vivliopoleiopataki

Η «Άδολη σιωπή» είναι η αποτύπωση του ψυχισμού τού Βαγγέλη Κορακάκη με μικρά αφηγήματα που φανερώνουν ποίηση κρυμμένων μυστικών και συνοδεύονται από δέκα τραγούδια με το γνώριμο και ιδιαίτερο λαϊκό του ύφος. Ερμηνεύει ο ίδιος και σε δύο τραγούδια ο Βασίλης Κορακάκης. Στα φωνητικά συμμετέχουν η Ασπασία Στρατηγού και Ανατολή Μαριόλα. ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ CD - Άδολη σιωπή -Στην Πάνω Χώρα - Παρθένα γη - Παράδεισο δε βρήκαν οι καρδιές - Μυλόραβδη - Σταυρό από χυτήριο - Μεγάλη θα φανεί Παρασκευή - Με του Κύκλωπα το μάτι - Πεισματάρης - Θα κάψω τη βάρκα μου Μουσική-στίχοι: Βαγγέλης Κορακάκης Ερμηνεία: Βαγγέλης Κορακάκης, Βασίλης Κορακάκης Φωνητικά: Ασπασία Στρατηγού, Ανατολή Μαριόλα Λεπτομέρειες

Εκτός από τις πολλές σπιτικές συνταγές μεσογειακής διατροφής, (φαγητά και γλυκά) που μπορείτε να παρασκευάσετε με τα προϊόντα του φυτού σόγια (φασόλια σόγιας, κιμά σόγιας, κρέας από σόγια, γάλα σόγιας κ.λπ.) θα μάθετε πώς να παρασκευάζετε γάλα σόγιας, τοφού (τυρί σόγιας), φύτρα σόγιας και πολλά άλλα. Επίσης θα μάθετε τις θεραπευτικές ιδιότητες του φυτού, της λεκιθίνης, του σογιέλαιου και άλλα.

Ο "Σκοτεινός θάλαμος" σκοπεύει να φωτίσει την ύπαρξη του διαλόγου μεταξύ της ποίησης και της φωτογραφίας και ακριβώς για αυτόν τον λόγο βασίστηκε σε μια μόνο φωτογραφική ματιά και 36 ποιητικές φωνές. Σαν ένα ασπρόμαυρο φιλμ 36άρι, που μοιράζεται σε ποιητές και ποιήτριες διαφορετικής ηλικίας και κοσμοθεωρίας, ώστε να δημιουργηθεί μια πολυφωνική ποιητική ανθολογία με σκοπό την ποιητική αποτύπωση όσων αντίκρυσε το βλέμμα της φωτογράφου. (...) Πρόκειται για ένα γοητευτικό ταξίδι στο ασπρόμαυρο που κατορθώνει να γεννά χρώμα, κάθε σελίδα μάς αποκαλύπτει έναν νέο διάλογο, μια νέα ποιητική πρόσληψη και απόκριση. [...] Από την εισαγωγή της Ιωάννας Καραμαλή

...στον βαθμό που αναπτύσσεται και εδραιώνεται η "αποδομητική" ιστορική σχολή, θα πρέπει να αναμετρηθεί και με το αγωνιστικό/ανταγωνιστικό στοιχείο των προεπαναστατικών και επαναστατικών χρόνων. Θα πρέπει να "απομυθοποιηθεί" το κρυφό σχολειό, η 25η Μαρτίου, η Τριπολιτσά, τα Ορλωφικά, η ίδια η "κλεφτουριά"......να αποσιωπηθούν ή να υποβαθμιστούν τα επαναστατικά γεγονότα τα οποία προηγούνται της Επανάστασης. Διότι αυτά ακριβώς καταδεικνύουν πως η αφετηρία της δεν ήταν αποκλειστικώς οι λόγιοι και η "γαλλική Επανάσταση". Μια άλλη αποφασιστική συνιστώσα υπήρξαν οι ένοπλες συσσωματώσεις των Ελλήνων, από τον Κροκόνδειλο Κλαδά, τον 15ο αι., έως τους Σουλιώτες, τους Μανιάτες, την κλεφτουριά. Κατ' εξοχήν, δε οι Σουλιώτες καταλαμβάνουν κεντρικό ρόλο, εξ αιτίας του μακρόχρονου αγώνα τους, επί δύο αιώνες, ενάντια στους Τούρκους και της συμμετοχής τους στην Επανάσταση.Η αποδομητική σχολή επιχειρεί, λοιπόν, να καταδείξει, αν χρειαστεί, και δια του βιασμού των ιστορικών στοιχείων, πως οι Σουλιώτες δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πρωτόγονες φάρες, αλβανικής καταγωγής και γλώσσας, οι οποίες δεν διέθεταν κάποια εθνική ή έστω πρωτοεθνική συνείδηση. Αν το επιτύχει, τότε θα έχει προσθέσει ένα ακόμα λιθαράκι στο βασικό ιδεολογικό της πρόταγμα: η εθνική συνείδηση είναι απούσα από τους Έλληνες πριν από την Επανάσταση, ενώ το ελληνικό έθνος διαμορφώνεται, κυρίως, μέσω του κράτους. Οι Σουλιώτες "δεν είναι" Έλληνες, αλλά "εξελληνίζονται" επιγενέστερα!Γι' αυτό και είναι απαραίτητο να "απομυθοποιηθούν" και να διαστρεβλωθούν γεγονότα-σταθμοί στην ιστορία των Σουλιωτών, αλλά και στη νεώτερη ιστορική συνείδηση των Ελλήνων: Η αυτοπυρπόληση του Σαμουήλ στο Κούγκι δεν έγινε ποτέ. είναι αμφίβολο εάν ανατινάχτηκε η Δέσπω στου "Δημουλά τον Πύργο". Προπαντός, ο χορός του Ζαλόγγου, όχι μόνο αποτελεί "εθνικιστικό μύθο", αλλά είναι πιθανό οι Σουλιώτισσες να έπεσαν στο βάραθρο σπρωγμένες από τους ίδιους τους Σουλιώτες πολεμιστές! Συνωστισμένοι στη Σμύρνη, συνωστισμένες στο Ζάλογγο!

Πρόκειται για νέο βοήθημα μαθηματικών για την Γ΄ Δημοτικού με βάση το σχολικό βιβλίο. Περιλαμβάνει εύστοχα παραδείγματα, προβλήματα και ασκήσεις και, όπου χρειάζεται, την απαραίτητη υπενθύμιση στη θεωρία. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν οι λύσεις όλων των ασκήσεων. Το βιβλίο συνοδεύεται από ένθετο με τις λύσεις των ασκήσεων του σχολικού βιβλίου.

