vivliopoleiopataki

Ο χρονικογράφος Martin Gross μετακομίζει τον Γενάρη του 1990 από τη Δ. Γερμανία στη Δρέσδη, προκειμένου να καταγράψει από κοντά τον τρόπο που η Πολιτική και η Ιστορία σαρώνουν την καθημερινή ζωή των πολιτών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας τον τελευταίο χρόνο ύπαρξής της πριν την επανένωση των δύο κρατών. Ταυτόχρονα εκθέτει τους στοχασμούς του για τα οικονομικά συστήματα και το μέλλον της Ευρώπης με τρόπο γλαφυρό και, κάποιες στιγμές, εντυπωσιακά προφητικό.

[...] Αναρωτιέμαι συχνά τι είναι αυτό που κάνει τον Μάνο Λοΐζο να είναι συνέχεια κοντά μας... Πιστεύω, τα ίδια του τα τραγούδια. Μέσα από αυτά κατάφερε να μας κάνει να καταλάβουμε τι σημαίνει αγάπη, έρωτας, διαμαρτυρία, κοινωνική δικαιοσύνη. Διαλεχτά ένα προς ένα, ακόμα και σήμερα ακούγονται τόσο φρέσκα σαν να γράφτηκαν μόλις χτες.

Έργο μεγάλο αλλά νικημένο, λυγισμένο από το βάρος μιας ανοικονόμητης πολυγνωσίας, πνιγμένο στην πολυχρωμία ενός αναχρονιστικού μπαρόκ, έργο που δεν κατορθώθηκε: έτσι αξιολογούσε μέχρι πρόσφατα η κριτική τον "Πειρασμό του Αγίου Αντωνίου" του Φλωμπέρ. Ωστόσο, κιόλας από το 1856, όταν για πρώτη φορά δημοσιεύτηκαν αποσπάσματα του έργου σ' ένα περιοδικό, ο Μπωντλαίρ τ' ονόμασε "μυστική κάμαρη" του πνεύματος του Φλωμπέρ. Και σήμερα ο Μισέλ Φουκώ το αποσπά από τα όψιμα δημιουργήματα του ρομαντισμού, για να το τοποθετήσει στην πρωτοπορία του 20ού αιώνα.

Σε αυτό το βιβλίο αποτυπώνονται τα βήματά μου από τη Νέα Νικομήδεια Ημαθίας και τα ελληνικά γήπεδα ως τα ποδοσφαιρικά σαλόνια της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Είτε με βήματα... είτε με άλματα, ακολούθησα τον ανηφορικό δρόμο της συνέπειας, της αγωνιστικότητας και του επαγγελματισμού στα δύσκολα χρόνια, όταν η μοναδική σχεδόν ανταμοιβή του ταλέντου και της προσπάθειας ήταν η αγάπη του κόσμου. Αυτή άλλωστε παραμένει αναλλοίωτη και παντοτινή.Φιλοδοξία μου δεν είναι απλώς να θυμηθούν οι παλιοί, αλλά όλο και περισσότερα νέα παιδιά να εμπνευστούν, ώστε να συνδυάσουν την αγάπη τους για το βασιλιά των σπορ με μια σωστή αντίληψη για τον αθλητισμό και την άμιλλα, απαραίτητο στοιχείο ενός ολοκληρωμένου χαρακτήρα.

