ianos

ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΑ

HALLYDAY JOHNNY / ANTHOLOGIE 66-69 - CD

Το δικό μας πολιτισμένο σύστημα, ο πολιτισμένος μας κόσμος δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μία παρέλαση από μασκαράδες «μασκαράδες». Μέσα δεν μπορείς να βρεις, στρατιωτικούς, καλόγερους , βασιλιάδες, γιατρούς , φιλοσόφους και ό,τι άλλο θέλεις. Όλοι αυτοί φοράνε μια στολή και μια μάσκα που άμα τη βγάλουνε θα παρουσιαστούν οι μεγαλύτεροι χρηματοθήρες.Έτσι ο ένας π.χ φοράει τη μάσκα της δικαιοσύνης και του νόμου (έτσι έχει την ευκαιρία να βλάψει πιο σίγουρα τον πλησίον του) , ο άλλος έχει προτιμήσει τη μάσκα του πατριωτισμού , της γενναιότητας και του γενικού καλού. Το ίδιο συμβαίνει και με αυτούς που κρύβονται πίσω απο τη μάσκα της φιλοσοφίας , της φιλανθρωπίας κ.λπ. Όλοι έχουν κάποιους κρυφούς σκοπούς που τους κρύβουν με μεγάλη τέχνη...

Το θεατρικό Ακόμη μια στιγμή είναι ένα έργο με πολλά στοιχεία μαύρης κωμωδίας, αλλά αν μεταφερόταν στον κινηματογράφο θα μπορούσε να διαβαστεί και ως ερωτική κoμεντί. Το φλερτ, η αγάπη για τη ζωή, η διακριτική γοητεία του πάθους κυριαρχούν ως στοιχεία και αφήνουν το άρωμά τους. Μια γυναίκα που δεν μπορεί να αποδεσμευτεί από μια μεγάλη αγάπη. Ένα φάντασμα που φαίνεται πραγματικό και είναι πάντα παρόν για να καλύψει πάγιες συναισθηματικές ανάγκες. Οι άλλοι δεν μπορούν να δουν τον Τζουλιέν. Εκείνος είναι εκεί, σχολιάζει, παρατηρεί, θυμώνει. Όταν ο θάνατος χωρίσει βίαια τους ερωτευμένους, τι γίνεται η αγάπη που προορίζουν ο ένας για τον άλλο; Σε τι μετατρέπεται και πού πηγαίνει; Η Σουζάν έχει ανάγκη τον Ζουλιέν για να επιβιώσει. Ίσως δυσκολεύεται να τον ξεπεράσει και να προχωρήσει. Έχει μάθει να της κρατά το χέρι για να πορεύεται, και η έλλειψη, η απουσία, δεν συνηθίζεται. Η παρουσία του «πεθαμένου» επί σκηνής αποτελεί σουρεαλιστικό στοιχείο και υπερβατικό συνάμα, όμως θέτει και ένα υπαρξιακό ζήτημα που δίδεται με χιούμορ και ειρωνεία στα σημεία.Στο θεατρικό Ανθοδέσμη από τσουκνίδες, δυο αδερφές συνυπάρχουν ένα σαββατοκύριακο και αναπολούν τα περασμένα. Θυμούνται και αναστοχάζονται. Αποκαλύπτουν πράγματα αλλά και αποκρύπτουν άλλα. Ένα ταξίδι στη μνήμη, με όλες τις αποχρώσεις της ανάμνησης, μια βαθιά βουτιά στο παρελθόν, στα παιδικά χρόνια αλλά και στα πιο πρόσφατα. Ο πατέρας, η μητέρα, η σχέση τους, οι δύο αδερφές που –όπως φαίνεται– ίσως μοιάζουν περισσότερο απ’ όσο θέλουν να νομίζουν. Σκάβοντας σε πρόσωπα και καταστάσεις, κάνουν μοιραία μια αποτίμηση της ίδιας τους της ζωής. Γελάνε, παλιμπαιδίζουν, συμβιβάζονται, αντιδρούν.