Η δράση των ανθρώπων, ατομική και συλλογική, πρωτοβουλιακή και διατεταγμένη, σε παροντικό ή παρελθοντικό χρόνο, απασχολεί ήδη από την αρχαιότητα την επιστήμη. Για τη μελέτη της χρειαζόμαστε δείγματα, τεκμήρια από την καθημερινότητα. Αν για την παροντική καθημερινότητα τα τεκμήρια είναι σε πολλές περιπτώσεις διαθέσιμα, δεν συμβαίνει το ίδιο για τη δράση στο παρελθόν. Εκεί, συχνά μέσα από ατελή, αποσπασματικά και δυσεύρετα θραύσματα δράσης ο μελετητής επιχειρεί να ανασυγκροτήσει έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια, να ανασυνθέσει, και έτσι να κατανοήσει, φαινόμενα που έχουν παρέλθει.Όταν η γνώση και η κατανόηση του παρελθόντος, όμως, αποτελεί μορφωτικό στόχο που μια κοινωνία θεσπίζει μέσω της εκπαίδευσης για τη νέα γενιά, η Παιδαγωγική καλείται να βρει τρόπους ξενάγησης του μαθητή στον κόσμο της ιστορίας, τέτοιους που και την πραγματικότητα του παρελθόντος θα σέβονται, αλλά και τη χαρά του μαθητή να το γνωρίσει δεν θα ακυρώνουν. Τα θραύσματα δράσης των καθημερινών ανθρώπων από το παρελθόν ως μνήμες είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος να συνδέσει κανείς τον μαθητή με την ιστορία. Το σχολείο μέχρι τώρα κάνει ακριβώς το αντίθετο: διδάσκει ιστορία μέσω της παρουσίασης του κόσμου από τη σκοπιά των "ηγεσιών". Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η δράση των ελίτ πρέπει επίσης να αποτελεί αντικείμενο της διδασκαλίας της Ιστορίας, αλλά δεν μπορεί να ξεκινά κανείς από εκεί. Η βιογραφική αφήγηση ενός απλού αγωνιστή της εθνικής αντίστασης στην Ήπειρο, του Σωτήρη Ράτσικα, οι εμπειρίες του με τα όργανα του γερμανικού κράτους την περίοδο της κατοχής, αλλά και με την άλλη Γερμανία όπου μεταφέρεται ως όμηρος για καταναγκαστική εργασία, δίνουν στον αναγνώστη μια μοναδική ευκαιρία να κατανοήσει και να βιώσει όψεις της ιστορικής πραγματικότητας της εποχής.

Τι είναι η γλυπτική; Μια κατασκευή με καλλιτεχνικές προϋποθέσεις που προκύπτει από τη λάξευση, το πλάσιμο, τη χύτευση ή άλλη παρεμφερή επεξεργασία. Επίσης η μνημείωση ενός αντικειμένου στο χώρο. Τουτέστιν η πρόταξη ενός πράγματος με εμφανή όγκο και προφανείς τρεις διαστάσεις στον τρισδιάστατο χώρο. Ήδη εξ ορισμού το γλυπτό απαιτεί ένα μέγεθος· οι μικρές διαστάσεις είτε ως ανάγκη -μικρογλυπτική- είτε ως άποψη -μινιμαλισμός- δεν ανατρέπουν αυτή τη βασική προϋπόθεση του όγκου. Από τούδε και στο εξής ονομάζουμε αυτή την κατασκευή, η οποία διεκδικεί αισθητικό πρόσημο δηλαδή ορίζεται με όρους ομορφιάς, «γλυπτό», ενώ το περιβάλλον που την υπο-δέχεται το αποκαλούμε «δημόσιο χώρο του γλυπτού». Ένα γλυπτό, προτού αποκτήσει την οριστική του αισθητική μορφή, ήταν μια μορφή ύλης που κοιμόταν μέσα στην ύλη. Ήταν πέτρα από πέτρα, ξύλο από ξύλο, πηλός από πηλό και μέταλλο από μέταλλο. Έπειτα, αυτό το «υλικό» μορφοποιήθηκε σ' ένα εργαστήριο, απέκτησε υπόσταση σ' έναν «κλειστό» χώρο, σε ιδιωτικές συνθήκες, κι όταν ολοκληρώθηκε ο διάλογος με το υποκείμενο (τον δημιουργό του δηλαδή), το «έργο γλυπτικής» πήρε τον δρόμο για τον δημόσιο χώρο. Βγήκε στους δρόμους ή στις πλατείες του αστικού τοπίου, του συντεταγμένου ανθρώπινου περιβάλλοντος και διεκδικεί έκτοτε τον τελικό του διάλογο με τον διαρκή του αποδέκτη: τον δήμο, το κοινό, τον θεατή μέσα στην πορεία του χρόνου. (Από τον πρόλογο του βιβλίου)

Οι Μακεδόνες, αφού κατέκτησαν τον κόσμο ολόκληρο, όπως είχε προφητεύσει ο προφήτης Δανιήλ, μετέδωσαν τον ελληνικό πολιτισμό και δίδαξαν την ελληνική γλώσσα στα πέρατα της οικουμένης, χωρίς να αφήσουν κανένα έθνος της Ασίας αμέτοχο των ελληνικών τρόπων και του ελληνικού λόγου. Και μέχρι και σήμερα σώζονται, υπογραμμίζει ο Μιχαήλ, ψήγματα ελληνικότητας σε αυτούς τους λαούς. Είναι δυνατόν λοιπόν τους Μακεδόνες, που όχι μόνο έκαναν τα παραπάνω, αλλά είναι και οι παλαιότεροι Έλληνες να πάψουμε να τους αποκαλούμε Έλληνες;

Ωριμάζουν οι εικόνες και τα αισθήματα, αναρωτιέμαι, καθώς ανακατεύονται με αναμνήσεις; Το μάτι που είδε πολλά, είναι ασκημένο ή κουρασμένο; Περνούν τα χρόνια. "Τα ακατέργαστα υλικά των εμπειριών που τροφοδοτούν την βαθύτερη μιμητική παρόρμηση των καλλιτεχνών λειαίνονται από τις θεσμικές μεσολαβήσεις που βοηθούν την τέχνη στην κοινωνική πρόσληψή της." Σα στριμωγμένες βλέπω τις φωτογραφίες για να χωρέσουν στο βλέμμα του θεατή τους, παρατεταγμένες για να βοηθήσουν την ανάγνωση κατά θέματα/τόπους.Σε συστοιχίες βρίσκονται, υποκειμενικές, όπως στο μεγάλο μου τοίχο τακτοποίησα τα βιβλία με τις δικές μου ανάγκες, να με περιμένουν για μία διαδραστική παράσταση (ή μήπως παράδοση;) άνευ όρων. Προσωπικά πάντα είχα ένα μικρό πρόβλημα για το πώς μπορούνε να συμμαζευτούν εικόνες και κείμενα ενός δημιουργού από διάφορες χρονικές περιόδους εργασίας, υλικά από ξεχωριστές μεταξύ τους συνάφειες, εκφορές με αλλιώτικους τρόπους χρήσης του μέσου και αντιμετώπισής του, έργα κεντημένα με διαφορετικές αισθητικές, με προβληματισμούς ασήκωτους φορτωμένα. Προβληματισμοί που γεννιούνται "εξ ιδίων", σκεπτόμενος το δικό μου έργο, αυτό που χαροπαλεύοντας στις τυχαιότητες των πάσης φύσεως συναπαντημάτων, πότε από εδώ και πότε από εκεί, αφήνεται στις καταιγίδες του νου και των αισθητικών απαιτήσεων που δημιουργούνται από τα ερωτήματα μιας αχαλίνωτης περιέργειας. Ένας φίλος είπε: Μην σε απασχολούν αυτά. Η συν-ύπαρξη των διαφορετικοτήτων, η συν-παράθεση του πριν με το τώρα, αναδεικνύουν τη συνέχεια ή τον πυρήνα (τον δημιουργό) που κρύβεται πίσω από όλο το έργο. Αυτό βλέπω στο έργο του Δημήτρη που έχει επιλεγεί για αυτή την έκδοση. Ας μην ξεχνάμε πως, κάνω φωτογραφία σημαίνει βάζω πάντα κάτι μπροστά στο βλέμμα. - Καρκατσέλης Βασίλης - Εικαστικός, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης

«Σχετικά με την ιδέα της πατρότητας… Ορισμένες φυλές της Λατινικής Αμερικής, όπως οι Μπαρί στη Βενεζουέλα ή οι Ατσέ στην Παραγουάη, πιστεύουν ότι τα παιδιά δημιουργούνται από τη σταδιακή συσσώρευση σπέρματος. Έτσι, κάθε σεξουαλική επαφή μιας γυναίκας θα παίξει το ρόλο της στην εγκυμοσύνη. Μόλις γίνει φανερό ότι ένα παιδί κυοφορείται στη μήτρα της, θα χρειαστούν νέες ποσότητες σπέρματος ώστε να μεγαλώσει το έμβρυο. Είναι συνηθισμένο μια έγκυος να αποζητά ερωτική επαφή με άνδρες της φυλής που, έτσι, θα συμβάλουν στην ανάπτυξη του μωρού, χαρίζοντας, μέσω του ζωτικού υγρού τους, τα χαρακτηριστικά τους στο παιδί που θα γεννηθεί. Έτσι, η γυναίκα θ’ αποζητήσει την επαφή μ’ έναν πολεμιστή για να γίνει το παιδί της δυνατό, μ’ έναν τοξότη για να γίνει εύστοχο, μ’ έναν σαμάνο για να γίνει έξυπνο. Το καταπληκτικό είναι ότι, καθώς όλοι αυτοί οι άνδρες πιστεύουν πως έχουν συμμετάσχει στην κύηση του παιδιού, έχουν την τάση να παίρνουν μέρος και στη διαπαιδαγώγησή του, οπότε, πράγματι, καταλήγουν να μεταφέρουν στο παιδί ένα μέρος των χαρακτηριστικών τους.» Η ιδέα της απιστίας -ακόμα και στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό- θεωρείται ως η χειρότερη προδοσία μεταξύ των μελών ενός ζευγαριού. Μοιάζουν, όμως, όλες οι απιστίες μεταξύ τους; Γιατί, άραγε, η απιστία θεωρείται «ασυγχώρητο παράπτωμα», ικανό να καταστρέψει μακροχρόνιες σχέσεις και οικογένειες; Ο Ντεμιάν Μπουκάι επανεξετάζει τη λογική των παγιωμένων απόψεων και προτείνει μερικά νέα «μέτρα και σταθμά», προσαρμοσμένα στη σημερινή εποχή

Το παρόν βιβλίο αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για εκπαιδευτικούς και υποψηφίους, οι οποίοι επιδιώκουν την είσοδό τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Συμπορεύεται πλήρως με τις τελευταίες οδηγίες του ΙΕΠ για την μορφή των κριτηρίων στην πανελλήνια εξέταση αποσκοπώντας στην πλήρη και ουσιαστική εξοικείωση των μαθητών με τις απαιτήσεις και τις ιδιαιτερότητές της. Στις σελίδες του παρόντος βιβλίου ο αναγνώστης θα βρει ένα -τουλάχιστον- εξειδικευμένο κριτήριο αφιερωμένο στην εξέταση της ύλης μιας μεμονωμένης ενότητας του σχολικού βιβλίου. Όλα τα κριτήρια πληρούν τις τελευταίες οδηγίες του ΙΕΠ σχετικά με τη μορφή και τη δομή των κριτηρίων προετοιμασίας στη Γ΄ Λυκείου. Έκαστο απαρτίζεται από δύο μέρη: ένα για το διδαγμένο κείμενο και ένα για το αδίδακτο. Στο διδαγμένο κείμενο περιλαμβάνονται: 1. Ερωτήσεις κατανόησης κλειστού ή ανοικτού τύπου. 2. Ερμηνευτικές ερωτήσεις με στόχο την εμβάθυνση στο εννοιολογικό περιεχόμενο της ενότητας. 3. Λεξιλογικές ερωτήσεις, σύμφωνα με τα υποδειγματικά κριτήρια αξιολόγησης του ΙΕΠ. 4. Ερωτήσεις εισαγωγής κλειστού τύπου με όλες τις πιθανές εκδοχές για άριστη προετοιμασία για τις εξετάσεις. 5. Παράλληλο κείμενο για αντιπαραβολή με το περιεχόμενο του κειμένου αναφοράς της ενότητας. Στο αδίδακτο κείμενο, πέρα από την κλασική άσκηση μετάφρασης, περιλαμβάνονται: 1. Ερώτηση κατανόησης του περιεχομένου του αποσπάσματος. 2. Γραμματικές και συντακτικές παρατηρήσεις, σύμφωνα με τα τελευταία υποδείγματα εκφωνήσεων του ΙΕΠ και των Πανελληνίων εξετάσεων. Για όλα τα κριτήρια και τις επιμέρους παρατηρήσεις τους προσφέρονται ενδεικτικές ολοκληρωμένες απαντήσεις σε απλό, λιτό και κατανοητό ύφος.

[...] Ο συγγεκριμένος τόμος περιέχει σκόρπιες ιστορίες, άρθρα και δοκίμια του Τσαρλς Μπουκόβσκι, τα οποία δημοσιεύθηκαν σε διάφορα έντυπα απότο 1944 έως το 1991, και αποτελούν ένα εξαιρετικό σύνολο κειμένων τα οποία συγκροτούν το πιο πιστό και οργανωμένο πορτραίτο του ιδίου τόσο ως συγγραφέα αλλά και ως ανθρώπου. [...](Γιάννης Λειβαδάς, από τον πρόλογο)Ένας από τους πιο απίθανους και αντισυμβατικούς λογοτέχνες του εικοστού αιώνα, ο Τσαρλς Μπουκόβσκι, ήταν σε τέτοιο βαθμό πολυγραφότατος που πολλά από τα γραπτά του άργησαν πολύ να συγκεντρωθούν και να κυκλοφορήσουν με τη μορφή βιβλίου. Σ' αυτόν τον τόμο παρουσιάζονται πολλά από τα σημαντικότατα αυτά κείμενα, τα οποία βλέπουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας από τότε που είχαν δημοσιευθεί σε κάποια άσημα ή αμφιλεγόμενα έντυπα των ΗΠΑ. Η αυθεντικότητα και η διάνοια του Τσαρλς Μπουκόβσκι σε όλο της το μεγαλείο. Σε μια εποχή που ο κόσμος κατακλύζεται από κατ' επίφαση περιθωριακούς και αντιρρησίες, ο αξεπέραστος Μπουκόβσκι είναι ένας μαύρος ήλιος που λάμπει.

Η Τζιτζιμιτζιχοτζιριά μας μιλάει για το δικαίωμα που έχει ο καθένας μας στη διαφορετικότητα, για την αντιμετώπισή της από την κοινωνία, για την ευαισθησία απένατι στην ομορφιά, για την αξία της φιλίας και της αλληλεγγύης. Είναι ένα έργο πάνω στο ρόλο της ποίησης στη ζωή μας, μια παραβολή για τη σημασία και την αναγκαιότητα της τέχνης.

