ianos

Οι Παραβολές και τα Ποιήματα του Κρισναμούρτι ανήκουν στη κατηγορία των λίγων κειμένων του που έχουν γραφτεί από τον ίδιο και δεν είναι απομαγνητοφωνήσεις ομιλιών ή συζητήσεών του. Πέρα από κάθε φιλολογική και ιστορική τοποθέτηση των παραβολών και των ποιημάτων του, θα μπορούσε κανείς να πει ότι στο βιβλίο αυτό περιέχονται συμπυκνωμένα όλα όσα είπε στα υπόλοιπα 50 χρόνια της ζωής του και ότι είναι μια μυστική πόρτα που οδηγεί κατευθείαν στην πηγή της διδασκαλίας του.

Το 1975 ξεκινά μια εβληματική μάχη για το μέλλον της Νότιας Αφρικής. Ο λαός της Αγκόλας είχε μόλις αποτινάξει τον βάναυσο ζυγό της πορτογαλικής αποικιοκρατίας που είχε διαρκέσει πάνω από πεντακόσια χρόνια. Την ίδια περίοδο το ρατσιστικό καθεστώς στη Νότια Αφρική, υποκινούμενο από την κυβέρνηση της Ουάσιγκτον, εισβάλλει στην Αγκόλα. Στόχος του ήταν η εγκαθίδρυση μιας κυβέρνησης πιστής στα κελεύσματα της Πραιτόρια και του ιμπεριαλισμού.Η κυβέρνηση της Αγκόλας απηύθυνε έκκληση για βοήθεια διεθνώς. Η απάντηση της κουβανικής ηγεσίας ήταν άμεση και αποφασιστική. Ο δύσκολος αγώνας για την ελευθερία ολοκληρώθηκε το 1988 με τη μάχη Κουίτο Κουαναβάλε, όπου ο στρατός της Νότιας Αφρικής υπέστη συντριπτική ήττα από τους μαχητές της Αγκόλας, της Κούβας και της Ναμίμπιας.Αυτή είναι η ιστορία της απαράμιλλης συμβολής της Κούβας στον αγώνα για την απελευθέρωση της Αφρικής από τη μάστιγα του απαρτχάιντ, μέσα από την οποία ενδυναμώθηκε και η ίδια η κουβανική σοσιαλιστική επανάσταση.

Η αλληλογραφία Σεφέρη-Καραντώνη, παρά το ότι περιορίζεται σε 25 επιστολές, 15 του Καραντώνη και 10 του Σεφέρη, παρουσιάζει αυξημένο ενδιαφέρον: πρώτα για την ποιητική και κάποια συγκεκριμένα θέματα της ποίησης του Σεφέρη στη δεκαετία του '30 ύστερα για την παρακολούθηση της κριτικής επικοινωνίας ανάμεσα στον ποιητή και τον κριτικό του· ακόμα για τη γνωριμία μας με τη γένεση της κριτικής του Καραντώνη· και τέλος για την ιστορία του περιοδικού Τα Νέα Γράμματα. [...]

Η Σούτρα του Λωτού, από τον 3ο αιώνα που πρωτοεμφανίστηκε στην Κίνα, θεωρείται ένα από τα λαμπρότερα κείμενα του Βουδισμού Μαχαγιάνα. Υπήρξε αντικείμενο βαθύτατου σεβασμού από γενεές Βουδιστών στην Κίνα, στην Κορέα, στην Ιαπωνία και σε άλλα μέρη του κόσμου. Επηρέασε ουσιαστικά την ιαπωνική και την κινεζική φιλοσοφία, αλλά και σχολιάστηκε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη βουδιστική γραφή.

Ο τίτλος της συλλογής δηλώνει την υποκείμενη φιλοσοφία που εκφράζεται μέσα από αυτά τα ποιήματα: ότι η επίγεια ευτυχία είναι, ή θα έπρεπε να είναι, εφικτή, αλλά μας την αρνείται ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός, η βία και η καταπίεση από την κορυφή της ταξικής πυραμίδας. Ο Φορητός Παράδεισος δεν αντιπροσωπεύει τη ματαιότητα της συσσώρευσης υλικών αγαθών, αλλά τη χαρά της ανοικτότητας των ανθρώπων, τους τόπους, τις απολαύσεις των αισθήσεων και τις ανταμοιβές από τις τέχνες του λόγου, του ήχου και της εικόνας - εν συντομία μια «ακόρεστη πείνα» για τη ζωή. Τα ποιήματα αποτυπώνουν έναν έντονο θυμό ενάντια στην αδικία, αλλά και την αγάπη του Roger Robinson για τους ανθρώπους, για το χιούμορ τους, για την περιέργειά τους και για τη γενναιοδωρία του πνεύματός τους.

