ianos.gr

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Ντιντιέ Εριμπόν επιστρέφει στη Ρενς, τη γενέτειρά του στη βόρεια Γαλλία, ύστερα από 30 χρόνια. Το ταξίδι αυτό τον φέρνει αντιμέτωπο με ένα παρελθόν με το οποίο είχε κόψει κάθε δεσμό, σηματοδοτώντας για τον συγγραφέα μια τολμηρή κατάδυση στην οικογενειακή ιστορία του και τις κοινωνικές καταβολές του. Ο Εριμπόν ανασύρει στη μνήμη του τον κόσμο της εργατικής τάξης -τον κόσμο των παιδικών του χρόνων- και ανασυστήνει την πορεία της κοινωνικής του ανέλιξης. Μέσα από αυτή την προσωπική αφήγηση, αναπτύσσει τις σκέψεις του για τις κοινωνικές τάξεις και το σχολικό σύστημα, την κατασκευή των ταυτοτήτων και την ομοφυλοφιλία, την ομοφοβία και τον ρατσισμό, την Αριστερά και την Ακροδεξιά, τις εκλογές και τη δημοκρατία. Επανεντάσσοντας τις προσωπικές διαδρομές στους μηχανισμούς κοινωνικής αναπαραγωγής και κοινωνικού αποκλεισμού, ο συγγραφέας θέτει εντέλει καίρια ερωτήματα σχετικά με την πολλαπλότητα των μορφών που παίρνει η κυριαρχία και, συνεπώς, η αντίσταση.

Αν βρίσκατε μια ξεχασμένη ομπρέλα στο λεωφορείο, τι πιθανότητες θα είχατε να βρείτε τον ιδιοκτήτη της τηλεφωνώντας σ' έναν αριθμό στην τύχη; Γιατί έχετε σχεδόν πάντα την εντύπωση ότι περιμένετε στην πιο αργή ουρά στα ταμεία του σούπερ μάρκετ; Τι σχέση έχουν τα μαθηματικά με τη μουσική που παίζει το αγαπημένο σας CD; Σ' έναν άπειρο κόσμο, πώς θα μπορούσαμε να γίνουμε όλοι εκατομμυριούχοι; Πόσο μπερδεμένος μπορεί να είναι ένας κόμπος; Πόσα μαθηματικά χρειάζεται τελικά ο άνθρωπος;Τα Μαθηματικά πεντάλεπτα, μια συλλογή 100 μικρών κειμένων που πρωτοδημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα Die Welt, παρουσιάζουν ένα ευρύ φάσμα μαθηματικών θεμάτων, με γλώσσα προσιτή σε όλους και με πλούσια επεξηγηματική εικονογράφηση, και ταυτόχρονα αναδεικνύουν τη σχέση των μαθηματικών με την καθημερινότητά μας. Από την παραβολή με τους κόκκους ρυζιού, τα τυχερά παιχνίδια, τα μαγικά τρικ με αριθμούς και τη μουσική, μέχρι τα παράδοξα, το άπειρο, τις πιθανότητες, τα δικαιώματα προαίρεσης και τους κβαντικούς υπολογιστές, τα σύντομα αυτά κείμενα έχουν στόχο να δείξουν στον αναγνώστη ότι τα μαθηματικά είναι χρήσιμα, συναρπαστικά και απολύτως αναγκαία για την κατανόηση του κόσμου μας.

Από τη στιγμή της δημοσίευσης της Ηθικής, το 1677, οι ιδέες του Σπινόζα προκάλεσαν, σύμϕωνα με τους πιο ποικίλους προσανατολισμούς, ένα ενδιαϕέρον, που έκτοτε παραμένει αμείωτο. Οι ιδέες αυτές, όμως, εξετάστηκαν τις περισσότερες ϕορές μεμονωμένα, ανεξάρτητα από το αποδεικτικό πλαίσιο που υποβαστάζει την έκθεσή τους, εξαιτίας του ιδιαίτερα τεχνικού χαρακτήρα και της δυσκολίας του πλαισίου αυτού.Στο παρόν βιβλίο, που στόχο έχει να χρησιμεύσει ως εργαλείο εργασίας για όσους επιδιώκουν μια πιο άμεση πρόσβαση στο κείμενο, προτείνονται οι εξηγήσεις οι οποίες θεωρούνται εντελώς απαραίτητες για μια συνεχή ανάγνωση του πρώτου μέρους της Ηθικής, όπου επιχειρείται, υπό τον τίτλο «Περί Θεού», η εμπεριστατωμένη μελέτη του συνόλου της πραγματικότητας με βάση την ορθολογική και αιτιώδη αρχή, που της προσδίδει συγχρόνως την εσωτερική ενότητά της και τον απολύτως αναγκαίο χαρακτήρα της. Αυτό το μέρος του βιβλίου του Σπινόζα, το οποίο είναι ιδιαίτερα δύσκολο και αινιγματικό λόγω της σχετικής συντομίας του, διαδραματίζει ουσιώδη ρόλο στη συνολική οικονομία του έργου: παρέχει στο σχέδιο της ηθικής απελευθέρωσης τις αντικειμενικές βάσεις του, ριζώνοντάς το βαθιά στη φύση των πραγμάτων.

