ianos

Δύο, τρεις, πέντε, δέκα σταλαγμοί. Όμοιοι με το μονότονον βήμα του άγρυπνου ναύτου φρουρού εις την κουβέρταν. (...) Οι πετεινοί δεν είχαν λαλήσει το τρίτον λάλημα. Ίσως είχαν τρομάξει από την βαθείαν, θρηνώδη φωνήν του σαλεπτσή, όστις είχεν αρχίσει το φθινόπωρον, νύκτα βαθιά, να κράζη. Ήτο ως κρωγμός αγνώστου ορνέου, το οποίον είχε χάσει τον αέρα του, και είχεν ενσκήψει μέσα εις την πόλιν, κ' εζήτει αρπάγματα να σπαράξη.

Ήταν μια βασιλοπούλα όμορφη και πεταχτούλα που όλη μέραστολιζόταν, χτενιζόταν και φτιαχνόταν. Δεν της άρεσε ούτεμουσική να παίζει ούτε να διαβάζει ούτε τοπία να ρεμβάζει, παραμόνο στον καθρέφτη να κοιτάζει με κοκεταρία και νάζι. Όταν όμωςο εκλεκτός της καρδιάς της, ο πριγκιπας Αλεξης, τη λέει χαζή ηΜπιχλιμπίδα αποφασίζει να αλλάξει...

SCHUBERT / WINTER JOURNEY - CD

ALDO ROMANO & JOE LOVANO / TEN TALES - CD POT

«Η τεχνολογία έχει ήδη καταστήσει αδύνατον για εμάς να ζούμε ως φυσικώς ανεξάρτητα όντα, διότι έχουν χαθεί οι δεξιότητες που επέτρεψαν στον πρωτόγονο άνθρωπο να ζήσει στο ύπαιθρο. Μπορούμε να επιβιώσουμε μονάχα δρώντας ως εξαρτήματα μίας τεράστιας μηχανής, η οποία μεριμνά για τις φυσικές μας ανάγκες, και καθώς η τεχνολογία εισβάλει στον χώρο του νου, μπορούμε με ασφάλεια να υποθέσουμε ότι τα ανθρώπινα όντα θα καταστούν ψυχολογικώς εξαρτημένα από την τεχνολογία όσο τώρα είναι σωματικώς εξαρτημένα από αυτήν. Μπορούμε να δούμε ήδη τις απαρχές αυτής της εξέλιξης στην ανικανότητα ορισμένων ανθρώπων να αποφύγουν την ανία χωρίς την τηλεόραση και στην ανάγκη άλλων ανθρώπων να χρησιμοποιούν ηρεμιστικά για να αντιμετωπίζουν τις εντάσεις της σύγχρονης κοινωνίας. Σε τούτες τις σελίδες θα υποστηρίξουμε ότι η συνεχιζόμενη επιστημονική και τεχνική πρόοδος θα έχει ως αναπόδραστη συνέπεια την εξάλειψη της ατομικής ελευθερίας. Χρησιμοποιούμε την λέξη "αναπόδραστη" υπό την έννοια ότι κάποιος θα μπορούσε, πιθανόν να φαντασθεί ορισμένες κοινωνικές συνθήκες υπό τις οποίες η ελευθερία θα μπορούσε να συνυπάρχει με την αχαλίνωτη ανάπτυξη της τεχνολογίας, αλλά αυτές οι συνθήκες στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν και δεν γνωρίζουμε κανέναν τρόπο για να τις πραγματοποιήσουμε, και άρα, επί του πρακτέου, η επιστημονική πρόοδος θα καταλήξει στην εξάλειψη της ατομικής ελευθερίας. Προς το τέλος αυτού του κειμένου διατυπώνουμε μία πρόταση, η οποία φαίνεται ότι αποτελεί την μοναδική πρακτική θεραπεία αυτής της κατάστασης».

MCCOY TYNER / THE GREETING - CD POT

O.S.T. WILLIAM PERRY / THE INNOCENTS ABROAD - CD

Η ιστορία της Χάιντι, του μικρού κοριτσιού, που από τις ελβετικές Άλπεις βρέθηκε στην μεγαλούπολη της Φρανκφούρτης, η φιλία, που αναπτύχθηκε με την μικρή Κλάρα, και τελικά η επιστροφή της στα βουνά, στην αγκαλιά του αγαπημένου της παππού.

