ianos.gr

Ο τόμος αυτός παρουσιάζει τις εισηγήσεις από το Η' τριήμερο εργασίας που οργανώθηκε από το Υπουργείο Αιγαίου και το Πολιτιστικό Τεχνολογικό Ίδρυμα ΕΤΒΑ στη Μυτιλήνη το Νοέμβριο του 1998 με θέμα το ελληνικό αλάτι. Τριάντα εννέα ειδικοί συμμετέχουν στην πολυεπιστημονική αυτή προσπάθεια μελέτης: αρχαιολόγοι, εθνολόγοι, ιστορικοί, γλωσσολόγοι, συγγραφείς κ.ά. που ανακοίνωσαν τα πορίσματα των μελετών τους και τεκμηρίωσαν τη σημασία του θέματος και το πολυσπούδαστο μιας έρευνας που ήδη αποδεικνύεται πλούσια σε καρπούς.

ΓΡΑΜΜΙΚΗ ΑΛΓΕΒΡΑ

LA POMME 1 GRAMMAIRE ET EXERCICES

Ο σπουδαίος χημικός Σωτήρης Αριστοτέλους Σοφιανόπουλος, ήταν ο τελευταίος ιδιοκτήτης της βιομηχανίας «Χρωματουργεία Πειραιώς» (ΧΡΩΠΕΙ), ένας ευπατρίδης, γόνος παλαιάς και ιστορικής οικογένειας, με επίσης μεγάλη επιχειρηματική ιστορία. Ήταν ευφυής, μορφωμένος, πολυτάλαντος και προ πάντων Έλληνας πατριώτης. Ένα φωτεινό μυαλό και εκρηκτικός επιχειρηματίας. Η επιχειρηματική του δραστηριότητα συνυφασμένη με τον αγώνα του για μια παραγωγικά ανεξάρτητη Ελλάδα, υπήρξε μια «Οδύσσεια» και ο ίδιος αγωνίστηκε ως ένας σύγχρονος «Οδυσσέας» με «πλοίο» την αγαπημένη του εταιρεία, ΧΡΩΠΕΙ. Από την μεταπολίτευση και μετά, αφιερώθηκε σε έναν τιτάνιο αγώνα να αποδείξει στην Ελληνική κοινωνία ότι η Ελλάδα είναι χαρισματική χώρα με ιδανικό κλίμα. με μεγάλο φυσικό πλούτο (πανίδα, χλωρίδα, ορυκτά) και μπορεί κάλλιστα να τα καταφέρει μόνη της. Με επιστημονικό τρόπο και κυρίως με πλήθος αδιάσειστα επιχειρήματα, όσον αφορά τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας και με αριθμούς, προσπάθησε να διαδώσει τις γνώσεις που με μεγάλο κόπο έμαθε και συγκέντρωσε. Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος με το ερευνητικό του πνεύμα και την αγάπη του για την Ελλάδα ήθελε αυτό το τρελό του όνειρο να το κάνει πραγματικότητα. Θα μπορούσε να περιοριστεί μόνο στην μεγάλη εταιρεία της οικογένειάς του, τη ΧΡΩΠΕΙ Α.Ε. και να μην δείξει άλλο ενδιαφέρον εκτός από την επιβίωση της ΧΡΩΠΕΙ. Δεν ήταν όμως κερδοσκόπος. Είχε ανησυχίες για τη χώρα, δεν ήθελε να αντιμετωπίζει με παθητικότητα την πορεία προς την εξαθλίωση και την εξάρτηση από τον ξένο παράγοντα. Δεν μπορούσε να το «χωνέψει», για παράδειγμα, πως η Ολλανδία, σε έκταση μικρότερη από τα δύο τρίτα (⅔) της Μακεδονίας μας, μπορεί να τροφοδοτεί με κτηνοτροφικά και γαλακτοκομικά προϊόντα ολόκληρη την Ευρώπη, ενώ η Μακεδονία μας δεν το κατορθώνει αυτό. Όσα δεν ανακάλυψε ο ίδιος με την προσωπική ενασχόλησή του σε πλήθος παραγωγικών διαδικασιών, τα άντλησε, με την περιέργεια και πολυμάθειά του, από προγενέστερους «λησμονημένους» Έλληνες.

Ο Ομπλόμοφ -ο ήρωας του έργου- ενσαρκώνει μ' ένα θαυμαστό τρόπο τον παλιό τύπο του Ρώσου γαιοχτήμονα: είναι νωθρός, απαθής, ανίκανος ν' αναλάβει κάθε πρωτοβουλία, αντιδράει παθητικά στα εξωτερικά γεγονότα σκύβει, όπως και η ψυχή του μουζίκου, κάτω από το βάρος σκοτεινής "ανατολίτικης" μοίρας. Σε κάποια στιγμή μια γενναία και ευαίσθητη γυναίκα, η Όλγα, κουνάει λίγο το βραδυκίνητο αυτόν όγκο αλλά γρήγορα ο Ομπλόμοφ θα ξαναπέσει στη μοιραία του ακινησία. Ο μεγάλος Ρώσος κριτικός Μπιελίνσκη γράφει πως ο Γκοντσαρόφ κατόρθωσε στο μυθιστόρημα αυτό ν' απεικονίσει άρτια έναν εθνικό τύπο.