Γιατί η επιστήμη είναι κάτι "περισσότερο" ή κάτι "διαφορετικό" από την απλή "γενίκευση" των δεδομένων της εμπειρίας; Γιατί η "επιστημονική γνώση" είναι -αν είναι- περισσότερο έγκυρη από άλλες μορφές γνώσης; Ποια είναι τα εχέγγυα αυτής της εγκυρότητας; Kαι ποιος είναι, τελικά, ο ρόλος του πειράματος στη διαμόρφωση ή την αλλαγή των επιστημονικών θεωριών; Γραμμένο με γλαφυρότητα και σαφήνεια σπάνια για βιβλία αυτού του είδους, το "Tι είναι αυτό που το λέμε επιστήμη;" αποτελεί μια εξαίρετη και πλήρως ενημερωμένη εισαγωγή στην επιστημονική περιοχή που πραγματεύεται αυτά τα ερωτήματα μεταξύ άλλων. Δηλαδή την νέα φιλοσοφία της επιστήμης όπως αυτή διαμορφώθηκε με τα έργα των Πόππερ, Λάκατος, Kουν, Φεγιεράμπεντ, καθώς και την κριτική αποτίμησή τους από τους μεταγενέστερους μελετητές. Tο Tι είναι αυτό που το λέμε επιστήμη; είναι ένα βιβλίο για κάθε μορφωμένο άνθρωπο με επιστημονικά ή φιλοσοφικά ενδιαφέροντα.

Γιατί άραγε εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι; Ποιος πραγματικά φέρει την ευθύνη για τον αφανισμό τους; Υπάρχουν εξωγήινοι; Ποιοι είναι και τι θέλουν;Η Κακηφρίκη μαγικά μεταφέρεται σε έναν κόσμο που η ωμή βία και το δίκαιο του ισχυρότερου κυριαρχούν, σε έναν κόσμο που η αγωνιώδης και ασταμάτητη μάχη για επιβίωση είναι ο μοναδικός σκοπός κάθε έμβιου όντος. Απρόσκλητη, επισκέπτεται τον κόσμο των φοβερών και τρομερών δεινοσαύρων και κινδυνεύει θανάσιμα! Στη συνέχεια μεταβαίνει σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Τον κόσμο στον οποίο άνθισαν και καρποφόρησαν η φιλοσοφία και η τέχνη, η ρώμη και το κάλλος, η επιστήμη και η δημοκρατία, η κωμωδία και το δράμα, έτσι όπως έκαναν την πρωτόγνωρη εμφάνισή τους στην αρχαία Αθήνα. Στο τέλος λαμβάνει μια πρόσκληση για έναν τρίτο κόσμο! Θεϊκό αυτή τη φορά!

Η ζωή της ανέμελης φοιτήτριας ανατρέπεται. Η έφηβη από την Γερμανία βρίσκει στην Ελλάδα τον μεγάλο έρωτα. Η μητέρα δύο παιδιών εξαπατάται από τον άντρα της. Το κορίτσι από τη Μολδαβία θέλει να εργαστεί στην Ελλάδα ως μπέιμπυ σίτερ. Η Εμμανουέλα λαχταράει να έχει την αποδοχή των γονιών της. Η αδικία αναγκάζει το νεαρό κορίτσι να εγκαταλείψει το χωριό της και να έρθει στην Αθήνα για μια καλύτερη ζωή…Ποια είναι η νοσηλεύτρια Ελένη που συμμετέχει σε όλες τις ιστορίες;Αληθινές ιστορίες για τη γεύση του έρωτα, της συμφιλίωσης, της ευγνωμοσύνης, της συγχώρεσης, της αποδοχής, της αποπλάνησης.Έξι ιστορίες µαζί µε -εννοείται, αληθινές- συνταγές.Διότι η ζωή μαγειρεύει διαφορετικά απ’ ό,τι περιμένουμε.

Οι φοβεροί και τρομεροί βιβλιοπειρατές Μάνος και Έλλη μαζί με το τσούρμο τους ρίχνουν άγκυρα στη Γλώσσα Στ΄ Δημοτικού και φέρνουν μαζί τους μια καραβιά γνώσεις!Ένα πρωτότυπο εκπαιδευτικό βιβλίο, που βοηθά τους μαθητές να κατανοήσουν και να εμπεδώσουν με ευχάριστο τρόπο την ύλη της Γλώσσας Στ΄ Δημοτικού.Το βιβλίο διαιρείται σε 17 ενότητες, καθεμία από τις οποίες περιλαμβάνει:-Λεπτομερή ανάλυση των κειμένων του σχολικού εγχειριδίου, με τις απαντήσεις των ασκήσεων και του τετραδίου εργασιών -Αναλυτική παρουσίαση όλων των γραμματικών και συντακτικών φαινομένων -Πρόσθετες ασκήσεις για εξάσκηση -Σχεδιαγραμματική παρουσίαση του θέματος παραγωγής λόγου -Κείμενο με ερωτήσεις κατανόησης, ασκήσεις και παραγωγή λόγου -Επαναληπτικά κριτήρια αξιολόγησης, στο τέλος του βιβλίου, καθώς και επίμετρο με βασικούς κανόνες ανάπτυξης παραγωγής λόγου ως γέφυρα για την ομαλή εισαγωγή του μαθητή στο Γυμνάσιο -Απαντήσεις σε όλες τις πρόσθετες ασκήσεις

"Εμείς δε χρησιμοποιούσαμε τον όρο "αποκέντρωση". Προτιμούσαμε το "επανατοπικοποίηση". Συνδέαμε τον τόπο εγκατάστασής μας με τον "ου τόπο". Την ουτοπία που ξέραμε ότι δεν υπήρχε κάπου και που θα έπρεπε να τη δημιουργήσουμε. "Να δημιουργήσουμε τον κόσμο μας, μέσα στον κόσμο που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας". Ήταν το σύνθημά μας. Επιστροφή, αλλά όχι προς τα πίσω! Επιστροφή... προς τα μπρος! Ήταν το άλλο σύνθημά μας. [...]"Για εμάς ένας άλλος κόσμος δεν είναι μόνο εφικτός, είναι ΥΠΑΡΚΤΟΣ."

ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ

«Η διδασκαλία της ζωντανής ηθικής δεν είναι με κανένα τρόπο για τους λιπόψυχους, και επομένως μόνο ψυχές καλά δοκιμασμένες πρέπει να γίνονται δεκτές στην ομάδα -αυτό που μετράει είναι η ποιότητα και όχι η ποσότητα. Αν υπάρχει έλλειψη από δυνατές καρδιές, είναι καλύτερο να μην αρχίζουμε . Δεν πρέπει να βεβηλώνεται η διδασκαλία και, εκτός αυτού, δεν είμαστε ιεραπόστολοι. Στη διδασκαλία λέγεται ότι ο καθένας τον οποίο παρασύρουμε με πιέσεις θα γίνει «μυλόπετρα στο λαιμό μας». Ψάχνουμε για ελεύθερες ψυχές, που δεν τις αλυσοδένει κανένας φόβος. «Η διδασκαλία δεν είναι ζαχαρωμένα καρύδια, ούτε ασημένια μπιχλιμπίδια. Η διδασκαλία είναι πλούσιο αργυρωρυχείο». Τα βιβλία της διδασκαλίας θα διαδοθούν και, πράγμα που είναι και το σπουδαιότερο, θα φτάσουν στα σωστά χέρια. Τόσες ψυχές αναζητούν φως και νέες αξίες μέσα στο χάος των περιγελασμένων και ταπεινομένων υψηλών εννοιών. Από κάθε γωνιά του κόσμου φτάνουν αιτήματα για πληροφόρηση και ικεσίες για περισσότερη γνώση σχετικά με το πώς να συναντήσουν το «Στρατό του Φωτός». Να γιατί είναι τόσο χαρμόσυνο για μας να φέρνουμε τη λυχνία μας» [...]

Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, διεθνώς αναγνωρισμένος ειδικός στην κοινωνική συμπεριφορά των πιθήκων, παρουσιάζει την προκλητική ιδέα ότι τα πιο ευγενή μας χαρακτηριστικά ? η γενναιοδωρία, η καλοσύνη, ο αλτρουισμός ? είναι κι αυτά μέρος της φύσης μας όσο και τα βασικά μας ένστικτα. ¶λλωστε, μοιραζόμαστε αυτά τα χαρακτηριστικά με ένα άλλο ανώτερο θηλαστικό, τον λιγότερο γνωστό μπονόμπο.

Το χρονικό του Βιλλαρδουίνου παρουσιάζει διπλό ενδιαφέρον, από ιστορική και φιλολογική άποψη. Σαν μαρεσάλης της Ρωμανίας, ο Γοδεφρείδος είχε τη δυνατότητα να συμβουλευθεί όλα τα σχετικά με τη Σταυροφορία έγγραφα, και το γεγονός αυτό δίνει μια «επισημότητα» στο χρονικό του. Ο συγγραφέας δεν είναι ένας ιππότης «δεύτερης σειράς» όπως, για παράδειγμα, ο Ροβέρτος του Κλαρί, που κι αυτός καταγράφει τα γεγονότα της ίδιας εκστρατείας· είναι, αντίθετα, και παρών στην πρώτη σειρά της μάχης και των διαπραγματεύσεων, και επίσημος αξιωματούχος από τα χέρια του οποίου περνάνε τα έγγραφα τα σχετικά με οποιοδήποτε στρατιωτικό ή διοικητικό γεγονός. Παρ' όλο ότι ο Βιλλαρδουίνος έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στα γεγονότα, και μάλιστα από τη δική μας οπτική γωνία ρόλο καθαρά εχθρικό, η διήγησή του χαρακτηρίζεται σε γενικές γραμμές σαν αξιόπιστη. Δεν πρέπει να νομιστεί φυσικά ότι μιλάμε για την επιστημονική αμεροληψία των σημερινών ιστορικών. Τον ΙΓ' αιώνα η καταγραφή γεγονότων, ακόμα κι όταν ο συγγραφέας προβάλει την προσωπική του κρίση και προσπαθεί να ανιχνεύσει τα αίτια των γεγονότων, δεν έχει και πολλά κοινά γνωρίσματα μ' αυτό που ονομάζουμε ιστορική συγγραφή σήμερα. Αλλά και ο σημερινός ιστορικός επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες, όπως τη μέθοδο που ακολουθεί, τον κοινωνικό του περίγυρο και τον τρόπο επιλογής των γεγονότων, που καθιστούν αδύνατη την απόλυτα αντικειμενική συγγραφή. Πόσο μάλλον λοιπόν ένας χρονικογράφος του Μεσαίωνα, που, εκτός από την κοινωνική του τοποθέτηση και ιδεολογία (ο Βιλλαρδουίνος ανήκε στην τάξη των ευγενών, και σ' αυτούς απευθύνεται το έργο του), τις αρχές και τα ιδεώδη της εποχής του (τόλμη, ανδρεία, νομιμοφροσύνη, πίστη), ήταν επίσης και πρωταγωνιστής των γεγονότων τα οποία περιγράφει. Αυτό δεν τον εμποδίζει όμως να καταδικάσει τις θηριωδίες και την απληστία των συμπολεμιστών του.

