ianos.gr

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΙΤΣΕΝΤΖΟ ΚΟΡΝΑΡΟ

Κάθε αγώνας έχει χίλιω λογιών όπλα. Ένα όπλο κ' ή σάτιρα. Ο "Καραγκιόζης ό Μέγας" μ' όλο πού παρουσιάζεται σαν έργο θεατρικό, είναι ως τόσο συνέχεια πολύχρονης προσπάθειας, πού φανερωνότατε με κριτική. Δείχνει το έργο τούτο σ' άλλο φως -με σατιρικό ύφος- τη βάση της προσπάθειας αυτής καί το σκοπό της. Είναι ό,τι θα ήτανε, σε μια κοινή κουβέντα, ή παροιμιακή παρένθεση, να πούμε, ή ή αφήγηση καμμιάς ιστορίας, κανενός ανέκδοτου, ή παραμυθιού, από κείνα πού δείχνουνε, χοντρά κι' ωμά, τίς τύχες της ανθρώπινης της ύπαρξης καί την εικόνα της.

ΑΝΤΙΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ

ΥΠΟΚΡΙΣΗ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ

Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ

ΡΟΟΥΖ

Ο Νίκος Βασταρδής, θυμάται με χιούμορ, άγνωστες ιστορίες, που έζησε μέσα κι έξω από την αυλαία στη μακρά κι ιδιαίτερα επιτυχημένη πορεία του στο ελληνικό θέατρο. Θεατρικά πρόσωπα, γνωστά ή λιγότερο γνωστά, καταστάσεις αδιανόητες σήμερα, δυσκολίες, αγώνες, ικανοποιήσεις, απογοητεύσεις και γεγονότα τις πιο πολλές φορές ευτράπελα, κατατίθενται ως μαρτυρία ζωής στην ιστορία του θεάτρου.

Μονογραφία για τον Μαξ Φρις, στην οποία επιχειρείται μια παρουσίαση και ερμηνευτική ανάλυση του έργου του. Στόχος η ουσιαστική γνωριμία του ελληνικού κοινού με τον θεατρικό συγγραφέα.

Το Καγκουρό του Βασίλη Κατσικονούρη είναι ένα σύγχρονο ελληνικό έργο σκληρού ρεαλισμού εντός του οποίου διαπλέκονται τύποι, στερεότυπα και αρχέτυπα για να δημιουργήσουν μια συγχορδία ανάμεσα στον καθαρό και τον υπαινικτικό λόγο. Η μονογραφία του Νεκταρίου-Γεωργίου Κωνσταντινίδη ερμηνεύει τις λεπτότατες αποχρώσεις που επικρατούν στον μικρόκοσμο του συγγραφέα κατορθώνοντας να συζεύξει το φαντασιακό με το πραγματικό αλλά και με τα σύμβολα. Ο ερευνητής χρησιμοποιεί τη μέθοδο της σημειολογίας ευθύβολα και με μεστή εκφραστικότητα. Εξάλλου, τα θεωρητικά εργαλεία του αναλύουν σε βάθος ό, τι παραδίδει ο δραματουργός στο κοινό. Ούτως ειπείν, η σημειολογική προσέγγιση του Καγκουρό ολοκληρώνει ένα σημαντικό στάδιο της εφαρμογής της και παραδίδει τη σκυτάλη στον επόμενο ερευνητή...

Σ' αυτό το βιβλίο επιχειρείται η συνέχιση της έρευνας της πορείας του Λουίτζι Πιραντέλλο ως δραματουργού στην Ελλάδα κατά τον 20ο αιώνα. Σκοπός της παρουσίασης αυτής είναι να ριχτεί φως στις επιλογές των υπευθύνων να εντάξουν τον Πιραντέλλο στο ρεπερτόριό τους, και να αξιολογηθεί η όποια προσφορά τους στη σχέση του συγγραφέα με το ελληνικό κοινό.

Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ, το πιο σημαντικό πρόσωπο των αγγλικών γραμμάτων, μας άφησε κληρονομιά περίπου ένα εκατομμύριο λέξεις. Για τη ζωή του, όμως, γνωρίζουμε ελάχιστα και σκόρπια γεγονότα που φωτίζουν τον λαβύρινθο από υποθέσεις για το ποιος πραγματικά ήταν. Μέσα από αυτό τον λαβύρινθο ο Bill Bryson μας οδηγεί με ζωντανή αφήγηση και χιούμορ, για να μας αποκαλύψει τον Σαίξπηρ ως άνθρωπο. Αξιολογώντας προσεκτικά και τεκμηριωμένα τα συμπεράσματα προηγούμενων μελετών, ο Bryson επικεντρώνεται στο τι πραγματικά ξέρουμε για τον Σαίξπηρ και ταυτόχρονα αποτίει φόρο τιμής στον δραματουργό με το μοναδικό ταλέντο και την αστείρευτη ευρηματικότητα. Μια βιογραφία που προχωρά πέρα από τις θεωρίες συνωμοσίας για να προσεγγίσει την ουσία: τη ζωή του σπουδαίου συγγραφέα.

Οι Μαριονέτες δημοσιεύονται σε τέσσερεις συνέχειες σε μια εφημερίδα τον Δεκέμβριο του 1810, ένα σχεδόν χρόνο πριν από την αυτοκτονία του Κλάιστ (1777-1811). Η μορφή του δοκιμίου, ωστόσο, παίζει ανάμεσα στον πλατωνικό διάλογο και το χρονογράφημα και γοητεύει με στοιχεία από την αφηγηματική ιδιοτροπία του μεγάλου ρομαντικού. Κείμενο πραγματικά μοναδικό, δοκίμιο ρομαντικής αυτογνωσίας που καταφέρνει, μέσα στις λίγες σελίδες του, να υψωθεί σε μια πραγματική μεταφυσική της ποιητικής πράξης και να συγκεφαλαιώσει, εμβληματικά, το ρομαντικό δίλημμα ανάμεσα στη γνώση και την αθωότητα.Η μεταφορά στη γλώσσα μας του κειμένου του Κλάιστ από την Τζένη Μαστοράκη συνοδεύεται από σημαντική μελέτη του Γάλλου θεατρολόγου Μπερνάρ Ντόρτ γραμμένη ειδικά για την ελληνική έκδοση, που τοποθετεί το ολιγοσέλιδο και μοναδικό αυτό δοκίμιο για το θέατρο των Μαριονετών στην ιστορία και τη θεωρία του θεάτρου. Την έκδοση συμπληρώνει μια χρηστική εργοβιογραφία του Γερμανού ρομαντικού.

Τα κείμενα που παρουσιάζουμε αντιπροσωπεύουν δύο χαρακτηριστικές φάσεις της σκέψης του Έλιοτ. Το δοκίμιό του για τον Άμλετ διαπνέεται από το αντιρομαντικό και θετικιστικό εκείνο πνεύμα που η Νέα Κριτική θα όρθωνε μεθοδικότερα απέναντι στις υποκειμενιστικές υπερβολές και τις συναισθηματικές ή άλλες ακράτειες της παραδοσιακής κριτικής της λογοτεχνίας. (. . .) Το δεύτερο δοκίμιο "Θρησκεία και λογοτεχνία" (1935) εμπνέεται από την ίδια μέριμνα η οποία διέπει μια σειρά δοκιμίων του Έλιοτ γενικότερου προβληματισμού, με αποκορύφωση τις Σημειώσεις για τον ορισμό της κουλτούρας. (. . .)

Το βιβλιαράκι αυτό περιέχει την ομιλία του Χάρολντ Πίντερ στην τελετή της απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας 2005.

«Προφανώς δεν υπάρχουν πολλοί Σαίξπηρ και Μολιέροι. Οι περισσότεροι καλούμαστε να ερμηνεύσουμε αυτό που έχει γράψει κάποιος άλλος. Στο θέατρο, ένας ηθοποιός χωρίς ρόλο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα βουβό μουσικό όργανο. Μοιάζει με βιολί ακουμπισμένο στο τραπέζι. Ένα... Στραντιβάριους είναι πάντα θαυμάσιο, στο τραπέζι όμως είναι καταδικασμένο στη σιωπή.» Ο εμβληματικός ηθοποιός του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, του Γούντι 'Αλλεν αλλά και του Ντάριο Αρζέντο διδάσκει τις αρχές της τέχνης που τόσο αφοσιωμένα και ιδιοφυώς υπηρετεί.

