ianos

Ο οίκτος είναι αδυναμία· με μια κίνηση της βέργας που κρατούσε, ο παντοδύναμος σφράγιζε τη μοίρα των θυμάτων του, αριστερά ο άμεσος θάνατος, οι θάλαμοι αερίων, δεξιά ο αργός θάνατος, η καταναγκαστική εργασία ή το εργαστήριό του, το μεγαλύτερο στον κόσμο, το οποίο τροφοδοτούσε με "κατάλληλο ανθρώπινο υλικό" (νάνους, γίγαντες, δύσμορφους, διδύμους) σε καθημερινή βάση, με την καθημερινή άφιξη των συρμών. Μπορούσε να κάνει ενέσεις, να μετρά, να ματώνει· να πετσοκόβει, να δολοφονεί, να διενεργεί αυτοψίες· στη διάθεσή του, ένας ολόκληρος ζωολογικός κήπος με παιδιά-πειραματόζωα, προκειμένου να ξεκλειδώσει τα μυστήρια της διδυμίας, να παράγει υπερανθρώπους και να κάνει τους Γερμανούς γονιμότερους.

Οι Ρίζες του Ποταμού είναι μυθιστορηματική τριλογία που αναφέρεται στο λαϊκό και εργατικό κίνημα της χώρας μας από την εθνικοαπελευθερωτική εξέγερση των Θεσσαλών αγροτών το 1854 (τουρκοκρατούμενη Θεσσαλία), ως την απελευθέρωση της Ελλάδας από το ναζιστικό φασιστικό ζυγό του 1944.

Χιλιάδες δίσκοι έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία πενήντα χρόνια και δεκάδες μουσικά είδη και ιδιώματα έχουν εμφανιστεί από τότε: Ροκ, σόουλ, τζαζ, φανκ, γκαράζ, ψυχεδέλεια, χαρντ ροκ, ηλεκτροπόπ, έθνικ, άμπιεντ, ραπ, ντίσκο, χάουζ...Στο δικό μου γαλαξία υπάρχουν 100-150 δίσκοι αστέρια και γύρω τους οι χιλιάδες δορυφόροι. Αυτό το βιβλίο προσπαθεί να τους εντοπίσει. Το ταξίδι είναι δική σου υπόθεση...

Η παρούσα ερμηνευτική, διαμεσική και διακαλλιτεχνική προσέγγιση αποτελεί οργανική συνέχεια της πραγματείας μου με τίτλο, Λογοτεχνία και ζωγραφική. Προς μια ερμηνεία της διακαλλιτεχνικής (ανα)παράστασης (Gutenberg, 2017). Με άξονες αναφοράς αφενός μεσικές τροπολογίες ως προς τη συνάφεια λογοτεχνικών κειμένων και καλλιτεχνικών έργων, αφετέρου φιλοσοφικά και αισθητικά ζητήματα που φωτίζουν την ερμηνευτική διάσταση της συνάφειας αυτής, στρέφομαι εδώ στο πεδίο της νεοελληνικής ποίησης στα μεταπολεμικά χρόνια καιδιατυπώνω ένα ερμηνευτικό σχήμα για το εντασιακό, γλυπτικής υφής, ποιόν των λέξεων στην ποίηση, επιχειρηματολογώντας εξειδικευτικά για ομόλογες πτυχές του ποιητικού έργου του Γιάννη Ρίτσου, του Μίλτου Σαχτούρη, του Τάκη Σινόπουλου και της Ελένης Βακαλό, έχοντας ως αφετηρία το Ημερολόγιο Καταστρώματος, Γ´ του Γιώργου Σεφέρη.

Εγώ ήθελα να φύγω. Ανάμεσα σ’ έμενα και την πόλη υψωνόταν ένας τοίχος αόρατος, ένας τοίχος που μ’ εμπόδιζε να ανήκω, όσο κι αν το ήθελα.Η αφηγήτρια επιστρέφει στην εργατική συνοικία όπου μεγάλωσε για το γάμο δύο παλιών φίλων της. Εκεί την κατακλύζουν οι αναμνήσεις από τη ζωή της με τον αλκοολικό πατέρα της και τον τυφλό παππού της – Γερμανοί εργάτες που απεχθάνονταν κάθε είδους αλλαγή. Θυμάται επίσης τη μητέρα της, μετανάστρια από την Τουρκία που αναζήτησε μια καλύτερη τύχη και εγκλωβίστηκε σε ένα σιωπηλό σπίτι. Τέλος, συλλογίζεται τις δυσκολίες που την ανάγκασαν να αλλάξει σχολείο και βιώνει ξανά νοερά τον φόβο και την ντροπή των παιδικών της χρόνων, που κατάφερε να ξεπεράσει για να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή.