Ανατρέχοντας στα πρωταρχικά υλικά αυτού του θέματος, εύκολα οδηγούμαστε έως την Οδύσσεια και την Ιλιάδα, που προβάλλουν δελεαστικά σαν υλικό έτοιμο για κινηματογραφικά και τηλεοπτικά σενάρια και περιμένουν πάντα μια νέα εικονογράφησή τους, με σίγουρη ανταπόκριση από το κοινό. Φυσικά οι Αμερικανοί έσπευσαν να εκμεταλλευθούν την υπόθεση Ελληνική Μυθολογία και την κατοπινή Ιστορία, καθώς δεν απαιτούνται πνευματικά δικαιώματα, που θα προκαλούσαν επιβάρυνση στον προϋπολογισμό της παραγωγής, αλλά και τις πιθανές επεμβάσεις του δημιουργού, όταν θα διαπίστωνε τη διαστρέβλωση του έργου του. Σε αυτή τη διαδικασία και με τους όρους του χολιγουντιανού κινηματογραφικού μοντέλου και τι δεν είδαμε... από τον "ατσαλάκωτο" Αχιλλέα έως τον Ηρακλή, που επιτελεί δεκατρείς άθλους, γιατί τόσους απαιτούσε το τρίμηνο τηλεοπτικό πρόγραμμα του καναλιού που φιλοξενούσε εκείνη την εποχή τον ημίθεο πρόγονό μας και έκτοτε τα αμερικανάκια -και τα παιδάκια της Αϊτής που τα θρέφει η αμερικανική κουλτούρα, αγνοώντας τη δική μας, έστω και αν η Αϊτή ήταν από τις πρώτες Χώρες που έστειλε στρατιωτική βοήθεια για απελευθέρωσή μας από τους Οθωμανούς- μετρούν τους άθλους του Ηρακλή και τους βγάζουν δεκατρείς.

Ένα λεξικό ταινιών που αποτελείται από λεξικογραφημένα λήμματαπάνω σε κινηματογραφικές ταινίες. Η διαφορά του από τα άλλαλεξικά βρίσκεται στο ότι είναι φτιαγμένο από τις κριτικές τουΒασίλη Ραφαηλίδη στον ημερήσιο Τύπο από το 1963 ως το 1981.

To βιβλίο αποτελεί μια εξαιρετική συλλογή προβλημάτων -παραδόξων, μεταγρίφων, αινιγμάτων συνδυαστικής, κ.λπ.- της σύγχρονης μαθηματικής λογικής, και έχει ως κύριο σκοπό του να εξηγήσει -με τρόπο, ομολογουμένως, μοναδικό- το θεώρημα της μη πληρότητας του Godel και το θεώρημα της τυπικής μη ορισιμότητας της αλήθειας του Tarski. Στο πρώτο τμήμα του βιβλίου, υγιείς και παράφρονες, βρικόλακες, ψυχίατροι, ονειρευόμενοι, μάγοι, βασιλιάδες, ιππότες και ιπποκόμοι -μια εντυπωσιακή παράθεση από φανταστικούς χαρακτήρες- θέτουν ερωτήματα, και ο αναγνώστης καλείται να λύσει γρίφους και σπαζοκεφαλιές με αυξημένη δυσκολία. Ένας αμερόληπτος βασιλιάς δίνει στους κρατούμενούς του τα εντελώς απαραίτητα δεδομένα για να επιλύσουν ένα έξυπνο αίνιγμα και να κερδίσουν την ελευθερία τους (και πιθανόν μια πανέμορφη νύφη!)... Ο επιθεωρητής Κρέιγκ, της Σκότλαντ Γιαρντ, καλείται στη Γαλλία για να εξιχνιάσει την αλλόκοτη κατάσταση σε έντεκα άσυλα όπου ουδείς μπορεί να διαχωρίσει ποιοι είναι οι γιατροί και ποιοι οι νοσηλευόμενοι... Το δεύτερο τμήμα του βιβλίου αποτελεί μια μαθηματική νουβέλα - η πρώτη στο είδος! Ο επιθεωρητής Κρέιγκ, ξεκινώντας από ένα πρακτικό πρόβλημα σχετικά με το θησαυροφυλάκιο μιας τράπεζας, και με την ανέλπιστη συνδρομή δύο φίλων και των υπολογιστικών μηχανών τους, θα κολυμπήσει στα βαθιά νερά των μαθηματικών, από όπου τελικώς θα οδηγηθεί στην ουσία της επαναστατικής γκεντελιανής θεωρίας της μη αποκρισιμότητας.

«Ελληνίδα Γεωργία Σάνδη» αποκαλούσε ο Τύπος της εποχής την Ευγενία Ζωγράφου (Ναύπλιο, 1878). Η Ζωγράφου και το έργο της παρέμειναν ως τώρα στην αφάνεια, ούτε ως «όνομα ψιλόν» δεν τα συναντάμε στις ανθολογίες και στις Ιστορίες της ελληνικής λογοτεχνίας. Ξεχάστηκε και ως δημοσιογράφος που έκανε το πρώτο εργατικό ρεπορτάζ στην Ελλάδα, ως εκδότρια, για 36 ολόκληρα χρόνια, του περιοδικού Ελληνική Επιθεώρησις, ως η πρώτη απ’ όσο γνωρίζουμε Ελληνίδα που έγραψε ιστορικό μυθιστόρημα, ως αγωνίστρια για τα δικαιώματα του φύλου της.Και επειδή ακριβώς οι «γυναικείες μαρτυρίες» που διασώθηκαν από τις αρχές του 20ού αιώνα είναι πολύ λίγες, μας είναι πολύτιμες.Το μυθιστόρημά της, Η Γκούραινα, αναφέρεται στην Ελληνική Επανάσταση και ιδιαίτερα στην ηρωική μορφή της Ασημίνας Λιδωρίκη ή «Νταλιάνας», γυναίκας του οπλαρχηγού Γιάννη Γκούρα, φρούραρχου της Αθήνας. Ηρωισμός, αγώνες, έρωτες, μίση, καταδιώξεις, ραδιουργίες, κάποια φεμινιστικά μηνύματα, θάνατοι, και πάνω απ’ όλα, η αγάπη για την ελευθερία και την πατρίδα συνυφαίνονται με μαεστρία στο μυθιστόρημα αυτό, που διαβάζεται πολύ ευχάριστα και κινεί το ενδιαφέρον ακόμα και σήμερα.

