ianos.gr

Ένα ευσύνοπτο, αλλά και περιεκτικό σύγγραμμα της νέας ελληνικήςιστορίας , με σαφείς και θετικές πληροφορίες, απόσταγμα τωνσυστηματικών ερευνών και αναζητήσεων του συγγραφέα επί ολόκληρεςδεκαετίες.

Οι Ψυχοθεραπείες μέσω Εκφραστικών Τεχνών είναι ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις που βασίζονται στη δημιουργικότητα και στη θεραπευτική σχέση ως βασικούς παράγοντες της προσωπικής ανάπτυξης και της θεραπευτικής αλλαγής. Χρησιμοποιούν συμβολικούς τρόπους επικοινωνίας όσο και λεκτικούς τρόπους έκφρασης, προκειμένου να βοηθήσουν το άτομο να μορφοποιήσει και να αναπαραστήσει ένα συναίσθημα ή μια σκέψη. Η επεξεργασία των βιωμάτων και των θεμάτων μπορεί να γίνει μέσα από μια εικόνα, έναν ρόλο, την ποίηση, τη δημιουργική κίνηση ή άλλες μορφές δημιουργικής έκφρασης. Αυτές οι δημιουργικές-εκφραστικές μορφές θεραπείας βοηθούν τον θεραπευόμενο να προσεγγίσει πλευρές του εαυτού του και των εμπειριών του που δεν είναι εύκολα προσβάσιμες από τον ίδιο, και στη συνέχεια, με τη βοήθεια της θεραπευτικής σχέσης, να τις κατανοήσει και να τις αφομοιώσει καλύτερα. Η συμβολική μορφή της θεραπευτικής δουλειάς βοηθάει το άτομο να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά του και η απόσταση που παρέχει το βοηθάει προκειμένου να νιώσει πιο ασφαλές για να διερευνήσει και να κατανοήσει σε μεγαλύτερο βάθος τον εαυτό του.

Αν ο Καβάφης αντιπροσωπεύει τον ενεργό θιασώτη του Συντάγματος της ηδονής, τότε κι εγώ, -ως είναι της Μοίρας μου ορθό- ας εναντιωθώ ομότεχνα στις προτροπές του, ως εκπρόσωπος όλων εκείνων των οικογενειών που τις κατέστρεψαν ολοκληρωτικά με τα πάθη τους οι ανδρείοι της ηδονής.

Η ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Ο ιός της γρίπης Η1Ν1 των χοίρων έχει αναγνωριστεί ως ένας νέος ιός, που περιέχει γονίδια από ιούς γρίπης των ανθρώπων,των πτηνών και των χοίρων. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν πυρετό, βήχα, ερεθισμό στο λαιμό, πόνους στο σώμα, πονοκεφάλους, κρυάδες, κόπωση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, εμετούς και διάρροιες. Σε ελάχιστες σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να οδηγήσει σε πνευμονία, ανεπάρκεια πολλών οργάνων, ακόμη και σε θάνατο. Η περίοδος επώασης είναι δύο έως πέντε ημέρες. Οι περιπτώσεις της γρίπης των χοίρων σε υγιή παιδιά είναι ήπιες, με ελάχιστη ή καθόλου ιατρική παρέμβαση. Ενήμεροι γονείς, εάν τους δοθεί η επιλογή, θα επιλέξουν σίγουρα μια ήπια περίπτωση γρίπης, που αντιμετωπίζεται με απλά φυσικά μέσα, αντί για τους πιθανούς κινδύνους υγείας ενός ανεπαρκώς δοκιμασμένου εμβολίου που μπορεί να προξενήσει ενδεχομένως μακροπρόθεσμες βλάβες στην υγεία.

Η συλλογή των Δοκιμίων του Φράνσις Μπαίηκον είναι ενδεικτικήτης έκτασης που έπαιρνε η σκέψη του. Τα θέματα των Δοκιμίωνείναι ετερόκλητα. Το πνεύμα που τα διέπει, όμως, είναι ενιαίο.Δίχως να είναι ψυχρός ή άχρωμος παρατηρητής, αδιάφορος για ταφαινόμενα που περιγράφει, σε κανένα δεν αναφέρεται με εμπάθεια.Οι απόψεις του μοιάζουν κατασταλαγμένες, και διευθετεί μεστοχαστική προσήλωση τα δεδομένα του. Η πρόθεσή του είναιπερισσότερο αναλυτική, και λιγότερο συγκινησιακά τονισμένη. Ολατα Δοκίμια, λίγο πολύ, διέπει ένας περιγραφικός ρεαλισμός, οοποίος, όμως, συνυπάρχει με ηθικές νύξεις, τις οποίες, σε έναβαθμό, έχει ενδιαφέρον να απομονώσουμε, για να καταλάβουμεκάποια ηθικώς προσδοκώμενα, που εγκυμονούσε η ιδιοσυγκρασία τουΜπαίηκον.