Το Παγκράτι είναι ασφαλώς μέρος της Αθήνας, αλλά αποτελεί κι ένα κομμάτι ξεχωριστό. Βρισκόταν σε επικοινωνία με δύο από τις ηρωικότερες συνοικίες της πρωτεύουσας, την Καισαριανή και τον Βύρωνα, που όχι μονάχα τις τροφοδοτούσε με μαχητές και στελέχη, αλλά κι αποτελούσε κατά κάποιο το συνδετικό κρίκο της επαφής τους με το κέντρο της Ελληνικής πρωτεύουσας?Το πρώτο λόγο μέσα στο βιβλίο έχουν το ΕΑΜ, το ΚΚΕ, Ηεπον, ο ΕΛΑΣ και οι άλλες αριστερές οργανώσεις.

Ο κύκλος της ζωής δοσμένος δίχως λόγια, μέσα από μια σειρά εικόνων όπου οι εμπειρίες αποτυπώνονται ως χρώματα στο λευκό, άσπιλο σώμα ενός πλάσματος που κινείται από τοπίο σε τοπίο μέσα στο βιβλίο. Ευκαιρία για τον ενήλικο να μιλήσει για τον τρόπο που μεγαλώνει ένα παιδί και, κυρίως, για όλα όσα συναντήσει στη ζωή του και θα τον διαφοροποιήσουν από αυτό που αρχικά ήταν - μια άγραφη σελίδα. Το κάθε τοπίο μπορεί να το "μεταφράσει" ο ενήλικος όπως ταιριάζει σε κάθε παιδί που το "διαβάζει", κι έτσι το βιβλίο δίνει τη δυνατότητα για πολλαπλές αναγνώσεις, ακόμα και στο ίδιο παιδί, ανάλογα με τα βιώματά του.

Η Πουπέτ είναι η πιο πλούσια γάτα στον κόσμο, με δική της γυμνάστρια, στυλίστα και υπηρέτες. Ζει ευτυχισμένη σ’ έναν ψηλό πύργο με τη λαίδη Ρόζα Γουίδερντον. Μόνο τα Χριστούγεννα δεν είναι καθόλου μα καθόλου ευτυχισμένη. Η Πουπέτ μισεί τα Χριστούγεννα! Αποφασίζει λοιπόν ότι πρέπει να ξεφορτωθεί τον Aγιο Βασίλη. Εκπαιδευμένες μέλισσες, σκυλιά, κροκόδειλοι στην πισίνα, φύλακες που μελετούν τριγωνομετρία για να πετύχουν τους ταράνδους - κι αυτά είναι μόνο ένα μέρος από το σχέδιό της. Τα φετινά Χριστούγεννα όμως θα ανακαλύψει κάτι που δεν περίμενε ποτέ.

Camilla, Bianca, Francesca, Violante, Laura, Isotta, Eleonora – ποιες από εσάς θα πάτε να δείτε αν είναι ευγενικός και αγαθός ο Θάνατος; Violante, θα ήθελα να πας εσύ, χωρίς όμως αυτό το κόκκινο στολίδι, το κρήδεμνον στα μαλλιά, σταλάζει σαν άδικο αίμα πάνω στον λαιμό σου, χωρίς εκείνο το δίκαιο κόκκινο περιδέραιο με τα ελάχιστα αστέρια. Προτιμώ να πας εσύ, γιατί ποτέ δεν κοιτάζεις κανέναν κατάματα, μόνο στο πλάι κοιτάζεις για να σε κοιτάζουν, αποφεύγοντας το βλέμμα μου. Είναι αγαθός και ήπιος, ξέρει από τρόπους ο Θάνατος. Το χέρι του είναι τόσο λεπτό, που νομίζεις πως είναι χέρι κοριτσιού.