Η αιχμαλωσία ενός αγοριού, η αλλαγή θρησκείας και η σταδιοδρομία του στη διοίκηση δεν ήταν ασυνήθιστο φαινόμενο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η περίπτωση του Ισμαήλ Φερίκ πασά υπήρξε, ίσως, διαφορετική. Μισόν αιώνα μετά την αιχμαλωσία του επέστρεψε στη γενέτειρα Κρήτη, ως αρχηγός του Αιγυπτιακού στρατού, για να καταστείλει την επανάσταση του 1866-1868. Κατά τη διάρκεια της, όμως, δολοφονήθηκε ή σκοτώθηκε. Ο αδερφός του, με τον οποίο είχαν αιχμαλωτιστεί μαζί αλλά η μοίρα του επιφύλαξε άλλη οδό, χρηματοδοτούσε και εμψύχωνε την ίδια επανάσταση από την Αθήνα.Η αιχμαλωσία ενός αγοριού, η αλλαγή θρησκείας και η σταδιοδρομία του στη διοίκηση δεν ήταν ασυνήθιστο φαινόμενο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η περίπτωση του Ισμαήλ Φερίκ πασά υπήρξε, ίσως, διαφορετική. Μισόν αιώνα μετά την αιχμαλωσία του επέστρεψε στη γενέτειρα Κρήτη, ως αρχηγός του Αιγυπτιακού στρατού, για να καταστείλει την επανάσταση του 1866-1868. Κατά τη διάρκεια της, όμως, δολοφονήθηκε ή σκοτώθηκε. Ο αδερφός του, με τον οποίο είχαν αιχμαλωτιστεί μαζί αλλά η μοίρα του επιφύλαξε άλλη οδό, χρηματοδοτούσε και εμψύχωνε την ίδια επανάσταση από την Αθήνα.Όπως συμβαίνει με τα πρόσωπα που κινούνται στις παρυφές της Ιστορίας, το κενό των γραπτών πληροφοριών καλύπτεται από τις προφορικές παραλλαγές και τον μύθο, αφήνοντας όλες τις απαραίτητες ρωγμές για την είσοδο της λογοτεχνίας. Το έργο παρακολουθεί στενά τις παραλλαγές, τον μύθο και τα συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα, συνθέτοντας έτσι, με την "αυστηρή ελευθερία" της τέχνης, από την υπαρκτή δραματική ζωή του Ισμαήλ Φερίκ πασά τη μυθιστορηματική της διάσταση.

Ο μεγαλοφυής Α. Τζ. Κρόνιν περιγράφει με αδρά χρώματα τη βασανιστική μα και τόσο γοητευτική πορεία του οκτάχρονου Ρόμπερτ Σάννον προς την εφηβεία. Οι ζωηρές εκπλήξεις που γνωρίζει ο ορφανός Ρόμπερτ είναι το σκηνικό ενός αδιάκοπου αγώνα για να κατακτήσει τη ζωή.Ο αφηγηματικός λόγος του συγγραφέα συναρπάζει τον αναγνώστη με την προβολή της θεληματικής δράσης του ήρωα, που θα προσπαθήσει, έφηβος πια, να πείσει ότι "το πεπρωμένο του δεν είναι να μείνει ένας αποτυχημένος".

Το "Πέρα απ' τον ορίζοντα" είναι η πρώτη γηγενής αμερικανική τραγωδία, η οποία έγινε σήμα κατατεθέν πολλών δραμάτων του 20ού αιώνα στην Αμερική και σηματοδότησε μια σημαντική αλλαγή στο αμερικανικό δράμα. Αναφέρεται στην ιστορία δύο αδελφών, του Άντριου (ενός γεωργού) και του Ρόμπερτ (ενός ποιητή). Ενώ ο Άντριου προορίζεται να κληρονομήσει την οικογενειακή φάρμα και να μείνει στη στεριά, ο Ρόμπερτ σκοπεύει να σαλπάρει στη θάλασσα, για να γνωρίσει τα "θαύματα" του κόσμου. Προτού φύγει ο Ρόμπερτ ανακαλύπτει πως είναι ερωτευμένη μαζί του η Ρουθ Άτκινς, η γυναίκα που οι οικογένειές τους πίστευαν ότι θα παντρευτεί με τον Άντριου. Με την εκμυστήρευση αυτού του ειδυλλίου, ο Ρόμπερτ μένει τελικά στη φάρμα κι ο Άντριου φεύγει στη θάλασσα. Το έργο διερευνά τους ισχυρούς δεσμούς που ενώνουν τα αδέλφια ενάντια στις όποιες αντιξοότητες -ακόμα και μέχρι το θάνατο- αλλά και το τι συμβαίνει όταν δύο άνδρες αγαπούν την ίδια γυναίκα και τους συμβιβασμούς που αναγκάζονται να κάνουν, για να την αποκτήσουν. Η σταδιακή εναλλαγή των εποχών, με τη μετακίνηση από την Άνοιξη -που σχετίζεται με τη νιότη και την ελπίδα- μέχρι τα τέλη του Φθινοπώρου -μια εποχή εξασθένισης της ζωής πριν από το θάνατο του Χειμώνα- αντικατοπτρίζει την τραγική δράση του έργου και βοηθάει στο να σκοτεινιάσει και να βαρύνει η ατμόσφαιρα και η διάθεση.

«Επικίνδυνη δουλειά: συγκόλληση σε απόσταση λίγων εκατοστών από τη δεξαμενή πετρελαίου. Μία μόνο σπίθα είναι ικανή να πυροδοτήσει μια βόμβα που μπορεί να εξαφανίσει το διυλιστήριο. Γι’ αυτό σου λένε να χρησιμοποιείς αυτό τον βρόμικο γκρι μουσαμά, που αντέχει στις υψηλές θερμοκρασίες, αφού παράγεται από μια ελαφριά και ανθεκτική ουσία: τον αμίαντο. Με αυτόν οι σπίθες μένουν αιχμάλωτες, και μένεις αιχμάλωτος κι εσύ μαζί τους και κάτω από τον μουσαμά αναπνέεις τις ουσίες που απελευθερώνονται από την τήξη του ηλεκτρόδιου. Μία μόνο ίνα αμίαντου και σε τριάντα χρόνια είσαι νεκρός». Ο Ρενάτο είναι εργάτης που μεγάλωσε στη μεταπολεμική Ιταλία και άρχισε να δουλεύει από δεκατεσσάρων χρονών. Δουλεύει την ηλεκτροκόλληση, με τις σπίθες να πετάγονται δυο βήματα από γιγαντιαίες δεξαμενές πετρελαίου. Εισπνέει ψευδάργυρο, μόλυβδο και μεγάλο μέρος από τον περιοδικό πίνακα του Μεντελέγεφ. Ο συγγραφέας του Αμίαντου, Αλμπέρτο Προυνέτι, είναι ο γιος του Ρενάτο. Ζει την παιδική του ηλικία μέσα σε εγκαταλελειμμένα εργοστάσια, παίζοντας μπάλα και μαθαίνοντας έναν προλεταριακό κώδικα ζωής. Ανασυνθέτει την εργασιακή ιστορία του πατέρα του με γλώσσα σκληρή και συνάμα τρυφερή, που δεν χαρίζεται στην αδικία και την εκμετάλλευση. Ένα βιβλίο που διεκδικεί να είναι η μνήμη που απαιτεί δικαιοσύνη.