Ένα παγωμένο βράδυ του Γενάρη 2500 γυναίκες και άντρες συγκεντρώθηκαν στην αίθουσα χορού του ξενοδοχείου Πενσυλβάνια στη Νέα Υόρκη. Η αίθουσα ήταν κατάμεστη… Ο κόσμος εξακολουθούσε να έρχεται… Για ποιό λόγο όμως; Θα γινόταν καμια επίδειξη, θα μιλούσε κανένας πολιτικός ή μήπως θα εμφανιζόταν κανένας μεγάλος ηθοποιός; Μάλλον τίποτα από όλα αυτά. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν εκεί από μια αγγελία που διάβασαν στην εφημερίδα…

Ο Νόμος της Απροσδιοριστίας ενευρίσκεται στην Πολιτική (όταν το πολίτευμα είναι Δημοκρατία), στα Μαθηματικά (στους Άρρητους Αριθμούς καθώς και στη δυσκολία να προσδιοριστούν οι Πρώτοι Αριθμοί) και στη Φυσική, στην απόκλιση των απείρων-ατόμων-νετρίνων, που φαίνεται να την προείπε σε γενικές γραμμές ο Δημόκριτος (-5ος αιώνας) και την εγκαθίδρυσε ο Επίκουρος (-4ος αιώνας), για να την επαναλάβει ο Χάιζεμπεργκ 2400 χρόνια αργότερα ( 20ος αιώνας).Το παρελθόν της Ελλάδας είναι το μέλλον της ανθρωπότητας.Στην αδυναμία της μαθηματικής επιστήμης να προσδιορίσει την προβλεψιμότητα των Πρώτων Αριθμών έρχεται η φιλοσοφία να βοηθήσει και να ανακαλύψει την προβλεψιμότητα των Σύνθετων Αριθμών στην Τετράχορδη Στήλη των ακέραιων αριθμών που λήγουν σε 1, 3, 7 ή 9· η Στήλη αυτή περιλαμβάνει βέβαια και όλους τους Πρώτους Αριθμούς. Αφού λοιπόν γίνει ηλεκτρονικό πρόγραμμα για την πρόβλεψη των Σύνθετων Αριθμών μέσα στη Στήλη και αφού απαλειφθούν οι Σύνθετοι, στη Στήλη τελικά θα εναπομείνουν μονάχα οι Πρώτοι.Η μη προβλεψιμότητα, η Απροσδιοριστία στα αξιώματα (Δημοκρατία) προκαλεί την προβλεψιμότητα στην Οικονομία. Στη Δημοκρατία κυριαρχούσε η διατίμηση των ειδών πρώτης ανάγκης και γενικά ο θεσμός της Ελεύθερης Αγοράς ήταν ουσιαστικά άγνωστος, δεν εφαρμοζόταν.Σχόλιο. Ας το ξαναπούμε, μήπως δεν έχει ακόμα γίνει αντιληπτό: η μη προβλεψιμότητα, η Απροσδιοριστία στα αξιώματα εξασφαλίζει το δικαίωμα του Πλήθους να ασκεί την εξουσία.

Το ΚΚΕ Εσωτερικού έζησε μονάχα δεκαεννιά χρόνια (1968-1987). Γεννήθηκε από τη μεγαλύτερη διάσπαση που έζησε ποτέ κομμουνιστικό κόμμα στη μεταπολεμική Ευρώπη, και αυτοδιαλύθηκε προαισθανόμενο τις μεγάλες αλλαγές που θα ζούσε ο κόσμος με την κατάρρευση του «υπαρκτού» σοσιαλισμού. Όσο όμως βραχεία υπήρξε η ζωή του, άλλο τόσο αντιστρόφως ανάλογη υπήρξε η επιρροή που είχε στα ελληνικά πολιτικά πράγματα και στον τρόπο σκέψης όσων αγωνίστηκαν μέσα από τις τάξεις του.Δεκαεφτά χρόνια μετά το τέλος του ΚΚΕ εσ., ο Λεωνίδας Κύρκος αποφασίζει να εκφράσει συγκροτημένα τις απόψεις του για πρόσωπα και πράγματα, για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε το κόμμα αυτό ήδη από τη στιγμή της γέννησής του, για τα οράματά του, για τα λάθη του, για τους δρόμους που άνοιξε στην ελληνική κοινωνία. Από τον διάλογό του αυτόν με τον Ανταίο Χρυσοστομίδη, όχι μόνο διαγράφεται με σαφήνεια το πορτρέτο του ΚΚΕ εσ. αλλά γίνεται σαφής και ο αντιδογματικός, βαθύτατα ανθρωπιστικός και έντονα αυτοκριτικός τρόπος σκέψης του ίδιου του Κύρκου, μιας σκέψης που σφράγισε ανεξίτηλα την πορεία της ελληνικής ανανεωτικής Αριστεράς από τον πόλεμο και μετά.