Στο βιβλίο αυτό, που αποτελείται από τέσσερα μέρη τα οποία εξετάζει, διερευνάται η ουσία του προβλήματος της δομής του κράτους και, ειδικότερα, του πολιτικού συστήματος. Πώς λειτουργεί και πώς οργανώνεται η πολιτεία; Τι είναι δημόσια διοίκηση; Ποιες οι ειδικές δομές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε συνθήκες μάλιστα παγκοσμιοποίησης; Και ποιες οι προκλήσεις της περιβόητης ψηφιακής διακυβέρνησης; Αυτά τα βασικά ερωτήματα τυγχάνουν απάντησης στο ανά χείρας πόνημα, με λόγο μεστό και, κυρίως, εκλαϊκευμένο και κατανοητό.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ ΔΟΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΙΧΜΗΣΗ ποίηση του Αρχίλοχου αποτελεί από μόνη της ένα οξύμωρο. Εμβληματική παρά την αποσπασματικότητά της, αντιπροσωπευτική παρά την κατίσχυση του ποιητικού «εγώ», σύγχρονη παρά την παλαιότητά της, προσφέρει την ευκαιρία στον σημερινό αναγνώστη να φτάσει στις ρίζες της προσωπικής καλλιτεχνικής έκφρασης και να ανακαλύψει εκεί την πρώτη εκδήλωση του ανθρωποκεντρισμού στην τέχνη. Ο Αρχίλοχος ήταν ο πρώτος που περιβλήθηκε τον τίτλο του ποιητή όπως τον γνωρίζουμε σήμερα και ο μόνος, ίσως, που τόσο επάξια θα τον διατηρήσει στο μέτρο και στον βαθμό που θα αποδεικνύει πάντα πως η ποίηση είναι η τέχνη της ζωής. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια ακόμα προσπάθεια να μεταφερθεί ο λόγος του στα νέα ελληνικά και να σχολιαστούν οι τρόποι και οι τόποι γραφής του, χωρίς όμως να φεύγει στιγμή από τον ορίζοντα και το πεδίο της πρόσληψης η αισθητική απόλαυση και το λυτρωτικό αίσθημα που προκαλεί η επαφή με τους στίχους αυτούς που ταξίδεψαν μέσα στον χρόνο, μέσα στον άνθρωπο, μέσα στον κόσμο.

Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει και αναλύει τις διδασκαλίες και πρακτικές έξι σημαντικών θρησκειών του κόσμου σε σχέση με το φυσικό κόσμο. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο Χριστιανισμό, Ισλαμισμό, Ιουδαϊσμό, Ινδουισμό, Βουδισμό και Ταοϊσμό. Η θρησκεία μπορεί να ασκήσει σημαντική επιρροή στο να διαμορφώσει πεποιθήσεις, αξίες, αντιλήψεις για το φυσικό κόσμο, τη θέση του ανθρώπου σ’ αυτόν. Λόγω του μεγέθους των περιβαλλοντικών προβλημάτων που μαστίζουν σήμερα τον πλανήτη, η εξοικείωση με θρησκευτικές διδασκαλίες και πρακτικές είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής κρίσης ειδικά όσον αφορά τη δημιουργία ενός περισσότερο βιώσιμου μέλλοντος.

Ένα ανθολόγιο ιδεών είναι μια συλλογή γνωμών ή στοχασμών, που σ ένα πλαίσιο συμβατικό κατατάσσονται σε πέντε είδη: α) ρητά ή ρήσεις, β) γνωμικά, γ) αποφθέγματα (motta), δ) αφορισμοί, ε) αξιώματα. Το "Ανθολόγιο ιδεών" -χωρίς να φιλοδοξεί τον τίτλο του "Πανδέκτη"- είναι ένα θησαύρισμα στοχασμών, ένας οδοδείκτης, χρήσιμος για το βηματισμό μας στον άγνωστο δρόμο του μέλλοντος. Ένας σύμβουλος προσανατολισμού και διδάσκαλος στο να σκεφτόμαστε "διαλεκτικά", να μιλάμε σωστά και να γράφουμε εντυπωσιακά. Ο Αριστοτέλης μάς προτρέπει να χρησιμοποιούμε στα γραπτά μας τις λακωνικές ρήσεις των σοφών, χωρίς να κάνουμε κατάχρηση αυτών (Ρητορ. 1395 a 1). Το βιβλίο αποτελείται από θεματικές ενότητες των ιδεών, ώστε να γίνεται εύκολα προσιτό στις εξειδικευμένες αναζητήσεις κάθε αναγνώστη. Με άλλα λόγια είναι ένα "Λεξικό ιδεών" των μεγάλων σκαπανέων του πνεύματος και του πολιτισμού.

Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗΣ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑΣ

Τι είναι εκεί ψηλά;Ένα τρελό τρελό βιβλίο,παιχνιδιάρικο κι αστείο.Τι είναι εκεί ψηλά;Ας μαντέψουμε, παιδιά!Ο Marc Martin είναι διεθνώς αναγνωρισμένος εικονογράφοςκαι συγγραφέας βιβλίων για παιδιά, που ζει στη Μελβούρνη.Από τις εκδόσεις Ποταμός κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο τουΟ ποταμός και ετοιμάζεται το Όλα.