Η μελέτη αυτή αφορά το δράμα πρωτίστως και σχεδόν αποκλειστικά. Η εικόνα της γυναίκας ως θεατρικού προσώπου έχει απασχολήσει τη συγγραφέα σε όλη τη διάρκεια της θεατρολογικής της πορείας. Στην ιστορία του πολιτισμού η κοινωνική τάξη πραγμάτων υπήρξε πατριαρχική και οι γυναίκες όλων των τάξεων, σε όλους τους πολιτισμούς και όλες τις εποχές κατά κανόνα -πλην κάποιων ειδικών εξαιρέσεων- βρίσκονταν σε υποδεέστερη θέση. Δεν είναι παράξενο ότι κάποιου είδους φεμινιστική διαμαρτυρία στο θέατρο συναντάται από καταβολής, π.χ. στη Μήδεια του Ευριπίδη. Συνεπώς, μια φεμινιστική και έμφυλη προοπτική στη σημερινή εποχή είναι αναπόφευκτη. Σε έναν βαθμό είναι αναπόφευκτη και στο νεοελληνικό θέατρο, αν ληφθεί υπόψη πως και αυτό αρχίζει με ένα γυναικείο όνομα και μια γυναικεία εξέγερση: Ερωφίλη του Γεωργίου (ή Τζώρτζη) Χορτάτση. Αν ο Χορτάτσης είναι ο πατέρας ή ο γενάρχης του νεοελληνικού θεάτρου, όπως συνηθίζεται να τον αποκαλούν, η Ερωφίλη είναι η μητέρα του. Η ιστορία των θεατρικών γυναικών περιέχει πολλές περιπτώσεις γυναικείας υποταγής όσο και εξέγερσης. Συχνά είναι κύριος άξονας και συχνότερα δευτερεύων. Εννοείται ότι εδώ έχουν επιλεγεί κυρίως έργα της πρώτης κατηγορίας. Οι συγγραφείς τους είναι σε μεγαλύτερο ποσοστό άντρες, πλην των τελευταίων δεκαετιών της σύγχρονης εποχής, οπότε το μήνυμα περιέχει στην καλύτερη περίπτωση μια μετρημένη προοδευτικότητα. Σε πολλές περιπτώσεις όμως η εικόνα μιλάει από μόνη της, ερήμην τρόπον τινά του συγγραφέα. Αυτές τις εικόνες η συγγραφέας επιχειρεί να παρουσιάσει και να αναλύσει διά μέσου και στην πορεία της ιστορίας του νεοελληνικού θεάτρου, τόσο στη διαχρονία όσο και στη συγχρονία.

Μία βασική πεποίθηση που τρέφει ο Georges Devereux είναι ότι ο ανθρώπινος ψυχισμός, στο πλήρες φάσμα των δυνατοτήτων του, είναι παντού και πάντα ο ίδιος (όπως ακριβώς για τον Levi-Strauss οι νοητικές ικανότητες είναι κοινές για όλο το ανθρώπινο είδος). Εκείνο που καθορίζεται ειδικά από τον πολιτισμό είναι το πού ακριβώς θα συρθεί η γραμμή ανάμεσα στο επιτρεπτό και το απαγορευμένο, πράγμα το οποίο θα καθορίσει τι σε αυτόν ειδικά τον πολιτισμό θα εμφανίζεται στο εξής ως "συνειδητό" και τι ως "ασυνείδητο". Και από εδώ απορρέει ένα θεώρημα που λέει πως, οτιδήποτε μπορεί να βρεθεί ως ασυνείδητη παρόρμηση/φαντασίωση στην ανάλυση ενός ασθενούς, θα υπάρχει τουλάχιστον ένας πολιτισμός πάνω στη γη στον οποίον αυτό θα συνιστά καθιερωμένη πρακτική. Ταυτόχρονα ο Devereux θα υποστηρίξει, εναντιούμενος σε κάθε ανθρωπολογικό σχετικισμό, ότι είναι απαραίτητο να διαθέτουμε ένα απόλυτο κριτήριο της ψυχικής υγείας (που τη βλέπει, σε αντίθεση με ό,τι κοινώς λέμε "προσαρμογή", σαν μια ικανότητα διαρκούς επαναπροσαρμογής σε μεταβαλλόμενες συνθήκες χωρίς να χάνεται ένα αίσθημα συνέχειας του εαυτού). Χάρη σε ένα τέτοιο κριτήριο, που δεν είναι πολιτισμικά σχετικό, γίνεται δυνατή κάποιου είδους "μετάφραση" ανάμεσα στις ποικίλες διαγνωστικές ορολογίες τις οποίες χρησιμοποιούν διαφορετικοί πολιτισμοί (και προπαντός η θεμελιώδης διάκριση που ο ίδιος χρησιμοποιεί ανάμεσα στο φυσιολογικό [normal] και το παθολογικό [abnormal]). Την ίδια στιγμή, μας επιτρέπει να κρίνουμε ό,τι διάφορες κοινωνίες θεσπίζουν ως απλώς "κανονικό" (έννοια που μετρά την απλή προσαρμογή χωρίς να λαβαίνει υπόψιν τα παθολογικά χαρακτηριστικά της ίδιας της κοινωνίας). (Από την εισαγωγή του μεταφραστή).

Το βιβλίο αυτό εισηγείται μια δοκιμαστική ανάγνωση της Οδύσσειας με βάση τον αμφίσημο χαρακτήρα που παρουσιάζουν οι τέσσερεις πρώτες ραψωδίες του έπους: οι θεοί γνωρίζουν ότι ο Οδυσσέας είναι ζωντανός και προορισμένος πια να γυρίσει στην Ιθάκη· οι άνθρωποι θεωρούν τον Οδυσσέα αφανισμένο και νεκρό. Από τη συμβολή θεϊκής γνώσης και ανθρώπινης άγνοιας παράγεται μια διαλογική διάζευξη: ο Οδυσσέας μπορεί να ζει, μπορεί και να είναι πεθαμένος. Έτσι ξεκινά το έργο, και αυτό είναι ένα πρώτο δείγμα ποιητικής διαλεκτικής στην Οδύσσεια. (...)