CHARLES MINGUS BIG BAND / TONIGHT AT NOON - CD POT

BEETHOVEN / LIEDER 1 - CD

«Νομίζετε εἰς τὸν μακάριον αὐτὸν τόπον, ὅτι αἱ Τέχναι εἶναι οἰκόπεδα ἀδέσποτα -ἐνῷ εἶναι πράγματι οἰκόπεδα ἐθνικὰ- τὰ ὁποῖα δύναται ὁ κάθε εἷς νὰ καταλάβῃ. Καὶ νομίζετε ὅτι αἱ Τέχναι ἀνήκουν εἰς τὸν κάθε τεμπέλην, ὁ ὁποῖος κρατεῖ ἕνα σφυρί, ἕνα βιολί, ἕνα πινέλο ἢ ἕνα γλύφανον. Κάθε ἄλλο, ἀγαπητοί μου κύριοι, οἱ καλλιτέχναι τρέφονται ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἀνήκουν ψυχῇ τε καὶ σώματι εἰς τὴν Ἑλλάδα. Αἱ Τέχναι ἀνήκουν εἰς τὴν Ἑλλάδα. Ὀφείλουν νὰ ὑπηρετοῦν τὴν Ἑλλάδα. Ὀφείλουν νὰ εἶναι ἑλληνικαί. Καὶ δὲν εἶναι οἰκόπεδα τῶν καλλιτεχνῶν, ἀλλὰ κοινὸν κτῆμα ὅλων μας, κοινὸς πόθος, κοινὴ προσπάθεια, κοινὴ ἀπόλαυσις. Δὲν ἐνδιαφέρει τὴν Ἑλλάδα καὶ δὲν πρέπει νὰ ἐνδιαφέρῃ κανένα μας, ὁ καλλιτέχνης, ὁ ἄνθρωπος, ὁ Α. ὁ Β. ὁ Γ. Ὁ Δ., ἀλλὰ τὸ ἔργον του. Τὴν Ἑλλάδα καὶ ὅλους μας, ἐνδιαφέρει μόνον, τὸ ἔργον τοῦ καλλιτέχνου. Καὶ τὸ ἔργον τοῦ καλλιτέχνου εἶναι τὸ ζωγράφημα, τὸ ἄγαλμα, τὸ μουσούργημα, τὸ σπίτι. Καὶ ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν τὸν ἐξωτερικὸν κόσμον τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ὁ ἐξωτερικὸς κόσμος τῆς Ἑλλάδος, δὲν ἀνήκει εἰς τὸ κέφι τοῦ κάθε ἑνὸς κυρίου Ἐτσιθέλω. Ἐτσιθέλω μόνον ἡ Ἑλλὰς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ εἰπῇ καὶ νὰ ἐπιβάλῃ. Μὴν βλέπετε ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν θέλει τίποτε καὶ δὲν λέγει τίποτε καὶ δὲν ἐπιβάλλει τίποτε τώρα, διότι ἡ Ἑλλὰς ἐκφράζεται καὶ ἐνεργεῖ διὰ τῶν ἀντιπροσωπευόντων αὐτὴν ἀνθρώπων, καὶ οἱ κυβερνῶντες αὐτὴν μὲ τὴν κουνελικὴν διανοητικὴν ἀνάπτυξιν ποὺ ἔχουν, δὲν εἶναι δυνατὸν οὔτε νὰ διανοηθοῦν τίποτε».Στὶς 8 Ἀπριλίου τοῦ 1910 ὁ ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ δημιούργησε καὶ ἐκτέλεσε τὸ τελευταῖο του ἔργο… Στεφανωμένος καβάλησε τὸ ἄσπρο ἄλογό του καὶ μπῆκε στὴ θάλασσα τοῦ Σκαραμαγκᾶ. Μὲ μιὰ σφαῖρα στὸ κεφάλι, ἑνώθηκε μὲ τὴν ἑλληνικὴ φύση ποὺ τόσο εἶχε ἀγαπήσει…».

