ianos.gr

Ο στοχασμός του Friedrich Nietzsche συνέχεται στο πολυσχιδές της ανάπτυξής του από παραγωγικές πολιτικές σκέψεις, που επιρρωννύουν το νιτσεϊκό στοίχημα της άρσης πολλαχώς ενόχων ιδεολογημάτων και της ποιοτικής προώθησης του ανθρώπινου. Αδιάλειπτα θεώμενος ο Nietzsche, αναδιπλώνεται έντονα κριτικός στον πολιτικό του λόγο, δίνοντας δείγματα πολιορκητικής γραφής, στα πλαίσια μιας ιδιάζουσας πολιτικής πράξης. Οι «Ανεπίκαιροι Στοχασμοί», των οποίων η συγγραφή κράτησε από το 1873 μέχρι το 1876, θα μπορούσαν νομίζω, με κάθε ασφάλεια, να χαρακτηριστούν ως η αιχμηρότατη άκρη της νιτσεϊκής πολιτικής πένας, παρ’ όλο που οι διάσπαρτες στο νιτσεϊκό έργο πολιτικές κρίσεις δεν είναι λιγότερο αποτελεσματικές. Το πρώιμο τούτο πόνημα - με την ετυμολογική βαρύτητα του όρου - αποτελεί την πιο επικαιρική παρέμβαση της νιτσεϊκής σκέψης. Με δίχως ενδοιασμούς, με πάθος και αυστηρή γλώσσα, στοχεύει τα σύγχρονά του - και όχι μόνο - πολιτικά δρώμενα, μαρτυρώντας μια ευρεία αντίληψη για το πολιτικό στοιχείο και τον ορίζοντα που καταλαμβάνει.

ΠΟΡΝΕΣ. Γυναίκες χαμένες στην ανυπαρξία. Ενώ η ερωτική πράξη είναι ζωή, αυτές ζουν έναν αργό θάνατο. Χαμένες από τον εαυτό τους. Ούτε τα σώματά τους προλαβαίνουν να γνωρίσουν. Ξεχασμένες από τις οικογένειές τους, ζουν πάντα με τον φόβο μήπως τις ανακαλύψουν. Χωρίς ταυτότητα. Πολλές φορές, ξεχνάνε το πραγματικό τους όνομα. Πίνοντας καφέ μ’ αυτά τα κορίτσια, στους οίκους ανοχής, η Εύα Νικολαΐδου, δημοσιογράφος-συγγραφέας, καταγράφει την καθημερινότητά τους. Κρατούσε σαράντα χρόνια στο αρχείο της ένα δημοσιογραφικό ημερολόγιο με συνεντεύξεις, φωτογραφίες, ταυτότητές τους, βιβλιάρια υγείας τους, έγγραφα… Στο βιβλίο Στα σπίτια της αμαρτίας: χθες και σήμερα, η συγγραφέας δημιούργησε ένα πλέγμα υφασμένο από νήματα που ενώνουν τον εταιρισμό από την αρχαιότητα και το Βυζάντιο μέχρι σήμερα, δίνοντας μια ολοκληρωμένη εικόνα της πορνείας. Τι ψάχνουν οι πελάτες; Γιατί τις επιλέγουν; Τι τους ζητάνε; Πώς συμπεριφέρονται; Το χθες ήταν διαφορετικό; Τι μετατοπίστηκε με το πέρασμα του χρόνου; είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία θα βρείτε απαντήσεις. Ο ορατός και ο αόρατος κόσμος τους. Μεταξύ άλλων, θα σας συναρπάσει για τον ρεαλισμό της η μοναδική συνέντευξη της Γαβριέλλας Ουσάκοβα. Μια πόρνη θρύλος που είχε πει τη γνωστή φράση: «Έγινα πόρνη διότι εγεννήθην έτσι».

Ο συγγραφέας, διακεκριμένος στρατιωτικός ιστορικός και συγγραφέας άλλων υποδειγματικών έργων, μελέτησε το ζήτημα του Α' Παγκόσμιου Πολέμου επί δεκαετίες. Το αποτέλεσμα είναι ένα αριστούργημα σαφήνειας, μια περιεκτική και εξαιρετικά ευανάγνωστη εξιστόρηση των γεγονότων που οδήγησαν, και κορυφώθηκαν, σ' εκείνη τη σύγκρουση.