Το φαινόμενο της παιδικής κακοποίησης μαστίζει τις κοινωνίες, συχνά παραμένοντας ένα καλά κρυμμένο οικογενειακό μυστικό. Η άρνηση του αδαούς γονιού να εγκαταλείψει μια "διαπαιδαγώγηση" που καταχράται την απεριόριστη εμπιστοσύνη του παιδιού και τη λαχτάρα του για αγάπη είναι καταστροφική. Η οδύνη του κακοποιημένου παιδιού, χαραγμένη στην ψυχή και το σώμα του, εκδηλώνεται αργότερα με αυτοκαταστροφικές ενέργειες ή με βάναυση συμπεριφορά απέναντι στα δικά του παιδιά και σε άλλους ανθρώπους. Η Alice Miller, μέσα από πλήθος παραδειγμάτων και, κυρίως, μέσα από μια ψυχοϊστορική ανάλυση των περιπτώσεων του Αδόλφου Χίτλερ και του Νικολάε Τσαουσέσκου, φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο η φρίκη της παιδικής ηλικίας μετατρέπεται σε φρίκη που αφορά ολόκληρους λαούς, και μάλιστα... "για το καλό τους". Τούτος ο φαύλος κύκλος μπορεί να σπάσει, αν η ιστορία των ανθρώπων που βίωσαν μια τραυματική παιδική ηλικία αναγνωριστεί σε συνειδητό επίπεδο, αν η κοινωνία επιλέξει να εισακούσει τα σήματα κινδύνου που εκπέμπει το σώμα τους, αν γκρεμιστεί συθέμελα το τείχος της σιωπής που υψώνεται γύρω από τον πόνο της παιδικής ηλικίας. Τα άτομα που γνωρίζουν και νιώθουν τι τους συνέβη όταν ήταν παιδιά δεν θα θελήσουν ποτέ να βλάψουν τον εαυτό τους ή τους άλλους - θα επιθυμούν να προστατεύουν τη ζωή και όχι να την καταστρέφουν, αφού αυτή είναι η βιολογική επιταγή μας: να ζούμε και να διαφυλάσσουμε τη ζωή.

Το Σπίτι του Πιρανέζι δεν είναι ένα απλό σπίτι: ατελείωτοι διάδρομοι, άπειρες αίθουσες, χιλιάδες αγάλματα, το καθένα διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Τα ανώτερα επίπεδα καλύπτονται με σύννεφα κι ένας ολόκληρος ωκεανός πλημμυρίζει τακτικά τις κατώτερες αίθουσες του λαβυρινθώδους Σπιτιού. Ο Πιρανέζι δεν αποθαρρύνεται: παρατηρώντας μεθοδικά την παλίρροια μετρά, με βάση την περιοδικότητά της, τον χρόνο. Εξερευνά ακούραστα τον λαβύρινθο του Σπιτιού και καταγράφει το περιεχόμενό του. Είναι το έργο ζωής του. Αλλά δεν είναι ο μοναδικός άνθρωπος στο Σπίτι, υπάρχει και ο Άλλος. Ο Άλλος κάνει την επίσκεψή του δύο φορές την εβδομάδα και ενημερώνεται για την πρόοδο των ερευνών. Όταν όμως από τις έρευνες αυτές προκύπτει η ύπαρξη κι ενός άλλου προσώπου, μια νέα, τρομερή πραγματικότητα αρχίζει να διαφαίνεται· η πραγματικότητα ενός άλλου κόσμου, πέρα από τον κόσμο που γνώριζε ο Πιρανέζι. Το Πιρανέζι μας εισάγει σε μια παράλληλη, ονειρική πραγματικότητα κι έναν ατέρμονα λαβύρινθο, έναν εντυπωσιακό κόσμο απόκοσμης ομορφιάς, στοιχειωμένο από την παλίρροια και τα σύννεφα. Βραβευμένο με Women’s Prize for Fiction, έχει μεταφραστεί σε τριάντα μία γλώσσες.

Βιβλία Γ΄-Ε΄: Συνέχεια των παρατηρήσεων για την αναπαραγωγή. Γένεση του αρσενικού και γένεση του θηλυκού. Οι απόγονοι σε σχέση με τους γεννήτορες. Κληρονομικότητα, τερατογένεση, ιδιότητες ως προς τις οποίες διαφέ¬ρουν τα μέρη των ζώων. Διαφορές στα αισθητήρια όργανα.

Σχόλια του νεοπλατωνικού φιλοσόφου Ιεροκλέους στο ιερώτερο Ευαγγέλιο της Ελληνικής Μυσταγωγίας, τα Χρυσά Έπη, απαραίτητα σε όποιον θέλει να εμβαθύνη στην πρακτική μυητική αγωγή του ανθρώπου και να εφαρμόση στον βίον του τις 7 αρετές, ώστε να καταστή "Θεός Αμβρότος ουκέτι Θνητός".