Αυτή η ανάδυση του εγώ εγείρει ζητήματα, επιστημονικά και άλλα, βαθύτερα, που αφορούν τον κόσμο στον οποίο ζούμε, τη νεοφιλελεύθερη λογική του και τον ατομισμό που τη χαραχτηρίζει: σε τελική ανάλυση, αυτός ο ναρκισσισμός των ιστορικών είναι σύμπτωμα της απώλειας του συλλογικού νοήματος της ιστορίας, με φόντο μια συμπιεσμένη στο παρόν αντίληψη και αναπαράσταση του χρόνου ("παροντισμός"). Σε τούτο το δοκίμιο, ο Enzo Traverso αναλύει αυτή την υποκειμενιστική στροφή, υπογραμμίζοντας τις δημιουργικές της δυνατότητες, τις πολιτικές της αμφισημίες και τα εγγενή όριά της.

Ο –ζάπλουτος– ερασιτέχνης θεολόγος Μωυσής Μέλκερ θέλει να σώσει τους πλούσιους από το βάρος του άθλιου Μαμωνά, προκειμένου να λάβουν τη χάρη του Θεού. Ένα συνδικάτο γκάνγκστερ, υπό τον «Μεγάλο Γέρο», υιοθετεί την ιδέα, αγοράζει στην ελβετική Κοιλάδα της Αταξίας ένα ξενοδοχείο ιαματικών λουτρών –πηγή εσόδων, έως τότε, για τους ντόπιους– και το μετατρέπει σε «Οίκο της Φτώχειας» για εκατομμυριούχους. Οι πλουσιότεροι άνθρωποι απ’ όλη την οικουμένη έρχονται να καταλύσουν εκεί, προκειμένου να ζήσουν σαν τους φτωχότερους των φτωχών. Στο κοντινό χωριό φουντώνει η αγανάκτηση, όταν γίνεται γνωστό ότι τη χειμερινή σεζόν η μαφία χρησιμοποιεί το ξενοδοχείο ως καταφύγιο για τους πλέον καταζητούμενους δολοφόνους της – καθώς ούτε από αυτούς η τοπική κοινωνία βλέπει κέρδος…H Κοιλάδα της Αταξίας είναι το κύκνειο άσμα του Φρήντριχ Ντύρρενματτ. Σε τούτο το τελευταίο μυθιστόρημά του που εκδόθηκε όσο ο Ελβετός συγγραφέας ήταν εν ζωή, μοιάζει ν’ αντλεί ιδέες και υλικό από το σύνολο των πεζογραφημάτων του, συγκροτώντας έναν άτυπο «απολογισμό» του έργου του· ανακεφαλαιώνει όλα τα σημαντικά θέματα που τον απασχόλησαν: τον στοχασμό περί θεολογικών ζητημάτων, την κριτική της ελβετικής κοινωνίας, την πολιτική, τη φιλοσοφία, το μοτίβο τού (οργανωμένου εδώ) εγκλήματος· και, φυσικά, συναντάμε και εδώ γενναίες δόσεις ειρωνείας, σάτιρας, παραλόγου, μεταφυσικού στοιχείου και αντιφάσεων.

Τι σημαίνει αυτός ο αντιφατικός τίτλος που προοιωνίζει κάτι σαν αυτοβιογραφία; Ποιο μπορεί να είναι το νόημα του εγχειρήματος; Πώς μπορεί να είναι κανείς ανεξάρτητος μέσα σε συνθήκες πλήρους αλληλεξάρτησης; Ποια είναι τα πραγματικά περιθώρια της αυτονομίας και συνεπώς της ελευθερίας που διαθέτουμε;Τα στοιχεία και οι πληροφορίες που περιλαμβάνει η συγκεκριμένη έκδοση αποτελούν σταχυολόγηση και σκόρπια συνοπτική περιγραφή βιωμάτων και καταστάσεων που έζησε ο Νίκος Καραμανλής. Ξεκινούν από την παιδική του ηλικία κι έχουν μείνει ζωντανά στη μνήμη του καθώς αποκτούσε σταδιακά κοινωνική και πολιτική συνείδηση, καθώς ωρίμαζε, καθώς βίωνε ευχάριστα και δυσάρεστα γεγονότα, μέχρι που έπαψε πλέον να είναι πολιτικά ενεργός...

Τα κείμενα της έκδοσης αυτής γράφτηκαν κατά την περίοδο της Βέρνης (1793-1796), δεν δημοσιεύτηκαν όμως παρά μετά θάνατον. Σ’ αυτά, ο νεαρός Χέγκελ καταγράφει τους στοχασμούς του για τη θρησκεία, και συγκεκριμένα όσον αφορά τόσο το ηθικό της περιεχόμενο και τον ηθικό της χαρακτήρα όσο και τον ρόλο της στο πλαίσιο της κοινωνίας και του κράτους. Οι αναλύσεις του βασίζονται σε καίριες εννοιολογικές διακρίσεις (όπως λ.χ. μεταξύ υποκειμενικής και αντικειμενικής θρησκείας), οι οποίες είναι χαρακτηριστικές για τη σκέψη του συνολικά. Υποβάλλει σε κριτική τον χριστιανισμό ως κατεστημένη θρησκεία και εγείρει με έμφαση το αίτημα για μια θρησκεία που να βιώνεται με την «καρδιά» και τη φαντασία των ανθρώπων, που να διαπνέει δε συγχρόνως τον κοινωνικό και πολιτικό τους βίο. Πρότυπο για μια τέτοια ηθική και πολιτική θρησκευτική κοινότητα είναι για τον νεαρό Χέγκελ η αρχαία ελληνική πόλη.Στα κείμενά του αυτά, τα οποία γράφτηκαν στον απόηχο της Γαλλικής Επανάστασης, ο Χέγκελ βρίσκεται σε γόνιμο διάλογο τόσο με την ανάλυση της θρησκείας υπό πολιτικό πρίσμα στην οποία προβαίνει ο Ρουσσώ στο έργο Το κοινωνικό συμβόλαιο όσο και με τη φιλοσοφία της θρησκείας που αναπτύσσει ο Καντ στο Η θρησκεία εντός των ορίων του Λόγου και μόνο. Παρά την ιστορική τους αυτή διάσταση, οι στοχασμοί του Χέγκελ αποδεικνύονται ιδιαίτερα επίκαιροι και σήμερα, σε μια εποχή κατά την οποία το θρησκευτικό φαινόμενο βιώνει μια μεταμοντέρνα αναγέννηση και διεκδικεί κεντρικό ρόλο στην κοινωνία και την πολιτική.