Φτωχός ιππότης από την Αμιένη, ο Ροβέρτος του Κλαρί μας παρουσιάζει την δική του οπτική γωνία πάνω στα σημαντικά γεγονότα που οδήγησαν την Δ' Σταυροφορία στην Κωνσταντινούπολη, άλλαξαν τον χάρτη και τους συσχετισμούς δυνάμεων στην περιοχή των Βαλκανίων και επηρέασαν άμεσα τη χώρα μας, με την επιβολή της Φραγκοκρατίας και τις απαρχές της ιδεολογίας και σκέψεις του νεώτερου Ελληνισμού. Το έργο του, γραμμένο με διαφορετικά κίνητρα και στόχους από την άλλη σημαντική διήγηση των γεγονότων αυτών από την πλευρά του δυτικού ανθρώπου της εποχής, το χρονικό δηλαδή του Γοδεφρείδου Βιλλαρδουίνου, δεν αποτελεί απλώς απαραίτητο συμπλήρωμα του χρονικού εκείνου για μια πιο πλήρη κατανόηση της περιόδου είναι, αντίθετα, ένα έργο αυτόνομο, σημαντικό όχι μόνο για τις ιστορικές πληροφορίες που μας παρέχει, αλλά και για την κατανόηση του τρόπου σκέπης του "μέσου" και ασήμαντου ανθρώπου της εποχής, του αδικημένου από τις συνθήκες της ζωής αλλά και την αυθαιρεσία των αρχόντων, τον οποίο ο Ροβέρτος συνειδητά εκπροσωπεί και υπερασπίζεται. Έτσι, ο χρονικογράφος με τον ευθύ και ξένο προς κάθε διπλωματία τρόπο σκέπης του μας αποκαλύπτει πτυχές της ιστορίας που η πιο έγκυρη, και επίσημη, καταγραφή του Βιλλαρδουίνου έντεχνα τις αποφεύγει ή τις παρακάμπτει.

Υπάρχει ήδη κάτι νοσταλγικό στην επανάκαμψη αυτής της σειράς των συνομιλιών με τους Έλληνες και ξένους ψυχαναλυτές, που δημοσιεύτηκαν στο ψυχαναλυτικό περιοδικό Οιδίπους, από το 2009 και εντεύθεν.Χωρίς η χρονική απόσταση να είναι τόσο μεγάλη, η συμβολική απόσταση που μας χωρίζει από την έναρξη της σειράς αυτής είναι τεράστια. Ζούσαμε σε μια άλλη χώρα, τότε.Το κύριο που φανερώνεται στις συνομιλίες είναι οι συγκλίσεις που αφορούν ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, ως προς τις διαρκείς και προσωπικές σχέσεις τους με τα ψυχαναλυτικά αντικείμενα, που όλοι μοιραζόμαστε. Και δεν υπάρχει καλύτερη κατάδειξη της σημασίας της μεθύστερης επεξεργασίας των ψυχαναλυτικών εννοιολογήσεων από το ξαναδιάβασμα αυτών των συνομιλιών, και μάλιστα με άλλη σειρά και μέσα σε άλλα συμφραζόμενα από τα της αρχικής τους δημοσίευσης.

"Όσον αφορά εμένα, και οι δύο γονείς μου είναι Έλληνες, αλλά έχουμε μέσα μας κάποιου είδους διπλή ταυτότητα, αφού γεννηθήκαμε εδώ και καλλιεργούμε την ελληνικότητα μας σε ουγγρικό περιβάλλον"."Και πώς το νιώθεις, πού είναι η πατρίδα... η πατρίδα σου; Εδώ ή εκεί;""Εγώ αισθάνομαι καλά και στις δύο χώρες. Πρέπει να πω ότι εγώ νιώθω σαν να είχα δύο πατρίδες"."Τι θεωρείς τον εαυτό σου, είσαι περισσότερο Έλληνας ή περισσότερο Ούγγρος;""Καλή ερώτηση! Σε ρωτώ, ποιο από τα δάκτυλα μου να κόψω; Λοιπόν, εξ αίματος είμαι Έλληνας, αυτό είναι σαφές. Και από πολιτιστική άποψη... ε, και τα δύο. Ενώ, από την άποψη του... πού έχω ζήσει, πού έμεινα, δηλαδή, απ' αυτήν την άποψη είμαι Ούγγρος. Δηλαδή... πώς να το πω... ποσοστιαία... λοιπόν, είναι δύσκολο να το πεις"."Είμαι Ελληνίδα. Καθαρά. Δηλαδή δεν έχει συμβεί ποτέ να έχω συσταθεί σαν Ουγγαρέζα, όπου και να πήγα στον κόσμο. Εγώ πάντα ήμουν Ελληνίδα. Γεννήθηκα Ελληνίδα, επειδή οι γονείς μου είναι Έλληνες. Δηλαδή εμάς μας μεγάλωσαν πράγματι σαν Έλληνες! Δηλαδή εγώ αισθάνομαι εντελώς Ελληνίδα, μόνο που είμαι Ελληνίδα της Ουγγαρίας. Αυτά. Έτσι που εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό".