"Ο Πράσινος Χάινριχ", το magnum opus του Γκότφριντ Κέλερ, του σημαντικότερου Ελβετού πεζογράφου και ποιητή του 19ου αιώνα, κυκλοφορεί για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα. Το εν μέρει αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, το οποίο ξεκινώντας από την παιδική ηλικία και καταλήγοντας στο στάδιο της ωριμότητας, περιγράφει με αριστουργηματικό τρόπο την αποτυχημένη τελικά απόπειρα του πρωταγωνιστή (και alter ego του συγγραφέα) να καταξιωθεί ως καλλιτέχνης, δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 1855 και επανεκδόθηκε αναθεωρημένο και αναδιατυπωμένο από τον ίδιο τον συγγραφέα το 1879. Μαζί με "Τα χρόνια της μαθητείας του" Γουλιέλμου Μάιστερ του Γκαίτε και το "Γαϊδουροκαλόκαιρo" του Άνταλμπερτ Στίφτερ "ο Πράσινος Χάινριχ" συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα μυθιστορήματα διάπλασης ή μαθητείας (Bildungsromane) της γερμανόφωνης λογοτεχνίας. Θεωρείται δε καίριος σταθμός του αστικού (και ποιητικού) ρεαλισμού που άνθισε κατά τον 19ο αιώνα και αποτελεί μέχρι σήμερα σταθερό σημείο αναφοράς για πολλές γενιές λογοτεχνών, ασκώντας μια επιρροή που ανανεώνεται διαρκώς. Η έκδοση του Πράσινου Χάινριχ έρχεται να καλύψει ένα μεγάλο κενό στην ελληνική βιβλιογραφία ζωντανεύοντας ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το μυστικό του Πράσινου Χάινριχ είναι το ίδιο που κρύβεται και πίσω από τα έργα του Ομήρου, του Δάντη, του Βοκάκιου, του Σαίξπηρ και του Γκαίτε… Αυτό που έχει βιώσει ο πράσινος Χάινριχ θα το βιώσουν και πολλοί άλλοι, ξανά και ξανά, σήμερα και αύριο και σε εκατό χρόνια ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ

Μελέται φιλολογικαί, καλλιτεχνικαί, φιλοσοφικαί, Ροΐδης, Εμμανουήλ Δ., 1836-1904

Το μυθιστόρημα "Περηφάνια και προκατάληψη", ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της αγγλικής λογοτεχνίας, είναι πολυεπίπεδο και, ως εκ τούτου, πολλαπλώς ερμηνεύσιμο. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «κωμωδία ηθών» της τάξης των μεσαίων γαιοκτημόνων της Αγγλίας, προς τα τέλη του 18ου, αρχές του 19ου αιώνα, ως ρεαλιστικό «οικογενειακό μυθιστόρημα» ή ως μαρτυρία της μετάβασης της κοινωνίας της Αντιβασιλείας προς το σύγχρονο κόσμο. Πάνω απ' όλα, όμως, πρόκειται για μια μελέτη της μοίρας της γυναίκας σε μια κοινωνία που ήταν ανίκανη να την αντιμετωπίσει ως άνθρωπο με κρίση, απόψεις, επιλογές, με ανδρικά δηλαδή, για την εποχή, χαρακτηριστικά.

Πού μπορεί ένα ζευγάρι να βρει την ψυχική ισορροπία, την ευτυχία; Στην ταύτιση των χαρακτήρων, στα κοινά ενδιαφέροντα, στην οικονομική άνεση; Ο Μέικον Λίρι είχε βολευτεί με τη γυναίκα του και το μικρό γιο τους. Μόνο μετά το θάνατο του παιδιού αποκαλύφθηκε το χάσμα. Η γυναίκα του ξαφνικά ζητάει διαζύγιο και ο Μέικον βρίσκεται να ταξιδεύει κυριολεκτικά στο κενό. Φορτωμένος και με τις τραυματικές παιδικές του εμπειρίες, αδυνατεί να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση. Η επικοινωνία του με τον περίγυρο είναι δύσκολη έως αδύνατη. Ήταν ατύχημα το ότι σχετίστηκε με τη Μάριελ; Με μια γυναίκα αγράμματη, φλύαρη, κακοντυμένη, με μόνα προσόντα το πείσμα και την αγωνιστικότητα, που η ανάγκη επιβίωσης της έχει επιβάλει; Όταν ο Μέικον μπαίνει μπροστά στο δίλημμα "τη γυναίκα του ή τη Μάριελ", επιλέγει τη δεύτερη. Είναι η στιγμή που ξυπνάει μέσα του η τάση φυγής που κρυβόταν κάτω από τον αντικοινωνικό και δειλό χαρακτήρα του. Επιστρέφει στη Μάριελ, όπου τον περιμένει μια ζωή γεμάτη προβλήματα αλλά και γεμάτη ζωντάνια. Ό,τι έλειπε από τον Μέικον.

Η αλόη vera είναι γνωστή από πολλούς πολιτισμούς με διάφορα ποιητικά ονόματα, πολλά από τα οποία αντανακλούν θρύλους που είναι συνδεδεμένοι με την αθανασία. Σε μια πιο βαθιά ανάλυση, η συμβολική σύνδεση της αλόης vera με την μακροζωία και την αθανασία, είναι η διαδικασία του βαλσαμώματος και του περάσματος από αυτήν τη ζωή στην επόμενη, που δείχνει τις ιδιότητες της ανανέωσης που έχει αυτό το βότανο.Στο βιβλίο αυτό εκτός από τα διάφορα χαρακτηριστικά της Αλόης vera την ιστορία της, το τρόπο καλλιέργειάς της και τις κλινικές έρευνες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια για τις θεραπευτικές ιδιότητές της, θα βρείτε ένα πλούσιο συνταγολόγιο για όλες τις ασθένειες που μπορεί να μπορεί η αλόη vera να προσφέρει θεραπεία, αλλά και πολλές συνταγές για φυσικά καλλυντικά.

Έλεγα πάντοτε ότι η πολωνική ποίηση έχει σθένος και ξεχωρίζει στο υπόβαθρο της παγκόσμιας ποίησης από ορισμένα διακριτικά γνωρίσματα. Αυτά τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα μπορεί να εντοπισθούν στα ποιήματα κάποιων περίφημων Πολωνών ποιητών, μεταξύ των οποίων και η Βισουάβα Σιμπόρσκα. Το δικό της Βραβείο Νόμπελ είναι ο προσωπικός της θρίαμβος, αλλά ταυτόχρονα επιβεβαιώνει τον χώρο της "Πολωνικής σχολής της ποίησης". Ίσως δεν είναι αναγκαίο να ξαναθυμίσω ότι η γλώσσα αυτής της ποίησης είναι η γλώσσα μιας χώρας όπου το έγκλημα της γενοκτονίας έχει διαπραχθεί σε μια μαζική κλίμακα. Οι συνδετικοί κρίκοι ανάμεσα στη γενοκτονία και τις ιστορικές εμπειρίες μπορεί να ποικίλλουν και δεν υπάρχει απλή συνάφεια αιτίας και αποτελέσματος. Κι όμως, ένα ορισμένο γεγονός δεν υπάρχει χωρίς τη σημασία του: η Σιμπόρσκα, όπως και ο Ταντέους Ρουζέβιτς και ο Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ, γράφει στη θέση της γενιάς των ποιητών που έκαναν το ντεμπούτο τους στη διάρκεια του πολέμου και δεν επέζησαν. [...]Τα ποιήματα της Σιμπόρσκα εξερευνούν ιδιωτικές καταστάσεις αλλά γενικεύουν μ' επάρκεια, έτσι που κατορθώνει ν' αποφεύγει τις εξομολογήσεις. Στο πολύ γνωστό ποίημά της "Γάτα σ' ένα άδειο διαμέρισμα", αντί να διαμαρτύρεται για την απώλεια ενός συζύγου ή ενός φίλου, ακούμε: "Να πεθάνει - δεν μπορείς να το κάνεις αυτό σε μια γάτα". Η επιφυλακτικότητα και μια ειρωνική απόσταση απ' το πρόσωπο της μπορεί να καταγράφουν τις ειδικές προτιμήσεις της ποιήτριας· ωστόσο, αφού σ' αυτό συγγενεύει με κάποιους από τους σύγχρονους Πολωνούς ομότεχνούς της, θα μπορούσε κάποιος να υπερασπίσει μ' επιτυχία τη θέση ότι το κοινό τους γνώρισμα είναι η προσπάθειά τους να εξορκίσουν το παρελθόν. Σ' αυτό το έργο τους εφαρμόζουν μιαν ιδιόμορφη απόσταξη, που η πρώτη ύλη της είναι δύσκολο να εντοπισθεί.Για μένα η Σιμπόρσκα είναι πρωταρχικά μια ποιήτρια της συνείδησης. [...](Από τον πρόλογο του Cheslaw Milosz)