"Το καράβι γλιστρούσε απαλά στα ήρεμα νερά. Έπειτα από ένα ταξίδι εξήντα ημερών, δεν έβλεπα την ώρα να πιάσω στεριά σε ένα εύφορο και όμορφο νησί των τροπικών. Οι πιο ενθουσιώδεις από τους κατοίκους του χαίρονται να το περιγράφουν ως το "Μαργαριτάρι του Ωκεανού". Ε, λοιπόν, ας το πούμε κι εμείς έτσι, το "Μαργαριτάρι". Είναι μια χαρά όνομα. Ένα μαργαριτάρι αποστάζει πολλή γλύκα σε τούτο τον κόσμο".Έτσι αρχίζει το "Ένα χαμόγελο της τύχης", μια από τις γνωστότερες νουβέλες του Τζόζεφ Κόνραντ, γραμμένη το 1911, κατά την ώριμη συγγραφική περίοδό του, όπου αφηγείται τη ζωή ενός νεαρού καπετάνιου, όταν το πλοίο του καταπλέει σε ένα ονειρικό νησί των τροπικών, στο "Μαργαριτάρι του Ωκεανού".Ο νεαρός Άγγλος καπετάνιος, το όνομα του οποίου πουθενά δεν αναφέρεται, γοητευμένος από τη μαγεία του τοπίου που αντικρίζει, αμέσως μετά την άφιξή του, γνωρίζεται, για επαγγελματικούς λόγους με τους δύο αδελφούς Τζακόμπους και εντελώς απρόσμενα συναντά την όμορφη, μυστηριώδη και ατίθαση δεσποινίδα Τζακόμπους, που του γεννά τον ερωτικό πόθο, αλλά και τη θλίψη. Τα τέσσερα αυτά πρόσωπα, οι πρωταγωνιστές στην ιστορία του Κόνραντ, εμπλέκονται σε μια σειρά σχέσεων εξαπατημένης εμπιστοσύνης, οικογενειακής έχθρας, εκβιασμών και παράνομων συναλλαγών, όπως και ενός αμφιταλαντευόμενου και ανολοκλήρωτου ερωτικού πάθους.Γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο το Ένα χαμόγελο της τύχης, θεωρείται, από πολλούς κριτικούς και ιστορικούς της λογοτεχνίας, ως ο προάγγελος του Μοντερνισμού, ένα πέρασμα του Κόνραντ από τον Ρομαντισμό σε ένα νέο ρεύμα που θα κυριαρχήσει και θα καθορίσει τον 20ό αιώνα.

Ο τραγικός έρωτας του βαρώνου Φιλίπ ντε Σουσύ και της κόμισσας Στεφανί ντε Βαντιέρ είναι η ιστορία που ξετυλίγεται μέσα από τις σελίδες αυτής της μικρής νουβέλας του Ονορέ ντε Μπαλζάκ και που κυκλοφορεί για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα.Μετά την ήττα της στρατιάς του Ναπολέοντα στη Ρωσία, το 1812, στη μάχη για το πέρασμα του ποταμού Μπερεζίνα, όπου ο κόμης του Βαντιέρ χάνει τη ζωή του, ο Φιλίπ ντε Σουσύ αιχμαλωτίζεται από τα ρωσικά στρατεύματα και η Στεφανί ντε Βαντιέρ μένει μόνη στην παγωμένη στέπα της Ρωσίας, από την πένα του συγγραφέα περιγράφονται τα συγκλονιστικότερα γεγονότα της ζωής των δύο πρωταγωνιστών της ιστορίας.Μετά από οχτώ χρόνια αιχμαλωσίας στη Σιβηρία ο Φιλίπ ντε Σουσύ επιστρέφει στη Γαλλία, συναντά ανεπάντεχα τη Στεφανί και η μεταξύ τους ιστορία παίρνει μια τραγική και ολέθρια τροπή...

Η εποχή, είναι ανάμεσα στα είκοσι με τριάντα χρόνια πριν. Ο τόπος, είναι ένα αγγλικό λιμάνι. Ο χρόνος, είναι βράδυ. Και η απασχόληση της στιγμής, είναι - μια χοροεσπερίδα.Ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο δίνουν έναν μεγάλο χορό, για να γιορτάσουν την αναχώρηση από το λιμάνι τους μιας εξερευνητικής αποστολής στην Αρκτική. Τα καράβια της αποστολής είναι δύο - ο Ταξιδιάρης, και ο Γλάρος. Πρόκειται να σαλπάρουν (για να ανακαλύψουν το Βορειοδυτικό Πέρασμα) την επομένη, με την πρωινή φουσκονεριά.Και μέσα στον χορό, το βράδυ πριν την αναχώρηση της αποστολής για την Αρκτική, η Κλάρα Μπέρναμ ανταλλάσσοντας όρκους αγάπης με τον Φράνσις Άλντερσλυ, ένα μέλος του πληρώματος του Γλάρου, στοιχειώνεται από την εμφάνιση του Ρίτσαρντ Γουόρντερ -ενός άλλου μέλους της αποστολής- και την απειλητική εμμονή του ότι μια μέρα η Κλάρα θα γίνει γυναίκα του. Όταν τα καράβια της αποστολής παγιδεύονται στον πάγο και οι δύο άντρες παρασύρονται τυχαία στην ίδια ομάδα διάσωσης, ο Ρίτσαρντ βρίσκεται διχασμένος ανάμεσα στην επιθυμία του για εκδίκηση και στην ανάγκη για αλληλεγγύη μπροστά στον θανάσιμο κίνδυνο.Η "Παγωμένη άβυσσος" βασισμένη σε μια πραγματική ιστορία, στην καταδικασμένη αποστολή του 1845 στην Αρκτική, είναι μια δραματική ιστορία έρωτα, εκδίκησης και θυσίας.