Αυτό το οποίο κρίνεται εδώ είναι η εξής υπόθεση εργασίας: η "γενιά του '30", με αιχμή το δοκίμιο, το οποίο συνιστά μια "ιδιαίτερη παράμετρο", εμφανίστηκε ως "γενιά των ιδεών" και είχε ως "πρωτοστάτη" ή "δημόσιο εκπρόσωπο" και επομένως "διαχρονικό και διαπρύσιο υπερασπιστή" της τον Γιώργο Θεοτοκά (1905-1966) που εκφράζει την "ιδεολογία της και τροφοδοτεί τη μυθολογία της". Ό,τι δηλαδή "φτάνει ως τις μέρες μας" ως "πολιτισμικό μόρφωμα και ιδεολόγημα" ή ως "πολιτισμική ιδεολογία", γεγονός που απαιτεί μια "πιο ευφάνταστη ανασύνθεση του πολιτιστικού αφηγήματος της γενιάς του '30 και της πολιτισμικής διαδικασίας παραγωγής, αναπαράστασης και διαιώνισης του μύθου της" ως "καταστατικής και πλαστής αφήγησης". Κοντολογίς αν ο ερευνητικός φακός είχε στραφεί προς τη "σύμπραξη αισθητικής, ιδεολογίας και πολιτικής", τότε τι θα έπρεπε -more geometrico- να είχαν ληφθεί υπόψη; (στο πλαίσιο βέβαια ενός σχεδίου "αντιπρότασης" για την οργάνωση της παρούσας έρευνας, το οποίο προφανώς κι αυτό τελεί υπό επαλήθευση).

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΥΜΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΤΟΜΟΣ Α

Τα ελληνική Δημοτικά Τραγούδια, είναι η πρώτη συλλογή τουείδους, και τυπώθηκε σε δύο τόμους το 1824-25 στο Παρίσι.Δημιούργησαν αμέσως τεράστια αίσθηση. Το κλίμα ήταν άλλωστεευνοϊκό για καθετί ελληνικό ή λαϊκό. Στον πρώτο αυτό τόμο τατραγούδια επανεκδίδονται δίχως τις διορθωτικές επεμβάσεις τουΦοριέλ, αποδίδεται έτσι γνησιότερα το κείμενο των δημοτικώντραγουδιών, προσφέροντας ταυτόχρονα, σε υποσελίδιες σημειώσειςκαι την έντυπη μορφή του. Διατηρείται επίσης, η ίδια διάταξη:Ιστορικά τραγούδια, Κλέφτικα, Ιστορικά διάφορα, Τραγούδιαπλαστά (οι παραλλαγές), Τραγούδια του οικιακού βίου και Δίστιχατραγουδάκια.

Τα ελληνική Δημοτικά Τραγούδια, είναι η πρώτη συλλογή τουείδους, και τυπώθηκε σε δύο τόμους το 1824-25 στο Παρίσι.Δημιούργησαν αμέσως τεράστια αίσθηση. Το κλίμα ήταν άλλωστεευνοϊκό για καθετί ελληνικό ή λαϊκό. Στον δεύτερο αυτόν τόμοπεριλαμβάνονται διακόσια εβδομήντα πέντε ανέκδοτα τραγούδια τουαρχείου του συγγραφέα και είκοσι τέσσερις ομάδες διστίχων.

Με τις λέξεις μπορούμε να σκαρώσουμε ιστορίες, να περιπλανηθούμε σε μαγεμένους τόπους, να ταξιδέψουμε σε χώρες μακρινές. Έτσι, η Έλλη και ο Μάνος μεταμορφώθηκαν σε ήρωες των παραμυθιών και μας καλούν να μπούμε κι εμείς στον μαγικό κόσμο της Γλώσσας Δ΄ Δημοτικού.Ένα πρωτότυπο εκπαιδευτικό βιβλίο, που βοηθά τους μαθητές να κατανοήσουν και να εμπεδώσουν με ευχάριστο τρόπο την ύλη της Γλώσσας Δ΄ Δημοτικού.Το βιβλίο διαιρείται σε 16 ενότητες, καθεμία από τις οποίες περιλαμβάνει: - Αναλυτική επεξεργασία των κειμένων του σχολικού εγχειριδίου - Μεθοδική παρουσίαση των γραμματικών - συντακτικών φαινομένων και της ανάπτυξης κειμενικών ειδών - Ποικίλες εφαρμογές εμπέδωσης - Ανάπτυξη της θεματικής ενότητας στην οποία αναφέρεται η παραγωγή λόγου - Κριτήριο αξιολόγησης - Απαντήσεις στις εφαρμογές εμπέδωσης και στα κριτήρια αξιολόγησης, στο τέλος του βιβλίουΑκολουθήστε μας, λοιπόν, σε αυτό το ταξίδι και θα μάθουμε όλα όσα χρειάζεται για τη Γλώσσα της Δ΄ Δημοτικού!