Στο παρόν βιβλίο, το οποίο αποτελεί μια θεωρητική μελέτη, αναδεικνύεται η επιτυχημένη υλοποίηση της Ευέλικτης Ζώνης στην Προσχολική Εκπαίδευση, η οποία γενικεύτηκε σε όλα τα νηπιαγωγεία τη σχολική χρονιά 2005-2006.Συγκεκριμένα, αναδεικνύονται ως βασικά συστατικά στοιχεία της επιτυχίας, ο ρόλος του εκπαιδευτικού και η παιδαγωγική σχέση που αναπτύχθηκε με τα παιδιά. Ο εκπαιδευτικός σε συνεργασία με τα παιδιά επέλεξαν θέματα, χρησιμοποίησαν μαθητοκεντρικές μεθόδους διδασκαλίας διερευνητικής κατεύθυνσης, οι οποίες πήραν συχνά τη μορφή οργανωμένων «σχεδίων εργασίας». Τα «σχέδια εργασίας» αποτελούν μια γνήσια διαθεματική προσέγγιση, όπου καταλύονται τα όρια των γνωστικών περιοχών και είναι η καταλληλότερη για το νηπιαγωγείο.Επίσης, ο εκπαιδευτικός αναδείχθηκε αναπόφευκτα, ως παράγοντας-κλειδί της επιτυχίας της καινοτομικής εφαρμογής και αυτό δημιουργεί την ανάγκη για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και την ενεργό συμμετοχή τους σε καινοτόμες προσεγγίσεις και στο σχεδιασμό των μελλοντικών Αναλυτικών Προγραμμάτων.

Ο Γιάννης Ηλιόπουλος, ένας από τους συνδιαμορφωτές του Καθιερωμένου Μοντέλου των θεμελιωδών σωματιδίων και δυνάμεων, εξηγεί βήμα-βήμα, με σαφήνεια και εύστοχη έμφαση στα ουσιώδη, όλα όσα απαιτούνται για να κατανοηθεί η φυσική διαδικασία που κατά τις πρώτες στιγμές της κοσμικής εξέλιξης προσέδωσε μη μηδενικές μάζες στα περισσότερα στοιχειώδη σωματίδια. Η πρωτοφανής δημοσιότητα που προκάλεσε η ανακάλυψη του σωματιδίου Higgs στο CERN το 2012 οφείλεται ακριβώς στο ότι ήταν το πολυαναμενόμενο απτό τεκμήριο αυτής της -καθοριστικής για τη μορφή του κόσμου- διαδικασίας.Αφού εισαγάγει τις απαραίτητες γνώσεις σύγχρονης κοσμολογίας, ο Γιάννης Ηλιόπουλος διευκρινίζει την έννοια των φυσικών συμμετριών και των ρήξεών τους κατά τις μεταβάσεις φάσης, καθώς και τον ρόλο τους στη συγκρότηση του Καθιερωμένου Μοντέλου. Αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο τρία βασικά στοιχεία της συγκρότησης αυτής οδηγούν, το καθένα χωριστά, σε προβλήματα μάζας, καθώς απαιτούν να μηδενίζονται οι μάζες όλων σχεδόν των στοιχειωδών σωματιδίων. Στη συνέχεια, εξηγεί τη "θαυματουργή" φυσική διαδικασία που λύνει τα προβλήματα μάζας, όταν τα τρία αυτά στοιχεία συνδυαστούν σε ενιαία δυναμική, όπως συμβαίνει στο Καθιερωμένο Μοντέλο και, γενικότερα, σε θεωρίες με τοπικές συμμετρίες και αυθόρμητη ρήξη επιλεγμένων συμμετριών. Τέλος, μετά την επισκόπηση των πειραματικών επιβεβαιώσεων του Καθιερωμένου Μοντέλου, ο συγγραφέας εξηγεί πώς οδηγούμαστε σήμερα στην πειστική σύνδεση των πρώιμων κοσμολογικών φαινομένων με τη φυσική υψηλών ενεργειών στο μικροσκοπικό επίπεδο. Δύο Παραρτήματα συνοψίζουν τις βασικές πληροφορίες που απαιτούνται για την πληρέστερη κατανόηση του βιβλίου από αναγνώστες χωρίς προηγούμενες γνώσεις υποβάθρου.