Μια πολυκύμαντη εκπαιδευτική ζωή με πολλές μετακινήσεις, αποσπάσεις, μεταθέσεις, αλλά και εμπειρίες μοναδικές από σχολεία, ταξίδια, άγνωστους τόπους, πολέμους, πολιτικά συστήματα, ελληνικά νησιά με την ομορφιά και την ιδιομορφία τους. Μετεμφυλιακή Ελλάδα, Λευκωσία, Αλεξάνδρεια, Αντίς Αμπέμπα, Αμοργός Σκιάθος. Σχολεία κατερειπωμένα μετά τον εμφύλιο, όπου όμως φοιτούσαν ευάγωγα και φιλομαθή παιδιά. Σχολεία παλάτια στη Λευκωσία αλλά και κίνδυνοι από τις διακοινοτικές ταραχές που θα καταλήξουν σε πόλεμο με θλιβερό επακόλουθο τη διχοτόμηση της Κύπρου. Στην Αλεξάνδρεια ο Ελληνισμός ψυχορραγεί, όμως το Αβερώδειο, έστω και με λίγους μαθητές, λειτουργεί υποδειγματικά...Στην Αντίς Μαριάμ το 1974, η ανώτερη ελληνική τάξη εγκαταλείπει την Αιθιοπία. Το σχολείο πλέον λειτουργεί μόνο με φτωχούς Έλληνες μιγάδες και φτωχούς Αιθίοπες, όμως λειτουργεί. Η ζωή στις παραπάνω χώρες με τα σκληρά καθεστώτα ήταν αβάσταχτη. Όμως πέρα από αυτές τις πικρές εμπειρίες της Αφρικής το θετικό κέρδος ήταν η πολυποίκιλη γνώση και κυρίως η γνωριμία με τον απόδημο Ελληνισμό, τα σπουδαία επιτεύγματά του στον ξένο τόπο, αλλά και τη σχεδόν βιαία έξοδό του μετά την επιβολή σκληρών καθεστώτων. Η υπηρεσία σε σχολεία ελληνικών νησιών σε μεταφέρει σ' ένα άλλο κόσμο εντελώς ελληνικό, οικείο και πολύ αξιοπρόσεκτο. Πάντως όλες αυτές οι εμπειρίες από σχολεία και ταξίδια ενέπνευσαν πολλά κείμενα δημοσιευμένα κατά καιρούς σε περιοδικά και εφημερίδες. Μερικά εξ αυτών βρίσκονται και σε τούτο το βιβλίο.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΟΙΚΙΑΣ ΚΙΝΓΚ

Αύριο ούριος άνεμος θα τρέξεισ' ένα λιβάδι ανθισμένοσαν άλογο που καλπάζειως της κοιλάδας τον κυματισμό.Αύριο ένα ρυάκι θα γεμίσει καθαρό νερό των ερώτων σαν ηφέστειο που χύνεταιως του πελάγου το ταξίδεμα.Αύριο οι άνθρωποι θα σμίξουν σ' ένα απέραντο πορτοκαλεώνασαν το μελίσσι που γύρη τρυγάως της κερήθρας το μοσχοβόλημα.

Το έργο του βραβευμένου με Νόμπελ Erwin Schrödinger Τι είναι η ζωή; είναι ένα από τα μεγάλα κλασικά κείμενα του 20ού αιώνα. Γράφτηκε για τον «κοινό άνθρωπο», τον απλό φιλομαθή αναγνώστη, αλλά αποδείχτηκε ένα ισχυρό ερέθισμα για τη γέννηση της μοριακής βιολογίας και την επακόλουθη ανακάλυψη του DNA. Το Τι είναι η ζωή; εκδίδεται εδώ μαζί με το Νους και ύλη, το δοκίμιο του Schrödinger που διερευνά μια σχέση που ξεγλιστρούσε και έφερνε σε αμηχανία τους φιλοσόφους από τα αρχαία, ήδη, χρόνια, ενώ ο Έλληνας αναγνώστης θα έχει επιπλέον την ευκαιρία να διαβάσει, στον ανά χείρας τόμο, και τα Αυτοβιογραφικά σχεδιάσματα του Schrödinger, που προσφέρουν μία ευσύνοπτη πλην συναρπαστική αφήγηση της ζωής του σαν υπόβαθρο των επιστημονικών κειμένων του.

Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥΟ Ερμής ο Τρισμέγιστος έγινε γνωστός στη Δύση κατά την Αναγέννηση όταν ο Μαρσίλιο Φιτσίνο μετέφρασε από τα ελληνικά στα λατινικά το κείμενο των σωζόμενων ερμητικών γραπτών, γνωστών σήμερα ως Hermetica ή Corpus Hermeticum. [...] Το παλαιότερο από τα ερμητικά κείμενα φαίνεται να είναι η "Η Κόρη του Κόσμου", επειδή έχει μεγαλύτερη σχέση με την μυθολογία της Αιγύπτου [...] είναι χωρισμένο σε τρία ίσα μέρη, στα οποία αναπτύσσεται η συζήτηση της Ίσιδας με τον γιό της Ώρο. Η Ίσιδα φαίνεται να του διηγείται τη δημιουργία του κόσμου, αναφέροντας την ύπαρξη ενός ανώτερου θεού που δεν έχει ακόμα αποκαλυφθεί, "η αποκάλυψη του άγνωστου ακόμα θεού", "Αρχιτέκτονας του κόσμου", "μόλις Εκείνος αποφασίσει να αποκαλύψει τον Εαυτό Του", κ.ά. Από εβραϊκής άποψης θα λέγαμε ότι μοιάζει με προφητεία για την έλευση του ενός θεού.ΤΟ ΜΕΓΑ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝΤο βιβλίο αυτό [...] είναι η τελευταία λέξη του αποκρυφισμού και είναι γραμμένο τόσο καθαρά όσο ήτανε δυνατό να το κάμουμε. Το βιβλίο αυτό μπορεί να εκδοθεί. Το αγνοούσαμε όταν το γράφαμε, αλλά πιστεύαμε ότι έπρεπε να μπορούσαμε να τα γράψουμε. Εάν υπάρχουν ακόμη αληθινοί μεμυημένοι στον κόσμο, το γράφουμε ακριβώς γι' αυτούς και μόνον αυτοί έχουν το δικαίωμα να μας κρίνουν.