Αραβο-ελληνικό λεξικό, Κανταμανί, Αχμάντ

Ένας διάσημος ζωγράφος στην τελευταία φάση της καριέρας και της ζωής του. Η αγωνία του καλλιτέχνη για το αύριο. Η μοναξιά του αμετανόητου εργένη στα γεράματα. Ο μακροχρόνιος δεσμός του με μια γυναίκα της υψηλής κοινωνίας. Η επιστροφή της χαμένης του νιότης και το ξύπνημα όλων του των αισθήσεων από την "ανάσταση" του έρωτα. Η μάχη του ενάντια στο Τέλος. Η συντριβή του. Και μια αριστουργηματική σκιαγραφία του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς του κοσμικού Παρισιού, που "ζει δίπλα στα πάντα χωρίς να βλέπει τίποτα", από την καυστική πένα του Μωπασάν.

Δεν είναι, λοιπόν, το έγκλημα που τιμωρείται· είναι η ύπαρξη και η απειλούσα παρουσία των Sacco και Vanzetti ως ξένων και μαρκαρισμένων από τη διαφορετικότητά τους που προκαλεί την τιμωρία. Διότι, η παρουσία τους "θέτει υπό αμφισβήτηση την υπάρχουσα γενικότητα με την οποία δεν εναρμονίζονται όσο πρέπει", για να χρησιμοποιήσω, σε άλλο συμφραζόμενο, μια διατύπωση των Max Horkheimer και Theodor Adorno. Η λογική της εξόντωσης των Sacco και Vanzetti είναι η άκαμπτη λογική ενός κοινωνικού μηχανισμού ο οποίος αδυνατεί να καθυποτάξει τη διαφορετικότητα και νιώθει να απειλείται θανάσιμα από την ταυτότητα της διαφορετικότητας του ξένου, του μετανάστη, του αναρχικού και του παρία. Γι' αυτό και η μοναδική τιμωρία είναι ο θάνατος.

Ιστορική και πολιτική οργάνωση των Αθηνών από την περίοδο της πρωτόγονης μοναρχίας μέχρι τη δημοκρατία των αρχών του 4ου π.Χ. αιώνα. Μυθικά χρόνια, Κυλώνειον άγος, Δράκων, Σόλων, Πεισίστρατος, τυραννοκτόνοι, Περσικοί πόλεμοι. Το πολίτευμα της εποχής του συγγραφέα. Κοινωνική και πολιτική οργάνωση. Οι θεσμοί, οι άρχοντες, τα όργανα.

Ποιος είναι ο εχθρός που τροµάζει τον πανίσχυρο βασιλιά; Γιατί όλοι στο παλάτι λένε πως υπάρχει µια δύναµη που ποτέ του δεν θ' αποκτήσει; Και ποιος την κατέχει;Ήταν μια φορά ένας βασιλιάς που ήθελε να γίνει ο πιο ισχυρός άνθρωπος του κόσμου, αλλά η δημοφιλία ενός μάγου που ζούσε στο βασίλειό του και μπορούσε να μαντέψει το μέλλον, τον έφερνε δεύτερο στις προτιμήσεις των υπηκόων του. Μια μέρα, ο ζηλιάρης βασιλάς σκαρφίστηκε ένα τέχνασμα που θα αποδείκνυε ότι ο μάγος δεν μπορούσε να μαντέψει το μέλλον: θα τον ρωτούσε μπροστά σε όλον τον κόσμο την ημερομηνία του ίδιου του του θανάτου. Οτιδήποτε κι αν απαντούσε ο μάγος, ο βασιλιάς θα έβγαζε το σπαθί του και θα τον σκότωνε, αποδεικνύοντας πως η φήμη του δεν ευσταθούσε. Υπήρχε κάτι, όμως, που ο μεγάλος βασιλιάς δεν είχε υπολογίσει: την απάντηση του μάγου, που θα τον έκανε να αναθεωρήσει ολόκληρη τη ζωή και τη βασιλική του αντίληψη...Μια ιστορία αγάπης και µίσους, ταπεινοφροσύνης και µαταιοδοξίας, που εξηγεί πώς ο τροµερός εχθρός µας, µπορεί να γίνει ο καλύτερός µας φίλος... στο δεύτερο παιδικό βιβλίο του Μπουκάι, μετά τον "Αλυσοδεμένο Ελέφαντα".