Η Βίβλος πάντοτε θεωρούνταν μία διδαχή κλασική και υποχρεωτική, ωστόσο η γνωριμία των παιδιών με την Ιερή Ιστορία απαιτεί μια ειδική διαδικασία προσαρμογής, έτσι ώστε οι μικροί αναγνώστες να γνωρίσουν στις σελίδες της περιπέτειες και προσωπικότητες υποδειγματικές, αλλά ταυτόχρονα προσιτές σε αυτούς.Η συλλογή μας με τις “Ιστορίες της Βίβλου” προσεγγίζει τα βασικά γεγονότα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης από μια τέτοια οπτική, ειδικά μελετημένη για τα παιδιά.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΟ Ο ΜΩΥΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΡΙΤΕΣ

JOE LOVANO ENSEMBLE / STREAMS OF EXPRESSION - CD POT

JEAN LOUIS MATINIER / CONFLUENCES - CD POT

Χθες το βράδυ,φύτρωσαν, λέει, μπλε μπαλκόνια στ' Αναφιώτικα.Με γλάστρες και λουλούδια ανθισμένα και τοίχους με ξεφτισμένους σοβάδες.Μια ολόκληρη γειτονιά.

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΤΟΜ ΣΟΓΙΕΡ

ΑΥΓΗ ΠΑΠΑΚΟΥ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Στο μπαλκόνι του σπιτιού όπου νοικιάζω το δωμάτιο υπήρχε μια τεράστια μπρούντζινη παλάμη. Ο ιδιοκτήτης, γελώντας συνωμοτικά, μου είπε πως είναι το χέρι του Αλιέντε, που το έσπασε ο γιος του κι η παρέα του σε μια κρίση νεανικής τρέλας. Αυτό έγινε πριν από δέκα χρόνια. Το είχαν γράψει οι εφημερίδες και ασχολήθηκε με το συμβάν και η τηλεόραση. Οι δράστες δεν ανακαλύφθηκαν ποτέ. Για να επιβεβαιώσω το συμβάν, πέρασα απ’ τη λεωφόρο Ντε Λα Πρεσιντέντες και είδα το ανάπηρο πλέον άγαλμα. Από κάτω, ένα τσούρμο πιτσιρίκια έπαιζαν μπέιζμπολ ενώ απειλητικά σύννεφα μαζεύονταν στον ουρανό. Αυτή η συννεφιά έκανε τη βόλτα ακόμα πιο ευχάριστη. Το Concept Books είναι μια δομή έκδοσης έργων του λόγου που χαρακτηρίζονται από αυτοτέλεια, καινοτόμο διάθεση και θα μπορούσαν να αποκληθούν "έργα-ιδέες". Το Concept Books στρέφεται προς έργα τα οποία υπερβαίνουν (ή ακόμα και αμφισβητούν) την παραδοσιακή μορφή του έντυπου βιβλίου: Έργα με εννοιολογικό χαρακτήρα. Πειραματική λογοτεχνία. Σύντομες αυτοτελείς φόρμες. Ακατάτακτα κείμενα. Μη συμβατική τυπογραφία. Έργα με εκτενές εικαστικό περιεχόμενο. Έργα του λόγου από συγγραφείς πέραν του λογοτεχνικού χώρου. Πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς με πειραματική διάθεση. Όλα τα παραπάνω αποτελούν μέρος των ενδιαφερόντων του Concept Books. Σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε έναν φορέα για τη σκέψη, τη ουνομιλία και τη διάδοση απροσδόκητων έργων του λόγου. Την επιμέλεια του Concept Books έχει ο συγγραφέας Χρήστος Χρυσόπουλος.