Μια γυναίκα καταφθάνει στην παραθαλάσσια κωμόπολη Χ. τον Φεβρουάριο του 2000. Μόνες της αποσκευές μια μικρή βαλίτσα και μια γυάλα με δυο χρυσόψαρα. Κατά την παραμονή της μια σειρά ανεξήγητα γεγονότα θα συμβούν: ακραίες καιρικές συνθήκες, ένας μικρός σεισμός, η γέννα ενός παράξενου ζώου, μια ασυνήθιστη κλοπή και, τέλος, ένας φόνος με άγνωστους θύτες. Η σύγκρουση μεταξύ των κατοίκων μοιάζει αναπόφευκτη.Τι γυρεύει πραγματικά η γυναίκα στην κωμόπολη και ποιος είναι ο άγνωστος άντρας τον οποίο ισχυρίζεται ότι περιμένει; Τι είναι ο περίεργος βόμβος που λέει ότι ακούγεται και γιατί οι κάτοικοι απειλούνται από αυτόν; Τι επιφυλάσσει η μικρή κοινωνία σε αυτή τη μυστηριώδη ξένη;Σε έναν τόπο όπου η άνοιξη δεν έρχεται ποτέ και αλλεπάλληλες διακοπές ρεύματος τον βυθίζουν στο σκοτάδι, σε μια πόλη όπου κυριαρχούν η βία, ο φόβος για το διαφορετικό και μια στρεβλή αντίληψη της έννοιας του ηθικού, ποιος κάνει την αρχή του κακού και, κυρίως, γιατί;

ΠΛΕΞΟΥΔΑ ΣΕ ΚΟΥΤΙ

Η Εύα δεν έχει καμιά διάθεση ν' αφήσει την Αθήνα και τη "λατρευτή της κανονικότητα" και ν' ακολουθήσει τους γονείς της σ' ένα νησί της άγονης γραμμής. Όλα τής φαίνονται μαύρα... ώσπου φτάνει στο νησί. Εκεί γνωρίζει τη Ζωή, μιαν αληθινή καπετάνισσα της ζωής, και μαζί ταξιδεύουν στο όνειρο, στη φαντασία, στη μαγεία, στο παραμύθι και στην περιπέτεια.

Ανατόμος της κοινωνίας των μαζών, ο Emil Gioran, περιφρονεί την πίστη της στην πρόοδο, την ασυγχώρητη αφέλειά της. Προτιμά, όπως οι Στωικοί, να διαβαίνει τη ζωή χωρίς να περιμένει τίποτε απ' αυτή, να προετοιμάζεται κάθε στιγμή για το χειρότερο, ακόμη και να το προκαλεί. Βλέπει την ιστορία σαν εφιάλτη απ' τον οποίο δεν καταφέρνει να απαγκιστρωθεί και η μισανθρωπία του αγγίζει τα όρια της μεταφυσικής. Στηριζόμενος στη σοφία των δασκάλων του ταοϊσμού, καταδικάζει τη μοντέρνα ζωή, που απορρυθμίζει νοήματα και αισθήσεις και αντιστρατεύεται την ηρεμία και τη γαλήνη προς τις οποίες θα έπρεπε να κατατείνει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.Ο ελλειπτικός λόγος του Σιοράν είναι ταυτόχρονα φιλοσοφία και ποίηση, κραυγή και αναστεναγμός. Πιστός στην παράδοση των Γάλλων ηθολόγων, υιοθετεί το αφοριστικό ύφος αφού μόνο έτσι διασφαλίζει "τον μικρότερο συμβιβασμό με τη γραφή και την ελάχιστη προδοσία της σιωπής".