[...] Πράγματι, ο Beckett γράφοντας τα έργα του, και ιδιαίτερα τα θεατρικά του έργα, "δεν έχει τίποτε να πει". Αλλά αυτό δεν σημαίνει διόλου ότι η γραφή του, βυθισμένη στη σαγήνη της σιωπής, είναι βουβή. [...]

Αυτά τα δύο κείμενα πραγματεύονται τη ρηξικέλευθη μετάφραση της Αντιγόνης και του Οιδίποδος Τύραννου του Σοφοκλή από τον Holderlin, για να αναδείξουν τον απώτερο σκοπό του Γερμανού ποιητή, που δεν ήταν άλλος από τη συγγραφή μιας «γνήσιας νεωτερικής τραγωδίας».

Θεατρικός κριτικός από το 1976 (στο περιοδικό Η Λέξη και στην εφημερίδα Η Καθημερινή) αντιμετωπίζει το θεατρικό γεγονός στην ολότητά του, τόσο ως προς την αρχαία και νέα ελληνική παράδοση, όσο και ως προς το ξένο δραματολόγιο. Λόγος αντικειμενικότητας και διεισδυτικότητας εκφράζεται μέσα από μια γλώσσα πλούσια, ευθύβολη και συνάμα ποιητική.Αυτός είναι ο έκτος και τελευταίος τόμος κειμένων θεατρικής κριτικής, που εκδίδεται μετά την απουσία του συγγραφέα. Όλα τα κείμενα έχουν δημοσιευθεί στην εφημερίδα Η Καθημερινή από το τέλος του 2010 έως το καλοκαίρι του 2011. Ας σημειωθεί εδώ ότι οι τρεις τελευταίες κριτικές δημοσιεύθηκαν μετά το θάνατο του συγγραφέα, ύστερα από συνεννόησή μας με τον κύριο Νίκο Ξυδάκη.

Για να υπάρξει θέατρο, είναι απαραίτητη η συνεύρεση, σε ορισμένο, συμφωνημένο τόπο και χρόνο, ιδεατών ηρώων, σάρκινων εκτελεστών, συγκεκριμένων δεκτών. Υπάρχει θέατρο όταν μια ομάδα ηθοποιών (ή και μόνο ένας) παρασταίνει μια ιστορία από τη ζωή των ανθρώπων μπροστά σε μια ομάδα θεατών. Ή αλλιώς, όπως πολύ ωραιότερα το διατύπωσε ο Λόπε ντε Βέγα: το θέατρο είναι τρία σανίδια, δύο πρόσωπα, ένα πάθος.