Στο βιβλίο αυτό περιέχονται 1985 ασπρόμαυρες αναλογικές φωτογραφίες, που τραβήχτηκαν από το 1985 μέχρι το 1998, στην Επίδαυρο, όπου το Θέατρο Τέχνης είχε παρουσιάσει 17 παραστάσεις αρχαίου δράματος.Οι περισσότερες φωτογραφίες είναι από τις πρόβες των έργων στο κοίλον του Θεάτρου. Οι πρόβες άρχιζαν στις επτά το απόγευμα, όταν έκλεινε ο αρχαιολογικός χώρος για το κοινό. Δηλαδή οι περισσότερες φωτογραφίες τραβήχτηκαν με το ίδιο μεταβαλλόμενο φως, από τη δύση του ήλιου μέχρι να νυχτώσει.Περιλαμβάνονται επίσης φωτογραφίες από τις παραστάσεις και την προετοιμασία των ηθοποιών στα καμαρίνια.Λίγες ακόμη, από τις μετά την παράσταση "επισκέψεις" των συντελεστών της στην Disco Capaki.

Στόχος του βιβλίου είναι να παρουσιάσει με τρόπο ωφέλιμο και ερεθιστικό για τους διδάσκοντες και τους μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης την ελληνική ιστορία από τον 8ο αι. π.Χ. έως τον 4ο αι. μ.Χ. Κατάλληλος δρόμος για τη συνάντηση με το συγκεκριμένο ιστορικό παρελθόν κρίθηκε αυτός που ορίζεται από το τρίπτυχο πόλεμος - πολιτική (έννοιες με τεράστιες ιδεολογικές και πρακτικές διαστάσεις στην ελληνική αρχαιότητα) - πολιτισμός (ως σύνολο αντιλήψεων που διαπότιζαν τους σύγχρονους και επιτευγμάτων που σημάδεψαν τους μεταγενέστερους).

ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΦΑ ΕΩΣ ΤΟ ΣΑΝΠΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟΝ Α ΤΟΜΟΣ

Η ηθική, η πολιτική, η εκπαίδευση και η τέχνη είναι οι τέσσερις τομείς στους οποίους επικεντρώνεται αυτό το βιβλίο.Ο συγγραφέας συμμερίζεται την απαισιοδοξία ή και την απελπισία διανοητών όπως ο Baudelaire, o ietzche, η Haa Aredt, ο Charles Taylor ή ο George Steier κ.α., υποδεικνύοντας -πιο συχνά καταγγέλοντας- την ολέθρια κρίση που πλήττει την ευρωπαϊκή νεωτερική και μετανεωτερική ταυτότητα. Αυτή, έχοντας απελευθερωθεί από τις πάγιες υπερβατικές αρχές, καταλήγει σταδιακά σε έναν γενικευμένο σχετικισμό, ακόμα και μηδενισμό, ο οποίος αποδίδεται με όρους "κρίσης του νοήματος" σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής.Σπεύδει να διαλύσει τη σύγχυση που μας κάνει να χαρακτηρίζουμε ως πρωτοποριακό οτιδήποτε διεγερτικό, έξαλλο ή παθολογικό, οτιδήποτε θυσιάζει το νόημα στον βωμό της διαδικασίας, και να μας υπενθυμίσει ότι κάτι τέτοιο είναι στην πραγματικότητα βαρβαρότητα, διαφορετική ίσως από την αρχαία αρπακτική βαρβαρότητα, αλλά όμως πιο ύπουλη και πιο απειλητική, επειδή φωλιάζει μέσα στην καρδιά του πολιτισμού, ενώ εκείνος πιστεύει ότι την είχε οριστικά κατανικήσει.

Η μελέτη ασχολείται διεξοδικά με τη θέση της κριτικής απέναντι στην θεατρική πράξη, όπως αυτή παρουσιάζεται στο ρεπερτόριο των θιάσων. Ξεκινά με την εξέταση βραχύβιων αλλά σημαντικών θεατρικών σχημάτων, τα οποία εκπροσωπούν κατά κανόνα και τις πρωτοποριακές και ιδεολογικές και αισθητικές αναζητήσεις της εποχής. Στη συνέχεια, γίνεται εξέταση των δραστηριοτήτων των επαγγελματικών θιάσων και της κρατικής σκηνής. Ειδικότερα, τα θεατρικά είδη και η συνύπαρξη παραδοσιακών και σύγχρονων τάσεων είναι τα κομβικά σημεία του κριτικού διαλόγου, ενώ τέλος εξετάζεται αναλυτικά το θέμα της πρόσληψης των ξένων δραματουργών, ρευμάτων και θεατρικών σκηνικών κατακτήσεων χωριστά στις διάφορες χώρες.

Τα ευεργετικά αποτελέσματα των αιθέριων ελαίων έχουν πολλές εφαρμογές για τη βελτίωση της υγείας και της ζωτικότητάς μας. Χρησιμοποιούνται στην φροντίδα της ομορφιάς, στα λάδια μασάζ, για αρωματικά μπάνια, για αναπνοές σε περίπτωση καταρροής ή άλλων προβλημάτων, στην κατασκευή αρωμάτων, και γενικά στη βελτίωση της καθημερινή μας ζωής, θεραπεύοντας πολλά προβλήματα υγείας. Στο βιβλίο αυτό θα βρείτε πολλές συνταγές με αιθέρια έλαια, εξειδικευμένες για κάθε πρόβλημα. Προβλήματα που σας φαινόντουσαν αξεπέραστα μέχρι σήμερα, μπορούν να εξαλειφθούν με τη χρήση των αιθέριων ελαίων. Δεν έχετε παρά να δοκιμάσετε!