Η αγαπημένη ηρωίδα της σειράς Μια φορά ήταν... η Κωλοτούμπα παρασύρει παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικούς στις απολαυστικές της περιπέτειες που τη βοήθησαν να αποκτήσει σωστές συνήθειες διατροφής, ώστε γερή και δυνατή να κερδίζει στους αγώνες του δάσους.

"Ζητώ συγγνώμη που απλώνω τις λέξεις πάνω στη σελίδαΕίχα δεκαετίες να το κάνω,αλλά είναι πια τόσο λίγες, που αν δεν το έκαναΔεν θα φαίνονταν καθόλου."Το κύκνειο άσμα ενός σπουδαίου φιλολόγου, ποιητή, κριτικού και μεταφραστή, μια ποιητική κατάβαση στον σκοτεινό προθάλαμο της αιωνιότητας. Ποίηση που συγκινεί και καθηλώνει, εμπνευσμένη από την πιο οριακή κατάσταση του ανθρώπου, τη μαρτυρική και αμετάκλητη έξοδό του από τη ζωή.Σε μια ατμόσφαιρα κλινική αλλά όχι νοσηρή, ο ποιητής καταγράφει τις τελευταίες του λέξεις. Αποτυπώνει τη συγκλονιστική και πρωτόγνωρη προαίσθηση του «ταξιδιού», μέσα από εικόνες που αντιλαμβάνεται ως έσχατες. Εικόνες που αποκρυσταλλώνουν την προθανάτια μελαγχολία, το μόνο ίσως αδιαπραγμάτευτο και αρραγές συναίσθημα που βιώνει ο άνθρωπος από τη γέννησή του έως το βιολογικό του τέλος. Το συναίσθημα που διέπει κάθε έμβιο ον, από τη στιγμή που κατανοεί την τραγική, θνητή του φύση.

Η Μήδεια ερωτεύτηκε – κι όταν ο Ιάσονας αποφάσισε να παντρευτεί μια άλλη γυναίκα, έφτασε στο πιο φριχτό απ’ όλα τα εγκλήματα, την παιδοκτονία. Όταν ο Ιάσονας τη ρώτησε αν όλα αυτά τα έκανε επειδή εκείνος θα ήταν σε ένα ξένο κρεβάτι, εκείνη απόρησε αν το θεωρούσε αυτό λίγο για μια γυναίκα. Μια γυναίκα που ερωτεύεται κάνει τα πάντα για τον εραστή της, ανατρέπει τη ζωή της, πολύ συχνά και τη ζωή των άλλων. Σε αυτό το βιβλίο πέντε άνθρωποι μας εξομολογούνται πώς βίωσαν τον έρωτα – και τις συνέπειές του. Πέντε άνθρωποι καθρεφτίζουν είδωλα πολύ πιο οικεία απ’ ό,τι μπορεί να φανταστεί ο καθένας.

Η κοινωνία του χρήματος και της εκμετάλλευσης δεν είχε αναλάβει ποτέ, από όσο ξέρω, να εγκαθιδρύσει την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Δεν υπήρξε ποτέ η υποψία ότι τα αστυνομικά Κράτη ανοίγουν σχολεία διδασκαλίας δικαιωμάτων μέσα στα υπόγεια όπου ανακρίνουν τους τροφίμους τους. Επομένως όταν καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται, κάνουν απλώς τη δουλειά τους.<br> Απόσπασμα από ομιλία του Καμύ σε εργάτες <br>στο Εργατικό Κέντρο του Σεντ-Ετιέν στις 10 Μαΐου 1953<br><br>Ο Αλμπέρ Καμύ δεν επιδέχεται ούτε εισαγωγή ούτε συστάσεις. Γενιές και γενιές σκεπτόμενων ανθρώπων έχουν μεγαλώσει διαβάζοντας το έργο του, και σίγουρα το βραβείο Νόμπελ συνέβαλε στην περαιτέρω δημοσιοποίησή του. <br><br>Αυτή η δημοσιοποίηση όμως, ιδιαίτερα μετά τον θάνατό του, συνδυάστηκε με μια ταυτόχρονη προσπάθεια αποσιώπησης της ευρύτερης και τόσο ουσιαστικής, για τον ίδιο, δράσης του στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα της εποχής του. Δράση που δεν περιοριζόταν σε δημοσιεύσεις σε λογοτεχνικά περιοδικά ή γενικότερα σε έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας, αλλά επεκτεινόταν σε ανοιχτές ομιλίες σε εργάτες και ριζοσπαστικές συλλογικότητες, δημοσιεύσεις σε ριζοσπαστικά έντυπα –κυρίως αναρχικά–, συμμετοχή σε ομάδες αλληλεγγύης στους πρόσφυγες των πολέμων και των ολοκληρωτισμών, γεγονότα που δεν είναι γνωστά, παρά το πλήθος των βιογραφιών του που έχουν εκδοθεί. <br><br>Ο Teodosio Vertone στο βιβλίο αυτό εισάγει τους αναγνώστες σε αυτή την παραγνωρισμένη (και κύρια) ελευθεριακή πλευρά του Αλμπέρ Καμύ, όπου ο εξεγερμένος δημιουργός συναντά, συνδιαλέγεται, συμφωνεί ή διαφωνεί, με τα πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα που ένιωσαν εγγύτερα στη σκέψη του, ακριβώς επειδή αναγνώρισαν τον ελευθεριακό της χαρακτήρα.

ΓΕΩΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

Οι Άθλιοι κυκλοφόρησαν το 1862 και έμελλε να αναδειχθούν σ' ένα από τα πιο εμβληματικά μυθιστορήματα του 19ου αιώνα αλλά και σ' ένα μυθιστόρημα-σταθμό της γαλλικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Είναι ένα ιστορικό, κοινωνικό και φιλοσοφικό μυθιστόρημα, στο οποίο συναντάμε τα ιδεώδη του ρομαντισμού αλλά και τις ιδέες του Ουγκό για τη φύση του ανθρώπου.Στις 1.200 και πλέον σελίδες της πρωτότυπης έκδοσης, ο Ουγκό περιγράφει τη ζωή των εξαθλιωμένων κατοίκων του Παρισιού και της γαλλικής επαρχίας των αρχών του 19ου αιώνα, ακολουθώντας τις περιπέτειες του Γιάννη Αγιάννη αλλά και του διώκτη του, του αστυνόμου Ιαβέρη. Γύρω απ' αυτούς τους δύο αμφίσημους χαρακτήρες, ο Ουγκό συνθέτει μια ανεπανάληπτη πινακοθήκη ηρώων, με στόχο να πραγματευτεί την έννοια του Καλού και του Κακού.

Το κρυμμένο γλυκό του κουταλιού που διαρκώς ψάχναμε, το χτυπητό αβγό του απογευματινού κολατσιού, τα παιχνίδια στον δρόμο... να, θύμησες που σε κάνουν να γίνεσαι όχι συλλέκτης αντικειμένων, αλλά συλλέκτης στιγμών.Στιγμές από τα χρόνια εκείνα που η αχλύς του χρόνου που τα περιβάλλει, τα κάνει να δείχνουν όμορφα και να συγκινούν...Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς, ένας απόηχος παλιάς μουσικής, νοσταλγικές ανταύγειες από το παρελθόν, να τι περιέχεται στο βιβλίο αυτό...

Το όνειρο είναι ένας χώρος κυρτός, όπου όλα κλίνονται από το άλλο πρόσωπο, από κανένα πρόσωπο. Απ' το κανένα μόνο. Απ' το ποτέ, από το καθόλου, το τίποτα, το ίδιο. Και το ίδιο το τίποτα. Που σαν θάλασσα ανύπαρκτου φουσκώνει, πτυχώνει, εισδύει και γλύφει κρυφά όλες τις λέξεις, τα γραπτά και τα ποιήματα. Και σώματα.