ο Θεόδωρος Τερζόπουλος είναι άνθρωπος του θεάτρου. Από το κέντρο της Αθήνας διευθύνει το Θέατρο Άττις, ενώ οργανώνει ένα δίκτυο παραστάσεων στην Ευρώπη, στη Λατινική Αμερική και στην Ασία. Σαν το λιόδεντρο η τη δρυ, οι ρίζες του πηγαίνουν βαθιά και τα κλαδιά του απλώνονται μακριά. […] Η φιλοσοφία του Θεόδωρου Τερζόπουλου διαθέτει βάθος και σαφήνεια. Προτεραιότητά του είναι η σκηνοθεσία των μεγάλων Ελλήνων κλασικών. Όμως συχνά ανεβάζει και σύγχρονους συγγραφείς στους οποίους διακρίνει ένα ενδιαφέρον για την τραγική διάσταση του νεωτερικού ανθρώπου. […]Οι μέθοδοι εργασίας που ακολουθεί είναι ολωσδιόλου δικές του επειδή και η αντίληψή του για το θέατρο είναι μοναδική : Ο Τερζόπουλος δεν πορεύεται με γνώμονα τη θεωρία, αλλά σύμφωνα με το ένστικτο και την πρακτική. Οι θεωρίες του λειτουργούν έμμεσα, είναι εύκαμπτες, ανοιχτές στην αναπροσαρμογή και στην αλλαγή. […]ΣΧΕΔΟΝ ΑΠΟ ΣΥΜΠΤΩΣΗ βρέθηκα προσκεκλημένη στο διεθνές φεστιβάλ σύγχρονου θεάτρου των Δελφών το 2004. Κατά γενική ομολογία, η σύμπτωση ενεργεί πάντα σωστά. […] Έχω ένα πάθος για την Ελλάδα. Κυρίως έναν προβληματισμό, που σπανίως συνδέεται άμεσα με την οικογενειακή μου ιστορία. Με γοητεύει απεριόριστα η υλικότητα της χώρας αυτής. Η γήινη πλευρά της, η φυσική παρουσία της, η ακραία ιδιαιτερότητα του φωτός της, της πέτρας της, και η αδιάκοπη παρουσία, η επιμονή της θάλασσας, που η αλμύρα της μένει στο στόμα μου.

..."Με τη βαθιά μου ανάγκη για το φως του ήλιου και τον αέρα, ηψυχή μου γέμισε πλήξη,....". "Απλά, με τον τόνο της ποιητικήςμου φωνής που δεν έχει ούτε αποχρώσεις ξύλου, ούτελαβύρινθους δηλητηρίου, ούτε αρνιά που ξαφνικά γίνονταιμαχαίρια ειρωνείας, θα προσπαθήσω να σας δώσω ενα μάθημα απλόγια το κρυμένο πνεύμα της πληγωμένης Ισπανίας.

"Ο εξαντλημένος", που δημοσιεύτηκε το 1992 και ανήκει στα τελευταία κείμενα του Deleuze, συνιστά ένα εκτενές και πυκνό σχόλιο στο έργο του Beckett και του σπινοζικού του χαρακτήρα, μέσω της διάκρισης μεταξύ της κούρασης και της εξάντλησης. Όμως, καθώς γράφτηκε σε μια ιστορική συγκυρία όπου όλες οι δυνατότητες της πολιτικής χειραφέτησης έμοιαζαν να έχουν εξαντληθεί και η κούραση βάραινε τους ώμους και τη σκέψη των πολιτικών υποκειμένων, "Ο εξαντλημένος" μπορεί να διαβαστεί και ως ένα πολιτικό σχόλιο γύρω από τις σχέσεις ελευθερίας, δυνατότητας, επιθυμίας και αντίστασης, καθώς η εξάντληση είναι θεμελιώδης για τη δημιουργία νέων υποκειμενικοτήτων μόνο όταν όλες οι δυνατότητες έχουν εξαντληθεί, αναδύεται η δυνατότητα της δημιουργίας του πραγματικά και αληθινά καινούργιου. "Ο κουρασμένος δεν διαθέτει πια καμιά (υποκειμενική) δυνατότητα: δεν μπορεί, συνεπώς, να πραγματώσει την παραμικρή (αντικειμενική) δυνατότητα. Αυτή όμως παραμένει, γιατί δεν πραγματώνουμε ποτέ εξολοκλήρου το δυνατό· στον βαθμό μάλιστα που το πραγματώνουμε προκαλούμε τη γένεσή του. Ο κουρασμένος έχει απλώς εξαντλήσεων πραγμάτωση, ενώ ο εξαντλημένος εξαντλεί ολοκληρωτικά το δυνατό. Ο κουρασμένος δεν μπορεί πια να πραγματώσει, αλλά ο εξαντλημένος δεν μπορεί πια να δημιουργήσει δυνατότητα. "Να μου ζητάνε το αδύνατο, πάει καλά, τι άλλο τάχα μπορούν να μου ζητήσουν;" Δεν υπάρχει πια δυνατότητα: ένας σφοδρός σπινοζισμός. Εξαντλεί το δυνατό επειδή είναι ο ίδιος εξαντλημένος ή είναι εξαντλημένος επειδή εξάντλησε το δυνατό;" (Gilles Deleuze)

ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Από το έπος, το οποίο έως τώρα εξετάσαμε τόσο καθαυτό όσο και στις μορφές που λαμβάνει αναμειγνυόμενο με άλλα είδη, από το έπος ως ταυτότητα προήλθε η ποίηση σαν από μία κατάσταση απλότητας όπου συναθροίζεται και συνενώνεται το παν, το οποίο κατόπιν είτε υφίσταται διασπαραγμένο είτε ανακτά πάλι από τον διασπαραγμό την ενότητα. Η ταυτότητα αυτή γίνεται στην λυρική ποίηση -προϊούσης της παιδείας- θρυαλλίδα που ανάβει την έριδα και χρειάστηκε ο πλέον ώριμος καρπός της μεταγενέστερης παιδείας ώστε να συμφιλιωθεί, σ' ένα ανώτερο επίπεδο, η ίδια η ενότητα με την έριδα και να ενοποιηθούν μεταξύ τους πάλι στο πλαίσιο μιας πιο ολοκληρωμένης παιδείας. Η ανώτερη αυτή ταυτότητα είναι το δράμα που, συνοψίζοντας τις φύσεις αμφοτέρων των ενάντιων ειδών, συνιστά το κορυφαίο φαινόμενο της πραγματικότητας και της ουσίας κάθε τέχνης. Είναι τόσο νομοτελειακή η πορεία κάθε φυσικού μορφώματος ώστε η έσχατη ως προς την ιδέα σύνθεση, η ενοποίηση όλων των αντιθέσεων στο πλαίσιο της ολότητας, είναι συγχρόνως το έσχατο ως προς τον χρόνο φαινόμενο.

Η Αγνή Δηαγά,είδωλο περασμένων δεκατιών,πρωταγωνίστρια του Θεάτρου και του Κινηματογράφου,δίνει συνέντευξη σε μία δημοσιογράφο,λαμβάνοντας μέρος σ'ενα παιχνίδι για ένα έπαθλο,εξιστορώντας την ζωή της υπογραμμίζοντας τις αλήθειες.Ένα έργο ζωντανό,επίκαιρο που θίγει κοινωνικά ζητήματα και κρατάει το ενδιαφέρον του/της αναγνωστή/τριας μέχρι το τέλος που έρχεται η ανατροπή.

Σε πολλά από τα έργα του Μπέρτολτ Μπρεχτ επικρατεί ως κεντρικό πρόσωπο η λογοτεχνική μορφή της γυναίκας, όπως η Πελαγία Βλάσοβα στη "Μάνα", η Τερέζα Καρράρ στα "Όπλα της κυρα-Καρράρ", η Άννα Φίρλινγκ στη "Μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της", η Σεν Τε στον "Καλό άνθρωπο του Σετσουάν", η Ιωάννα στην "Αγία Ιωάννα των Σφαγείων", η Σιμόν Μασσάρ στα "Οράματα της Σιμόν Μασσάρ" και η Αντιγόνη στην "Αντιγόνη" του Σοφοκλή. Στα πρόσωπα αυτά συναντάμε μάνες, αγωνίστριες, πολιτικές διαφωτίστριες, ηρωίδες του προλεταριάτου, αγίες και πόρνες.Στη μελέτη αυτή θα ασχοληθούμε μόνο με τα τέσσερα έργα του Μπρεχτ, όπου το κεντρικό πρόσωπο είναι η μάνα. Εκτός από τη "Μάνα" τα τρία άλλα έργα τα έγραψε ο Μπρεχτ, όταν αναγκάστηκε να πάειστην εξορία, αγωνιζόμενος πάντα ενάντια στο ναζισμό. Στα έργα αυτά έχουμε πέντε μάνες, που η κάθε μια έχει τα δικά της βιώματα, τη δική της ηθική. Η κάθε μια προσπαθεί, με το δικό της τρόπο, να προστατεύσει τα παιδιά της. Η κάθε μια έχει τη δική της συμπεριφορά απέναντι στο παιδί ή στα παιδιά της. Στη "Μάνα" μας δείχνει ο Μπρεχτ τις ανθρώπινες σχέσεις, όπου η κοινή δουλειά για έναν καλύτερο κόσμο ενώνει τους ανθρώπους, φέρνει μάνα και γιο πολύ κοντά, και μας παρουσιάζει μια μάνα που αγωνίζεται για μια ιδέα, για να είναι ο γιος της περήφανος γι αυτή, και συνεχίζει τη δουλειά του και μετά το θάνατό του.