J ECRIS JE LIS ET JE CHANTE

Η παρούσα μελέτη ασχολείται με την Εξωτερική Πολιτική της περιόδου 1967-1973. Με την γεωστρατηγική θεώρηση του καθεστώτος, την διπλωματική και αμυντική πολιτική του. Συγκεκριμένα αναλύονται:- Οι σχέσεις με τις Η.Π.Α.: Απαντάται με στοιχεία το εάν η 21η Απριλίου υπήρξε υποκινούμενη ή όχι. Και αναλύεται η περιπετειώδης πορεία των σχέσεων Ελλάδος-Η.Π.Α. καθ' όλη την 6ετία 1967-1973 με εντελώς άγνωστες πτυχές και παρασκήνιο.- Οι σχέσεις με την Δυτική Ευρώπη: Αναλύεται το ζήτημα της αποχωρήσεως από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Εξετάζεται το "πάγωμα" αλλά και η πρόοδος της ενταξιακής πορείας της Ελλάδος με την Ε.Ο.Κ. Τέλος εξετάζονται οι διπλωματικές και εμπορικές σχέσεις της Ελλάδος με τις σημαντικότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης.- Οι σχέσεις με το Ανατολικό "μπλοκ": Εξετάζεται το άνοιγμα του καθεστώτος προς τα κομμουνιστικά κράτη. Οι προτάσεις για Πολυμερή Βαλκανική Συνεργασία και οι επί μέρους διμερείς σχέσεις του με της ανατολικές χώρες. Παράλληλα γίνεται αποτίμηση του χειρισμού του λεγομένου "μακεδονικού" θέματος και της Βορείου Ηπείρου.- Οι σχέσεις με Λαϊκή Κίνα και "αδέσμευτο κόσμο": Εξετάζονται οι συμφωνίες που υπογράφηκαν με την Λαϊκή Κίνα του Μάο Τσε Τούνγκ, η απόπειρα ανοίγματος προς την Ιαπωνία, η πορεία προς τα κράτη της Αφρικής, οι σχέσεις με τα Αραβικά κράτη και το Ισραήλ.- Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις & το Κυπριακό: Εξετάζεται η πορεία από την κρίση του 1967 μέχρι τον Νοέμβριο του 1973. Το αμυντικό δόγμα του καθεστώτος, οι ελληνοτουρκικές προσεγγίσεις, η πολιτική στο Αιγαίο, την Θράκη και ο χειρισμός του Κυπριακού ζητήματος.Οι πηγές του παρόντος έργου είναι κατά κύριο λόγο πρωτογενείς: Η έρευνα έγινε μέσα από αποχαρακτηρισμένα αρχεία και έγγραφα Υπουργείων Εξωτερικών επί μέρους χωρών, από επιστημονικές μελέτες και διατριβές που απεκάλυψαν αρχεία και έγγραφα, από το Ι.Α.Υ.Ε. και από απόρρητα έγγραφα και εκθέσεις του Υπουργείου Εξωτερικών που παραχωρήθηκαν στον συγγραφέα και βρίσκονται στο αρχείο του και από όλη την σχετική βιβλιογραφία.

GLENN MILLER CD (4)

1821 - H AΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ "ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ" Α, B, Γ, Δ (4 ΤΟΜΟΙ) * ΦΩΤΙΟΥ ΣΤΑΥΡΙΔΗ * 1672 ΣΕΛΙΔΕΣ * Στό τετράτομο αὐτό ἔργο παρουσιάζεται ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση μέσα ἀπό κείμενα αὐτοπτῶν μαρτύρων καί ἱστορικῶν τοῦ παρελθόντος. Στηρίζεται σέ μαρτυρίες ἀνθρώπων πού μάτωσαν, πόνεσαν, ἔχυσαν δάκρυα, ἔχασαν δικούς τους ἀνθρώπους καί στό τέλος τήν ἴδια τους τήν ζωή, γιά νά μποροῦμε σήμερα νά κάνουμε τόν σταυρό μας καί νά μιλᾶμε τή γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου. Οἱ πηγές μου εἶναι κυρίως τά ἀπομνημονεύματα τῶν Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Κασομούλη, Περραιβοῦ, Σπηλιάδη, Φραντζῆ, Ὀρλάνδου, Κουτσονίκα, Οἰκονόμου, Νικοδήμου, Φωτάκου καί τά γραπτά τῶν Αἰνιάν, Οἰκονόμου, Ρήγα Φερραίου, Τερτσέτη, Ἰωσήφ Μάγιερ, Πουκεβίλ, Χάου, Φιλήμωνος, Παπαρρηγόπουλου, Σπυρίδωνος Τρικούπη, Βακαλόπουλου, Διονυσίου Κοκκίνου, Φωτιάδη, Τάκη Λάππα κ.λπ. Γιά τή δημιουργία αὐτοῦ τοῦ ἱστορικού ἀφιερώματος στήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση, ἀφορμή στάθηκε μία ἐκπομπή σέ ἰδιωτικό κανάλι, ἡ ὁποία ἐξιδανίκευε τήν τουρκοκρατία καί τή βαρβαρότητά της. Τό ἔργο αὐτό ἀποτελεῖ ἀπάντηση στούς τιμητές τῆς τουρκικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς καί ἕνα φόρο τιμῆς στούς ἑκατοντάδες χιλιάδες Ρωμιούς πού σκοτώθηκαν μαχόμενοι γιά μία ἐλεύθερη καί ἀνεξάρτητη πατρίδα. Εἶναι ἀφιερωμένο σέ ὅσους ἔδωσαν τή ζωή τους, γιά νά πάψουμε νά εἴμαστε μία πολυπολιτισμική κοινωνία χωρίς σύνορα καί χωρίς σημαία. Εἶναι ἀφιερωμένο στούς ἑκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς πού χάθηκαν, γιά νά μπορέσει ἡ πατρίδα μας νά γίνει ἕνα μονοεθνικό κράτος μέ κυρίαρχο τόν Ἑλληνικό Πολιτισμό καί τήν Ὀρθοδοξία. Εἶναι ἀφιερωμένο στούς ἑκατοντάδες χιλιάδες Ἕλληνες πού τερμάτισαν τή βάρβαρη μουσουλμανική κατοχή καί ἐπανέφεραν στόν τόπο μας τίς ἀρχές τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ.