Πολλές φορές οι μύθοι στην Ιστορία καταλαμβάνουν τη θέση των ιστορικών γεγονότων. Γιατί συμβαίνει άραγε αυτό; Είναι οι μύθοι αυτοί ολότελα λανθασμένοι ή περιέχουν συχνά κι έναν πυρήνα αλήθειας; Το βιβλίο αυτό εξετάζει δώδεκα μύθους που έχουν λάβει μόνιμη σχεδόν θέση στην «επίσημη» Ιστορία. Μελετώνται αναλυτικά οι τρόποι με τους οποίους δημιουργήθηκαν, οι λόγοι για τους οποίους αυτοί έλαβαν τη θέση τους στις σελίδες της ιστορίας, αλλά και το κατά πόσον είναι τελικά αληθινοί. Από την Ελληνική Επανάσταση, το Βυζάντιο, τη ρωμαϊκή αρχαιότητα αλλά και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, απ’ όλες δηλαδή σχεδόν τις ιστορικές περιόδους, το βιβλίο αυτό αντλεί υλικό και επιθυμεί να διαφωτίσει άγνωστες και παραμελημένες πτυχές της «επίσημης» Ιστορίας.

Λίγες μόνο ώρες έμεναν για να ολοκληρώσει το «συμβόλαιο θανάτου» που είχε αναλάβει. Έβαλε ένα ποτό και μελέτησε για άλλη μια φορά το σχέδιο. Για τη «δουλειά» θα χρησιμοποιούσε μια κλεμμένη μηχανή μεγάλου κυβισμού και ένα όπλο με σιγαστήρα μη ανιχνεύσιμο. [...] Αυτό που χαρακτηρίζει έναν καλό δικηγόρο είναι οι υποθέσεις που καλείται να υπερασπιστεί, και με γνώμονα αυτό δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί πελάτες, ούτε καλά ή κακά εγκλήματα. Δεν υπάρχει κακός κατηγορούμενος και καλός μάρτυρας. Όλοι είναι άνθρωποι. Ακόμα κι αυτοί που έπεσαν σε σοβαρά ατοπήματα ή εγκλημάτησαν κατά ζωής.

Ο Ντάνιελ μετά από πολλές δοκιμασίες ήρθε αντιμέτωπος με το ουράνιο περιβάλλον και με τις δράσεις των ομάδων που το αποτελούσαν. Έφτασε στην ουράνια πολιτεία όπως την αποκαλούσαν και γνώρισε μία άλλη πλευρά πραγμάτων, με άτομα τα οποία ξέφευγαν από τα δεδομένα και τις πρακτικές των προηγούμενων δεκαετιών της μακρόπνοης ζωής του. Άραγε από που προέρχονταν οι ηγέτες ενός άγνωστου χώρου και ποιος ήταν ο σκοπός τους; Μήπως ήταν και ο Ντάνιελ της ίδιας ομοταξίας και είχε έρθει η ώρα να αποκαλυφθεί η ταυτότητά του; Η ξέφρενη ανοδική πορεία και η είσοδός του στις τελευταίες διαστάσεις ήταν πλέον γεγονός, όπως και ο αποχαιρετισμός των αγαπημένων του προσώπων σε σχήμα καρδιάς. Η απόδραση στα ανώτερα πνευματικά επίπεδα και η τελική ωρίμανση είχε επέλθει γι’ αυτόν, καθώς η δύναμη της ψυχής του τον κατέταξε σαν ανεξάρτητη μονάδα στον πυρήνα της δημιουργίας… Γιατί υποβλήθηκε σε τόσα δεινά επί πολλές δεκαετίες και ποια σκοπιμότητα είχαν όλα αυτά που αντιμετώπισε; Ποιος ήταν τελικά αυτός ο άνθρωπος που εστάλη από ψηλά και ποιοι κρύβονταν πίσω από αυτό το επιβεβλημένο σχέδιο;

Η Διδώ κι ο Αλέξανδρος, φίλοι απ' το πανεπιστήμιο και συνάδελφοι πλέον, αφήνουν πίσω την καθημερινότητα της Αθήνας όταν δέχονται την πρόσκληση ενός καθηγητή να συμμετάσχουν σε ανασκαφή στη Θεσσαλονίκη.Η άνοδος στη συμπρωτεύουσα θα αποτελέσει την άκρη του νήματος ώστε να ξετυλιχτεί μια συγκλονιστική ιστορία, αφού μαζί με τα προσδοκώμενα ευρήματα θα έρθει στο φως και η αλήθεια που πάντα αναζητούσε η νεαρή αρχαιολόγος. Ζώντας ανάμεσα στους εφιάλτες του παρελθόντος και σε ένα παρόν το οποίο κρύβει αμέτρητες αποκαλύψεις, η Διδώ τελικά θα διδαχτεί πως όσο βαθιά κι αν σκάψει ο ερευνητής, πάντα θα υπάρχει κάτι βαθύτερα για να το ανακαλύψει.....