Ο ΣΤΡΙΝΤΜΠΕΡΓΚ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ

Το να υποστηρίξει κάποιος σήμερα την αμοιβαία επενέργεια θεατή και θεάματος δεν είναι κάτι πρωτότυπο, κι άλλωστε το happening μας έχει δώσει, ήδη απ' τη δεκαετία του '60, μια μορφή θεάτρου που κατάργησε, όχι μόνο τα φώτα της ράμπας -σύνορα μεταξύ σκηνής και πλατείας- όχι μόνο τη θεατρική "τοπογραφία" στο σύνολό της, αλλά και την προνομιούχο απόσταση που εξασφάλιζε μοιραία στον ηθοποιό το δραματικό κείμενο. Όταν ο Τουσάρ, στη δεκαετία του '40, υπογραμμίζει την αλληλεξάρτηση κοινού και παράστασης, δεν μιλάει για το ίδιο πράγμα. Δεν έχει κατά νουν ούτε να ευαγγελισθεί ένα νέο είδος θεάτρου ούτε να διατυπώσει ευκαιριακά συμπεράσματα. Η θεατρική γλώσσα γι' αυτόν είναι ουσιωδώς η έναρθρη γλώσσα του στόματος και δεν είναι δυνατό να παραγκωνισθεί ποτέ από την αρθρωμένη γλώσσα του σώματος. Απ' αυτήν την άποψη, ο συγγραφέας σήμερα θα μπορούσε να θεωρηθεί από μερικούς ανυπόμονους νέους του θεάτρου "συντηρητικός". Απ' την άλλη πλευρά, όμως, ο Τουσάρ αποτολμάει μια καθαρά προοδευτική θέση που σχετίζεται με το ρόλο του θεατή και τη διακριτική του ευχέρεια να ορίζει το έργο με το δικό του τρόπο, ερήμην του δραματουργού κι ανεξάρτητα από τον ηθοποιό.

Τα κείμενα που μεταφράζονται σ' αυτόν τον τόμο είναι δοκίμια που αναφέρονται στην λογοτεχνική κριτική (και στους κριτικούς) του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, αφ' ενός, και, αφ' ετέρου, στο νατουραλιστικό δράμα και τις απαιτήσεις του. Πρόκειται για μια επιλογή κειμένων, που, νομίζουμε, είναι αρκετά αποκαλυπτική του τρόπου με τον οποίο ο Ζολά προσεγγίζει δυο αμαρτίες της εποχής του: την ανορθολογική, υποκειμενική, υστερόβουλη ή προχειρολόγο λογοτεχνική κριτική· και τον όψιμο, παρακμιακό, ανειλικρινή και ανεδαφικό ρομαντισμό στον χώρο της δημιουργίας.

Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

Η φωτογραφία στην οποία ο ίδιος πόζαρε ευχαρίστως προκειμένου να αμυνθεί απέναντι στις ορέξεις των δημοσιογράφων να αλώσουν την προσωπική του ζωή. Έτσι, τους «θυσίασε» ένα κομμάτι από τον εαυτό του προκειμένου να σώσει τα πιο ζωτικά εσωτερικά όργανα. Επέτρεψε να τον φωτογραφίσουν για να μην τον ακτινογραφήσουν. Όπως θα έλεγε και η Μπλανς Ντυμπουά, «τώρα που άγγιξες τα γράμματα θα τα κάψω». Ό,τι αγνό και αληθινό δεν πρέπει να το αγγίζει η πρόστυχη ανάλυση των πολλών.Ένα στερεότυπο που συναντά κανείς ξεκινώντας να μελετά τον Τένεσι Ουίλιαμς είναι η σημασία που έχει η ζωή του για την τέχνη του, αφού σχεδόν όλα τα έργα του είναι αυτοβιογραφικά. Ο ίδιος το έχει δηλώσει πως γράφει θεατρικά έργα για να μιλήσει για τη ζωή του. Το σημαντικό, όμως, είναι να τεθούν ερωτήματα τέτοια που δεν απάντησε ποτέ ο ίδιος. Τουλάχιστον όχι ευθέως και σίγουρα όχι με συνέπεια. Γιατί; Διότι ο Ουίλιαμς δεν ήταν ένας μονήρης, άγνωστος στο κοινό συγγραφέας. Αποτελούσε ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’40 διασημότητα με την οποία ασχολούνταν οι πάντες. Ο τύπος ήθελε να διεισδύσει όλο και πιο βαθιά στη ζωή του, ο κόσμος ήθελε να μάθει όλα όσα μπορούσε για τον συγγραφέα του “Γυάλινου κόσμου” που τόσο πολύ άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές ενός περίεργου και αδιάκριτου κοινού.

The aim of this booklet is to decode the allegories and symbols in the literary work of Tennessee Williams. There can be no doubt that Williams constructs an image of himself through his theatrical heroes and heroines. Val Xavier (Orpheus Descending), Lot (The Kingdom of Earth) and other Christ figure characters are just camouflaged projections of Williams’ life and times. The process of self sanctification involves his theatrical characters along with Christian hagiology and his own traumatic experiences. As a playwright he uses theatrical characters as a dramaturgical device and as a medium to expose his real self to his audience.In the context of this academic research, the author introduces a different artistic interpretation directing Williams words as religious dramas. “Sebastian and the cannibal” was an experimental performance based on liturgical and ceremonial customs. “The Angel in the Alcove” was a reflection of the earthly world as a calvinistic nightmare. “Cabeza de Lobo” was an allegory of the theme of Holy Eucharist. The vast majority of the scholars consider Tennessee Williams as an enemy of Christian Church and an immoral “pilgrim of flesh”. Was his homosexuality his lifestyle? Not at all. His homosexuality was his martyrdom. His plays are coded sermons in which Williams declares his faith in christian metaphysics.

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ

Η μελέτη του Μακμπέθ που προσφέρεται εδώ δεν επιδιώκει να καλύψει όλες τις πτυχές του έργου, ούτε να το σχολιάσει διεξοδικά. Επιλέγει ορισμένα κεντρικά θέματα σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία και τον διαθέσιμο έντυπο χώρο. Η απολυταρχία, η τραγική υπόσταση του ήρωα, ο ρόλος των μαγισσών, η σχέση της Λαίδης Μακμπέθ με τα γυναικεία πρότυπα, όλα προσεγγίζονται εδώ από την γενικότερη οπτική γωνία του νεοιστορισμού και του πολιτισμικού υλισμού.

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΥΣΗ

Με επτά σχέδια του Γιάννη ΚόκκουΠερηφανευόμαστε για τη μνήμη, ποτέ για τη λήθη…Κορυφαίος θεατρολόγος και δοκιμιογράφος, ο Georges Banu δεν έπαψε επί δεκαετίες να διασώζει στα βιβλία του την εύθραυστη μνήμη του θεάτρου.Σε αυτό το «θραυσματικό» δοκίμιο ο συγγραφέας μετέρχεται τη φόρμα του αφορισμού για να αναστοχαστεί με διεισδυτική ματιά την έννοια της λήθης, τη λησμονιά, όχι ως το φυσικό εχθρό της μνήμης, αλλά ως μια δημιουργική διαδικασία: ως την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.«Ψιχία δοκιμίου» για τη λήθη βασισμένα σε μνήμες από το θέατρο (Ibsen, Chekhov, Stanislavski, Brook, Vitez, Théâtre de Complicité, Beckett), αλλά και από τις άλλες τέχνες, τη φιλοσοφία, καθώς και από τις προσωπικές αναμνήσεις και την καθημερινή ζωή.