Μεταξύ των αρχών της δεκαετίας του 1950 και του τέλους της δεκαετίας 1980, σε περίπου σαράντα χρόνια θεατρικής συγγραφής, ο Σάμουελ Μπέκετ (1906- 1989) παράγει ένα σπουδαιότατο έργο, το οποίο ασκεί μέχρι σήμερα βαθιά επίδραση στη θεατρική δημιουργία. Το παρόν βιβλίο αναλύει τις κύριες πτυχές του μπεκετικού θεάτρου και ταυτόχρονα παρουσιάζει μια νέα προσέγγι­ση. Σύμφωνα με την Catherine Naugrette, δεν υπάρχει μόνο ένα αλλά περισσότερα θέατρα του Μπέκετ· όχι μόνο ένας τρόπος γραφής αλλά μια αλλεπάλληλη σειρά μορ­φών θεατρικού λόγου, με κανόνα τον συστηματικό πειρα­ματισμό των μέσων και των διαδικασιών του θεατρικού γίγνεσθαι. Τα κείμενα που κατατάσσουμε συνήθως σε μια ενότητα με τον τίτλο «θέατρο του Μπέκετ» αντιστοιχούν στην πραγματικότητα σε διαφορετικούς τύπους έργων. Προορισμένη για τη σκηνή, για το ραδιόφωνο ή για την τηλεόραση, υπό μορφή έργων, δραματιδίων ή θραυσμά­των, η θεατρική γραφή του Μπέκετ λαμβάνει διάφορες μορφές, εξαντλώντας όλες τις δυνατότητές της. Κατά συ­νέπεια, η ανακάλυψη περισσότερων τύπων θεάτρου στο έργο του μας επιτρέπει να ακολουθήσουμε τη διαδρομή που τον οδήγησε μέχρι τα ακρότατα όρια της θεατρικής τέχνης, αναδεικνύοντάς τον πρόδρομο των πιο σύγχρονων εμπειριών.Στο βιβλίο εμπεριέχεται πλήρης κατάλογος των θεα­τρικών και λογοτεχνικών έργων του Μπέκετ στα γαλλικά, ελληνικά και αγγλικά που διευκολύνει τον αναγνώστη στη μελέτη και στην περαιτέρω ενασχόλησή του με τη μπεκε­τική δημιουργία.

Από καιρό σε καιρό, κάποιος ιδιόρρυθμος ερευνητής πήγαινε αντίθετα με το ρεύμα και υποστήριζε το αντίθετο, πως ο άνθρωπος θάταν καλύτερα να άκουγε με μεγαλύτερη προσοχή και προθυμία τα ένστικτά του.Ένα μέρος της απλοϊκής αυτής θεωρίας ήρθε στο φως με το μεγάλο ρεύμα των ιδεών που ζωοπήρωσε ο 18ος αιώνας με τους διαφωτιστές. Πρόκειται όμως για ένα παράδοξο και τίποτα περισσότερο παράδοξο, λαμπρό, ίσως, αλλά σφαλερό, γιατί η πραγματικότητα, τόσο η ομαδική όσο και η ατομική, που δίνει καθημερινά μια κατηγορηματική διάψευση αυτής της φυσιολατρικής και συναισθηματικής σύνθεσης

Τα στοιχεία για μακρόβιους ανθρώπους της αρχαιότητας αφορούν, δυστυχώς μόνο στον ανδρικό πληθυσμό και σχεδόν αποκλειστικά σε επώνυμους πολιτικούς, φιλόσοφους, ποιητές, ρήτορες κ.ά., όχι σε κοινούς θνητούς. Ο Αριστοτέλης με την αδιαμφισβήτητη αυθεντία του συνέβαλε στο να θεωρούνται επί αιώνες οι γενικεύσεις του και οι προκαταλήψεις για τις γυναίκες ως παγκόσμιες αλήθειες. Ακόμη και σήμερα η κυρίαρχη αντίληψη για τις γυναίκες δεν είναι θετική ούτε στον δυτικό κόσμο. Συνηθίζουμε να αποκαλούμε τους μακρόβιους ανθρώπους κορακοζώητους, μολονότι τα κοράκια δεν ζουν περισσότερα από 15 χρόνια, υπάρχουν πτηνά που φθάνουν τα 20 και τα 30 χρόνια, όπως τα καναρίνια και οι χήνες, για να μην αναφερθώ σε μεγάλα αιωνόβια και υπεραιωνόβια ζώα όπως χελώνες και φάλαινες. Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η μέγιστη διάρκεια ζωής σχετίζεται με τη δυνατότητα ανανέωσης των κυττάρων, που στην περίπτωση των ανθρώπων δεν ξεπερνά τα 120 έτη. Η ανάλυση δημογραφικών δεδομένων παγκοσμίως έδειξε, ότι παρεμβάσεις με στόχο την επιμήκυνση του μέσου όρου ζωής των ανθρώπων (του προσδόκιμου ζωής) δεν έχουν θετικό αποτέλεσμα μετά την ηλικία των 100 ετών. Ο μέσος όρος ζωής κάθε είδους (species) στη γη είναι προκαθορισμένος από φυσικούς και γενετικούς παράγοντες, μπορεί ωστόσο να παραταθεί εφόσον βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης. Σε ορισμένα εξημερωμένα οικόσιτα ζώα, το προσδόκιμο ζωής διπλασιάζεται ή υπερδιπλασιάζεται, όπως στη γάτα και τον σκύλο. Κανένα έμβιο ον δεν κατάφερε να κερδίσει την αθανασία, εκτός από την υδρόζωη μέδουσα τσούχτρα "Turritopsis dohrnii" που σε κάποια φάση του βίου της επιστρέφει αυτόματα στο αρχικό στάδιο εξέλιξής της, ξεκινώντας νέα περίοδο ενηλικίωσης ως ένας αθάνατος οργανισμός σε επαναλαμβανόμενη νεότητα