Η «μέθοδος πιάνου» αποτελείται από δύο μέρη, πρόκειται δε για ένα εκπαιδευτικό βοήθημα για μελλοντικούς πιανίστες, αλλά και νέους παιδαγωγούς, οι οποίοι ξεκινούν την παιδαγωγική τους δραστηριότητα. Εδώ δίδεται μεγάλη σημασία στα πρώτα μαθήματα πιάνου, τα οποία έχουν δομηθεί βάσει των αρχών της Ρωσικής σχολής.Διατυπώνονται μεθοδολογικές και παιδαγωγικές συμβουλές, οι οποίες αφορούν στην σωστή τοποθέτηση των χεριών του αρχάριου πιανίστα και προτείνονται διάφορες ασκήσεις για την ανάπτυξη και την ενίσχυση των δακτύλων.Στοιχειώδεις συνθέσεις δημιουργών- παιδαγωγών μυούν τους μαθητές στον κόσμο της μουσικής και συντελούν στην περαιτέρω ανάπτυξη της σκέψης τους, όπως επίσης στην προσαρμοστικότητα και ανεξαρτητοποίηση του ερμηνευτικού τους πλαισίου.

Ο τρόπος λειτουργίας των ευρωπαϊκών υπηρεσιών, που ασχολούνται αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά με τα ζήτήμα θρησκείας, η αποτύπωση της αγαστής συνεργασίας τους με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η αναλυτική παρουσίαση του νομικού πλαισίου στο οποίο βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη για τη λήψη αποφάσεων στα ζητήματα θρησκείας καθώς και η οικονομική βοήθεια που προσφέρει η Ένωση για την προάσπιση της θρησκευτικής κληρονομιάς των κρατών-μελών, αποτελούν την ηχηρή απάντηση σε όλες τις φωνές αμφισβήτησης των κινήτρων και των πρακτικών που ακολουθεί η Ένωση στα θρησκευτικά ζητήματα.

ΜΕΘΟΔΟΣ ΠΙΑΝΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗ ΡΩΣΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΕΠΙΠΕΔΟ 2

Σκοπός αυτής της μελέτης είναι να αναδείξουμε τις παραγωγικές δυνατότητες της Περιφέρειάς μας. Με το μήνυμα «Βοιωτία Ανάπτυξη Ευημερία» επιδιώκουμε να προβάλουμε τα μεγάλα αναπτυξιακά της περιθώρια. Να διεκδικήσουμε ως πολίτες μιας δυναμικής Περιφέρειας, της Στερεάς Ελλάδας, μια καλύτερη πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική αναγνώριση. Ν’ αγγίξουμε συνειδήσεις και οράματα. Να ενεργοποιήσουμε δράσεις και πρωτοβουλίες. Να συμβάλουμε στη διαμόρφωση συνείδησης περιφερειακής και συμμετοχής στα κοινά. Τα βιώματά μας στην ύπαιθρο έχουν σημαδέψει την ψυχή μας.

Αυτή είναι η ιστορία της Μαριάννε, της γυναίκας που ερωτεύτηκε ο Λέναρντ Κόεν, κάποτε στην Ύδρα, της γυναίκας που σημάδεψε τη ζωή και την τέχνη του. Στα 22 της χρόνια, η Μαριάννε Ιλέν εγκαταλείπει το παγωμένο Όσλο και μετακομίζει στην Ύδρα, μαζί με τον αγαπημένο της Άξελ Γιένσεν, ήδη καταξιωμένο συγγραφέα. Αυτός γράφει· η Μαριάννε ασχολείται με το νοικοκυριό, μέχρι την ημέρα που ο Άξελ θα την αφήσει για χάρη μιας άλλης γυναίκας, στο μικρό ελληνικό νησί, μ’ ένα νεογέννητο μωρό στην αγκαλιά. Μια από τις γκρίζες εκείνες μέρες, η Μαριάννε βρίσκεται στο μπακάλικο του νησιού. Ένας γοητευτικός άνδρας εμφανίζεται μπροστά της από το πουθενά και της ζητάει να καθίσει με τον ίδιο και την παρέα του στα λιγοστά τραπεζάκια της αυλής. Της συστήνεται ως Λέναρντ Κόεν. Η συνάντηση σηματοδοτεί την αρχή ενός μεγάλου έρωτα, που θα διαρκέσει όλη την ταραγμένη δεκαετία του ’60 και θα τους ταξιδέψει στο Όσλο, στο Μοντρεάλ, στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι και ξανά πίσω στην Ύδρα. Την ίδια περίοδο, ο Κόεν, θα δει την καριέρα του ως τραγουδοποιού να απογειώνεται και θα γράψει ένα από τα ωραιότερα τραγούδια αγάπης, το So Long, Marianne, για την όμορφη Μαριάννε. Tο βιβλίο, αποδίδει καθηλωτικά την εικόνα μιας άλλης εποχής, ιχνηλατώντας το πορτρέτο της διεθνούς, καλλιτεχνικής «αποικίας» της Ύδρας στη δεκαετία του ’60. Οι πρωταγωνιστές του είναι όμορφοι, νέοι και ανήσυχοι, υπέρμαχοι μιας ζωής αντισυμβατικής, αφιερωμένης στην τέχνη και την αναζήτηση της εσωτερικής ελευθερίας.