"Η διεθνής εμπειρία από την ιστορία της φορολογίας των σύγχρονων κρατών είναι πλούσια σε παραδείγματα μεταρρυθμιστικών προτάσεων που έμειναν στο ράφι της βιβλιοθήκης των οικονομικών ιδεών". (Αδ. Συρμαλόγλου)"Αν αφ' ου χρόνου ηθελήσαμεν τέλος πάντων να δράσωμεν εκπλήττοντες τον κόσμον δια των νόμων μας, των στρατών μας, των στόλων μας, δια τρομακτικών δημοσίων έργων και ραγδαίας ενοφθαλμίσεως πλήρους πολιτισμού [...] αν έκτοτε, ηδυνάμεθα να εξελέγξωμεν την πορείαν της αναμορφώσεως ταύτης, ίσως δεν θα εφθάναμεν εις τον βαθμόν της τελειότητος, ήτις μας ξεχωρίζει από το λοιπόν ανθρώπινον γένος, αλλά βεβαίως θ' απεφεύγομεν την φοβεράν αγωνίαν και την καταστροφήν τού μετά τόσων κόπων κτηθέντος πλούτου μας. Θ' απεφεύγομεν την πάνσοφον χρεωκοπίαν, ήτις επέσυρεν υβριστικωτάτων την καταδίκην κατά λαού αποδεχθέντος καρτερικώς όλας τας επιβληθείσας αυτώ ματαίας θυσίας, λαού αθλίως πτωχεύσαντος πολύ πριν ή χρεωκοπήση, λαού διαβουκολουμένου πάντοτε υπό ασυστάτων ελπίδων, υπό τερατολόγων προγραμμάτων". (Α. Κορομηλάς)

Εμείς οι κοινοί θνητοί, είμαστε πολύ απαιτητικοί με τον εαυτό μας, τον έχουμε σε μια μόνιμη αξιολόγηση και δεν είναι λίγες οι φορές, που του συμπεριφερόμαστε σα να είναι άλογο κούρσας. Δε χαιρόμαστε με τις νίκες μας, δε συνδεόμαστε με αυτά που πετυχαίνουμε και αν αυτός που μας συντροφεύει 24/7, ο μόνιμος συνοδοιπόρος μας, ο εαυτός μας, δε μας υπηρετεί πιστά, με τον τρόπο που θέλουμε εμείς, τον μαστιγώνουμε και τον εξορίζουμε. Δεν ακούμε τις ανάγκες μας, δε συντονιζόμαστε μαζί του. Δεν αποδεχόμαστε τις ευάλωτες πλευρές μας, δε μας επιτρέπουμε να είμαστε τρωτοί, αφού και κοινωνικά, εκπαιδευόμαστε για να έχουμε μια αυτοσυγκράτηση. Οι "Νίκες" γράφτηκαν σαν οδηγός, για να βοηθήσουν ανθρώπους που δεν εφησυχάζουν και θέλουν να αποκτήσουν καλύτερη ποιότητα ζωής. Γράφτηκαν όμως και για όσους βιώνουν δυσάρεστες καταστάσεις, να τους βοηθήσουν να βρουν τα βαθύτερα αίτια της δυσκολίας τους (χωρίς βέβαια να μπορούν να αντικαταστήσουν τη συμβολή του θεραπευτή), να εκπαιδευτούν σε έναν θετικό (αλλά όχι ουτοπικό) και χρήσιμο γι' αυτούς τρόπο σκέψης, να εγκαταστήσουν τη χαρά στην καθημερινότητά τους και να απολαύσουν νίκες σε όλα τα πεδία της ζωής τους.

Ο Οιδίποδας του Σενέκα μαζί με το ρίγος του τραγικού, σου μεταδίδει και μια γοητεία καθαρά <<μουσική>>. Μοιάζει λυπητερό τραγούδι στο δειλινό, μακρινή ελεγεία μέσα στην καταχνιά, όπου αναδεύονται για στερνή φορά άμετροι καημοί και πόνοι, προτού σβήσουν για πάντα, μέσα στο αιώνιο σκοτάδι της νύχτας που έρχεται...

Η ΝΥΧΤΑ ΙΣΚΙΟΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ

Ακούγοντας τόσο συχνά ότι βρισκόμαστε σε μια συντηρητική στιγμή της ιστορίας, αυθόρμητα θα περιμέναμε κάτι εντελώς αντίθετο απ ό,τι είναι η ανάδειξη του ξέκωλου, στην πραγματικότητα όμως ταιριάζει τέλεια αν το καλοσκεφτούμε. Η κουλτούρα του ξέκωλου στην ουσία δεν είναι προοδευτική, είναι εμπορική. Το νόημα της κουλτούρας του ξέκωλου δεν είναι ν ανοίξουμε το μυαλό μας στις δυνατότητες και τα μυστήρια της σεξουαλικότητας. Είναι το να επαναλαμβάνουμε αενάως μια συγκεκριμένη -και ιδιαίτερα εμπορική- συντόμευση του τι είναι σέξι. Το βιβλίο αυτό δεν μιλάει για τη βιομηχανία του σεξ. Μιλάει γι αυτό που αποφασίσαμε ότι σημαίνει η βιομηχανία του σεξ... για το πώς τη στηρίξαμε, την καθαρίσαμε και την παραμορφώσαμε. Για το πόσο στηριζόμαστε σε αυτήν για να μας μαρκάρει ως σεξουαλική και χωρίς απαγορεύσεις κουλτούρα, σε μια εποχή που ο φόβος και η καταστολή οργιάζουν.