Ο Ηστ, δεκαπέντε μόνο ετών, είναι ήδη έμπειρο μέλος συμμορίας, σκληραγωγημένος από μικρός στους δρόμους του νότιου Λος Άντζελες. Έτσι, όταν οι μπάτσοι χτυπάνε ένα σπίτι διακίνησης ναρκωτικών και συλλαμβάνουν τον θείο του, αισθάνεται έτοιμος να σηκώσει στις πλάτες του ανδρικές δουλειές - ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να βρει και να σκοτώσει έναν μάρτυρα κλειδί.Αυτό για το οποίο δεν είναι έτοιμος, είναι το ταξίδι που χρειάζεται να πραγματοποιήσει για να φτάσει στον στόχο του. Γιατί ο μάρτυρας κρύβεται στο Ουισκόνσιν, και ο Ηστ πρέπει να διασχίσει τη μισή Αμερική, την ώρα που ο ίδιος δεν έχει βγει ποτέ στη ζωή του έξω από το Λος Άντζελες.Γραμμένο θαυμάσια, γεμάτο εξυπνάδα και κατανόηση, το Ντόντζερς είναι ένα συναρπαστικό βιβλίο που μιλάει έντεχνα για το ποιοι είμαστε όταν βρισκόμαστε έξω από τον κόσμο που γνωρίζουμε.

Παρίσι, 1830. Ο θάνατος του γιου ενός υπουργού αναστατώνει τα παρισινά σαλόνια και την κυβέρνηση του βασιλιά Λουδοβίκου-Φίλιππου. Ήταν πράγματι αυτοκτονία; Ο νεαρός επιθεωρητής Βαλεντίν Βερν, παθιασμένος με την ιατρική αλλά και τον αποκρυφισμό, ακολουθεί τις δικές του μεθόδους για να λύσει το μυστήριο. Νέοι θάνατοι περιπλέκουν την υπόθεση. Συνδέονται όλοι μεταξύ τους; Ποιος είναι ο μυστηριώδης άντρας με το ψευδώνυμο «Εφημέριος»; Τι κρύβει και ο ίδιος ο νεαρός επιθεωρητής με το αγγελικό πρόσωπο και τη σκληρότητα στο βλέμμα;Ένα «εθιστικό βιβλίο» (Lire magazine) από τον «χημικό που βρήκε την τέλεια φόρμουλα για αστυνομικό ιστορικό μυθιστόρημα» (El País). Διδάκτωρ χημείας και νομικής και λάτρης της Ιστορίας, ο Ερίκ Φουασιέ (γενν. Γαλλία, 1963) είναι συγγραφέας πρωτότυπων αστυνομικών μυθιστορημάτων που γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία.

"Όπου και αν βρίσκεστε στις σχέσεις σας με τα παιδιά σας, δεν φτάσατε εκεί από τύχη ούτε μέσα σε μια βραδιά.Είτε οι δρόμοι ήταν ομαλοί είτε ανώμαλοι, τώρα σάς δίνεται η ευκαιρία να αναπτύξετε νέες ικανότητες, που θα κάνουν το ταξίδι πιο ευχάριστο για όλους τους ενδιαφερόμενους.Αν φτάσατε μέχρι εδώ, είναι φανερό ότι δεσμευτήκατε αρκετά να δημιουργήσετε ή να ενισχύσετε τη σχέση που έχετε με τα παιδιά σας. Να θυμάστε πως όσο ζείτε, ότι και αν γίνει, είστε οι γονείς των παιδιών σας. Αν προσδοκάτε να χαρείτε μια σταθερή, τρυφερή σχέση μαζί τους - άσχετα αν δεν κάνατε πολλά μέχρι σήμερα για να τη θεμελιώσετε - τώρα είναι η μεγάλη στιγμή να αρχίσετε."Jane Bluestein

Η Φρανσουάζ και ο Κλοντ Ερβέ ανήκουν πια στη μεγάλη χορεία τωνταξιδιωτών-συγγραφέων. Έχουν την τέχνη και τον τρόπο να μαςκάνουν να περιπλανιόμαστε μαζί τους, αποκαλύπτοντας τηνανθρώπινη διάσταση μιας εκπληκτικής περιήγησης, που τους οδήγησεστο μα ανακαλύψουν, μαζί με τα τοπία, τους ανθρώπους και τουςπολιτισμούς τους. Το βιβλίο αυτό είναι ένας ύμνος στη ζωή καιστην αδελφοσύνη των λαών.

Η ύπαρξη ελλειμμάτων στα δημόσια νοσοκομεία και η αυξανόμενηαδυναμία των ασφαλιστικών ταμείων να λειτουργήσουν ως "πληρωτές- αγοραστές" των υπηρεσιών που παρέχονται στους ασφαλισμένουςτους είναι το σημαντικότερο θέμα συζήτησης στην προσπάθειασυγκρότησης και ανάπτυξης του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Ξέρεις πως να γλιτώσεις από έναν αλιγάτορ, να κάνεις σερφινγκ ή να προσγειώσεις αεροπλάνο; Μπορείς να φτιάξεις ιγκλού, να μαγειρέψεις με ξύλα ή να πάρεις δακτυλικά αποτυπώματα; Προσπάθησες ποτέ να περάσεις μέσα από χαρτί ή να αιωρηθείς στο κενό; Όχι; Τότε πραγματικά χρειάζεσαι αυτό το βιβλίο. Θα σου μάθει πώς να κάνεις όχι μόνο αυτά, αλλά και ένα σωρό άλλα πράγματα που πάντα ήθελες να κάνεις χωρίς να το ξέρεις. Πραγματικά χρήσιμα, κόλπα άπαιχτα, εντυπωσιακά και διασκεδαστικά. Βήμα βήμα θα δεις πώς να φτιάχνεις, να εξερευνάς και... τέλος πάντων πώς να κάνεις σχεδόν τα πάντα, αλλά σίγουρα τα πιο σημαντικά. Τι περιμένεις λοιπόν; Ξεκίνα!