Γεννήθηκα στα χρόνια μεταξύ Κατοχής και Εμφυλίου. Μεγάλωσα στην θαμπή δεκαετία του '50 αλλά έζησα στην φωτεινή δεκαετία του '60. Η δικτατορία ήρθε στη μέση των Πανεπιστημιακών σπουδών. Όταν ξεκινούσα την Χειρουργική μετά την μεταπολίτευση, το μόνο εφόδιο που είχα ήταν το πείσμα, η συνέπεια και η φιλοδοξία για κάτι καλλίτερο...... Ένα ταξίδι που άρχισε από το Κορωπί, είχε διάρκεια 42 ολόκληρα χρόνια με διάμεσους σταθμούς, τελείωσε στο Νοσοκομείο Αμ. Φλέμινγκ τον Σεπτέμβριο 2013...Η ιδέα ενός βιβλίου που θα συνόδευε εικόνες και σύντομα κείμενα, πήρε μορφή στο προηγούμενο χειρουργικό πόνημα μου. Τώρα κάνω το ίδιο, ταξινομώντας τις αναμνήσεις μου, τεκμηριωμένες με φωτογραφίες. Τα κείμενα και οι εικόνες συνδυάζονται, όμως μπορούν να διαβαστούν και αυτοτελώς. Δεν ακολουθώ πολλούς που τοποθετούν στο παρελθόν τους όλα τα προτερήματα και στο σήμερα, όλα τα ελαττώματα. Στις σελίδες που ακολουθούν έγινε προσπάθεια τα γεγονότα που ακολουθούν να έχουν χρονολογική σειρά. Ο αναγνώστης καλείται να το αγνοήσει αυτό και να σταματάει σε όποιο χρόνο τον ενδιαφέρει περισσότερο, σε ένα γνώριμο "φλας-μπάκ" για να πάει μια βόλτα στο παρελθόν ή για να παίξει και με το μέλλον. Αλλά στο τέλος να τα αφήνει όλα μαζί να συνθέσουν μια εικόνα, ένα σύνολο. Και να αναζητά στοιχεία κοινωνικής θεωρίας, χάρη στα οποία οι ιστορίες αυτές να διαθέτουν μια σημασία που υπερβαίνει αυτήν που έχουν για μένα που τις έζησα.

Η ιστορία του νέου Ελληνικού βασιλείου, μετά την επανάστασιν, άρχεται από της πολιτείας του Ιωάννου Καποδιστρίου, του οποίου αι ιδέαι και αι πράξεις πρόκεινται δίδαγμα εις τους νέους Έλληνας ου μόνον προς ορθήν κρίσιν των παρελθόντων, αλλά και προς ασφαλή οδηγίαν περί του μέλλοντος. Αι υπηρεσίαι του Καποδιστρίου δεν αφορώσι μόνον εις την σύστασιν και τάς πρώτας τύχας του βασιλείου. Αρξάμεναι από της πρώτης νεότητος διήρκεσαν ολόκληρον τριακονταετίαν. Ταύτας δε θέλομεν προσπαθήση να περιγράψωμεν κατά διάφορα στάδια.

Ο Βέδας ο Σεβαστός (672-735) συνέβαλε καθοριστικά στη διάδοση του Χριστιανισμού στη μεσαιωνική Αγγλία. Ο λόγος του Θεού ενοποίησε τα διασπασμένα βασίλεια τα οποία λυμαίνονταν εξωτερικές επιδρομές και εμφύλιες συγκρούσεις. Ο άγιος Βέδας με το έργο του, Εκκλησιαστική Ιστορία των Αγγλων, συνενώνει την κλασική ιστοριογραφία με την αγιογραφία. Η αλήθεια του Βέδα, προϊόν ενδελεχούς έρευνας, δεν είναι μόνο ιστορική, αλλά και θεολογική. Το έργο του συνιστά ένα εργαλείο γνώσης τόσο για τον πιστό, τον θεολόγο, τον ιστορικό και τον φιλόλογο, όσο και για τον κάθε έναν που αναζητά να γνωρίσει την πολυσύνθετη προσωπικότητα του Βέδα, τη μεσαιωνική ιστορία της Αγγλίας και την εγκαθίδρυση της χριστιανικής λατρείας, όπως αυτή λειτούργησε ριζικά για την εξάλειψη του πνευματικού σκοταδισμού και την επιστροφή στον δρόμο του Θεού.