Μπορεί να το χάσεις το κουράγιο σου και να μην έχεις κουράγιο για τίποτα.Ακόμα κι αν είσαι λιοντάρι κι έχεις καρδιά λιονταριού.Αυτό έπαθε το λιοντάρι της ιστορίας μας.Θα μπορέσει να ξαναβρεί το κουράγιο του;

Στιγμιότυπα από τη συλλογική ζωή και την ιστορία της Λαυρεωτικής ιδωμένα μέσα από την οπτική, τις μνήμες και τα βιώματα ενός ανθρώπου που ζει στον τόπο αυτό σχεδόν έναν αιώνα και τον αγάπησε όσο λίγοι.

Πόσο μακριά πρέπει να πας για να πεις «αντίο» σε κάτι που κουβαλάς μέσα σου είκοσι δύο χρόνια; Πόσες αναμνήσεις πρέπει να ξεθάψεις, για να αφήσεις πίσω σου ό,τι αγάπησες πιο πολύ; Ένα τηλέφωνο μέσα στη νύχτα, ένας φίλος που σε έχει ανάγκη, μια μηχανή, ένας Φάρος. Ο Παύλος ξεκινάει ένα ταξίδι διαφορετικό από τα άλλα, ένα ταξίδι που γίνεται αφορμή να έρθει αντιμέτωπος με τα ξεχασμένα του όνειρα και τον παλιό εαυτό του, να γίνει για λίγες μέρες ο φύλακας ενός Φάρου. Σε μια άκρη του κόσμου, θα παλέψει να σβήσει το σκοτάδι του. Θα καταφέρει να επιστρέψει «σπίτι» του; Θα ανακαλύψει το δικό του «φάρο»; Εκεί που ένα «αντίο» αργεί να ειπωθεί... ένα «ξεκίνα» σε περιμένει...

Τόσα χρόνια, τόσα πολλά χρόνια μακριά απ΄ τον τόπο του! Αλλιώς τα λογάριαζε φεύγοντας, νεαρός στην ηλικία, αλλιώς τα λογάριασε η ζωή για εκείνον.Πίσω και πάλι, ξανά εδώ, να φυλλομετρήσει εκ του σύνεγγυς μνήμη του, να την ψάξει και να της ρίξει μια άλλη ματιά, πιο σοφή, πιο έμπειρη. Και πάνω σ΄όσα εκεί θα έβρισκε θα στοίβαζε κι άλλα, όσα έφερνε επιστέφοντας. Κι ήταν πολλά, θαυμαστά, αλλιώτικα. Θα έψαχνε την πιο μικρή λεπτομέρεια στη σύγκριση δύο εποχών, στην αντιβολή δύο εικόνων, που παρά τη χρονική απόσταση της μιας από το σήμερα, και οι δύο του ήταν το ίδιο ζωντανές στην ψυχή, στα μάτια του. Απο το χθες στο σήμερα, θα έκανε άλματα και ο τόπος θα τον στήριζε στην προσπάθειά του αυτή, ως προς τα περασμένα.

Μια μάνα γράφει για τα παιδιά της: Πώς ήρθαν στον κόσμο, πώς μεγάλωσαν και πως τα έχασε μέσα στη φρίκη του πολέμου. Με την πρώτη ματιά, ίσως, ο αναγνώστης και η αναγνώστρια θεωρήσουν ότι για αυτό γράφτηκε το βιβλίο που κρατάνε στα χέρια τους. Όμως, η Λ. Κοσμοντεμιάνσκαγια μέσα από την αφήγησή της οδηγεί τη σκέψη μας σε διαφορετικά μονοπάτια. Η Ζόγια και ο Σούρα γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη διάρκεια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στη Σοβιετική Ένωση (1923 και 1925 αντίστοιχα.) Ανδρώθηκαν σε μια κοινωνία που προσπαθούσε να ικανοποιήσει τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου, στηριζόμενη στη δύναμη και στην προσφορά της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Καθώς διαβάζουμε για το πώς μεγαλώνουν τα δυο αυτά παιδιά, παρακολουθούμε διάφορα στιγμιότυπα από τις κατακτήσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, οι οποίες αποδεικνύουν ότι επρόκειτο για ένα κοινωνικό σύστημα κατά πολύ ανώτερο του καπιταλιστικού.