Στο βιβλίο τους αυτό οι καθηγητές Maturana και Varela παρουσιάζουν μια ριζοσπαστική άποψη για τις ζωικές διαδικασίες με τις οποίες οι άνθρωποι αποκτούν γνώση του κόσμου που τους περιβάλλει. Με τη βοήθεια πλήθους εικόνων και παραδειγμάτων, υποστηρίζουν πως η γνώση αποτελεί μια ενεργό διαδικασία που έχει τις ρίζες της στη βιολογική μας δομή και με την οποία κυριολεκτικά δημιουργούμε τον κόσμο της εμπειρίας μας· εξετάζουν θέματα όπως η φύση της επιστημονικής εξήγησης, η οργάνωση των έμβιων όντων, η εξέλιξη, η γλώσσα και η ανάδυση της αυτοσυνείδησης.

Το βιβλίο «Αλγεβρικές Δομές ΙΙ» είναι μια εισαγωγή στη Θεωρία Δακτυλίων, αποτελεί συνέχεια του βιβλίου «Αλγεβρικές Δομές Ι», και απευθύνεται σε προπτυχιακούς φοιτητές του Μαθηματικού Τμήματος, και σε κάθε άλλο που θα ήθελε να εξοικειωθεί με τις αλγεβρικές έννοιες. Γράφτηκε για να καλύψει κυρίως τη διδακτέα ύλη του αντίστοιχου υποχρεωτικού εξαμηνιαίου μαθήματος, το οποίο διδάσκεται στο Τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το βιβλίο αυτό αποτελείται από έξι κεφάλαια. Στο πρώτο κεφάλαιο αναφέρονται οι έννοιες του δακτυλίου, και του ομομορφισμού δακτυλίων, καθώς και βασικές ιδιότητες αυτών. Επίσης, ορίζεται το ιδεώδες ενός δακτυλίου, και οι πράξεις ιδεωδών. Στο δεύτερο κεφάλαιο ορίζεται ο δακτύλιος πηλίκο, και αναφέρονται τα θεωρήματα ισομορφίας δακτυλίων. Επίσης, ορίζεται το σώμα κλασμάτων μιας ακεραίας περιοχής, και η έννοια του πρώτου σώματος. Το τρίτο κεφάλαιο αφορά δύο σημαντικές κατηγορίες ιδεωδών, τα πρώτα και τα μέγιστα ιδεώδη, ενώ το επόμενο κεφάλαιο διαπραγματεύεται έννοιες που αφορούν τους αντιμεταθετικούς δακτυλίους. Το πέμπτο κεφάλαιο αφορά τους δακτυλίους πολυωνύμων, και γίνεται εκτενής αναφορά στα ανάγωγα πολυώνυμα. Στο έκτο κεφάλαιο αναφέρεται η έννοια της επέκτασης ενός σώματος, και ορίζονται τα αλγεβρικά στοιχεία. Ιδιαίτερη προσπάθεια έγινε ώστε η παρουσίαση των θεμάτων να είναι κατά το δυνατόν απλούστερη, έτσι ώστε το περιεχόμενο του βιβλίου να είναι κατανοητό από το φοιτητή. Σχεδόν κάθε παράγραφος συνοδεύεται από ασκήσεις, οι οποίες δίνουν την ευκαιρία στον φοιτητή να ελέγξει αφενός τις γνώσεις που αποκτά σταδιακά, αφετέρου την ικανότητά του να συνδυάζει θεωρήματα που μαθαίνει, με στόχο να πετύχει νέα αποτελέσματα. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει μια συλλογή ασκήσεων, η οποία καλύπτει όλα τα θέματα που αναπτύσσονται στο βιβλίο αυτό. Σε κάθε μια από αυτές, δίνεται αναλυτική υπόδειξη.

Με τα έργα του Ίσαρη περνάμε σε μια ζωγραφική όπου η ρεαλιστικήλεπτομέρεια ολοκληρώνεται σ' ένα εξωπραγματικό σύνολο και τοφανταστικό επιβάλλει τις αρχές του στο πραγματικό.

Mastering Michigan Book 2 provides further preparation and practice for the ECPE, with emphasis on finer points of grammar and syntax in everyday conversational usage, vocabulary extension through confusingelated words, morphology/phonology and phrasal verbs. A wide selection of reading tasks is included, while special attention is given to writing practice, in preparation for the writing tasks.

Το βιβλίο "Εισαγωγή στην Άλγεβρα" περιέχει τέσσερα κεφάλαια. Το πρώτο αφορά κυρίως τα σύνολα, τις συναρτήσεις, και τις σχέσεις ισοδυναμίας, και διάταξης. Το δεύτερο μελετά τους φυσικούς, και τους ακέραιους αριθμούς, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον στους πρώτους αριθμούς, και τη διαιρετότητα ακεραίων. Το τρίτο κεφάλαιο αποτελεί μια σύντομη εισαγωγή στις αλγεβρικές δομές, ενώ το τέταρτο εισάγει έννοιες από τη συνδυαστική. Ιδιαίτερη προσπάθεια έγινε ώστε η παρουσίαση των θεμάτων να είναι κατά το δυνατόν απλούστερη, έτσι ώστε το περιεχόμενο του βιβλίου να είναι κατανοητό από τον αναγνώστη. Σχεδόν κάθε παράγραφος συνοδεύεται από ασκήσεις, οι οποίες δίνουν την ευκαιρία στο φοιτητή να ελέγξει αφενός τις γνώσεις που αποκτά σταδιακά, αφετέρου την ικανότητά του να συνδυάζει θεωρήματα που μαθαίνει, με στόχο να πετύχει νέα αποτελέσματα. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει μια συλλογή ασκήσεων, η οποία καλύπτει όλα τα θέματα που αναπτύσσονται στο βιβλίο αυτό. Σε κάθε μια από αυτές, δίνεται αναλυτική υπόδειξη. (από τον πρόλογο του συγγραφέα)