Τα κείμενα για την παράνοια και τις ψυχώσεις που φιλοξενούνται στον παρόντα τόμο, χρονικά καλύπτουν μία μεγάλη περίοδο, από το 1915 μέχρι το 1938. Στόχος του είναι να κατανοηθούν οι ασθένειες αυτές ψυχαναλυτικά. Για τον Φρόιντ κατανόηση σημαίνει να αντιληφθούμε τους ιδιαίτερους ψυχικούς μηχανισμούς γένεσής τους, τα αίτια που τις προκάλεσαν, την πορεία τους μέσα στο χρόνο, και τελικά να τις συνδέσουμε με στοιχεία του παρελθόντος που υπήρξαν συγκρουσιακά γι' αυτές. Μέσα από το στοχασμό του, η παράνοια και η ψύχωση παύουν να είναι μία terra incognita.Επίσης, σημαντική στη φροϋδική μελέτη είναι η αναζήτηση των σχέσεων ανάμεσα στην κανονικότητα, τις νευρώσεις και τις ναρκισσιστικές παθήσεις. Συνεχώς επανέρχεται στην εύθραυστη αυτονομία του φυσιολογικού. Ο προσδιορισμός των εκλεκτικών συναφειών και της διαλεκτικής μεταξύ του "υγιούς" και του "παθολογικού", είναι ένα αίτημα που αναδεικνύεται στα παρόντα κείμενα.

Ο φονιάς, Ευθυμιάδης, Μήτσος

Ενδεικτικά θέματα: Προβλήματα σχετικά με τη φωνή, με τη μαθηματική έρευνα, τη φιλολογία, με τη μουσική αρμονία κ.ά.

Τον Ιανουάριο του 1934, συνήλθε η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ με 17 μέλη παρόντα. Πήρε μια σημαντική απόφαση που άλλαζε την γραμμή του κόμματος... Παρουσιάζεται μια στροφή στον κοινωνικό χαρακτήρα της χώρας και η ανάγκη ενός ενδιάμεσου σταδίου πριν το σοσιαλισμό...Σήμαινε την υποταγή σε μια αστική τάξη μιας καθυστερημένης χώρας, όπως παρουσιάζεται η Ελλάδα. Πρώτη ενέργεια, η συμφωνία Σοφούλη-Σκλάβαινα τον Φεβρουάριο του 1936 και η υποστήριξη του κόμματος των Φιλελευθέρων. Η πρώτη μεγάλη συνέπεια ήταν η εγκατάλειψη της παναπεργίας της Θεσσαλονίκης τον Μάιο του 1936. Συγχρόνως, η πρώτη φάση ενός ιστορικού συμβιβασμού που ταλαιπωρεί μέχρι σήμερα όλο το εργατικό κίνημα.Ο μεγάλος θεωρητικός Πουλιόπουλος, σαν εκπρόσωπος του Σπάρτακου, από τότε περιέγραψε τις συνέπειες της καταστροφικής αλλαγής. Έτσι αυτό το βιβλίο εξακολουθεί να είναι επίκαιρο. Σαν σημερινό κείμενο που εξηγεί τον δρόμο προς την σοσιαλιστική αλλαγή.(Δημήτρης Λιβιεράτος)

Ένας σκληροτράχηλος Αγγλοσάξονας με ελληνικές ρίζες ντεντέκτιβ. Ένας Oldschool ηλικιωμένος Πάνκης, η εγγονή και… η αδίστακτη κόρη του. Ένας διεστραμμένος παράφρων διασκεδαστής. Ένα ιδιόμορφο νερντ. Ένας Μεξικανός μαφιόζος κι ένα αμφιλεγόμενο πείραμα θα χορέψουν ένα σκληρό Rock ’N Roll πάνω σ’ ένα ματωμένο σκακιστικό σύστημα συντεταγμένων. Εφτά πιόνια σε μια παρτίδα με μοναδικό θριαμβευτή τον θάνατο!