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Οι μακεδονομάχοι δεν είχαν σκοπό την απελευθέρωση των ελληνόφωνων της Μακεδονίας από τους οθωμανούς (τα σύνορα του κράτους τότε έφταναν ως τη Θεσσαλία) ούτε απέβλεπαν στην κατοχή συγκεκριμένων εδαφών, αλλά στην επαναφορά των μακεδονικών πληθυσμών στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης δεδομένου, ότι οι βούλγαροι είχαν αποσχισθεί ιδρύοντας δική τους Εκκλησία, την Εξαρχία, στην οποία είχαν υπαχθεί τότε πολλοί μακεδόνες. Στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία αντί Ελλάδα και Βουλγαρία να πολεμούν τον κοινό εχθρό, τους τούρκους, χρηματοδοτούσαν συμμορίες, που ανταγωνίζονταν στο ποιός θα τρομοκρατούσε περισσότερα χωριά, ώστε να δηλώσουν υποταγή είτε στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, είτε στη Βουλγαρική Εξαρχία.(...)

ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ (1877-1923)

Την 9η του Θερμιδώρ, ενδέκατον μήνα του Γαλλικού Επαναστατικού Ημερολογίου (1794), εκδηλώθηκε συνωμοσία κατά της επαναστατικής κυβέρνησης των Ιακωβίνων και του ηγέτη τους Ροβεσπιέρου από τη συντηρητική πτέρυγα της Εθνοσυνέλευσης και της δεξιάς των Γιρονδίνων.Οι Θερμιδωριανοί, όπως ονομάστηκαν οι συνωμότες, που εξέφραζαν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, προετοίμασαν συνειδητά την αντεπανάσταση, αφόπλισαν τον λαό, ψήφισαν αντί δραστικό Σύνταγμα και ευνόησαν τη διαρπαγή των δημοσίων γαιών και κτημάτων και την κερδοσκοπία του χρηματιστηρίου.Το Διευθυντήριο σύντριψε κάθε λαϊκή αντίδραση και προετοίμασε την κυριαρχία του Ναπολέοντα ανακηρύσσοντάς τον σε πρώτον ύπατο της Δημοκρατίας. Το 1799 ο Ναπολέων ανάτρεψε το Διευθυντήριο και το 1804 ολοκληρώνει το Ναπολεόντειο Θερμιδώρ, με την αυτοανακήρυξή του σε Αυτοκράτορα.Τηρουμένων των αναλογιών, το Σοβιετικό (σταλινικό) Θερμιδώρ ακολουθεί την ίδια πορεία. Συντελούντων των δυσμενών συνθηκών και προϋποθέσεων στην πορεία οικοδόμησης του πρώτου εργατικού κράτους, η γραφειοκρατία ανυψώνεται πάνω από την κοινωνία, σχηματίζεται σε προνομιούχο στρώμα με συμφέροντα τελείως αντίθετα από αυτά των εργαζομένων και του σοσιαλισμού, και τελικά καταλήγει στη διάλυση της ΕΣΣΔ και των άλλων εργατικών κρατών και στην παλινόρθωση του καπιταλισμού.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΚΕΝΟ

Ο Σαντιάγο, ένας γέρος μοναχικός ψαράς που οι άλλοι θεωρούν γρουσούζη, θα δώσει τη μεγαλύτερη κι ίσως την τελευταία μάχη του με τον μεγάλο ξιφία στα ανοιχτά της Κούβας. Θα χρησιμοποιήσει όλη τη μαστοριά, το μυαλό και την τέχνη του. Τρεις μέρες θα κρατήσει η μάχη κι ο Σαντιάγο θα νικήσει. Όταν, αργά την τρίτη νύχτα, θα μπει στο λιμάνι, δίπλα στη μικρή του βάρκα θα πλέει μονάχα το άσπρο κόκαλο από το τεράστιο ψάρι που καταβρόχθισαν στη διαδρομή τους οι καρχαρίες. Μια σημαντική στιγμή της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ένα από τα αξεπέραστα έργα του μεγάλου νομπελίστα συγγραφέα, το σπουδαιότερο ίσως κείμενο που γράφτηκε ποτέ για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