Πώς επηρεάζει η τεχνολογία την εργασία και τις εργαζόμενες; Είναι η εισαγωγή τεχνολογικών καινοτομιών στην παραγωγή και τις εργασιακές μεθόδους μια διαδικασία αντικειμενικά προοδευτική, που δίνει τη δυνατότητα για λιγότερη και λιγότερο κοπιαστική εργασία ωθώντας έτσι δυνητικά προς έναν «κομμουνισμό της πολυτέλειας»; Ή πρόκειται μήπως για μια ουδέτερη τεχνική πρακτική, της οποίας το αποτύπωμα εξαρτάται αποκλειστικά από τον τρόπο χρήσης τής εκάστοτε τεχνολογίας;Ο Γκάβιν Μιούλλερ επιστρέφει στο ιστορικό κίνημα των λουδιτών για να ανασυνθέσει το υπόγειο ρεύμα μιας ιστορίας εργατικών αγώνων ενάντια στην εμπέδωση των σχέσεων εξουσίας στους χώρους εργασίας με όχημα την τεχνολογική καινοτομία. Φωτίζει έτσι τον απωθημένο λουδισμό των καθημερινών κινημάτων αντίστασης στην εκμηχάνιση, την αυτοματοποίηση και την κυβερνοποίηση που αντηχεί μέχρι τις μέρες μας, παροτρύνοντάς μας να αναμετρηθούμε με την αναδιοργάνωση του εργασιακού και του ελεύθερου χρόνου, να φρενάρουμε την εντεινόμενη εκμετάλλευση, να διεκδικήσουμε εκ νέου τη γνώση και τον έλεγχο επί του προϊόντος και των συνθηκών της εργασίας μας? με άλλα λόγια να «σπάσουμε μηχανές».

Ετούτο το βιβλίο περιέχει τέσσερα θεατρικά έργα, το ένα απ' αυτά είναι μονόπρακτο.Όλοι εμείς που γράφουμε Θέατρο -ή που πιστεύουμε ότι γράφουμε, κάτι που αφορά τη διακριτική ευχέρεια του θεατή- το κάνουμε γιατί αγαπούμε τη Ζωή και τους συνανθρώπους μας. Πολύ απλά γιατί τι άλλο είναι το Θέατρο, παρά η αναπαράσταση της ίδιας της Ζωής; Είναι η ίδια η Ζωή!Εμείς που γράφουμε Θέατρο, προσπαθούμε να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας, με τα έργα μας. Να τους προκαλέσουμε, αν θέλετε, να δουν και να αντιμετωπίσουν καλύτερα τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες της Ζωής και κυρίως να το κάνουν, όσο είναι δυνατό, χωρίς να τους φθείρει. Ας το κάνουν λοιπόν με χιούμορ, όσο αξεπέραστες κι αν δείχνουν.Κάποιος έλεγε ότι "τα σοβαρά προβλήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται με χιούμορ και ψυχραιμία, αντιθέτως τα φαινομενικά αστεία ή ελαφριά θα πρέπει να αντιμετωπίζονται σοβαρά και ρεαλιστικά".

Το βιβλίο φέρνει τον αναγνώστη κοντά στις αλήθειες πουαναμένουν την ένδον ανακάλυψη και του δίνει χειροπιαστέςμεθόδους για τη διατήρηση και την αύξηση της εσωτερικής επαφής.Οι πιο δύσκολες πνευματικές έννοιες γίνονται ευκολονόητες καιεφαρμόσινες. Φέρνει τη φιλοσοφία μέσα στην καθημερινότητα. Μαςβοηθάει να γνωρίσουμε τον αληθινό μας εαυτό, νασυνειδητοποιήσουμε και να πορευτούμε προς τον προορισμό μας.

"ΔΕΝ Σ' ΑΓΑΠΩ ΠΙΑ". Τέσσερις λέξεις, από τα χείλη του άνδρα της του Μπεν, είναι αρκετές για να κλονίσουν συθέμελα το σύμπαν της Πολίν. Χωρίς να το αντιληφθεί, η ευτυχία έχει χαθεί πια από τη ζωή της. Μετακομίζει με τον τετράχρονο γιο της στο σπίτι των γονιών της και αφήνει τις μέρες να περνούν, περιμένοντας να περάσει ο πόνος. Ως τη στιγμή που αποφασίζει να ξαναπάρει τη ζωή της στα χέρια της.Αν τα συναισθήματα του Μπεν έχουν ξεθωριάσει, αυτή θα πρέπει να τα ξαναζωντανέψει. Αρχίζει λοιπόν να του γράφει τις δικές της αναμνήσεις από την προσωπική τους ιστορία. Ο Μπεν της απαντά γράφοντας αυτά που θυμάται ο ίδιος. Όμως αυτή η κατάδυση στο παρελθόν φέρνει στην επιφάνεια κρυμμένες μνήμες και ξεχασμένα συναισθήματα που συγκλονίζουν το ζευγάρι...Με εξαιρετική ευαισθησία και πολύ χιούμορ, η Virginie Grimaldi αναβιώνει υπέροχες στιγμές ζωής, προκαλώντας γέλια χαράς αλλά και τρυφερά δάκρυα συγκίνησης. Μια ιστορία που αποκαθιστά την ελπίδα για τις ανθρώπινες σχέσεις και μιλά στις καρδιές των γυναικών όλου του κόσμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)"Η συγγραφέας έχει την τέχνη και τον τρόπο να μιλάει για όλα τα μικρά πράγματα που γεμίζουν τη ζωή, τα συναισθήματα και τις αισθήσεις μας, τα οποία δεν εκφράζουμε πάντοτε ανοιχτά και δημόσια".