Ο Συμεών Περπινιάν έχει ένα και μοναδικό όνειρο στη ζωή του. Ένα όνειρο που του έχει γίνει έμμονη ιδέα: να χτίσει ένα σπιτάκι, μια ζεστή φωλιά όπου θα καταφύγει μακριά από τις κακίες των ανθρώπων και την τύρβη της πόλης. Αλλά βρισκόμαστε στο 1938 και στην Ευρώπη χτίζονται άλλου είδους καταφύγια. Όμως ο Συμεών ζει στο περιθώριο της Ιστορίας: δε δίνει καμιά προσοχή στα ουρλιαχτά του Χίτλερ, στον υπόκωφο θόρυβο της γερμανικής μπότας που πλησιάζει· χτίζει πέτρα πέτρα το σπιτάκι του, απορροφημένος από το όραμά του. Ένα όραμα ταπεινό, αθώο, κοινότοπο, που θα συντριβεί αμείλικτα από το πεπρωμένο. "Η Μπαλάντα ενός Σππιού" είναι μια από τις πιο ευαίσθητες ιστορίες πάνω στην ανθρώπινη μοίρα. Ένα συγκινητικό οικογενειακό χρονικό όπου οι σκηνές της απλής καθημερινότητας υποχωρούν απότομα μπροστά σε εικόνες εφιαλτικές, αποκαλυπτικές, αλλά δοσμένες με εκείνη την ιδιαίτερη λιτότητα, τη βαθιά ανθρωπιά, τη σεμνή «εξυπνάδα της καρδιάς» που χαρακτηρίζουν όλα τα έργα του Ζαν Καιρόλ.

Στο πρωτοποριακό best seller ββιλίο του "Η δύναμη και ο πλούτος του εφηβικού εγκεφάλου" ο Ντάνιελ Τζ. Σίγκελ παρουσιάζει στους γονείς πώς να μετατρέψουν την εφηβεία, μία από τις πιο δύσκολες αναπτυξιακά περιόδους στη ζωή των παιδιών τους, στην πιο ικανοποιητική και αποδοτική εποχή για όλους. Μεταξύ δώδεκα και είκοσι τεσσάρων ετών, ο εγκέφαλος αλλάζει σημαντικά και πολλές φορές αυτό αποτελεί πρόκληση και για τους ίδιους τους εφήβους και για τους ενήλικες. Είναι φυσικό πολλοί γονείς να αντιμετωπίζουν την εφηβεία των παιδιών τους με βαθιά ανησυχία, ίσως και φόβο. Σύμφωνα με τον δρ Σίγκελ, αν γονείς και έφηβοι καταφέρουν να συνεργαστούν ώστε να κατανοήσουν σε βάθος την επιστήμη του εγκεφάλου, που προκαλεί όλη αυτή την αναταραχή, θα μπορέσουν να μετουσιώσουν τη σύγκρουση σε σύνδεση και να δημιουργήσουν μια σχέση αλληλοκατανόησης. Βασιζόμενος σε σημαντικές νέες μελέτες στον τομέα της διαπροσωπικής νευροβιολογίας, ο δρ Σίγκελ εξερευνά συναρπαστικούς τρόπους κατανόησης της λειτουργίας του εφηβικού εγκεφάλου, οι οποίοι μπορούν να βοηθήσουν τους γονείς να αξιοποιήσουν αυτή τη συναρπαστική περίοδο ανάπτυξης, αλλαγών και πειραματισμών, ελαττώνοντας τη μοναξιά και τη δυσφορία που συχνά επιφυλάσσει, τόσο για τους γονείς όσο και για τους ίδιους του έφηβους.