Σειρά μελετών του Κ.ΓΚ.Γιουνγκ πάνω στο απόκρυφο, βασισμένη στηνπαρατήρηση και ανάλυση των ψυχολογικών φαινομένων, όπως τα είδεο ίδιος από επιστημονική σκοπιά. Τα έργα ωριμάζουν μαζί με τονεμπνευστή τους, καθώς καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα, από ταφοιτητικά του χρόνια ως το τέλος της ζωής του. Πέρα από τηνκαθαρά επιστημονική μελέτη και μέσα από το πνεύμα που κατακλύζειτα κείμενα, αναδύεται ο Γιουνγκ ως άνθρωπος. Γεμάτος αγωνία γιατη στάση που τηρεί η ανθρωπότητα απέναντι στη ζωή, προσπαθεί ναδημιουργήσει εκείνα τα ερεθίσματα, που θα οδηγήσουν το νου σενέους δρόμους έκφρασης και αναζήτησης, πέρα από τουςπεριορισμούς που επιβάλλει ο χωρόχρονος και οι κοινά αποδεκτέςερμηνείες για τη ζωή.

Ένα κουμπί που καταστρέφει τον κόσμο, ένας κατά συρροήν δολοφόνος που τον ενδιαφέρει το ήθος στα εγκλήματά του, πλουτοκράτες και προνομιούχοι από το 1% της κοινωνίας που ανταγωνίζονται στις ηδονές, ένα ζευγάρι σε κρίση που αναζητά διέξοδο στο παρελθόν.Ιστορίες σάτιρας, υπαρξιακών αγωνιών και πολιτικών προβληματισμών, ανάμεσα σε κρατικούς μηχανισμούς και μίντια, σε ιεραρχίες και προσωπικές επιδιώξεις. Οι χαρακτήρες του βιβλίου, ως μικρές ατομικότητες, συνθλίβονται στις μυλόπετρες της Ιστορίας, αδυνατούν να γίνουν συλλογικότητες και να έχουν ενεργό ρόλο στο ιστορικό γίγνεσθαι.Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει και ενώνει σαν νήμα όλες τις ιστορίες είναι εάν έχουμε τη δύναμη να χαμογελάσουμε μπροστά στο είδωλό μας, που καταρρέει μέσα στον καθρέφτη.

Ένα παραμύθι που ταξιδεύει το μυαλό των παλαιότερων, ξυπνώντας τους όμορφες αναμνήσεις, και μεταφέρει με μαγικό τρόπο στους νεότερους εικόνες από την Κύπρο του χθες και του σήμερα. «Και όλος αυτός ο κόσμος έφυγε, μαμά, για άλλες χώρες;» «Όχι όλοι, Μάρκο μου. Οι περισσότεροι ήρθαν και έζησαν εδώ, στην άλλη μεριά του νησιού, όπως και εμείς. Και όλα αυτά τα χρόνια, ζουν με την ελπίδα να ξαναγυρίσουν στα σπίτια τους και στα χωριά τους. Κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα αυτή είναι η μονή ευχή των παππούδων και των γιαγιάδων σου. Να επιστρέψουν πίσω στον τόπο τους… Να πάνε στις εκκλησίες τους, να τις λειτουργήσουν όπως και πρώτα. Να χτυπήσουν ξανά χαρμόσυνα οι καμπάνες στην εκκλησία του Αρχάγγελου Μιχαήλ στη Ζώδιά μας και του Άη Νικόλα στο Συριανοχώρι μας, για τη γέννηση του Χριστού. Να γεμίσουν τα χωριά μας με γέλια, με χαρούμενες παιδικές φωνές…» είπε η μαμά, και το βλέμμα της σαν να γέμισε εικόνες και αναμνήσεις τόσο ζωντανές που ένιωσα σαν να τα είχα ζήσει κι εγώ όλα αυτά.

ΒΟΥΔΑΣ ΒΙΣΝΟΥ

Παρίσι. Μεσοπόλεμος. Οι κοινωνικές τάξεις, η θρησκεία, η σεξουαλικότητα επαναπροσδιορίζονται. Η Ρόμπιν, μια όμορφη Aμερικανίδα, παντρεύεται τον ψευτοαριστοκράτη Φέλιξ, τον εγκαταλείπει μαζί και το παιδί τους, και συνάπτει ερωτικές σχέσεις με δύο γυναίκες: τη Νόρα και τη Τζένι. Όμως το πάθος της για νυχτερινές μοναχικές περιπλανήσεις και περιπέτειες οδηγεί τις ερωμένες της στα όρια της παραφροσύνης.