Η αλλοφροσύνη κι' ο πανικός, ήταν οι λέξεις που θα μπορούσε να σκεφτεί ο Κόντε με το Κωστάκη εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό. Βλέποντας από τη προκυμαία τα καραβάνια των ξεριζωμένων από το Βιλαέτι της Προύσας και τ' Αϊντινίου, να συρρέουν κατά χιλιάδες στην πόλη με κάθε μέσο, με τρένα, με αραμπάδες, με κάρα, μ' αλόγατα... Η είδηση της κατάρρευσης του μετώπου, Σαγγάριου-Καραχισάρ τον Αύγουστο του 1922, διαχέεται πια σ' όλη τη δυτική Μικρασία. Ο Ελληνισμός της ανατολής ψυχορραγεί. Η Ελληνική παρουσία στη γη της Ιωνίας και Αιολίδας τελειώνει οριστικά με μια φοβερή τραγωδία της φυλής των Αλλήνων, όμοια με τις τραγωδίες του Αισχύλου και του Σοφοκλή μετά από χιλιάδες χρόνια παρουσία στην Ασιατική γη. Άνθρωποι με πληγωμένα πόδια, με λίγα κουρέλια στα χέρια τους για να ζεσταίνονται τις νύχτες, γυναικόπαιδα χωρίς τους άδρες, εγκαταλειμμένοι κι' απροστάτευτοι απ' το στρατό της Ελλάδας, ζουν το χειρότερο εφιάλτη της ζωής τους.

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΤΟΥ ΙΝΣΕΝΜΠΟΡΝ

Όλα πηγαίνουν μια χαρά στη ζωή του Τζίτζι Βιανέλο που ζει κι εργάζεται έχοντας ως προκάλυμμα το Chez Momo, το γκουρμέ εστιατόριό του. Ο ίδιος το αποκαλεί «ο τέλειος κόσμος μου». Μέχρι τη στιγμή που κάτι σκαλώνει στα γρανάζια αυτού του τέλειου κόσμου. Κάτι που συνδέεται με το παρελθόν του Τζίτζι ως προδότη. Και ξεκινά ο κατήφορός του στην άβυσσο με μια σειρά από αλλεπάλληλα, καταιγιστικά και αναπάντεχα πλήγματα.Ο Αμπάτε και ο Καρλότο έγραψαν ένα αριστοτεχνικό και συνάμα «φαύλο» βιβλίο που παρουσιάζει τον αμείλικτο μηχανισμό της παρανομίας με μια απολαυστική και χαλαρή αίσθηση του χιούμορ. Και που μας ξεναγεί για πρώτη φορά στην άγνωστη χώρα της νοθείας των τροφίμων.

"Σ' αυτό το δεύτερο βιβλίο της, μετά το Γυναίκα μάγος-γιατρός, η Λυν Άντριους συνεχίζει να γράφει για τη μαθητεία της δίπλα στην ιθαγενή Αμερικάνα σαμάν Άνιες Γουίστλινγκ Ελκ. Το πιο αξιοσημείωτο στοιχείο αυτού του βιβλίου είναι η ικανότητά του να μεταδίδει την ουσία των σωματικών αλλά και των πνευματικών μαθημάτων που πήρε η Άντριους κατά την παραμονή της με τις Ινδιάνες Kρη. Το προηγούμενο βιβλίο της μιλούσε λεπτομερειακά για τη μύησή της στις διδασκαλίες της Γυναικείας Αδελφότητας των Ασπίδων, μιας μυστικής κοινωνίας που, κατά παράδοση, είναι η μοναδική ανάμεσα στις ντόπιες της Αμερικής. Σ' αυτό το βιβλίο συνεχίζει την εκπαίδευσή της κι αποκαλύπτει γιατί ένιωθε υποχρεωμένη να γυρίσει και να συνεχίσει τη μόρφωσή της κοντά στην Άνιες. Και τα δυο βιβλία είναι πολύ αξιόλογα, όχι μόνο επειδή ρίχνουν φως σε μια άγνωστη σε μας κουλτούρα, αλλά και για το δυναμικό ύφος της Άντριους και την ανθρωπιά με την οποία ανοίγεται σε νέες και πολλές φορές φαινομενικά αλλόφερτες εμπειρίες".