Στη φανταστική χώρα όπου ζουν οι νεράιδες αυτού του βιβλίου, καθεμιά έχει τη δική της δουλειά, μα και κάθε δουλειά τις δικές της δυσκολίες.Ανάμεσά τους είναι η Ονειρένια, η Συννεφένια, η Αστερένια, η Αχτιδένια κι η Μελένια.Ο τρόπος που οι νεράιδες καταφέρνουν να τις ξεπερνούν διασκεδάζει τα παιδιά, διώχνει τ’ άσχημα όνειρά τους και τα κάνει πιο θαρραλέα και πιο χαρούμενα.

Η συμπεριληπτική εκπαίδευση (inclusive education) αποτελεί τα τελευταία χρόνια πρωταρχική εκπαιδευτική επιλογή καθώς εναρμονίζεται με την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη δημιουργία μιας πιο συνεκτικής κοινωνίας. Το βιβλίο "φιλοξενεί" τις θέσεις ερευνητών, ακαδημαϊκών, εκπαιδευτικών και επαγγελματιών της ψυχικής υγείας αναφορικά με την έννοια, την πραγματικότητα και την προοπτική της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης στη χώρα μας. Περιλαμβάνει επίσης, προγράμματα παρέμβασης για παιδιά με και χωρίς ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στο γενικό σχολείο.

Σε μια χώρα μακρινή, πέρα από τα όρια του κόσμου που ξέρουμε, ζουν οι φύλακες-προστάτες των ονείρων μας. Εκεί θα γεννηθεί η Έρση, που κάποιοι θα θεωρήσουν κατώτερη εξαιτίας της διαφορετικότητάς της και που θα γίνει θρύλος όταν για χάρη της θα παραβιαστεί ο αρχαιότερος νόμος της χώρας που δεν επιτρέπει στους Ονειροφύλακες να ονειρευτούν τα δικά τους όνειρα. Κι όταν μια μαύρη σκοτεινιά θα σκεπάσει τη χώρα, η Ονειροπαγίδα, το δίχτυ προστασίας της, αρχίζει να σφίγγει κι οι Ονειροφύλακες να μετρούν αποτυχημένες πτήσεις. Η παλιά προκατάληψη που χωρίζει τη χώρα σε «Ικανούς» και «Κατώτερους» αρχίζει να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και οι ήρωές μας μοιάζει να μην έχουν άλλη επιλογή από το να αγωνιστούν ενάντια όχι μόνο στους Εφιάλτες, αλλά και στον Φόβο και σε ό,τι άλλο σκοτώνει τα όνειρα. Μια συναρπαστική αλληγορία με κινηματογραφικό σασπένς για το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και στο όνειρο. Έγραψαν για το βιβλίο Ονειροφύλακες: Είναι ένα βιβλίο διαχρονικό, έχει καθολικότητα και παγκοσμιότητα.Ευγένιος Τριβιζάς(πρακτικά της επιτροπής Κρατικού Βραβείου) Λυρισμός και νεύρο: έτσι θα απέδιδε κανείς συνοπτικά το ιδιοσυγκρασιακό στίγμα της Αγγελικής Δαρλάση. […] Το δεύτερο βιβλίο συνεχίζει το μικρό αριστούργημα που υπήρξαν οι πρώτοι «Ονειροφύλακες» (2004). Διαβάζοντας τη συνέχεια, δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω ποιο προτιμώ (άλλωστε, ποτέ δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω ούτε κάποιο από τα επτά Χάρυ Πότερ ως καλύτερο από τα άλλα). Απαραγνώριστη είναι κι εδώ η ποιότητα της παγκόσμιας αφήγησης που είχε επισημάνει ο Ευγένιος Τριβιζάς, πρόεδρος της Επιτροπής που βράβευσε το πρώτο βιβλίο.Μαρία Τοπάλη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗhttps://www.kathimerini.gr/culture/499840/kleinontas-to-mati-sta-paidia/ Οι Ονειροφύλακες! Ένα σύγχρονο παραμύθι που δεν διαφέρει από τον πραγματικό κόσμο, με τους δυνατούς και ισχυρούς ανθρώπους και τους αδύναμους που ζουν στο περιθώριο. Η συγγραφέας μάς μεταφέρει νοερά σ’ έναν κόσμο φανταστικό με στοιχεία από την πραγματικότητα και ισχυρούς συμβολισμούς. Το βιβλίο κερδίζει μεμιάς μικρότερους και μεγαλύτερους αναγνώστες. Δώρα Πουρή, elniplexhttps://www.elniplex.com/οι-ονειροφύλακες-της-αγγελικής-δαρλά/ [...] Τότε ήταν που σ' ένα νεανικό δωμάτιο διάβασα «χώρος ελεύθερης διέλευσης ονείρων» κι άκουσα έναν νέο να λέει «τα όνειρά μας αργοπεθαίνουν». [...] Και κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης σ' ένα σχολείο, ένα παιδί μού είπε σχεδόν απαιτητικά: «Πρέπει να υπάρχουν ονειροφύλακες. Αλλιώς τα όνειρά μας κινδυνεύουν τα χαθούν για πάντα.» Αγγελική Δαρλάση, συνέντευξη στον Γιώργο Κιούση, Ελευθεροτυπία Έγραψαν για το βιβλίο Οι Ονειροφύλακες και ο φάρος των ονείρων: Ο φόβος, μα ό,τι κι αν σκοτώνει τα όνειρα, είναι αυτό που οι ήρωες του νέου βιβλίου της Αγγελικής Δαρλάση προσπαθούν να υπερκεράσουν.Σε μια ζοφερή εποχή, όπου τα όνειρα των νέων αργοπεθαίνουν, τούτο το βιβλίο μοιάζει σαν τη μουσική επένδυση μιας γενιάς, που, πριν καν ενηλικιωθεί, παλεύει για να βρει τον δρόμο της στον ουρανό, στη Γη, στο σύμπαν. Θάλεια Καραμολέγκου, ΑΥΓΗhttps://www.avgi.gr/arheio/56594_tria-xorkia-gia-ton-fobo?amp Η αφηγηματική ποιότητα της Δαρλάση γίνεται και εδώ φανερή, καθώς ο απαλός και στοχαστικός τόνος εναλλάσσεται με κοφτές φράσεις και η γραμμική αφήγηση εμπλουτίζεται με έναν πρόλογο κι έναν επίλογο θεατρικής δομής, που παραπέμπουν και στα αντίστοιχα μέρη του πρώτου βιβλίου. Η γλωσσική ομορφιά κυματίζει σε φράσεις ανύποπτες […] Ετσι, κλείνοντας δηλαδή με κόλπο το μάτι στα παιδιά, τους μαθαίνει κανείς τι σημαίνει ύφος, στυλ. Αυτό η Δαρλάση το γνωρίζει, όσο λίγοι.Μαρία Τοπάλη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ https://www.kathimerini.gr/culture/499840/kleinontas-to-mati-sta-paidia/ Η δυνατότητα των ανθρώπων να ονειρεύονται, η ελεύθερη σκέψη, η απαλλαγμένη από τον φόβο, η σκέψη που ξεπερνά, δημιουργικά, τα όρια είναι όρος ζωής για τη συγγραφέα. Η δική της απάντηση στα ερωτήματα που θέτει το ποίημα του Λάνγκστον Χιουζ μοιάζει να είναι «όλα αυτά θα συμβούν αν αναβάλλεις ένα όνειρο, γι' αυτό είναι κατεπείγον να ΜΗΝ τα αναβάλλεις». […] Δυνατή η σύλληψη, δεν την ξεχνάς. Κάθε όνειρό σου έχει και έναν προστάτη, εκεί ψηλά, που αγωνίζεται να το διασώσει, να το κάνει να πετάξει όσο πιο ψηλά γίνεται, να το προστατεύσει από την Άβυσσο. Δυνατές και οι εικόνες από την υπερκόσμια αυτή πολιτεία που ωστόσο απηχεί με ακρίβεια τις αδυναμίες της ανθρώπινης κοινωνίας. Μόνη λύση η πίστη, η δράση, η αντίσταση στον φόβο και στον φανατισμό, η τόλμη και το καθαρό μυαλό. Για να γίνουμε οι ίδιοι Ονειροφύλακες των ονείρων μας. […] Διάσπαρτες σκέψεις γύρω από μια σειρά θέματα όπως ποιος είναι ο καλός ηγέτης ή ο καλός δάσκαλος λειτουργούν ως «φάροι των ονείρων», όπως λέει ο τίτλος. Ως φάροι για μια κοινωνία που μπορεί να δώσει στα όνειρα φτερά. Έντονος λυρικός τόνος, έμφαση στην ατμόσφαιρα, στα χρώματα, στις φωτοσκιάσεις, όλα οδηγούν στην απόλαυση της λεπτομέρειας, σε μια αργή ανάγνωση, κι ας είναι η πλοκή σφιχτοδεμένη και στέρεα. […] Ελένη Σβορώνου, Ο Αναγνώστηςwww.oanagnostis.gr/ο-φάρος-των-ονείρων/