Nέος πεζοπορικός οδηγός με χάρτη 1: 25 000 του Ταϋγέτου. Ο Ταΰγετος σχηματίζει μια μεγαλειώδη σειρά κορυφών που εκτείνεται σε μήκος 70 χιλιομέτρων. Από το πυκνό δίκτυο μονοπατιών του βουνού επιλέξαμε διαδρομές που ακολουθούν τα βήματα των προσκυνητών του θεού Ήλιου ή του Προφήτη Ηλία. Μονοπάτια τυλιγμένα στην επιβλητική ομορφιά του βουνού. Στράτες που δανείζονται τις βολικές πτυχές του αναγλύφου και τα φαράγγια που διαχρονικά επέτρεπαν τη μετάβαση από τη μιά πλευρά στην άλλη. Για κάθε διαδρομή, υπάρχει χάρτης, υψομετρικό προφίλ, καθώς και οι βασικές πληροφορίες όπως χρόνος πορείας, απόσταση, βαθμός δυσκολίας, βλάστηση, αξιοθέατα, πιθανές συνδέσεις με άλλα μονοπάτια. Η ξενάγηση στα μονοπάτια του Ταϋγέτου συμπληρώνεται από φωτογραφίες και την περιγραφή της διαδρομής. Τα τεκμήρια της ύπαρξης των πιο ορεινών αρχαίων δρόμων που διέσχιζαν την ταϋγέτεια οροσειρά με άμαξες παρουσιάζει ο καθηγητής Γιάννης Πίκουλας. Στο νέο οδηγό με χάρτη 1:25 000 του Ταϋγέτου προτείνουμε 18 διαδρομές, χωρισμένες σε 3 περιοχές: Λακωνική, Μεσσηνιακή και Βόρεια πλευρά του Ταϋγέτου, καθώς και αρχαίους δρόμους στο κεφάλαιο Διασχίζοντας τὸν Ταΰγετο μὲ ἅμαξα, του Γιάννη Πίκουλα. Ανάμεσα στις 18 διαδρομές υπάρχουν όλοι οι βαθμοί δυσκολίας: ΠΡΑΣΙΝΟ = ΕΥΚΟΛΗ | ΜΠΛΕ = ΜΕΤΡΙΑΣ ΔΥΣΚΟΛΙΑΣ | ΚΟΚΚΙΝΟ = ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΗ ΜΑΥΡΟ = ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ (μόνο για έμπειρους ορειβάτες). Η δυσκολία εξαρτάται απο την υψομετρική διαφορά, το μήκος και τη βατότητα του μονοπατιού.

Μικρές, καθημερινές ιστορίες από το ταξίδι της μητρότητας, έτσι όπως τις καταγράφει μία μαμά σαν όλες τις άλλες. Μία μαμά που δε διστάζει να μοιραστεί τις αγωνίες και τα καρδιοχτύπια της, τα γέλια και τα δάκρυα, τα εύκολα και κυρίως τα δύσκολα, της υπέροχης αυτής περιπλάνησης.Με ένα πηγαίο συγγραφικό ταλέντο, εμπνευσμένη, φρέσκια, αιχμηρή γραφή και με ένα χιούμορ ευφυές και απρόβλεπτο, η Έφη Μόρδου, δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της. Εκτίθεται, εκμυστηρεύεται, προβληματίζεται, συμβουλεύει. Και τελικά, οδηγεί τον αναγνώστη αλαμπρατσέτα μέχρι την πλατφόρμα του σταθμού της μητρότητας.Επιβιβαστείτε και δέστε καλά τις ζώνες σας, ξεκινάει το πιο απρόβλεπτο ταξίδι της ζωής σας.Γιατί όταν έχεις παιδιά τα χρόνια περνάνε πολύ γρήγορα, οι μέρες όμως, είναι ατελείωτες!

...Έτσι όμορφα τα χρόνια περνούσαν κι όλο μπλέκονταν τα πολύχρωμα υφάδια μου με τα γερά στημόνια του χωριού στης ζωής μου το υφαντό. Υφαίνονταν κι η ψυχή μου σιγά-σιγά με των χρόνων τα ανεξίτηλα γνέματα.

Όπως όλα τα σύμβολα στα Τεκτονικά τυπικά, τα χρώματα έχουν επιλεγεί με ένα σκοπό και δεν είναι αυθαίρετα επιλεγμένα.Για την επιλογή τους χρησιμοποιήθηκαν παραδοσιακοί και ψυχολογικοί συμβολισμοί και είναι προφανές ότι επηρεάστηκαν από Ροδοσταυρικά -αλχημικά κίνητρα.Ενώ το μπλε είναι το κυρίαρχο χρώμα στις Συμβολικές Στοές, το κόκκινο, το μαύρο και το λευκό (τα αλχημικά χρώματα) είναι οι στυλοβάτες του χρωματικού συμβολισμού στο Αρχαίο Αποδεδεγμένο Δόγμα μαζί με το πράσινο, το χρώμα της ζωής και της αναγέννησης και το χρυσό (κίτρινο), που συμβολίζει το φως, τον ήλιο και παρόμοιες αντιλήψεις.Κατανοώντας τα περί χρωμάτων, κάθε Τέκτονας θα κερδίσει μια πλουσιότερη αντίληψη των τυπικών και θα μπορεί να τα ερμηνεύει με τον καλύτερο και ορθότερο δυνατό τρόπο.