Γράφοντας με διαύγεια και αντικειμενικότητα η διάσημη δημοσιογράφος Ελίζαμπεθ Κόλμπερτ προσεγγίζει αυτό το πελώριο πρόβλημα από κάθε γωνία. Ταξιδεύει στον Αρκτικό Κύκλο, παίρνει συνεντεύξεις από ερευνητές και περιβαλλοντολόγους, εξηγεί την επιστήμη και τις μελέτες, ιχνογραφεί παραλληλισμούς με χαμένους αρχαίους πολιτισμούς, ξεδιπλώνει το πολιτικό παρασκήνιο, και παρουσιάζει τις προσωπικές ιστορίες εκείνων που έχουν επηρεαστεί πιο πολύ ? των ανθρώπων που κατοικούν στους πόλους και που, σαν μια επερχόμενη προφητεία, βλέπουν τον κόσμο τους να εξαφανίζεται. Από τα βιβλία που επηρέασαν αποφασιστικά το παγκόσμιο διάλογο για την κλιματική αλλαγή, το Ημερολόγιο μιας καταστροφής εξετάζει τι μπορούμε να κάνουμε όλοι για να σώσουμε τον πλανήτη μας.

Είναι συγκλονιστικό το πρωτείο της αγάπης, όπως αναδύεται από το ευαγγέλιο της Εκκλησίας. Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς τι απομένει πλέον να λεχθεί, από τη στιγμή που ο ευαγγελιστής Ιωάννης προσδιόρισε τον ίδιο τον Θεό ως αγάπη (Α΄ Ιω. 4:8) και ο απόστολος Παύλος ξεστόμισε τον ύμνο της αγάπης (Α΄ Κορ. 13)! Κι όμως, για να είναι αληθινά Εκκλησία η Εκκλησία, χρειάζεται αδιάκοπα να φέρνει σε κάθε εποχή και σε κάθε άνθρωπο το ευαγγέλιο (δηλαδή την καλή αγγελία, τα καλά νέα, ότι η αγάπη είναι ο μόνος τρόπος ζωής που έχει αληθινά μέλλον χωρίς λήξη, καθόσον είναι ο τρόπος ύπαρξης Εκείνου ο οποίος δεν έχει λήξη). Χρειάζεται, δηλαδή, οι ίδιοι οι πιστοί όχι απλώς να παπαγαλίζουν τα κείμενα της Γραφής, αλλά να ζουν με τέτοιον τρόπο ώστε, ο ίδιος ο βίος τους να φανερώνει την καλή είδηση, και ο λόγος τους να είναι μαρτυρία ευαγγελίου, διατυπωμένη στη γλώσσα του εκάστοτε παρόντος.

Ο μονόλογος του Ανδρέα Φραγκιά, διασώζοντας το άρωμα τηςπροφορικής εξομολόγησης, φωτίζει εξίσου το συγγραφέα και τονάνθρωπο. Θεματικές εμμονές, τεχνοτροπικά γνωρίσματα,βιογραφικές λεπτομέρειες, ηθικές και ιδεολογικές συντεταγμένεςδιασταυρώνεται αρμονικά.

Αυτός ο τόμος συγκεντρώνει τα τρία, πλέον κλασικά και δυσεύρετα, έργα του Γαβριήλ Τομπαλίδη: «Οι 3 Απέθαντοι Μπάσταρδοι», «Το Έπος των Ανελέητων Παλιοτόμαρων» και «Το Πολύσπορο Ζυμάρι από την Κόλαση». Επιπλέον περιλαμβάνει τις ιστορίες: «Χαρούμφ το κεσεδάκι του Χάρου», «Το Σαρλοζόμπι περπατά στη Γη» καθώς και το μονοσέλιδο αριστούργημα «Σέρλοκ Χολμς vs Εραστή της Λαίδης Τσάτερλυ».

Ο Λόκο μία μέρα από το πουθενάμε τη Μίνα και τη Ρένα φιλία ξεκινά.Τι χαρές! Τι γέλια! Τέρμα η μοναξιά!Είναι όμορφο, αλήθεια, να ‘χεις συντροφιά!Μια μικρή ιστορία γεμάτη τρυφερότητα, αγάπη και φιλία.