Η Γη έχει εφτά φεγγάρια. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τέσσερα ρουθούνια. Η ατμομηχανή εφευρέθηκε στην αρχαία Ελλάδα. Η πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης δεν είναι η Μπανγκόκ. Οι μαρμότες έχουν σκοτώσει πάνω από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους. Το μεγαλύτερο πράγμα που μπορεί να καταπιεί η γαλάζια φάλαινα είναι ένα γκρέιπφρουτ. Υπάρχουν 80.000 πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα. Το αλκοόλ δεν καταστρέφει τα εγκεφαλικά κύτταρα. Η μασέλα του Τζορτζ Ουάσινγκτον ήταν φτιαγμένη από δόντια ιπποπόταμου. Το φως είναι αόρατο. Δεν πρέπει να κοιμόμαστε οχτώ ώρες κάθε βράδυ. Οι φεμινίστριες δεν έκαψαν τα σουτιέν τους.ΟΛΑ ΟΣΑ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΞΕΡΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ!Ένας εκτενής και ανελέητος κατάλογος των παρανοήσεων, των σφαλμάτων και των μύθων σε όλο το πεδίο της «κεκτημένης γνώσης» που θα σας κάνουν να αναρωτηθείτε για ποιο λόγο μπαίνει κανείς στον κόπο να πάει σχολείο. Αν εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι ο Ερρίκος Η΄ είχε έξι συζύγους, ότι η Γη έχει μόνο ένα φεγγάρι και ότι το Έβερεστ είναι το ψηλότερο βουνό στον κόσμο, τότε πραγματικά χρειάζεστε αυτό το βιβλίο. Επειγόντως!Το Βιβλίο της Ολικής Άγνοιας ρίχνει άπλετο φως σε μια ερώτηση που έχει απασχολήσει φιλοσόφους, επιστήμονες και αντροπαρέες στα καφενεία σχεδόν σε κάθε εποχή της Ιστορίας: Τι είναι αλήθεια και τι κουραφέξαλα;Ο Τόμας Έντισον δήλωσε ότι δεν ξέρουμε ούτε το ένα εκατομμυριοστό του 1% του οτιδήποτε? ο Μαρκ Τουέιν πίστευε ότι απαιτούνται 8 εκατομμύρια χρόνια για να αποκτήσει κανείς άρτια γνώση μόνο των μαθηματικών? ο Γούντυ Άλεν είπε ότι κάποιοι πίνουν αχόρταγα από το ποτάμι της γνώσης, ενώ άλλοι κάνουν απλώς γαργάρες. Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας θα σας κάνει να αισθανθείτε πολύ μικροί και ανόητοι.

Τα πορτρέτα ονομαστών εταίρων της αρχαιότητας.Οι περισσότερες απ' αυτές ήταν ερωμένες, σύζυγοι και μητέρες μεγάλων αντρών, οι οποίοι υποκλίνονταν στην βαθιά μόρφωσή τους, στο ανεξάρτητο πνεύμα, το μελιστάλαχτο λόγο και την απαράμμιλη καλαισθησία.

Η Λία, ένα όμορφο αγοροκόριτσο στην επαρχία, από μικρή δοκιμάζεται στη ζωή. Θύμα βιασμού του θείου της, θύμα της κοινωνίας στο χωριό, θύμα του εαυτού της σε όσα προσπαθεί να αντιληφθεί για το μέλλον. Κάποιες ανεξήγητες φωνές μεταξύ ξύπνιου και λήθαργου, μια ταραγμένη αγάπη μακριά από τη γαλήνη και το ένστικτό της, την ακολουθούν στα χρόνια που περνούν. Η ζωή της ξεδιπλώνεται σε εποχές δύσκολες με πολέμους, αναταραχές, περιπέτειες, ξενιτιά και απρόοπτα που πρέπει να ξεπεράσει για να συνεχίσει. Αντιλαμβάνεται ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο και πως η κάθε στιγμή είναι ένα ακόμα βιωματικό πέρασμα, δύσκολο ή εύκολο ανάλογα με τις επιλογές της. Μέσα στον χρόνο, η απλή συνειδητότητά της τη βοηθά να καταλάβει πως η ζωή είναι ευκαιρία στιγμής κι όλα τα υπόλοιπα μένουν σαν γεμάτες φως σκιές που ακολουθούν την ύπαρξη. Ένα μυθιστόρημα βασισμένο στις αναζητήσεις της ηρωίδας, στα εμπόδια της ζωής, στη δύναμη του νου και της ψυχής, αλλά και στο ένστικτο που δεν σταματά να είναι ο προστάτης του καθενός μας.