Στο βιβλίο συμπλέκονται τα προσωπικά βιώματα με στοιχείαιστορίας του Μοσχοποτάμου και της Κατερίνης, όπου ο συγγραφέαςέζησε τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του τις κρίσιμες δεκαετίεςτου '40 και του'50. Η συμπλοκή των βιωμάτων με την τοπικήιστορία δίνει στην αφήγηση άλλοτε προσωπικό, εξομολογητικό καιάλλοτε επιστημονικό χαρακτήρα. Πάντως σε κάθε περίπτωση, σεπρώτο ή τρίτο πρόσωπο, η αφήγηση αγωνιά για την ιστορικήακρίβεια.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΡΑΚΑΚΗΣ ΑΛΑΝΙΑΡΙΚΑ ΣΦΥΡΙΖΩ

Πώς θα ήταν άραγε η ζωή μας αν όλα γύρω ήταν γκρίζα ή μαύρα; Αν οπουδήποτε ταξίδευε το βλέμμα μας υπήρχε μόνο γκρι και μαύρο;Αν δεχθούμε πως καμία δυσάρεστη κατάσταση δεν κρατάει για πάντα... Αν δούμε το χαμόγελο της φύσης μετά την καταιγίδα...Μια τρυφερή ιστορία για τα συναισθήματα και τις ανθρώπινες σχέσεις. Για παιδιά προσχολικής ηλικίας και... μικρούς αναγνώστες.

Ο εικοσιδυάχρονος Σίμον Μπέμπλερ, φοιτητής Φιλοσοφίας, μαθαίνει πως πάσχει από μία ανίατη ασθένεια. Του απομένει μόλις ένας χρόνος ζωής. Στην προσπάθειά του να χωρέσει σε αυτό το διάστημα όλα όσα η ζωή έχει να του προσφέρει, μετουσιώνει σε πραγματικότητα τα μυθιστορήματα που έχει διαβάσει ή τις ταινίες που έχει αγαπήσει, αρνούμενος να συναντήσει τον θάνατο με το αίσθημα ότι δεν έχει ζήσει τη ζωή του. Ωστόσο, η κατάσταση ξεφεύγει γρήγορα από τον έλεγχό του και ο ίδιος βρίσκεται εν μέσω περίεργων συμπτώσεων στη Νέα Υόρκη, όπου συναντά απίθανους ανθρώπους, μεταξύ των οποίων τον Αλ Πατσίνο, τον Γούντι Άλεν, την Ούμα Θέρμαν... Είναι άραγε αληθινοί ή μήπως όχι; Ποιος, άραγε, κινεί τα νήματα σε αυτό το «παιχνίδι» ζωής και θανάτου; Στο Μακάρι να είχα χρόνο, ο συγγραφέας προσκαλεί τον αναγνώστη σε ένα φιλοσοφικό θρίλερ με αμείωτη ταχύτητα και έντονο σασπένς, παρασύροντάς τον σε έναν στρόβιλο μυστηρίου. Αλήθεια, εσύ τι θα έκανες αν μάθαινες πως έχεις μόνο έναν χρόνο ζωής;

Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζεται η ιστορία των βαλκανικών λαών κατά τους νεότερους χρόνους, από την τουρκική κατάκτηση ως την εθνική τους αποκατάσταση. Εξετάζονται οι γενικές συνθήκες που επικρατούσαν στην χερσόνησο του Αίμου κατά τους πρώτους κυρίως αιώνες της Οθωμανικής κυριαρχίας, καθώς και η οικονομική και πνευματική ανάπτυξη, διαδικασία που άρχισε τον 18 αι. , σε συνάρτηση με τις οικονομικές δραστηριότητες, τα πολιτικά γεγονότα, τις κοινωνικές εξελίξεις και τις ιδεολογικές τάσεις του ευρύτερου ευρωπαϊκού χώρου. Ιδιαίτερα τονίζεται η αλληλεξάρτηση ανάμεσα στην οικονομική και πνευματική ανάπτυξη κάθε βαλκανικού λαού, στην αφύπνιση της εθνικής του συνείδησης και στις εθνικές επαναστάσεις, που οδήγησαν στην απελευθέρωση και στη δημιουργία των εθνικών κρατών. Αυτή η ιστορική εξέλιξη, αποτέλεσμα πολλών ενδογενών και εξωγενών παραγόντων, δεν ήταν όμοια ούτε συντελέστηκε ταυτόχρονα σ’ όλους τους λαούς της χερσονήσου, ούτε είχε τις ίδιες επιπτώσεις. Οι ιδιαιτερότητες κάθε λαού, που έχει βαθιές ρίζες στο παρελθόν, ανιχνεύονται και επισημαίνονται, πράγμα που συμβάλλει στην καλύτερη ερμηνευτική προσέγγιση της ιστορίας του και των αμοιβαίων σχέσεων και αλληλεπιδράσεων. Η σημερινή εκρηκτική κατάσταση στα Βαλκάνια κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη να γνωρίσουμε το ιστορικό παρελθόν των λαών της χερσονήσου και τα απώτερα ιστορικά αίτια αυτής της κρίσης. Η Μαρία Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, από το 1975 καθηγήτρια της Βαλκανικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ενώσεως Βυζαντινών Σπουδών, γενική γραμματέας της Ελληνικής Επιτροπής Σπουδών Νοτιοανατολικής Ευρώπης και μέλος άλλων επιστημονικών επιτροπών. Έχει γράψει μελέτες και άρθρα σχετικά με την ιστορία και τους θεσμούς των Βαλκανικών λαών κατά τους μέσους και νεώτερους χρόνους.

ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ 1

Τα τελευταία εκατό περίπου χρόνια, η ιστορική έρευνα που αφορά στην εποχή κατά την οποία προετοίμασε, αγωνίσθηκε και κέρδισε ο νεότερος Ελληνισμός την πνευματική και πολιτική ανεξαρτησία του, εμφανίζεται να συγκινεί πολλούς ειδικούς επιστήμονες. Αυτό πρέπει ιδιαίτερα να ενθουσιάζει όλους, όσοι ενδιαφέρονται να αποκτήσουν μία ακριβή και τεκμηριωμένη γνώση για τα πεπραγμένα του πρόσφατου παρελθόντος μας, για τα ρεύματα, τους αγωνιστές και τα κατορθώματα που επανέφεραν την Ελευθερία στον τόπο αυτό. Γιατί η προσπάθεια να προσεγγίσουμε, να γνωρίσουμε απαραχάρακτα, να ερμηνεύσουμε και να αποκαλύψουμε τον πραγματικό χαρακτήρα προσώπων και γεγονότων εκείνης της εποχής, υπόσχεται να οδηγήσει στον σωστό δρόμο την πορεία και τα αιτήματά μας. Η γνώση της Αλήθειας είναι η μόνη που χαρίζει την Ελευθερία κατά τον λόγο του Κυρίου: "Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς".Αυτή την αλήθεια επιδιώκει να αναζητήσει και να τη χαρίσει ακέραια η απόφαση της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Πολιτιστικής Ταυτότητος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος με τη σειρά των Συνεδρίων που κάθε χρόνο, από το 2012, οργανώνει με τίτλο: "1821-2021: 10 ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ".Η μελέτη της Τουρκοκρατίας και του 1821 έχει πέσει κατά καιρούς θύμα μονομερών και μη τεκμηριωμένων θεωρήσεων.Καθώς λοιπόν ο πιο σοβαρός κίνδυνος για την αλήθεια είναι η μονομέρεια και η στράτευση σε οποιαδήποτε ιδεολογία, μία διερεύνηση, η οποία δεν αποκλείει καμιά φωνή και άποψη, στόχο έχει να ρίξει περισσότερο φως.Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, περιέχει τις εισηγήσεις των Ομιλητών, οι οποίοι συμμετείχαν στο Έκτο Συνέδριο υπό τον τίτλο "Πολεμικές συγκρούσεις και τόποι καθαγιασμού του απελευθερωτικού Αγώνος κατά την Επανάσταση του 1821".

Ο καθένας επινοεί αργά ή γρήγορα μια ιστορία, που την περνάει για τη ζωή του. Αυτή η φράση του συγγραφέα χαρακτηρίζει το θέμα του βιβλίου του: το πρόβλημα της ανθρώπινης ταυτότητας. Ο Μαξ Φρις έχει ασχοληθεί μ αυτό σε πολλά από τα έργα του, αλλά σε κανένα τόσο ελεύθερα, τόσο εύθυμα και τόσο περιεκτικά όπως σ αυτό το μυθιστόρημα.

Φανταστείτε την αίσθηση μιας ζεστής αγκαλιάς – αυτό ακριβώς θα νιώσετε με το βιβλίοπου κρατάτε στα χέρια σας. –Vex KingΣας έχει ξαφνιάσει ποτέ η ζωή με κάτι που δεν περιμένατε; Αγωνίζεστε να ξεπεράσετε προκλήσεις και αναποδιές;Κι αν, στην πραγματικότητα, οι στιγμές μεγάλης δυσκολίας είναι ευκαιρίες για ανάπτυξη και αυτογνωσία; Κι αν μπορούν να χρησιμεύσουν ως σκαλοπάτια για μεγαλύτερα πράγματα στη ζωή;Η ζωή δεν εξελίσσεται πάντα όπως θέλουμε. Η απώλεια, η απόρριψη, η αβεβαιότητα και η μοναξιά είναι αναπόφευκτες πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας – υπάρχει όμως παρηγοριά.Στο Όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θες, ο δάσκαλος του Ζεν βουδισμού Haemin Sunim μοιράζεται με τρόπο απλό τη βαθιά σοφία του για το πώς να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της ζωής. Μέσα από τον χαρακτηριστικό συνδυασμό όμορφων εικονογραφήσεων, διορατικών ιστοριών και στοχαστικών αφορισμών, ο Sunim μας βοηθά να αναδιαμορφώσουμε τη νοοτροπία μας και να αποκτήσουμε συναισθηματική ευελιξία.Είτε περνάτε μια κρίση είτε θέλετε απλώς να βελτιώσετε τη νοητική και συναισθηματική σας ευεξία, το βιβλίο αυτό έρχεται σαν βάλσαμο και σας βοηθά να βρείτε κουράγιο και δύναμη τις στιγμές που τα χρειάζεστε περισσότερο.