Το παρόν "Μετωπικό Πρόγραμμα Δι-Εξόδου από την Κρίση: Για έναν Ελεύθερο Λαό σε μια Ελεύθερη Ελλάδα" επιθυμεί να συμβάλει στο άνοιγμα ευρείας αλλά δομημένης επί θεμελιωμένων "αρχών" και μεθόδων συζήτησης. Εκκινεί από την ανάγκη συγκρότησης ενός κοινωνικού-πολιτικού μετώπου όλων εκείνων των δυνάμεων οι οποίες θέλουν να υπηρετήσουν την υπόθεση της παραγωγικής ανασυγκρότησης-εθνικής ανεξαρτησίας-λαϊκής κυριαρχίας. Υποστηρίζει δε ότι όχι μόνο υπάρχει, θεωρητικά μιλώντας, αλλά και μπορεί να κατασκευαστεί, με τα υπάρχοντα υλικά και περιορισμούς, "άλλος δρόμος" από τον εργαζόμενο λαό και για τον εαυτό του.Κατ' αρχάς, πραγματεύεται τους διάφορους βαθμούς διεθνικής κεφαλαιοκρατικής πόλωσης. Επικεντρώνεται στην ενδογενή αστάθεια της Ευρωζώνης, στη διεθνή οικονομική κρίση του 2008-9 και, τέλος, στην επισφαλή θέση των οικονομιών του "Νότου". Εν συνεχεία, αναλύει την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και, έτσι, υποστηρίζει ότι, για τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειονότητας του λαού, η παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση-Ευρωζώνη αποδείχθηκε τακτική χωρίς στρατηγική και απολύτως ασυμβίβαστη με την απελευθέρωση από το βρόχο των "Μνημονίων". Περαιτέρω, προσδιορίζει το απαιτούμενο μείγμα της Νέας Οικονομικής Πολιτικής και τους οικονομικούς και κοινωνικο-πολιτικούς όρους εφαρμογής της μέσω Πανεθνικού-Δημοκρατικού Σχεδιασμού. Τέλος, θεωρεί ότι η οικοδόμηση μιας άλλης, αυθεντικά λαϊκής δημοκρατίας μπορεί να εκκινήσει με τη σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης, η οποία θα υιοθετήσει δημοκρατικό-λαϊκό Σύνταγμα, κατοχυρώνοντας τις βασικές αρχές του νέου οικονομικού, πολιτικού και νομικού συστήματος. Η Συντακτική Συνέλευση προσδιορίζεται ως καρπός της λαϊκής αυτενέργειας και της δημοκρατικής συμμετοχής και το νέο Σύνταγμα ως το νομικο-πολιτικό πλαίσιο της παραγωγικής-πανεθνικής ανασυγκρότησης.

Η βυζαντινή λογοτεχνία, και ιδιαίτερα η ποίηση, σημαδεύεται, έντονα από τις κοινωνικές της λειτουργίες. Οι ανάγκες της Εκκλησίας και του κράτους δημιουργούν συνεχώς νέες ποιητικές μορφές, στις οποίες η λογοτεχνική παράδοση διασταυρώνεται πάντοτε με τη νεωτεριστική διάθεση.Το βιβλίο αυτό είναι μια εισαγωγή σε έναν κόσμο εν πολλοίς παραγνωρισμένο από το κοινό. Αρχίζοντας από τους χριστιανικούς ύμνους των πρώτων αιώνων και φθάνοντας ως τις απαρχές της λογοτεχνίας σε δημώδη γλώσσα, έχει στόχο του να καταδείξει την εξέλιξη αυτής της λογοτεχνικής παραγωγής που χαρακτηρίζεται από την προσκόλληση σε μια ένδοξη λαμπρή παράδοση, στην οποία οι συγγραφείς εισήγαγαν διαρκώς διάφορες καινοτομίες.Ο συγγραφέας του βιβλίου προσπάθησε να σκιαγραφήσει μια εικόνα της βυζαντινής ποίησης, των μορφών και των λειτουργιών της, που βασίζεται σε μια επιλογή λογοτεχνικών ειδών και συγγραφέων. Το βιβλίο απευθύνεται τόσο στους ειδικούς όσο και σε ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό που ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό και τη νοοτροπία των Βυζαντινών. Για την καλύτερη κατανόηση αυτής της μελέτης προσφέρονται στον αναγνώστη πολλά ποιητικά κείμενα (στο πρωτότυπο και σε μετάφραση), τα οποία τον βοηθούν να ανακαλύψει την ομορφιά της βυζαντινής ποίησης, μιαν ομορφιά που ίσως δεν υποψιάζεται.

ΑΓΓΛΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΣΑΝΣΚΡΙΤΙΚΟ ΓΛΩΣΣΑΡΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

Σ' ολόκληρη την ιστορία, τίποτε δεν είναι τόσο εκπληκτικό όσον η αιφνίδια άνοδος του πολιτισμού στην Ελλάδα... Το τί επετέλεσαν οι Έλληνες στην τέχνη και τη λογοτεχνία είναι γνωστό στον καθένα, αλλ' ό,τι έχουν πραγματοποιήσει στον καθαρά διανοητικό τομέα, είναι ακόμη εξαιρετικότερο. Σ' αυτού του θαύματος τις απαρχές, μας ξεναγεί με απαράμιλη τέχνη και γνώση ο Μπέρτραντ Ράσσελ με τον πρώτο τόμο της μεγάλης φιλοσοφικής τοιχογραφίας.

Στο παρόν βιβλίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα μια ανθολογία κειμένων από το Ζοχάρ μαζί με σχόλια και εξηγήσεις. Το Δένδρο των Ψυχών συνιστά μια βαθιά ματιά στον κρυφό κήπο της Εδέμ, στις μυστικές και ανομολόγητες διαστάσεις της Τορά, στα ουράνια ταξίδια της ψυχής στα βασίλεια των αγγελών και των πνευμάτων, όπως επίσης και σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά κεφάλαια της ελάχιστα γνωστής στη χώρα μας μυθοσοφικής Καμπαλά.

Ο ΒΙΟΓΡΑΦΟΣ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ

ΠΥΡΙΝΕΣ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΣΕ ΘΟΛΟ ΤΟΠΙΟ

Ο Κωνσταντίνος έχει γράψει ένα πόνημα που θα λειτουργήσει ως πανοπλία στον άνθρωποπου σήκωσε ανάστημα στις δυσκολίες της ζωής και αποφάσισε να προσπαθήσει να ζήσει μετρόπο ξεχωριστό και όχι μέτριο. Τα πρακτικά εργαλεία που θα αποκτήσει ο αναγνώστης μέσα από τις ιστορίες, δίνουν απλόχερα την αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος ή μόνη και, αφού μπόρεσε ο Κωνσταντίνος, μπορείς κι εσύ. Άνθρωπε που κρατάς αυτό το βιβλίο, δώσε του στη βιβλιοθήκη σου την εξέχουσα θέση που του αξίζει.

Μεταπολεμική ποίηση, πολιτική ποίηση και δημιουργική πρόσληψη της καλβικής ποίησης είναι οι τρεις άξονες που ενορχηστρώνουν τα περιεχόμενα αυτού του βιβλίου. Επαναπροσεγγίζοντας τον Κάλβο και τοποθετώντας τον στο ιστορικό του περιβάλλον, την Ευρώπη του 19ου αιώνα, η συγγραφέας τον εντάσσει στους «ήρωες» αυτού του βιβλίου, με τη συμφωνία να μείνει ένας «βουβός συνομιλητής» των έξι μεγάλων ποιητών.Ακολουθώντας μια «γενετική» προσέγγιση της μεταπολεμικής πολιτικής ποίησης –διαφορετική αλλά και συμπληρωματική προς την παραδοσιακή, που οργανώνει την περιοχή αυτή ως ειδολογική κατηγορία– ενδιαφέρεται περισσότερο για τη σκιαγράφηση των συνθηκών μέσα στις οποίες διαμορφώθηκε η εν λόγω ποίηση και τη μελέτη των διαδοχικών σταδίων που πέρασε μέχρι να συγκροτηθεί ως ιδιαίτερη κατηγορία. Έτσι δεν μελετά μεταπολεμικούς ποιητές, αλλά ποιήματα που επιτρέπουν να παρακολουθήσουμε τη διαχείριση του τέλους ενός πολέμου, έως ότου χτιστεί, εν προόδω, ο μεταπολεμικός ποιητικός χαρακτήρας.Στις σελίδες αυτού του βιβλίου ο Καρυωτάκης συστήνεται ως πρόγονος της μεταπολεμικής ποίησης και ο Σεφέρης ως ιδρυτής της. Η συμβολή τους σε μια τέτοια ποιητική κατηγορία έχει μείνει σε μεγάλο βαθμό αδιερεύνητη, καθώς κανείς από τους δύο δεν ανήκει βιολογικά στις λίστες με τους ποιητές της πρώτης και της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς. Ο εξαρχής αρνητικός χαρακτήρας της μεταπολεμικής ποίησης παρουσιάζει ολοένα και μεγαλύτερη πολυσημία στην τελευταία φάση που παρακολουθεί το βιβλίο, φαινόμενο που σχετίζεται με την υποχώρηση του αριστερού οράματος. Κι αν ο Ρίτσος αποτελεί μοιραία μέρος μιας τέτοιας διερεύνησης, στο κέντρο της, υπό το φως θεωρητικών στοχασμών όπως του Τέοντορ Αντόρνο, δεν θα μπορούσε να βρεθεί άλλος από τον πιο εμβληματικό εκφραστή της αμφιβολίας, τον αιρετικό Βύρωνα Λεοντάρη.

Η Ρούλα Παπανικολάου μέσα απ' το καινούργιο της βιβλίο θαταξιδέψει τους μικρούς της φίλους για μια ακόμα φορά σεμαγευτικούς τόπους. Οι αιώνιες και μαγικές λέξεις: 'Μια φορά κιέναν καιρό.. ' θα κινητοποιήσουν την προσοχή και το ενδιαφέροντων παιδιών του νηπιαγωγείου. Το βιβλίο περιέχει λαϊκά καισύγχρονα παραμύθια, μικρές ιστορίες, μύθους και αποσπάσματαιστοριών.