Σπιναλόγκα, Πικρός, Πέτρος, π.1895-1956

Ένα ταξίδι στην Μακεδονία του 1900. Ένα ταξίδι σε μια εποχή μεταβατική και σ' ένα γεωγραφικό χώρο που θα γνωρίσει στο εξής διαρκείς ανακατατάξεις. Ο Τ. Φ. Άμποτ, απεσταλμένος του πανεπιστημίου του Καίμπριτζ, θα ταξιδέψει στην υπό οθωμανική κατοχή Μακεδονία, με σκοπό την συλλογή λαογραφικού υλικού. Καρπός της επίσκεψής του στην περιοχή θα είναι το οδοιπορικό αυτό, ένα απτό δείγμα αξιόλογης ταξιδιωτικής φιλολογίας, από έναν συγγραφέα που εκπροσωπεί έγκυρα το κριτικό πνεύμα του 20ού αιώνα. Ως οξυδερκής παρατηρητής και γνώστης της ιστορίας, ο Άμποτ, αφήνει το βλέμμα του να καταγράψει την αντικειμενική αλήθεια, ρίχνοντας άπλετο φως σε κίνητρα, σχέσεις αιτίου και αιτιατού, νοοτροπίες, παγιωμένες καταστάσεις και τυχαίες συγκυρίες. [...]

Μόνη αξίωση αυτού του μικρού βιβλίου είναι να χρησιμεύσει ως προετοιμασία ή ως συνοδευτικό βοήθημα της μελέτης για τα "Πολιτικά" του Αριστοτέλη. Αποτελείται από τρία κύρια μέρη. Το πρώτο μέρος αποτελεί μια παρουσίαση του έργου με αναδρομή στην ιστορία -στην προϊστορία μάλλον- της ελληνικής πολιτικής σκέψης και συμπληρώνεται από μια συνοπτική έκθεση του περιεχομένου όλου του έργου, χρήσιμη για μια ευκολότερη πρόσπέλασή του. Το δεύτερο μέρος είναι ένας ερμηνευτικός υπομνηματισμός που προτείνουμε για δύο πρώτα κεφάλαια του πρώτου από τα οχτώ βιβλία των "Πολιτικών". Έδω προβάλλονται όλα τα επιμέρους θέματα του κειμένου τοποθετημένα στο γενικότερο πλαίσιο της φιλοσοφίας του Αριστοτέλη και ακολουθεί ένα σύντομο παράρτημα για θεωρία της δουλείας, που περιέχεται στα κεφάλαια 4 ως 7 του βιβλίου Ι. Το τρίτο μέρος είναι αφιερωμένο στην ανάλυση του βιβλίου ΙΙΙ των "Πολιτικών", που είναι και το βασικότερο από την άποψη της πολιτικής, φιλοσοφίας, καθότι σ' αυτό ο Αριστοτέλης ταξινομεί και συγκρίνει τα διάφορα πολιτεύματα. [...](από τον πρόλογο του βιβλίου)