O Παναγιώτης Μηλιώτης γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα. Σπούδασε ηλεκτρονικός κι εργάζεται ως μηχανικός τηλεφωνίας. Παρακολούθησε το διετές εργαστήριο ποίησης του ιδρύματος Τάκης Σινόπουλος (2007-2008). Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές Μια ανάσα δρόμο (Ars Nocturna,2013), για την οποία του απενεμήθη το βραβείο Γιάννης Βαρβέρης της Εταιρείας Συγγραφέων 2014, τη συλλογή με τίτλο το Σκίτσο στην ντουλάπα (Θράκα 2017, β΄ έκδοση Ενύπνιο,2020) και τη συλλογή με τον τίτλο Λιώναν με τις μπότες το χορτάρι (Ενύπνιο,2021). Ποιήματα του και άρθρα έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά και έντυπα περιοδικά. Η πρώτη ποιητική του συλλογή Μια ανάσα δρόμο έχει μελοποιηθεί από τον συνθέτη Χάρη Κανάκη.

Χιονίζει! Τι χαρά! Ο Λόκο ένα χιονάνθρωπο να φτιάξει ξεκινά!Άραγε μονάχος του θα τα καταφέρει;Ποιος βοήθεια στον Λόκο θα προσφέρει;Μια μικρή ιστορία γεμάτη τρυφερότητα, αγάπη και φιλία.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ GREECE ΜΙΚΡΟ 17Χ24

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ

ΕΝΑΣ ΕΦΗΒΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΣ

Ο Πήτερ Ουίτμαν, ο πατέρας του 16χρονου Τζόναθαν, είναι φωτογράφος. Κατά τη διάρκεια μιας δεξίωσης, φωτογραφίζει εν αγνοία του το δολοφόνο μιας διασημότητας. Λίγες μέρες αργότερα, ο Πήτερ εξαφανίζεται. Ο Τζόναθαν, με τη βοήθεια της φιλενάδας του Λόϊς, διασχίζει με τα ρόλλερ του τους δρόμους και τα περίχωρα του Παρισιού, σε μια έρευνα γεμάτη παγίδες και επικίνδυνους κακοποιούς.

Η ΛΑΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

"Ο Εντουάρ σωριάστηκε νεκρός.Ένα κενό έγινε μέσα της, που την ανύψωσε σαν άγγελο. Τα γυμνά στήθη της ορθώθηκαν: ένα πένθιμο ρίγος την έφερε στην εκκλησία του ονείρου όπου η εξάντληση, η σιωπή και το αίσθημα του τελεσίδικου την αποτέλειωσαν.Σε έκσταση ανώτερη από τη φρίκη του σπιτιού, η Μαρία απελπίστηκε.Ξαφνικά συνήλθε, διασκεδάζοντας την απελπισία της.Ο Εντουάρντ πεθαίνοντας την ικέτευσε να'ναι γυμνή.Ήταν χλωμή, αναμαλλιασμένη, τα σφιχτά στήθη ξεπετάγονταν απ' το σχισμένο φόρεμα.Η φρίκη την εξουσίαζε απόλυτα, όπως ο δολοφόνος τη μαύρη νύχτα."Το κείμενο αυτό, που αρθρώνεται σε 28 ενότητες-σκηνές της μιας περίπου σελίδας αναφέρεται στο απελπισμένο ερωτικό παραλήρημα που ζει η Μαρία από τη στιγμή που ένας άντρας, ο Εντουάρντ, σωριάζεται νεκρός. Οι διάλογοι υπερτερούν της αφηγηματικής περιγραφής, η διήγηση είναι λιτότατη και ελλειπτική.Ο Νεκρός γράφτηκε μάλλον τον Σεπτέμβριο του 1942. Κυκλοφόρησε όμως μόνο μετά το θάνατο του Μπατάιγ, το 1967, από τις εκδόσεις Jean-Jacques Pauvert.Στο χειρόγραφο ενός προλόγου του 1947 που βρέθηκε, μετά το θάνατο του Μπατάιγ, μαζί με τα δαχτυλόγραφα του Νεκρού, και ο οποίος δημοσιεύεται στην παρούσα έκδοση, ο συγγραφέας εξομολογείται: "... ο Νεκρός συνδέεται πολύ στενά με την παραμονή μου στη Νορμανδία, όπου ήμουν άρρωστος, φυματικός στη Νορμανδία, κοντά στο χωριό Τιλλύ (που στον Νεκρό το ονομάζω Κιλλύ). Το πανδοχείο στο Κιλλύ είναι πράγματι το πανδοχείο του Τιλλύ, καθώς και η ξενοδόχος. Επινόησα τις άλλες λεπτομέρειες...[...] Τα υπόλοιπα έχουν να κάνουν με το ερωτικό παραλήρημα που με κέντριζε μέσα στον παραλογισμό του Νοεμβρίου...[...] Θα μπορούσα, αν δεν είχα ζήσει μέσα στη βία, να γνώριζα την ανείπωτη ηδυπάθεια; Δεν θα τη γνωρίσω πραγματικά παρά μόνο τη στιγμή που θα πεθάνω, παράφορα... Περισσότερο από τη γυναίκα που παραδίδω στην υπερβολή της αγωνίας και της παραζάλης, καλώ το θάνατο: και πώς αλλιώς να τον καλέσεις, αν όχι σιωπηλά; Καλώ το θάνατο. Έγραψα τον Νεκρό.