MICHAEL BOLTON TIMELESS THE CLASSICS CD

Η σχέση ενός φτωχού δημοσιογράφου με τον απόμακρο και στρυφνό αρχισυντάκτη του. Στο όνομα της <<επιτυχίας>> κατασκευάζονται όνειρα, φιλοδοξίες και αυταπάτες, προτού να καταλήξουν όλα σε παταγώδη αποτυχία. Κάτι μένει όμως από τις ψευδαισθήσεις, ικανό να τους συντροφεύσει στη μελλοντική, αναπότρεπτη και μοιραία, μοναξία τους. Κυρίως, έχουνε κάτι για να θυμηθούνε και κάποιον ουσιαστικό λόγο για να θρηνήσουν. Ο κομήτης του έρωτα, αφού τους κατακαίει, τους αφήνει τελικά στην απελπιστική ησυχία τους. Δεν υπάρχει ουσιαστικά άλλος τρόπος να επιβιώσουν, πρέπει μέσα στο μυαλό τους να αναπαράγουν τα σκιρτήματα, τους μύθους του ρομαντικού έρωτα, σαν τις ραψωδίες ενός παλιού, γνωστού και χιλιοτραγουδισμένου, ποιήματος. Κι ύστερα, σαν από θαύμα ή επειδή έτσι θα θέλαμε μάλλον να γίνει, μέσω ονείρων, ανεκπλήρωτων προσδοκιών και μιας θολής πραγματικότητας, αναδύεται η αλήθεια. Η Θεσσαλονίκη κι οι γειτονιές της μεταμορφώνονται σε έναν ιδεατό κόσμο, στον οποίο ολοι αξίζουν μια θέση...

Λένε πως οι άνθρωποι που ταξιδεύουν πολύ ψάχνουν να βρουν ό, τι τους λείπει και το βρίσκουν τελικά όταν γυρίσουν στην πατρίδα τους. Η Φαίδρα Πανδρόσου, μια καταξιωμένη ζωγράφος, έχει πραγματοποιήσει όλα της τα όνειρα. Ταξίδια μακρινά με ορμητήριο τα Χάιλαντς της Σκωτίας, στο Μπουένος Άιρες, στη Μαρ ντελ Πλάτα, στην Παταγονία, τη Βραζιλία, το Πουέρτο Καμπέγιο της Βενεζουέλας και τα νησιά της Καραϊβικής. Η επιτυχία την ακολουθεί σε όλες τις χώρες του Νοτίου και Βορίου Ημισφαιρίου που εκθέτει τα έργα της. Μέχρι που επιστρέφει στην Ελλάδα. Τότε ανατρέπονται όλα. Ανακαλύπτει ότι τρεις άντρες κρατάνε στα χέρια τους τα κλειδιά που ξεκλειδώνουν το μυστικό της αναζήτησής της. Ο Δήμος, ο Άρης και ο Ντάνκαν. Θα καταφέρει να ανακαλύψει το σωστό κλειδί, να αποφύγει το αδιέξοδο που κρυμμένες στη σκιά υφαίνουν οι μοίρες και να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού;