Από το δέος και τον φόβο που προκαλεί το θείο, η Ελληνική θρησκεία εμφανίζεται σαν μία ευρύτατη, συμβολική και σύνθετη δημιουργία η οποία επέτρεπε ελευθερία στην εκδήλωση της σκέψεως και στο συναίσθημα σε όλα τα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένης και της συνεκτικής λατρείας. Ο μύθος είχε σημαντικό ρόλο και συμμετοχή σε αυτό το σύνολο, όπως και οι τελετουργικές πρακτικές και οι μορφές με τις οποίες απεικόνιζαν το θείο. Μύθος, τελετουργία και εικαστική αναπαράσταση, ήσαν οι τρεις τρόποι οι οποίοι με τον λόγο, την δράση και την εικόνα, δήλωναν και επέτρεπαν να εκδηλωθεί η θρησκευτική δοξασία και η εμπειρία των Ελλήνων.

Σήμερα, στις αρχές του 21ου αιώνα, έχει αποκοπεί κάθε σύνδεση της σύγχρονης Ελλάδος με το Βυζάντιο. Στην πιο διαδεδομένη διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια, η αυτοκρατορία μας ονομάζεται "Βυζαντινή Αυτοκρατορία" σε όλες τις γλώσσες πλην της ελληνικής. Όταν πατήσει κάποιος στην ελληνική γλώσσα, όλες αυτές οι αναφορές έχουν μετατραπεί με κάποιον μαγικό τρόπο σε "Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία". Ποιοί ελληνόφωνοι έχουν εξαφανίσει από το επίσημο διαδίκτυο κάθε σύνδεση της Ελλάδος με το Βυζάντιο; Ποιο γειτονικό κράτος άραγε ωφελείται από την αποκοπή των Ελλήνων από την μεσαιωνική τους ιστορία; Ποιοί γείτονες κληρονομούν αυτήν την ιστορία μαζί με όλα τα αριστουργήματα της χριστιανικής τέχνης που μας έχουν κλέψει και τα εκθέτουν στα δικά τους μουσεία; Ποιοί γείτονες έπαψαν να μας αποκαλούν Ρουμ (Ρωμιούς), όπως το έκαναν εκατοντάδες χρόνια και τώρα μας αποκαλούν Γιουνάν (Ίωνες), για να μας αποσυνδέσουν από την μεσαιωνική μας ιστορία; Αυτοί βέβαια γνωρίζουν ότι μετά την κλοπή της ιστορίας ακολουθεί κλοπή εδαφών. Εμείς το γνωρίζουμε;

ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Το βιβλίο αποτελεί ακριβώς την εσώτερη διδασκαλία του Τάγματοςτων Εκλεκτών Κοέν, η οποία απευθυνόταν στους Μύστες της ανωτάτηςβαθμίδας. Βασιζόμενη στα κείμενα της Αγίας Γραφής, αποκαλύπτειτις κλείδες για την κατανόηση και την εφαρμογή των εσωτερικώνδιαστάσεων της διδασκαλίας του Χριστού.

Η νουβέλα Ευμένεια και Σαπφιάδης («Η κομψή ιστορία Το κατ᾽ Ευμένειαν και Σαπφιάδην, ή και Κατάσκοπος των του κόσμου πραγμάτων την επωνυμίαν είληχεν»), συνθεμένη πιθανότατα ήδη μέσα στον 18ο αιώνα και αντιγραμμένη στον μοναδικό γνωστό χειρόγραφο μάρτυρά της από τον κτήτορά του, Κωνσταντινουπολίτη Κωνσταντίνο Ρωσσέτ(η, -o), μάλλον πριν από το 1803, αποτελεί έναν παράδοξο όσο και ερεθιστικό συνδυασμό αρχαιόθεμης αιτιολογικής μυθογραφικής διήγησης για τις διαφορές και τις σχέσεις των δύο ανθρώπινων φύλων και μιας διευρυμένης, εύχυμης ανάπλασης του πρώτου τμήματος του δημοφιλούς πεζού αναγεννησιακού ιταλικού «Παραμυθιού» («Favola») του Niccolò Machiavelli. Aναδεικνύεται ως ένα εκτενές και ώριμο ερωτογραφικό και σατιρικό έργο της φαναριώτικης λογοτεχνικής πεζογραφίας, που ξεπερνά, σε πολλές πτυχές του, τα επιτεύγματα του Σχολείου των ντελικάτων εραστών του Ρήγα Βελεστινλή, των τριών διηγημάτων της συλλογής Έρωτος αποτελέσματα…, της Ερωτικής ιστορίας… του Γεώργιου Λαπάτη κτλ., ενώ αποφεύγει έξυπνα τον ρητό «διδακτισμό» άλλων, έμμετρων έργων της περιόδου του Διαφωτισμού (όπως, π.χ., των ποιημάτων του Αλ. Κάλφογλου, του Μ. Περδικάρη κ.ά.) και συνιστά έναν πρόδρομο της «κοινωνικής ηθογραφίας», πριν από τα ομόλογα, μα οψιμότερα διηγήματα του Βηλαρά και του Ψαλίδα. Δημοσιευμένη με επιμέλεια του Γ. Κεχαγιόγλου, η έκδοση αυτή είναι η δεύτερη της καινούργιας εκδοτικής σειράς «ΚΝΕΛ» («Κείμενα της Νεότερης Ελληνικής Λογοτεχνίας») του Ι.Ν.Σ. Η σειρά αυτή συνεχίζει, χρονικά, τη σειρά «ΠΚΝΛ» («Παλιότερα Κείμενα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας») και απευθύνεται επίσης σε σπουδαστές, εκπαιδευτικούς και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό, με στόχο να δώσει χρηστικές φιλολογικές εκδόσεις κειμένων της νεοελληνικής λογοτεχνίας γραμμένων από το τελευταίο τέταρτο του 18ου αι. έως και το τέλος του Μεσοπολέμου (1940). Προτεραιότητα δίνεται σε έργα ανέκδοτα, είτε σε έργα γνωστά μόνον από παλιότερες μη φιλολογικές εκδόσεις, είτε ανεπαρκώς εκδομένα ώς τώρα.