ΤΑ ΘΕΟΛΟΓΟΥΜΕΝΑ ΤΗΣ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗΣ

Κάτω από τον τίτλο "Ο μαρξισμός σαν ιδεολογία" εκδίδονται τέσσερα κείμενα του Κώστα Παπαϊωάννου, του μεγάλου έλληνα διανοητή, που ήδη στη δεκαετία του ΄50 προχωρούσε σε μια κριτική αποτίμηση του έργου του Μαρξ, και σε μια καταλυτική κριτική του "ορθόδοξου" μαρξισμού. Αυτό το βιβλίο αποτελεί τον πρώτο τόμο των "Θεμελίων του μαρξισμού" που έγραψε ο Παπαϊωάννου στα ελληνικά, και θα ακολουθήσει και η έκδοση των υπολοίπων δύο τόμων, "Ο Μαρξ και το κράτος", "Ο Μαρξ και η φιλοσοφία". Αν στη δεκαετία του ΄50 η επίσημη αριστερά και η εμφυλιοπολεμική δεξιά προσπαθούσαν να "εξαφανίσουν" ένα πρωτότυπο και μοναδικό για τις ελληνικές συνθήκες έργο, σήμερα είναι καιρός να γίνει γνωστός στη χώρα του ένας διανοητής πασίγνωστος στη Γαλλία και την Ευρώπη και "άγνωστος" στην Ελλάδα, ένας διανοητής που μαζί με τον Καστοριάδη και τον Αξελό αποτελούν την τριάδα των ελλήνων "ευρωπαίων" διανοητών του μεταπολέμου.

Στην Αθήνα, το έτος 451, φτάνει ο Εύβουλος, με το καράβι από τηνΜικρά Ασία. Είναι κι αυτός ένας δούλος, ένας "άπολις", όπως και τόσοι άλλοι, από την Ανατολή. Είναι δούλος, όμως δεν σκοπεύει ναπαραμείνει για πάντα. Αυτός, όπως αργότερα θα του πει κι ο αφέντης του, έχει "καλό δαίμονα" και πηγαίνει πολύ μακριά. Πόσο μακριά και μέχρι που θα μπορέσει να φτάσει;

Κανείς δεν θα ξεχάσει εκείνο το πρωινό του Δεκέμβρη, όταν στις γειτονιές και τις ρούγες ακουγόταν η φωνή του Χατζηαβάτη, που διαλαλούσε: - Ακούσατε, ακούσατε! Ο πολυχρονεμένος μας πασάς απαγορεύει στους Ρωμιούς να γιορτάσουν φέτος τα Χριστούγεννα! Τότε ήταν που ανέλαβε δράση το επίλεκτο τάγμα εφόδου των Χριστουγέννων... ...κι έγινε το έλα να δεις, ήρθαν τα πάνω κάτω, χάλασε ο κόσμος, έγινε χαμός... Ε! ρε γλέντια! Περιέχει αφίσα, ένθετο (κόβω-χρωματίζω φιγούρες και σκηνικά. Παίζω τη δική μου παράσταση), CD (το έργο ζωντανεύει ο καραγκιοζοπαίχτης Χρήστος Στανίσης)

Η εδώ μελέτη αναφέρεται στην πρώτη περίοδο της ιστορίας της Πλατωνικής Ακαδημίας και, πιο συγκεκριμένα, στον διάδοχο του Πλάτωνα Σπεύσιππο. Είναι ο πρώτος τόμος του ερευνητικού εγχειρήματος μας σχετικά με έναν διανοητή, ο οποίος εισήγαγε την αυστηρή επιστημονική σκέψη και τις ακριβείς κατηγορίες της τυπικής λογικής στον φιλοσοφικό στοχασμό. Με τον Σπεύσιππο η Ακαδημία ευρίσκεται σε μία σαφώς προοδευτική ανάπτυξη των ανησυχιών της, αξιοποιούνται οι νέες προτάσεις που διετύπωσε ο Πλάτων στους έσχατους διαλόγους του και ανοίγονται εδραίες προοπτικές για την συνάντηση της πλατωνικής παράδοσης με τον Αριστοτέλη, τους Στωικούς και τους Επικούρειους. Με τις επιδόσεις του στην βιολογία ο Σπεύσιππος προσέδωσε στην φιλοσοφία αποφασιστικά μεθοδολογικά εργαλεία για την περαιτέρω αντικειμενική στήριξή της.

Νεκρική σιωπή σπάει την πτώση μου.Οι σκοτεινές γωνίες του νευρικού μου γέλιουαδρανοποιούν την αυτοκαταστροφήπροσπαθώντας να βρουν το θάρροςνα ζητήσουν δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες.Τα πυρωμένα βέλη του εναντίουδιαπερνούν το προστατευτικό κενόελπίζοντας να βρουν τη χαμένη σοφίαστα μάτια των νεκρών φιλοσόφων.Η μακρινή υπενθύμισητου θλιβερού απολογισμούπατάει το φράγματου σωστού και του λάθους.