Η ζωή είναι δυστυχία και πόνος είπαν μεγάλοι σοφοί. Ο Θαλής αρνήθηκε να κάνει παιδιά δια φιλοτεκνείαν, από αγάπη στα παιδιά, ο Δημόκριτος έβγαλε τα μάτια του για να μη βλέπει την ανθρώπινη δυστυχία και ο Βούδας στήριξε τη σοφή διδασκαλία του στη θέση ότι η ανθρώπινη οδύνη βρίσκει οριστικό τέλος στην ανυπαρξία του νιρβάνα.Ο αγώνας για τη γνώση του κόσμου ξεπέρασε κάποτε τις ανθρωπομορφικές ερμηνείες του και θεμελίωσε την ανθρώπινη μοναξιά και ευθύνη. Ξέρουμε σήμερα τη βιολογική μας πορεία μέσα από μια μακρόχρονη εξέλιξη που οδήγησε σε μια εγωκεντρική διαμόρφωση της γονιδιακής μας βάσης. Η ανυπαρξία βιολογικού ντετερμινισμού αφήνει ωστόσο ευρύ χώρο ελευθερίας επιλογών. Τα μέσα που στην ανθρώπινη ιστορία χρησιμοποιήθηκαν ως τώρα για να στηρίξουν και βελτιώσουν την ανθρώπινη ζωή ήταν παιδεία ως γνώση, τεχνολογία, ρύθμιση, αισθητική πνευματικότητα και θεσμοί ως συντονιστικοί μηχανισμοί της κοινωνικής ζωής. Τι περιεχόμενο πρέπει να έχουν η παιδεία και οι θεσμοί; Είναι επαρκείς ή πρέπει να ανακαλύψουμε και άλλες λύσεις; Ποια είναι η απολογία του σύγχρονου ανθρώπου για τον πόνο και τη δυστυχία της ανθρώπινης ιστορίας;Η κριτική ανάλυση των πνευματικών προσεγγίσεων της πραγματικότητας με θρησκείες και τελεολογικά φιλοσοφικά συστήματα χωρίς μοναξιά οδηγεί στη σύγχρονη επιστημονική γνώση ενός αδιάφορου και εχθρικού κόσμου που δεν έγινε για μας και στη μεγάλη ευθύνη της ανθρωπότητας να διαμορφώσει μόνη της, με αγώνα και θυσίες, κοινωνίες ελευθερίας και ευημερίας με το λιγότερο δυνατό πόνο. <br></br>

ΛΥΓΕΡΗ

ΜΑΘΑΙΝΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ 2ο (ΓΙΑ ΑΓΓΛΟΦΩΝΟΥΣ)

Μια ευχάριστη ανάμνηση για τους σημερινούς γονείς, που ίσωςδιδάχτηκαν το συγκεκριμένο αναγνωστικό. Ένα από τα αναγνωστικάμε τα οποία μεγάλωσαν παιδία από το 1966, αποτελεί ακόμα καισήμερα ένα όμορφο ανάγνωσμα.

Οι φύλακες έφεραν τους αιχμαλώτους έναν έναν μπροστά σ' εκείνο το τραπέζι, κι οι τέσσερις άντρες, που φορούσαν πολιτικά άρχισαν μεμιάς, να τους ρωτούν για το όνομα και για τη δουλειά τους. Συνήθως, δε ρωτούσαν τίποτα άλλο, εκτός από μια δυο πρόσθετες ερωτήσεις, που και που. Αυτές ήταν, αν οι αιχμάλωτοι είχαν λάβει μέρος στο σαμποτάζ των πυρομαχικών ή πού βρίσκονταν και τι έκαναν στις 9 του μήνα, το πρωί. Ωστόσο, δε φαίνονταν ν' ακούν τις απαντήσεις και για λίγη ώρα έμεναν σιωπηλοί μετά, κοιτούσαν ίσια εμπρός τους και χαμήλωναν τα κεφάλια τους για να γράψουν κάτι στα χαρτιά τους.

Η Ευρώπη χρειάζεται επιγόντως μια νέα αρχή. Και είναι σίγουρο ότι αυτή η νέα αρχή θα υπάρξε, αν και προφανώς δε μπορούμε να είμαστε απολύτως βέβαιοι για τη μορφή που θα πάρει. Άλλοι τη φαντάζονται ως το τελικό και αναπόδραστο αποτέλεσμα της σημερινής παρακμής που θα οδηγήσει στη διάλυση, συντεταγμένη ή όχι, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη συνακόλουθη ανάδυση μιας νέας μορφής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης(...) (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Γεγονότα που έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη μου, από τότε που ήμουνπαιδί και επιμένουν να παραμένουν ακόμα αναλλοίωτα στη μνήμημου, σκέψεις και κρίσεις διαφόρων θεμάτων, άσχετων μεταξύ των,που με απασχόλησαν κατά καιρούς και μου άρεσε να τις καταγράφω,χωρίς κανένα πρακτικό σκοπό, βιογραφίες αγαπημένων προσώπων, πουσήμερα δεν βρίσκονται στη ζωή, παρατηρήσεις φαινομένωνσημαντικών ή ασήμαντων, ΛΙΘΟΙ-ΠΛΙΝΘΟΙ εν ολίγοις, τακτικώς ήατάκτως ερριμμένοι, αποτέλεσαν το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου. Γ.Μ.

Μαργαριτάρια αλιευμένα μέσα σε είκοσι χρόνια (1983-2003) από γραπτά μαθητών του γυμνασίου, μικρό δείγμα μιας άλλης εκπαιδευτικής πραγματικότητας. Είναι ο παραγωγικός λόγος μιας αρκετά μεγάλης μερίδας Ελλήνων μαθητών που καλούνται να αποδώσουν γραπτά σε εξετάσεις ό,τι έμαθαν και αφομοίωσαν στη μαθητική τους θητεία.