Μια συνοπτική περιγραφή της κριτικής αυτής μελέτης είναι η εξής.Προηγείται η διάρθρωση των δεδομένων και των όρων και η γενικήεκτίμηση της προσφοράς του συγγραφέα από τη σκοπιά της εποχήςτου και της εποχής μας, δίνονται έπειτα τα πλαίσια της εποχήςκαι του βίου του, παρατίθεται εξαντλητική εργογραφία καισυστηματική ανάλυσή της και επισημαίνονται τα κέντρα τωνπνευματικών πεδίων και σταδίων χειραγώγησης και χειραφέτησης τουως πεζογράφου.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί επανέκδοση, με πολλές διορθώσεις, της λεγόμενης "Μεγάλης" ή "Κρατικής" Νεοελληνικής Γραμματικής (έκδοση του ΟΕΣΒ, 1941), που είχε συνταχτεί από επιτροπή με πρόεδρο και εισηγητή το Μανόλη Τριανταφυλλίδη, και μέλη τους Κ. Καρθαίο (Κλέανδρο Λάκωνα), Θρασύβουλο Σταύρου, Αχελλέα Τζάρτζανο, Βασίλειο Φάβη και Νικόλαο Ανδριώτη. Πρόκειται για την πληρέστερη και εγκυρότερη ως σήμερα γραμματική της δημοτικής, σταθμό στη μελέτη της νεοελληνικής γλώσσας και στην ιστορία της νεοελληνικής παιδείας και του μαχόμενου δημοτικισμού. Κατά την ανατύπωση η γενική μορφή του βιβλίου παρέμεινε η ίδια, ενώ σε επίμετρο σημειώνονται οι ελάχιστες διαφορές και αποκλίσεις από τη νέα γραμματική του ΟΕΔΒ που διδάσκεται στα σχολεία και ισχύει γενικά για τις δημόσιες υπηρεσίες.

Το βιβλίο αυτό περιέχει τη διδακτέα ύλη που αντιστοιχεί στο υποχρεωτικό εξαμηνιαίο μάθημα Γραμμική Άλγεβρα ΙΙ, που διδάσκεται στο Τμήμα Μαθηματικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, και αποτελεί συνέχεια του βιβλίου «Γραμμική Άλγεβρα Ι». Το βιβλίο "Γραμμική Άλγεβρα ΙΙ" χωρίζεται σε πέντε κεφάλαια. Στο πρώτο αναπτύσσεται η μεθοδολογία επίλυσης γραμμικών συστημάτων. Στο δεύτερο συνεχίζεται η μελέτη των γραμμικών συναρτήσεων, και των πινάκων. Ο στόχος εδώ είναι να πάρουμε, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, απλούστερες μορφές συγκεκριμένων πινάκων. Στο τρίτο κεφάλαιο εισάγεται η έννοια του μέτρου ενός διανύσματος, με αποτέλεσμα ο διανυσματικός χώρος να μοιάζει με τον γεωμετρικό διανυσματικό χώρο. Οι ομοιότητες με τη Γεωμετρία είναι πολλές, όμως η αντιμετώπιση των διανυσματικών χώρων εξακολουθεί να είναι αλγεβρική. Στο τέταρτο κεφάλαιο θα δούμε την έννοια της τετραγωνικής μορφής. Επίσης, με εφαρμογή της έννοιας αυτής, αναπτύσσεται η μεθοδολογία αναγνώρισης καμπύλων, και επιφανειών δευτέρου βαθμού. Τέλος στο πέμπτο κεφάλαιο προστέθηκαν στην 3η έκδοση οι κανονικές μορφές Jordan. Η θεωρία εμπλουτίζεται με πολλά παραδείγματα, τα οποία αποσκοπούν στην καλύτερη κατανόηση των εννοιών της Γραμμικής Άλγεβρας. Σχεδόν κάθε παράγραφος συνοδεύεται από ασκήσεις, πολλές από τις οποίες είναι απλή εφαρμογή της θεωρίας, ενώ άλλες την επεκτείνουν. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει μια συλλογή ασκήσεων, οι οποίες στηρίζονται σε όλα τα θέματα που αναπτύσσονται στη θεωρία. Για κάθε μια από αυτές δίνεται αναλυτική υπόδειξη.

Με τον προκείμενο τόμο συμπληρώνεται το ερευνητικό και συγγραφικό πρόγραμμα το οποίο αποτυπώθηκε μέχρι στιγμής σε πέντε εγχειρίδια, προορισμένα για διαταξική υποστήριξη της αρχαιογνωσίας και της αρχαιογλωσσίας στο Γυμνάσιο. Πρόκειται για εγχείρημα συνεταιρικό, με θέμα την Αρχαϊκή Επική Ποίηση, όπως θεμελιώθηκε και ασκήθηκε στα δυο διαδοχικά ομηρικά έπη.