Το κείμενο αυτό του Στρατή Τσίρκα είναι ομιλία του που διαβάστηκε στην Πνευματική Εστία της Αλεξάνδρειας, σε εκδήλωση της ελληνικής κοινότητας με αφορμή τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1947. Στον πρόλογό του, ο Διονύσης Καψάλης σημειώνει: "Όπως ο Σεφέρης το 1943, στη δική του διάλεξη για τον Μακρυγιάννη, έτσι και ο Τσίρκας το 1947, στον ίδιο τόπο, την Αίγυπτο, και σε καιρό πολέμου πάλι, αναζητεί μια φωνή που να αγγίζει βαθύτερα στρώματα της συλλογικής μνήμης, ένα αυθεντικό κράτημα σε καιρούς ιλιγγιώδους αβεβαιότητας. Ο γενναίος Στρατηγός από το Λιδωρίκι ήταν ο επικρατέστερος υποψήφιος γι’ αυτόν το ρόλο. Ο Τσίρκας θα προσθέσει τη "Γυναίκα της Ζάκυθος", που έχει εντωμεταξύ κυκλοφορήσει στη νέα, φροντισμένη έκδοση του Λίνου Πολίτη (1944), δίνοντας στη δική του ομιλία μεγαλύτερο εύρος. Τον τόνο όμως εξακολουθεί να τον δίνει ο Σεφέρης, που ο Τσίρκας τον θαυμάζει και τον παρακολουθεί από κοντά, τότε όπως και αργότερα. Παράλληλοι, επομένως; Σε καιρό πολέμου, ο Σεφέρης και ο Τσίρκας μιλούν από την ίδια αμήχανη θέση του παροπλισμένου στα μετόπισθεν συναγωνιστή που αγωνιά για την έκβαση της μάχης, με μια σημαντική διαφορά: ο πόλεμος του Σεφέρη ήταν κατά του κοινού εχθρού• ο πόλεμος του Τσίρκα είναι ο Εμφύλιος. Πώς λοιπόν, με ποιο κοινό μέτρο, θα συγκρίνουμε και θα συνυπολογίσουμε την ανάγκη που οδηγεί τον ένα και τον άλλο στον Μακρυγιάννη ή τον Σολωμό, όταν η ιστορική τομή ενός εμφυλίου πολέμου τους έχει τοποθετήσει στις αντίπαλες όχθες ενός αγεφύρωτου χάσματος; Η απάντηση, δύσκολη σε κάθε περίπτωση, μπορεί εντούτοις να στηριχτεί σε δύο υποθέσεις. Πρώτον, ότι η προηγούμενη μεγάλη τομή, ο Πόλεμος κατά του Άξονα, δεν έχει ακυρωθεί• το ηθικό κύρος της είναι ακόμα ενεργό και για τους δύο άνδρες. Δεύτερον, ότι όχι μόνο ως λογοτέχνες αλλά και ως πολίτες, ο Σεφέρης και ο Τσίρκας μπορεί εντέλει να πατούν σε κοινό έδαφος, και την ανάγκη τους να προσφύγουν στον Μακρυγιάννη και τον Σολωμό εν καιρώ πολέμου να την έχουν πλάσει τα ίδια υλικά

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΕΥΡΕΣΙΤΕΧΝΙΑ