Μια συλλογή ποιημάτων που αρδεύουν την έμπνευσή τους από βιώματα και κοινωνικά και υπαρξιακά ερωτήματα.Τη συλλογή προλογίζει ο ποιητής με το ακόλουθο απόσπασμα από το βιβλίο του Τόμας Μαν Δόκτωρ Φάουστους:"...Μουσική και γλώσσα, επέμεινε, ανήκαν μαζί και ήταν κατά βάθος ένα, η γλώσσα μουσική, η μουσική μια γλώσσα, ενώ χώρια αναφερόταν πάντοτε η μια στην άλλη, μιμούνταν η μια την άλλη, η μια χρησιμοποιούσε τα μέσα της άλλης, η μια παρουσιαζόταν πάντοτε της άλλης".και με τη ρήση του Andre Gide:"Το "Συνεπώς" είναι μια λέξη που ένας ποιητής δεν πρέπει να γνωρίζει". Στη συλλογή απονεμήθηκε Έπαινος κατά τον Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό "Γιώργος Ν. Κάρτερ", που πραγματοποίησε η Αναγνωστική Εταιρεία Κέρκυρας για το έτος 2015.

"Το πτώμα άνοιξε τα μάτια -πιο ζωντανά από ποτέ- και με κοίταξε· ένιωσα το βλέμμα σαν να με αγγίζει, σαν πυρωμένο σίδερο να μπήγεται στην καρδιά μου".Γοτθικά κάστρα, έρωτας, εμμονές, βρικολακιάσματα βαθιά μες στην καρδιά των Βαλκανίων - όλα δοσμένα από την αψεγάδιαστη πένα του Αλέξανδρου Δουμά, που αναδεικνύεται με τη Χλωμή κυρία του πρωτοπόρος τής περί βρικολάκων λογοτεχνικής παράδοσης, προσφέροντας μιαν αφήγηση υποβλητική, γεμάτη ζωντάνια και... αίμα.

ΛΟΚΑΝΤΙΕΡΑ

Ένας επιστήμονας φυγάς είναι ο κύριος ύποπτος για τον φόνο της συζύγου του και των δύο ανήλικων παιδιών του. Οι Dead Active Άνταμ και Τζόνα θα αναλάβουν την υπόθεση, σε μια πόλη με πολλά σκοτεινά μυστικά όπου οι νεκροζώντανοι είναι το λιγότερο που έχεις να φοβάσαι. Ειδικά όταν είσαι ένας από αυτούς

(...) Το βιβλίο αυτό έχει ως στόχο να θίξει ορισμένα ζητήματα που σχετίζονται με τη χρήση και με την κατάχρηση μιας από τις "νόμιμες" ουσίες εξάρτησης, του αλκοόλ. Φιλοδοξεί έτσι να συμβάλλει όχι μόνο στο μετριασμό της ανισομέρειας που διακρίνει την ελληνική βιβλιογραφία, αλλά κυρίως στην ευαισθητοποίηση ατόμων και πολιτείας. Υπό το πρίσμα αυτό η παρούσα μελέτη δεν αφορά αποκλειστικά τους ειδικούς επιστήμονες ούτε απαιτεί ειδικές γνώσεις ιατρικής ή ψυχολογίας από τον αναγνώστη. (...)(Από τον πρόλογο του βιβλίου)

Η ΕΒΔΟΜΗ ΛΙΑΧΤΙΔΑ

…Εν κατακλείδι, ο Νέο-Ρεαλισμός δεν πρέπει να περιορί­ζε­ται στο επιφανειακό στρώμα αυτού ή κάθε άλλου, παρό­μοιου, βιβλίου. Η προσοχή μας ας είναι, λοιπόν, στραμμένη προς ό,τι το πραγματικό διαφαίνεται, εν τέλει, κάτω από το λογοτεχνικό, διότι είναι καιρός τούτο να αλλάξει ριζικά, ανεπιστρεπτί. Η αρχή γίνεται από τον Φ. Ο. Θ.