Σε αυτό το βιβλίο, ο Howard Farkas προτείνει ότι η επαναλαμβανόμενη ανεπιθύμητη κατανάλωση φαγητού καθοδηγείται από μια φυσική επιθυμία να έχετε τον έλεγχο των επιλογών στη ζωή σας. Αυτό δημιουργεί μια σύγκρουση μεταξύ της πλευράς του εαυτού σας η οποία επιθυμεί να ακολουθεί τα κοινωνικά πρότυπα και εκείνης η οποία επιθυμεί να κάνετε τις δικές σας επιλογές ζωής. Η σύγκρουση αυτή σας οδηγεί στα άκρα δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο διαταραγμένης πρόσληψης τροφής. Ο Farkas εξηγεί με σαφήνεια τη διαδικασία, ενώ προσφέρει πρακτικές συμβουλές για να αναπτύξετε δεξιότητες που θα σας βοηθήσουν να σπάσετε τον κύκλο και να δημιουργήσετε μια θετική σχέση με το φαγητό η οποία θα κρατήσει στο χρόνο.

Ποιος διευθυντής εταιρείας, ποιος γονιός ή προπονητής δεν θα ήθελε να απελευθερώσει το εκπληκτικό δυναμικό υπαλλήλων, παικτών, μαθητών ή παιδιών που έχει υπό την εποπτεία του; Αν θέλετε να μάθετε το βασικό μήνυμα αυτού του βιβλίου θα σας το αποκαλύψουμε : Είναι τα Λόγια Ζωής. Ο Προϊστάμενος με Λόγια Ζωής οδηγεί τον υφιστάμενό του να αναδείξει τον καλύτερο εαυτό του. Όταν απευθύνουμε Λόγια Ζωής δεν είναι πάντα ευχάριστα, αλλά φτάνουν σαν γιατρικό στην καρδιά και έχουν τη δύναμη να μεταμορφώσουν κάποιον.

Ο Ηρόδοτος διαδεχόμενος τον Όμηρο, κτίζει το ιστορικό οικοδόμημα πάνω σε αρχαϊκά ιωνικά θεμέλια. Μέσα στη διήγησή του επιζητεί δραματική συμπύκνωση , σαν άλλος Αισχύλος βλέπει την τραγικότητα στις μοίρες των λαών. Θεωρεί τους Περσικούς πολέμους κορύφωση της σύγκρουσης Ασίας- Ευρώπης και τονίζει τη μέγιστη σημασία της νίκης των Ελλήνων την εποχή που οι εστίες του πολιτισμού βάλλονταν από τον περσικό επεκτατισμό.Μέσω της προσωπικής του εξερεύνησης αναζητά τις αιτίες της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Ο άνθρωπος βρίσκεται στο κέντρο του έργου του, γι' αυτό και η ιστορική του σύνθεση δεν αγνοεί τη λαογραφία των λαών. Κι αν υποκύπτει στις μυθολογικές παραδόσεις τους είναι γιατί διαισθάνεται πως κι ο μύθος κομίζει την ιστορία.

Στο λυκόφως του περασμένου αιώνα, στις 18 Μαρτίου 1871, εγκαθιδρύθηκε η Κομμούνα του Παρισιού. Στις 28 Μαΐου του ίδιου χρόνου η Κομμούνα συντριβόταν και πνιγόταν στο αίμα. Όλο κι όλο είχε ζήσει εβδομήντα μέρες. Κι όμως, έμεινε στην παγκόσμια ιστορία σαν μεγάλος σταθμός της ανθρωπότητας. Όχι μονάχα γιατί αποτελούσε τη μεγάλη, αστραφτερή επίθεση των προλετάριων για την κατάκτηση του ουρανού, μα βασικά γιατί άνοιγε τον δρόμο, έκανε την αρχή, για την ποιοτικά καινούργια εξέλιξη της ανθρωπότητας. (ΝΙΚΟΣ ΨΥΡΟΥΚΗΣ)Εκατόν πενήντα χρόνια μετά την Παρισινή Κομμούνα, τα κείμενα που περιλαμβάνονται στον ανά χείρας τόμο αποτυπώνουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η Κομμούνα τόσο από τους συγχρόνους της όσο και από τους κομμουνιστές πριν κατακτήσουν την εξουσία στη Ρωσία, αλλά και μετά, όταν η επανάσταση είχε γίνει πλέον καθεστώς. Η διαφορετική εστίαση κάθε εποχής αντανακλά τις διαφορετικές προτεραιότητες σε ζητήματα όπως αυτό του αποικιοκρατούμενου κόσμου και της στάσης του επαναστατημένου προλεταριάτου απέναντί του. Αυτό που φαίνεται να μην απασχολεί ιδιαίτερα τον Μαρξ, οι Σοβιετικοί ιστορικοί της μεταπολεμικής εποχής, όταν το ζήτημα της αποαποικιοποίησης ήταν επίκαιρο, το επισημαίνουν ως παράγοντα αποτυχίας του κινήματος της Κομμούνας, κάτι που κάνει και ο Νίκος Ψυρούκης, στο δικό του κείμενο, σε μια εποχή που ο πόλεμος του Βιετνάμ έληγε με την ήττα της αμερικανικής υπερδύναμης.