«ΚΥΡΙΕ - Τα γυρίσματα της τύχης και τα σκαμπανεβάσματα του πολέμου σας κατέστησαν κατακτητή μου. [...] Η ιστορία της ζωής μου που ακολουθεί στις επόμενες σελίδες συνδέεται στενά - και σε κάποιο σημείο ταυτίζεται - με ένα τμήμα της δικής σας ιστορίας. Για αυτόν τον λόγο σας την αφιερώνω. Το πέρασμα πολλών καλοκαιριών μου έφερε το γήρας και δεν εκτιμώ ότι θα ζήσω για πολλά ακόμη φεγγάρια. Προτού ξεκινήσω το ταξίδι για τη γη των πατέρων μου, αποφάσισα να εξηγήσω τα κίνητρα και τους λόγους για τις πρότερες εχθροπραξίες μου απέναντι στους λευκούς και να υπερασπιστώ τον χαρακτήρα μου από τυχόν παρερμηνείες. Η καλοσύνη που δέχθηκα από μέρους σας κατά τη διάρκεια της κράτησής μου ως αιχμάλωτος πολέμου με βεβαιώνει ότι θα εγγυηθείτε για την ακρίβεια των γεγονότων που περιέχονται στη διήγησή μου, εφόσον βέβαια αυτά έχουν υποπέσει στην αντίληψή σας. Αποτελώ πλέον ένα αφανές μέλος ενός έθνους που στο παρελθόν είχε τιμήσει και σεβαστεί τις απόψεις μου. Το μονοπάτι προς τη δόξα είναι δύσβατο και πολλές σκοτεινές ώρες το κρύβουν. Είθε το Μεγάλο Πνεύμα να φωτίζει το δικό σας, ώστε να μη βιώσετε ποτέ τον εξευτελισμό στον οποίο με υπέβαλε η ισχύς της αμερικανικής κυβέρνησης· αυτή είναι η ευχή εκείνου που, στα πατρογονικά του δάση, υπήρξε κάποτε περήφανος και γενναίος όπως κι εσείς». Ήταν η εποχή του μεγάλου αποικισμού της Άγριας Δύσης από τους λευκούς. Το 1832, μια μικρή ομάδα Ινδιάνων με αρχηγό το Μαύρο Γεράκι αρνήθηκε να εγκαταλείψει το χωριό της στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών, στα σύνορα ΗΠΑ-Καναδά, παρά τις εντολές από την αμερικανική κυβέρνηση. Ενάντιά τους εστάλη έφιππη πολιτοφυλακή και ο τακτικός στρατός. Το μέλλον ήταν προδιαγεγραμμένο. Μέσα από μια καταδίωξη ανάμεσα στους ορμητικούς παραποτάμους του Μισισιπή και τα απέραντα λιβάδια - μια διαδρομή θανάτου που θυμίζει την Κάθοδο των Μυρίων - η πορεία κατέληξε σε μια μαζική σφαγή στο Μπαντ Αξ και το Μαύρο Γεράκι συνελήφθη. Το παρόν κείμενο αποτελεί την καθ' υπαγόρευση αυτοβιογραφία του ή αλλιώς, τη δική του εκδοχή των πραγμάτων σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της αλήθειας.

"Το κοινοβούλιο ή δικτατορία;", γραμμένο από ένα από τα πιο φωτεινά και κριτικά πνεύματα της ελληνικής Αριστεράς, τον Σεραφείμ Μάξιμο, παραμένει ακόμα και σήμερα ένα οδόσημο πολιτικής και κοινωνικής ανάλυσης, για τέσσερεις, βασικούς λόγους: Πρώτον: Διότι φέρνει στο φως για πρώτη φορά στην Ελλάδα με φιλόδοξους και απαιτητικούς όρους τις αντιλήψεις των κλασικών του μαρξισμού. Δεύτερον: Διότι κάνει μια συστηματική ανάλυση των συνθηκών της τότε νεοελληνικής πολιτικής σκηνής, έτσι που τα συμπεράσματα της θεωρίας να μπορούν να συνδέονται με την συγκεκριμένη πραγματικότητα. Τρίτον: Διότι κατορθώνει να εξαγάγει, τα προκύπτοντα συμπεράσματα με διαλεκτικό και επαγωγικό τρόπο, γεγονός που σε μεγάλο βαθμό η ζωή επαλήθευσε στην συνέχεια. Κυρίως ότι στην περίοδο του ιμπεριαλισμού η γενική πορεία προς τον αυταρχισμό και τον περιορισμό της αντιπροσωπευτικότητας και της οργανικής λαϊκής συμμετοχής, είναι η κύρια τάση του συστήματος, ανεξάρτητα από τις επιμέρους αναδιπλώσεις. Τέλος, τέταρτον, διότι κατορθώνει να εμπλουτίσει τον προβληματισμό μας σε μια κατεύθυνση πιο πολύπλοκη και πιο διεισδυτική στην αποκάλυψη των βασικών στοιχείων που συγκροτούν οι πολιτικές συμπεριφορές των συγκρουόμενων τάξεων. Έτσι, το βιβλίο αυτό ξεφεύγει, παρ’ όλα τα ασθενή του σημεία, από το σύνολο των αντίστοιχων έργων της εποχής του, καλύπτοντας με τα συμπεράσματά του μιαν ολόκληρη ιστορική περίοδο, αποτελώντας δείκτη μιας ρωμαλέας οπτικής που η ολοκλήρωσή της θα άνοιγε καινούργιους, διαφορετικούς, ίσως, δρόμους στην Ελληνική Αριστερά. Το έργο αποκατάστασης ενός δημιουργού, είναι ανάλογης δυσκολίας εγχείρημα με αυτό της αποκατάστασης της αλήθειας. Ο «Στοχαστής» από τα πρώτα του βήματα είχε υιοθετήσει την άποψη του Αντόνιο Γκράμσι ότι «το να λέμε την αλήθεια στην μαζική πολιτική είναι οπωσδήποτε μια πολιτική αναγκαιότητα», ανεξαρτήτως κόστους. Σε αυτή την λογική ανταποκρίνεται και η νέα κριτική έκδοση του Κοινοβουλίου, 90 χρόνια μετά τηνέκδοσή του και με τα ερωτήματα που ο Μάξιμος είχε θέσει να παραμένουν δραματικά επίκαιρα.