Το βιβλίο La route vers Sorbonne C1-Litterature [2022-2023] απευθύνεται σε κάθε υποψήφιο/υποψήφια που επιθυμεί να λάβει μέρος στις γραπτές και προφορικές εξετάσεις για τnν αnόκτnσn του διπλώματος Sorbonne C1. Χωρίζεται σε δύο ενότητες:Α. Πολιτισμός [προτεινόμενα θέματα για τα προφορικά]- Κάπνισμα /Αλκοόλ- Αθλητισμός- Τουρισμός- Πολυγλωσσία- Πρόσφυγες- COVID-19B. Λογοτεχνία [λογοτεχνικές αναλύσεις]- Denis Diderot, Histoire de Mme de La Pommeraye- Albert Cohen, Ô vous, frères humains

Η κυριολεκτική έννοια της σανσκριτικής λέξης μάνταλα σημαίνει "κύκλος", αλλά στην ανατολική θρησκευτική παράδοση έχει καθιερωθεί ως όρος που υποδηλώνει κυκλικές ιερές εικόνες, ζωγραφισμένες ή χαραγμένες στην άμμο, που χρησιμοποιούνται ως μέσα διαλογισμού ή ως προστατευτικά σύμβολα, κυρίως στο Θιβετανικό Βουδισμό.Στην ουσία πρόκειται για ένα παγκόσμιο σύμβολο, το οποίο απαντάται από την αρχαιότητα σε διάφορους πολιτισμούς της γης, με πιο ισχυρό παράδειγμα τους μαγικούς κύκλους που χάραζαν στην άμμο οι Ινδιάνοι της Β. Αμερικής.Στην ψυχολογική επιστήμη εισήχθησαν από τον Κ. Γκ. Γιουνγκ και απέκτησαν μια διαφορετική διάσταση. Οι μάνταλα συσχετίζονται με τα ψυχικά περιεχόμενα και μέσα από αυτές μπορεί να αναζητηθεί η εξελικτική ατομική πορεία κάθε ψυχής, να απεικονιστούν οι εσωτερικές συγκρούσεις και να διερευνηθούν τα λανθάνοντα ψυχικά περιεχόμενα. Η χρήση τους είναι πολύτιμη στην αναλυτική θεραπεία μέσω της ενεργητικής φαντασίας, της μεθόδου που καθιέρωσε ο ιδρυτής της Ψυχολογίας του Βάθους.Μέσα από κλινικές περιπτώσεις εξετάζονται διάφορες μάνταλα και συσχετίζονται με τον πλούσιο αλχημικό συμβολισμό, προκειμένου να δοθεί μια σφαιρική εικόνα του πλούτου που αυτά τα ιερά σύμβολα εμπεριέχουν σε σχέση με τη φύση της ανθρώπινης ψυχής.

Το βιβλίο La route vers Sorbonne C2 - Litterature [2022-2023] απευθύνεται σε κάθε υποψήφιο/υποψήφια που επιθυμεί να λάβει μέρος στις γραπτές και προφορικές εξετάσεις για τnν αnόκτnσn του διπλώματος Sorbonne C2.. Χωρίζεται σε δύο ενότητες:Α. Πολιτισμός [προτεινόμενα θέματα για τα προφορικά]- Μέσα κοινωνικής δικτύωσης- Σχολικός εκφοβισμός- Περιβαλλοντική καταστροφή- Ανθρώπινα δικαιώματα- Οικονομική κρίσn- Η ειρήνηΒ. Λογοτεχνία [λογοτεχνικές αναλύσεις]- Andromaque, Jean Racine- Continuer, Laurent Mauvignier

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

Ένα ελεύθερο ταξίδι μέσα στη μνήμη με αφορμή απρόβλεπτες ματαιώσεις πτήσεων και ατέλειωτες καθυστερήσεις στα αεροδρόμια της Ευρώπης. Μια περιπαικτική ματιά, όχι πάντα ευχάριστη, πάνω σε γεγονότα των τελευταίων εξήντα χρόνων με τη μορφή μιας επιστολής που κινείται σαν εκκρεμές ανάμεσα στο τότε και το τώρα, έχοντας σαν οδηγό τις ακραίες εμμονές ενός ανθρώπου που βρίσκεται στα πρόθυρα της επαγγελματικής αποστρατείας. Πρόσωπα υπαρκτά, μπλέκονται συχνά με τα φανταστικά, αυθαδιάζουν και διεκδικούν μια παρουσία αυθύπαρκτη, δίνοντας την εντύπωση ενός αυτοβιογραφικού χρονικού. Είναι φανερή η διάθεση του συγγραφέα να μνημονευτεί διακριτικά το πέρασμα αγαπημένων φίλων, που εξακολουθούν και σήμερα να τον συντροφεύουν, ή που έφυγαν πρόωρα.

Το μυθιστόρημα έχει ως θέμα τα πιθανά γεγονότα της τελευταίας χρονιάς του Τολστόι. Είναι βασισμένο σε αληθινά περιστατικά που καταγράφονται στα ημερολόγια του Ρώσου συγγραφέα, της γυναίκας του, των μαθητών του, του γιατρού του, της κόρης και του γιου του κλπ.

