αεράκι του απόηχου… …