Αγναντεύοντας τη θάλασσα, παρέα με τους γλάρους, η μικρή Χριστίνα άφησε τη φαντασία της να πλανευτεί μέσα στον βυθό της θάλασσας, εκεί που οι ακτίνες του ήλιου μόλις φωτίζουν και όλα είναι όμορφα και γαλήνια.Με τη βοήθεια του ανέμου, ένα μεγάλο κύμα την παρέσυρε και ξαφνικά βρέθηκε αβοήθητη ανάμεσα στους αφρούς της θάλασσας.Ο βυθός, τα φυτά και τα ζώα του δεν θα την αφήσουν να χαθεί...

Ήπια διπλωματία είναι η εξωτερική πολιτική κρατικών ή άλλων φορέων που θεωρείται συμπληρωματική της επίσημης διπλωματίας και ιδανικό εργαλείο διακυβέρνησης με μακροπρόθεσμα αποτελέσματα σε (δι)εθνικά ζητήματα που δεν "αγγίζονται" εύκολα.Έχει υποστηριχθεί ότι η διπλωματία, όπως και η ειρήνη, δεν είναι παρά μορφές πολέμου με διαφορετικά μέσα. Σήμερα δεν μπορούμε να μιλάμε για τη νομισματική ή πολιτική σχέση της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη και τις ήπιες τεχνολογίες εξουσίας που προωθεί η Κομισιόν σε συνεργασία με τον ΟΗΕ για να υποβάλουν στα κράτη-μέλη τους κοινές οικονομικές και πολιτισμικές υποδομές.Στο βιβλίο αυτό μελετώνται οι προσφορές αίματος μεταξύ ελλήνων και τούρκων πολιτών στους καταστροφικούς σεισμούς του 1999 και εν καιρώ "ελληνοτουρκικής φιλίας"· οι πρόσωπο-με-πρόσωπο και οι εικονικές-ηλεκτρονικές αδελφοποιήσεις ελληνικών δήμων και σχολείων με αντίστοιχους φορείς άλλων κρατών· το διεθνές εκπαιδευτικό παιχνίδι ρόλων "Μοντέλο Ηνωμένων Εθνών" μεταξύ ελλήνων και ξένων μαθητών. Παρότι ετερογενείς, αυτές οι διεθνικές πρακτικές εντάσσονται στην ήπια διπλωματία της ΕΕ και του ΟΗΕ, που στοχεύει στην υλοποίηση διαπολιτισμικών συνεργασιών παγκοσμίως. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ιθύνοντες γραφειοκράτες υιοθετούν τη ρητορική της αδελφοσύνης ως πρότυπο της διεθνούς κοινότητας και προωθούν συναινετικές ειρηνιστικές πρακτικές με γιορτινό και συγκινησιακό χαρακτήρα.Το ανθρωπολογικό ερώτημα που διαπερνά τη μελέτη είναι: Πως αποκρίνονται οι έλληνες/ίδες πολίτες στις εξουσιαστικές δομές στις οποίες τους εμπλέκει ο ειρηνιστικός λόγος της διεθνούς ήπιας διπλωματίας και γραφειοκρατίας; Ή αλλιώς, πως ερμηνεύουν και επιτελούν την "ήπια δύναμη" που υφέρπει σε θεσμικές διευθετήσεις και μορφές γνώσης οι οποίες φέρουν τη σαρωτική ποιότητα του παγκόσμιου;

Πέντε ιστορίες αυτοτελείς, ημιτελείς και φαινομενικά ασύνδετες συναντώνται σε μια έκτη. Οι ιστορίες σκληρές, ωμές, δύσκολες, εύκολες, κωμικές, τρυφερές μα πάνω από όλα βαθύτατα ανθρώπινες, προσκαλούν τον αναγνώστη στη σχεδόν εξωπραγματική και υπερφίαλη πραγματικότητα των ηρώων δείχνοντας ξεκάθαρα πως η ζωή χωρίς όρια πολλές φορές δεν είναι επιλογή αλλά μονόδρομος. Οι χαρακτήρες, μερικοί καταραμένοι, ακραίοι, βουτηγμένοι στην υπερβολή και στο πρόβλημα, κάποιοι άλλοι βασανισμένοι ή απλοί καθημερινοί άνθρωποι, γίνονται άθελά τους πρωταγωνιστές μιας συνθήκης που τους θέλει δέσμιους του αριθμού «636». Αυτό το μαγικό νούμερο συνδέει με έναν σχεδόν καρμικό τρόπο τις ζωές όλων τις οποίες ορίζει η αινιγματική και αμφιλεγόμενη Αθανασία. Ο Πέτρος, ο Άκης, ο Γιάννης την αναζητούν για να τους λυτρώσει και όταν τελικά τη συναντούν, τη φλερτάρουν αγνοώντας επιδεικτικά τη μοναξιά, τη ματαιότητα, το τέλμα, ακόμα και τον θάνατο στον οποίο ενδέχεται να τους καταδικάσει. Η ίδια φροντίζει να εισχωρεί στις πορνογραφικές, φιλικές και οικογενειακές σχέσεις των πρωταγωνιστών, να εμφανίζεται στα όνειρα και στους εφιάλτες τους, να τους γοητεύει, να τους στοιχειώνει και να τους παρασύρει σε έναν έρωτα βασανιστικό και αδιέξοδο. Η σύγκρουση μαζί της θα είναι αναπόφευκτη και μετωπική. Μέσα από την πλάνη, την αρρώστια, τον θάνατο και μια σειρά αλλεπάλληλων αποκαλύψεων και ανατροπών, θα επιβιώσει τελικά αυτός που μαθαίνει να αποδέχεται τον εαυτό του και κυρίως την αλήθεια.