Στον τόµο περιέχονται κείµενα για κάποια από τα βιβλία που έχει συστήσει ο Ν. Βαρμάζης σε αναγνωστικό κοινό στην Κατερίνη και στη Θεσσαλονίκη. Τα περισσότερα είναι βιβλία γνωστών λογοτεχνών και επιστηµόνων, κάποια όµως ανήκουν σε νέους ανθρώπους. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν τα κείµενα συµπληρώνουν τον γραπτό λόγο και ζωντανεύουν στιγµές των βιβλιοσυστάσεων. Είναι πολύ φυσικό τα κείµενα των βιβλιοπαρουσιάσεων να εκφράζουν τις απόψεις, το γούστο, τις εκτιµήσεις του συγγραφέα για κάτι που διάβασα και µου άρεσε λιγότερο ή περισσότερο. Με τις απόψεις αυτές, είναι επίσης πολύ φυσικό, να συµφωνεί ή να διαφωνεί κανείς. Γιατί ισχύει πάντοτε το λατινικό: «de gustibus et de coloribus non disputandum» ή η άποψη του Πρωταγόρα «χρηµάτων πάντων µέτρον άνθρωπος».

Μια απώλεια μνήμης οδηγεί την Ντόροθυ, μια Αγγλίδα γεροντοκόρη, απ' τη μονότονη ζωή της σαν "κόρης εφημέριου" στους δρόμους του Λονδίνου, στα χωράφια των λυκίσκων του Κεντ και στη φρίκη ενός τετάρτης κατηγορίας ιδιωτικού σχολείου, για να ξαναγυρίσει τελικά στην ασφυκτική ζωή του πατρικού σπιτιού. Εδώ ο Όργουελ μας παρουσιάζει ένα απ' τα πιο πρώιμα κομμάτια του κοινωνικού ρεπορτάζ, καθώς αναπαριστά με φοβερή ακρίβεια την υποκρισία, τη μιζέρια και την πνευματική πείνα που συνοδεύουν την Ντόροθυ στην Οδύσσειά της στην Αγγλία της δεκαετίας του '30.

Το θεατρικό έργο του Παζολίνι Καλντερόν στηρίζεται στο έργο Η ζωή είναι όνειρο του Καλντερόν ντε λα Μπάρκα. Πρωταγωνίστρια αυτής της δημόσιας τραγωδίας είναι η Ροζάουρο που ενσαρκώνεται με τη βοήθεια του ονείρου σε τρία διαφορετικά πρόσωπα: μια αριστοκράτισσα που ερωτεύεται τον ίδιο της τον πατέρα, παράνομο διανοούμενο, ήρωα αγωνιστή του ισπανικού πολέμου· μια λαϊκή πόρνη που εκδίδεται σχεδόν φυλακισμένη στην τρώγλη της και ερωτεύεται έναν παράξενο σπουδαστή που αποδεικνύεται γιος της· και σε μια μικροαστή, νευρωτική που γνωρίζει τον επαναστάτη σπουδαστή Πάμπλο. Η πολιτική ανάλυση του Παζολίνι καταλήγει πως η παμφάγα αστική τάξη είναι ικανή να καταβροχθίσει τα πάντα.

Παιδιά τόσο διαφορετικά, άλλα πολύ ψηλά, άλλα πολύ κοντά. Μα ίδιες λέξεις θε να πουν και να, τον πόλεμο τον σταματούν. «Βέρσα φελόνι» θ' ακουστεί κι ευθύς ειρήνη θα γενεί. Και μην κοιτάτε που εδώ κι εκεί, δεν έχει ακόμα διαδοθεί. Μόλις τ' ακούσετε κι εσείς, τρέξτε, φωνάξτε για να μαθευτεί, σε πολιτείες και χωριά, «βέρσα φελόνι» φωνάζουν τα παιδιά!