Από την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης περισσότερο απασχολεί και συζητιέται η κατάληξή της. Η ήττα δηλαδή του ΕΑΜικού κινήματος και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε δυνατή. Δεν είναι παράδοξο που συμβαίνει αυτό. Το ΕΑΜικό κίνημα την περίοδο 1941-1944 κατάφερε να γίνει η κυρίαρχη πολιτική δύναμη στην Ελλάδα. Ειδικότερα, το ΕΑΜ υπολογίζεται ότι είχε περί τα 2 εκατ. μέλη, η Εθνική Αλληλεγγύη περί τα 4 εκατ., η ΕΠΟΝ περί τις 700.000, ενώ το ΚΚΕ 400.000.Δίπλα σε αυτές τις πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις υπήρχε ένας στρατός, ο ΕΛΑΣ, με δύναμη 130.000 μαχητές, αλλά και ναυτική στρατιωτική δύναμη, το ΕΛΑΝ, καθώς και η Λαϊκή Πολιτοφυλακή. Το σπουδαιότερο, όμως, είναι ότι υπήρχε οργανωμένη κρατική εξουσία στις ελεύθερες περιοχές της χώρας με τη Λαϊκή Αυτοδιοίκηση και τη Λαϊκή Δικαιοσύνη. Μια εξουσία που την άνοιξη του 1944 πήρε ολοκληρωμένα χαρακτηριστικά με τη συγκρότηση της Κυβέρνησης του Βουνού και τη σύγκλιση λαϊκού κοινοβουλίου, του Εθνικού Συμβουλίου των Κορυσχάδων, το οποίο προέκυψε μετά τις εκλογές, τόσο στις ελεύθερες όσο και στις κατεχόμενες περιοχές της χώρας. Συνεπώς, θα ήταν αδιανόητο να μην κεντρίζει περισσότερο το ενδιαφέρον το ερώτημα πώς μπόρεσε να ηττηθεί ένα τέτοιο κίνημα, το οποίο είχε εξελιχθεί σε μια πλήρως οργανωμένη λαϊκή εξουσία.Το παρόν βιβλίο Λευκές Βίβλοι του ΕΑΜ μπορεί να μην απαντάει σε αυτό το ερώτημα, να μην εξηγεί τα αίτια της ήττας, περιέχει όμως όλα εκείνα τα στοιχεία που χρειάζονται για να κατανοήσει κανείς τις συνέπειες και να βγάλει πολύτιμα συμπεράσματα. [...]

Η μαθητεία κοντά στον Καράβα υπήρξε μια διαρκής αναμέτρηση γύρω από τις ιδεολογικές χρήσεις της ιστορίας, τη μέγγενη των εθνικισμών, τη σύγκρουση της ιστορικής έρευνας με τις κυρίαρχες και μονοφωνικές αφηγήσεις που έβλεπαν στο παρελθόν μόνο (δικούς μας) ήρωες και δαίμονες (των άλλων). Ο Σπύρος Καράβας στο πλούσιο έργο του δεν επιχείρησε να αντικαταστήσει τους εθνικούς μύθους με άλλους -πιο ευχάριστους στα αυτιά των φίλων και ακροατών του. Αντίθετα, με μοναδικό τρόπο, παρήγαγε ιστορικά κείμενα που διακρίνονται για την ειρωνεία τους απέναντι στις αυθεντίες και στις απλουστεύσεις σε κάθε εκδοχή. Και τελικά, ίσως αυτό ήταν το πιο σημαντικό μάθημα: η διαρκής αναμέτρηση με τις δικές μας βεβαιότητες και με αυτό που κάθε φορά φάνταζε «λογικό». Και για αυτό, τον ευχαριστούμε. Το μικρό αυτό βιβλίο, δώρο από εμάς σε εκείνον, χρωστάει την ύπαρξή του όχι μόνο στους συγγραφείς του αλλά και σε τέσσερις ακόμα συνενόχους. Η Πόπη Πολέμη και η Άννα Ματθαίου μοιράστηκαν μαζί μας το μυστικό από την αρχή, διόρθωσαν τα κείμενα του τόμου και μας έκαναν σχόλια και παρατηρήσεις που μερικές φορές απηχούσαν την ξεχωριστή επιρροή του Σπύρου! Η Εριφύλη Αράπογλου και η Ναστάζια Αράπογλου συνομώτησαν μαζί μας και έδωσαν σχήμα και μορφή στο βιβλίο, με τη δημιουργικότητα και το απίστευτο ταλέντο τους. Οι εκδόσεις Βιβλιόραμα, τέλος, ευχαρίστως συμπεριέλαβαν τον τόμο στην εκδοτική τους σειρά, πλάι στις μέχρι τώρα μελέτες του Σπύρου Καράβα. [...] (Απόσπασμα από την εισαγωγή της επιμελήτριας)

Η Αθήνα σε αλλεπάλληλα λοκντάουν. Η κοινωνία διχάζεται και οι συγκρούσεις πληθαίνουν. Ο αστυνόμος Χαρίτος βουτάει πάλι στα βαθιά. Πρέπει να λύσει δύο γρίφους που δε φαίνεται να συνδέονται μεταξύ τους: μια σειρά από αυτοκτονίες, αλλά και μια σειρά από δολοφονίες γιατρών. Και σαν να μην του έφταναν όλα αυτά, πρέπει να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις των συνθηκών στα μέλη της οικογένειάς του. Το «Κίνημα της αυτοκτονίας» είναι ένα μυθιστόρημα του διεθνούς συγγραφέα Πέτρου Μάρκαρη για την πανδημία, το χάσμα των γενεών και των αντιλήψεών τους, αλλά και τη σύγκρουση της αυτοθυσίας με τη βία και το έγκλημα.

Το βιβλίο αυτό καθοδηγεί μεθοδικά τους μαθητές, ώστε να εξασκηθούν στην παραγωγή λόγου σε όλα τα κειμενικά είδη που διδάσκονται στην Δ΄ Δημοτικού. Ακολουθεί τη δομή του σχολικού βιβλίου και περιλαμβάνει πολλά υποδείγματα εκθέσεων, καθώς και προτεινόμενα θέματα.

Εκατό χρόνια από τη γέννηση ενός μύθου, του φωτεινού ηθοποιού Δημήτρη Χορν. Η πορεία της ζωής του, οι επιτυχίες του στο θέατρο και τον κινηματογράφο, οι μεγάλοι έρωτες, οι συνεργασίες που άφησαν εποχή, οι απόψεις του, η στάση ζωής, σε ένα οδοιπορικό στον χρόνο, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και ιδιόχειρα σημειώματα.

Έχω δικαίωμα; Να είμαι όπως θέλω εγώ; Να έχω ταυτότητα; Να εκφράζομαι ελεύθερα; Να είμαι μέλος μιας οικογένειας; Να έχω σπίτι; Να πηγαίνω σχολείο, αλλά και στον γιατρό; Είναι το παιχνίδι δικαίωμα; Γενικά, έχω δικαίωμα; Ναι! Έχω δικαίωμα!

Στουτγάρδη, Πεντηκοστή 1929: Η αστυνομία στήνει οδοφράγματα, τα μαγαζιά της πόλης έχουν ξεπουλήσει ό,τι λουκέτο διέθεταν. Ο Γκρέγκορ Γκογκ (Gregor Gog, 1891-1945), γνωστός σε κάθε γωνιά της Γερμανίας ως ο «Βασιλιάς των Πλανόβιων», συγκεντρώνει όλους τους περιπλανώμενους, γυναίκες και άντρες, στο Διεθνές Συνέδριο Πλανόβιων και κηρύσσει την «εφ’ όρου ζωής γενική απεργία». Δύο χρόνια νωρίτερα ο Γκογκ, ναυτικός, κηπουρός και συγγραφέας, είχε ιδρύσει την «Αδελφότητα των Πλανόβιων» με σκοπό να βοηθήσει τους άστεγους και να τους οργανώσει πολιτικά. Μια ιστορία για τη φτώχεια και την ελπίδα, για τη φιλία και τη διαμαρτυρία - και ένα ξεχασμένο κεφάλαιο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.