Στον τρίτο τόμο του θεμελιώδους έργου της η συγγραφέας μελετά τους θεσμούς, τις οργανώσεις και τις λειτουργίες των ολοκληρωτικών κινημάτων και των ολοκληρωτικών κυβερνήσεων, και εστιάζει την προσοχή της στις δύο γνήσιες μορφές κυριαρχίας του ολοκληρωτισμού που μας παρουσίασε η ιστορία - στις δικτατορίες του Εθνικο-σοσιαλισμού μετά το 1938 και του Μπολσεβικισμού μετά το 1930. Εξετάζει τον μετασχηματισμό των κοινωνικών τάξεων σε μάζες, τον ρόλο της προπαγάνδας στις σχέσεις με τον μη ολοκληρωτικό κόσμο και τη χρήση της τρομοκρατίας - ουσιώδους χαρακτηριστικού αυτής της μορφής διακυβέρνησης. Και σ' ένα λαμπρό τελευταίο κεφάλαιο αναλύει τη φύση της απομόνωσης και της μοναξιάς, που τις θεωρεί προϋποθέσεις για την ολική κυριαρχία.

Μια σύντομη συνθετική επισκόπηση της πορείας ενός πανάρχαιου λαού από τη στιγμή που αρχίζει να διαμορφώνεται σε έθνος, με το σημερινό νόημα του όρου, ως τις μέρες μας είναι τόλμημα· και ο συγγραφέας του σύντομου τούτου βιβλίου έχει πλήρη επίγνωση. Μια τέτοια όμως προσπάθεια ήταν αναγκαία. Είναι στιγμές που ο ερευνητής αισθάνεται την ανάγκη να καταρτίσει τον κατάλογο των προβλημάτων που πηγάζουν από το υλικό που οι επιμέρους έρευνες -ξένες ή δικές του- συσσώρευσαν, να προτείνει -έστω και προσωρινά- κάποιες λύσεις ή κατευθύνσεις για λύσεις, να διαρθρώσει την προβληματική σ' ένα σύστημα αλληλουχιών για να προσπαθήσει να καθορίσει τη λειτουργία μέσα σ' αυτό το σύστημα των παραγόντων μακρόχρονης ή συντομότερης διάρκειας ή ακόμα των σταθερών που συνοδεύουν το λαό μας στην ιστορική του πορεία. Να προτείνει τέλος κάποια ιεράρχηση των πολλαπλών αυτών παραγόντων που καθορίζουν το ιστορικό γίγνεσθαι.

Μια μελέτη ορόσημο πάνω στη συμπεριφορά του ανθρώπου από τονεπιστήμονα ερευνητή και στοχαστή που θεμελίωσε μια καινούργιαεπιστήμη, την Κοινωνιοβιολογία.

Συνάδελφοι, φίλοι και μαθητές του ομότιμου καθηγητή κ. Φωτίου Αρ. Δημητρακόπουλου απέστειλαν μελέτες τους, οι οποίες δημοσιεύονται σ' αυτόν εδώ τον τόμο για τα σαράντα χρόνια διδασκαλίας και έρευνας του καθηγητή. Προτάσσεται αναγραφή των δημοσιευμάτων του κατά χρονολογική σειρά από το 1972 έως σήμερα!

"Μα τι να σου πω για την ποίηση;Τι να σου πω γι' αυτά τα σύννεφα, γι' αυτόν τον ουρανό; Να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω, και τίποτα άλλο.Καταλαβαίνεις πως ένας ποιητής δεν μπορεί να πει τίποτα για την ποίηση. Ας τ' αφήσουμε αυτά για τους κριτικούς και τους δασκάλους.Μα ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε κανείς ποιητής δεν ξέρει τι είναι ποίηση. Είναι εκεί!! Κοίταξε!! Έχω τη φωτιά στα χέρια μου, το ξέρω και δουλεύω τέλεια μαζί της, μα δεν μπορώ να μιλήσω γι' αυτή χωρίς να κάνω φιλολογία. Καταλαβαίνω όλες τις ποιητικές τέχνες. Θα μπορούσα να μιλήσω γι' αυτές αν δεν άλλαζα γνώμη κάθε πέντε λεπτά.Δεν ξέρω... Ίσως μια μέρα αγαπήσω την κακή ποίηση όπως αγαπάω την κακή μουσική παράφορα. Θα κάψω ένα βράδυ τον Παρθενώνα, για να αρχίζω να τον χτίζω το πρωί και να μην τον τελειώσω ποτέ".

Σαράντα δύο φωτογραφικά αποτυπώματα συνθέτουν στη διαδοχή τους μια μικρού μήκους ιστορία ενώ συνδιαλέγονται με ότι ο ποιητικός λόγος αρθρώνει.