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΥΡΕΤΗΡΙΑ/ΑΠΑΝΤΑ 20

Η Βερόνικα Ζάρνικ είναι από κείνες τις γυναίκες που αναστατώνουν, τις άπιαστες, τις σαγηνευτικές, που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει. Εκκεντρική και αισθησιακή, παθιασμένη με την ελευθερία, ατίθαση και προκλητική, ζει με το σύζυγό της Λέο σ’ έναν παραμυθένιο πύργο στη βόρεια Σλοβενία. Είναι μεγαλοαστοί, νέοι και πάμπλουτοι, ένα απολύτως αντισυμβατικό ζευγάρι στα σκοτεινά χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Το ανεξάρτητο πνεύμα, η γλυκιά τρέλα που τους χαρακτηρίζει και η άρνησή τους να αποδεχθούν τους περιορισμούς έρχονται σε πλήρη αντίθεση με μια τραγική εποχή. Ώσπου μια νύχτα του Γενάρη του 1944 εξαφανίζονται και οι δύο κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, αφήνοντας τους ανθρώπους που τους γνώριζαν να κατατρύχονται από αμφιβολίες. Ποια ήταν στ’ αλήθεια η Βερόνικα; Πώς ήταν στ’ αλήθεια η ζωή της; Τι έκρυβε; Πέντε οικεία πρόσωπα του ζευγαριού επιχειρούν με τις αφηγήσεις τους να φωτίσουν την αινιγματική ηρωίδα. Και κάπως έτσι ξεδιπλώνουν τις πολλαπλές πτυχές της προσωπικότητάς της, ανασυνθέτοντας όχι μόνο τη δική της ιστορία ή την ιστορία του άντρα της, αλλά και την ιστορία της ίδιας της Σλοβενίας. Ένα συναρπαστικό, πολυφωνικό μυθιστόρημα που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.

Στο βιβλίο αυτό o Τζωρτζ Όργουελ καταγράφει τις εμπειρίες απ' την επαφή του με την εργατική τάξη της Αγγλίας. Τα ταξίδια πού έκανε, είτε στο Γουήγκαν ή στο Σέφφιλντ, μάς προσφέρουν μια σειρά από πραγματικές, συνταρακτικές, αλλά πάνω απ' όλα βαθιά ανθρώπινες περιγραφές της κατάστασης της χώρας σε μια εποχή μαζικής ανεργίας. Το γλαφυρό ύφος του Όργουελ κι η δυσπιστία του απέναντι στα υποκριτικά κηρύγματα των διανοουμένων κάθε πολιτικής απόχρωσης, κάνουν την περιγραφή της ζωής στα ορυχεία, των φτωχομαχαλάδων, της ανεργίας και του υποσιτισμού, τόσο ζωντανή και συναρπαστική, πού νομίζεις ότι αναφέρεται στη σημερινή πραγματικότητα.

Το βιβλίο περιλαμβάνει:-43 μαθήματα γραφής και ανάγνωσης (προφοράς)-Λεξιλόγιο 1000 βασικών λέξεων, εικονογραφημένο και χωρισμένο σε θεματικές ενότητες-Λεξικό-ευρετήριο 1000 διδαγμένων λέξεων με αγγλική μετάφραση και προφορά των ελληνικών λέξεων- Ασκήσεις εμπέδωσης (με τις σωστές απαντήσεις)Η σειρά περιλαμβάνειΜαθαίνω ελληνικά, πρώτο βιβλίο-προκαταρτικόΜαθαίνω ελληνικά, δεύτερο βιβλίο-μεσαίο επίπεδοΜαθαίνω ελληνικά, τρίτο βιβλίο(διάλογοι)-για προχωρημένουςΒασική νεοελληνική γραμματική και σύνταξηΒασικό λεξικό (ελληνοαγγλικό και αγγλοελληνικό)

Ο Τζων Χολτ (1923-1985) υπήρξε ένα φωτισμένος εκπαιδευτικός, που ανάλωσε όλη σχεδόν τη ζωή του παρατηρώντας παιδιά κάθε ηλικίας και εξάγοντας χρήσιμα και πολύτιμα συμπεράσματα, τα οποία κατέγραψε σ' αυτό το βιβλίο. Ο ίδιος διερευνά τους τρόπους με τους οποίους μαθαίνουν τα παιδιά και επιχειρεί να δείξει στους γονείς και στους δασκάλους ότι για το παιδί η μάθηση είναι κάτι τόσο φυσικό, όσο και η αναπνοή. Εξετάζει τις διαδικασίες εκμάθησης της ομιλίας, της ανάγνωσης, των μαθηματικών και της τέχνης. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «Τα παιδιά μαθαίνουν επειδή ενδιαφέρονται και είναι περίεργα, και όχι για να ευχαριστήσουν ή να καθησυχάσουν τους ενήλικες. Πρέπει να ελέγχουν μόνα τους αυτό που μαθαίνουν και να αποφασίζουν για λογαριασμό τους τι θέλουν να μάθουν και πώς θέλουν να το μάθουν».