Τη δεκαετία του 1960 η Ισπανία εξακολουθεί να είναι μια χώρα που ζει υπό το ζυγό του φασιστικού φρανκικού καθεστώτος. Σε αυτό το περιβάλλον εκδίδεται το 1966 το Πέντε ώρες με τον Μάριο. Ηρωίδα του η 44χρονη φιλοφρανκική, αυθάδης, παρορμητική και ελκυστική Κάρμεν που μόλις έχει χάσει, από καρδιακή προσβολή, τον άντρα της, τον 49χρονο προοδευτικό, ονειροπαρμένο, ξεροκέφαλο και χαμηλών τόνων Μάριο. Επί πέντε ώρες του ψέλνει τον εξάψαλμο, βγάζει στη φόρα όλα τα απωθημένα της 25ετούς σχέσης τους.Ο Ντελίμπες, καταφεύγοντας ιδιοφυώς στην τέχνη του πολυφωνικά μονολογικού μυθιστορήματος, αποδίδει μέσω της ακραία συντηρητικής και, συνεπώς, αποδεκτής από το καθεστώς φωνής της Κάρμεν, τον παλμό μιας ολόκληρης κοινωνίας που οραματίζεται μια άλλη Ισπανία.Αν όμως το μυθιστόρημα ήταν απλώς ο μονόλογος μιας πικραμένης συντηρητικών πεποιθήσεων χήρας με φόντο ένα δικτατορικό καθεστώς, τότε το έργο θα είχε πάψει να ενδιαφέρει το κοινό εδώ και δεκαετίες. Και όμως, το Πέντε ώρες με τον Μάριο εξακολουθεί να διαβάζεται με πάθος (σε δεκάδες γλώσσες) γιατί αναπαράγει με λόγο μοναδικό τη βουβή αντιπαλότητα ενός ζεύγους, η οποία υποβόσκει επί δεκαετίες και ξεσπά με μανία (και με αλήθειες που δεν έχουν ειπωθεί ποτέ) λίγες ώρες πριν από την ταφή του συζύγου. Αυτή η συνθήκη καθιστά το αφήγημα, που συμπλήρωσε ήδη πενήντα χρόνια ζωής, σημερινό, αιώνιο, κλασικό.

Πόσοι γνωρίζουν ότι η Ελλάδα είχε πυρηνικές επιδιώξεις κατά τον 20ό αιώνα; Και άραγε πόσο ρεαλιστικές ήταν αυτές; Πώς σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει η χώρα την ατομική ενέργεια; Ποια ήταν τα πρόσωπα που πρωτοστάτησαν σε αυτό το εγχείρημα; Ποιοι ξένοι ενδιαφέρθηκαν να γίνουν οι επίλεκτοι συνεργάτες της; Και εντέλει τι απέμεινε από εκείνη την εποχή; Σε αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να δώσει για πρώτη φορά απαντήσεις η Ατομική Εποχή, φέρνοντας στο φως τα αρχεία που σχετίζονται με την ατομική ενέργεια στην Ελλάδα και τις προσπάθειες της χώρας για τη συμμετοχή της στον «αιώνα του ατόμου», σε μια περίοδο που ξεκινά από την Απελευθέρωση και ολοκληρώνεται με το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Μέσα από χιλιάδες ξένα και ελληνικά έγγραφα, αποκαλύπτεται όλο το παρασκήνιο της εποχής: από το CERN, τον «Δημόκριτο» και τις παρεμβάσεις των Ανακτόρων έως τα πρώτα βήματα της ΔΕΗ και της ΕΤΒΑ· από τον Ανένδοτο και τις μυστικές διαπραγματεύσεις των αποστατών με τους Άγγλους έως τα απόρρητα παζάρια των χουντικών με το Λονδίνο για ανταλλαγή ελληνικών καπνών με πυρηνικό αντιδραστήρα· και από την πετρελαϊκή κρίση και τη μεταπολίτευση έως τις έρευνες για ουράνιο, τα πυρηνικά σχέδια της ΔΕΗ, το ελληνικό αντιπυρηνικό κίνημα και τη μεγάλη ανατροπή της Αλλαγής. Κορυφαίοι πολιτικοί, επιχειρηματίες και επιστήμονες συναντούν τον ξένο παράγοντα, υπό το βάρος της –πάντοτε επίκαιρης– πρόκλησης της ενεργειακής απεξάρτησης και αυτάρκειας. Ώσπου το Τσερνόμπιλ τα αλλάζει όλα για πάντα.

Στη γοητευτική και διαφωτιστική του εξιστόρηση ο Φέημπερ ερευνά το μυστήριο γύρω από το θρύλο της ηχητικής χροιάς των βιολιών που κατασκεύασε ο Αντόνιο Στραντιβάρι, συνδέοντας τη ζωή του καλλιτέχνη με έξι από τα σημαντικότερα όργανά του και παρακολουθώντας την πορεία τους.

Η ιστορία της Λατινικής Αμερικής, γεμάτη ρήξεις αλλά και συνέχειες, είναι αναμφίβολα συναρπαστική. Οι λατινοαμερικανικές χώρες έχουν εγγενείς διαφορές αλλά και βασικές ομοιότητες που σε μεγάλο βαθμό πηγάζουν απο το κοινό αποικιακό παρελθόν τους. Τρεις αιώνες ισπανικής και πορτογαλικής κυριαρχίας άφησαν αποδεκατισμένους τους ιθαγενείς πληθυσμούς και μία κληρονομιά εξάρτησης αυτής της πλούσιας σε φυσικούς πόρους ηπείρου. Η ιστορικός Μαρία Δαμηλάκου διατρέχει την περίοδο απο το τέλος της αποικιοκρατίας στις αρχές του 19ου αιώνα ως τις μέρες μας[...]