Το βιβλίο αυτό είναι μια καταγραφή των εμπειριών του Όργουελ σαν πολιτοφύλακα στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Γραμμένο λίγους μόνο μήνες μετά τα γεγονότα, μας δίνει ένα πορτραίτο του Εμφύλιου που άρχισε σαν μια γνήσια εργατική επανάσταση και τελείωσε σαν μια τραγική απώλεια ζωής και ιδανικών. Περιγράφει την σκληρότητα, την ανικανότητα, τους πολιτικούς ελιγμούς, την κυνική διπροσωπία των Κομμουνιστών, που υποστηρίζονταν απ’ τη Ρωσία, με αρκετή αμεροληψία και ανθρωπιά ώστε να προσφέρει στον αναγνώστη μια διάφανη εικόνα του πολέμου και του πολιτικού χάους που ονομαζόταν Δημοκρατική Ισπανία. Αυτή η έκδοση εμπεριέχει και το μεταγενέστερο δοκίμιο του Όργουελ «Αναπολώντας τον Ισπανικό Πόλεμο».

«Περίεργο άτομο αυτός ο Σαραμάγκου. Είναι ογδόντα εφτά χρόνων, με κάποια (λέει ο ίδιος) σοβαρά προβλήματα υγείας, έχει κερδίσει το Νόμπελ, διάκριση που θα του επέτρεπε να μην παράγει πλέον τίποτα, αφού έτσι κι αλλιώς έχει εξασφαλισμένη την είσοδό του στο Πάνθεον (ο δύσκολος Χάρολντ Μπλουμ τον χαρακτήρισε ως τον -πιο ταλαντούχο μυθιστοριογράφο που βρίσκεται ακόμα εν ζωή, έναν από τους τελευταίους τιτάνες ενός λογοτεχνικού γένους υπό εξαφάνιση-), και να τος που αρχίζει να γράφει σε μια ιστοσελίδα επιτιθέμενος λίγο-πολύ στους πάντες, προκαλώντας πολεμικές και αναθέματα από πολλές πλευρές -συνήθως όχι επειδή λέει πράγματα που δεν θα έπρεπε να πει, αλλά επειδή δεν χάνει τον καιρό του για να μετρήσει τα λόγια του- κι ίσως αυτός ακριβώς να ήταν ο σκοπός του...» (Από τον πρόλογο του Ουμπέρτο Έκο)

Σ' αυτό το βιβλίο ο Πουντοβκιν, δείχνει τις σχέσειςκινηματογράφου και θεάτρου και παρουσιάζει τις έρευνές του στοθέμα αν η θεατρική τέχνη προσφέρει κάτι το σημαντικό στοοικοδόμημα της έβδομης τέχνης για την παραπέρα εξέλιξη της.

Ποιητικό παραμύθι σε μορφή Λίμερικ. Έγραψα αυτό το ιδιαίτερο παραμύθι στη μορφή Λίμερικ, επειδή μου φαίνεται μια αστεία, απελευθερωτική φόρμα γραψίματος και πολύ ευχάριστη για μικρά παιδιά. Η ιστορία αφορά γεγονότα στη θάλασσα το καλοκαίρι και έχει πρωταγωνιστές ανθρώπους αλλά και ζωύφια και μια τσούχτρα, την Πελαγία. Μέσα από τα πεντάστιχα ομοιοκατάληκτα ποιήματα πιστεύω ότι μαθαίνουν τα παιδιά του δημοτικού για την πεντάστιχη στιχουργική φόρμα Λίμερικ με πολύ χιούμορ. Επίσης, το παραμύθι, έτσι όπως εξελίσσεται, δημιουργεί συναισθήματα θετικά στα παιδιά όπως ηρεμία, ψυχραιμία σε κάθε δύσκολη κατάσταση και θάρρος. Το θεωρώ πολύ διασκεδαστικό και ταυτόχρονα σουρεαλιστικό που θα κάνει τα παιδιά να το αγαπήσουν.

Όταν τα πράγματα που είναι για μας πολύτιμα παραμένουν μετέωρακαι εξόριστα, ανασαίνουν μέσα μας έναν αέρα αυτάρκειας καιαυτοδυναμίας. Τα νιώθουμε υπερήφανα και ασφαλή, μακριά από κάθευιοθεσία και ένταξη. Μόλις κωδικοποιηθούν και από clochardsφορέσουν την τήβεννο που βαυκαλιστήκαμε πως τους ταιριάζει, τότεφαίνεται πως διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο: ναακινητοποιηθούν σε ένα δελεαστικά ευρύχωρο καθεστώς-έστω και τοαθωότερο, όπως είναι το καθεστώς των σελίδων ενός βιβλίου. Έτσικαι με τα λογοτεχνικά κείμενα εικοσιπενταετίας που εμπεριέχονταιστο βιβλίο αυτό.