Το "Με θέα τον ακάλυπτο" είναι ένας εποικισμός ιδεών. Ένα βάδην στην ιστορία, στο μύθο, στη φιλοσοφία, στην επιστήμη, στο σουρρεαλισμό, στη φαντασία. Οι ήρωες, απολαυστικοί μέσα στην καθημερινότητά τους, με τα πάθη τους, τις εμμονές τους, τη χαριτωμένη τους ωραιοπάθεια, το ακριβό τους χιούμορ και την πνευματώδη τους υπόσταση, δίνουν ανάγλυφη και ζωντανή εικόνα της κοινωνικής πραγματικότητας. Κι όλα αυτά μέσα από ένα λόγο ηδύ, θελξικάρδιο, αβροεπή, ζωγραφικό, τερψίθυμο, αλέγρο, κοκέτικο, ακκιστικό και επικούρειο. Το σμίξιμο με το βιβλίο χάρμα ΰναγν'ναι που χορδίζει το νου.

Μία εξαιρετική συλλογή μικρών ιστοριών και μύθων με ήρωες σκυλάκια. Στις σελίδες του βιβλίου αυτού θα συναντήσουμε πολλά γνωστά ονόματα συγγραφέων, Ελλήνων και ξένων, όπως ο Αίσωπος, η Πηνελόπη Δέλτα, ο Rudyard Kipling, o Jack London, o Εμμανουήλ Ροΐδης, ο Guy de Maupassant και πολλοί ακόμα. Θα βρούμε επίσης στο βιβλίο αυτό την Λάσση, τον Μάγκα, τον Ντεντέ και πολλά άλλα, λιγότερο γνωστά ίσως αλλά αξιαγάπητα, σκυλάκια που πρωταγωνιστούν άλλοτε σε αστείες, άλλοτε σε λυπητερές, άλλοτε σε περιπετειώδεις ιστορίες. Η μετάφραση της Αριστέας Παρίση και η επιμέλεια της Μίνας Καρδαμίτσα - Ψυχογιού καθιστούν την έκδοση αυτή ακόμη πιο ελκυστική.

Η καλλιτεχνική έκφραση και η κριτική σκέψη είναι δυο από τις πολυτιμότερες εκφάνσεις της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Σε όλους τους πολιτισμούς, ανεξάρτητα από το εκάστοτε θεσμικό πλαίσιο, οι άνθρωποι παράγουν τέχνη και διατυπώνουν κρίσεις για φαινόμενα και γεγονότα που τους αφορούν. Από τη φύση τους, οι δυο λειτουργίες συνδέονται άρρηκτα επειδή έχουν ως κοινή αφετηρία τον ανθρώπινο νου και ως κοινό αντικείμενο την εικόνα του κόσμου. Η σχέση τους γίνεται πιο στενή και επίσημη στην περίπτωση της τεχνοκριτικής, όταν δηλαδή το κρινόμενο μέρος είναι η τέχνη. Το ίδιο συμβαίνει και όταν η ίδια η τέχνη ασκεί κριτική, πράγμα όχι σπάνιο. Τίποτε δεν εμποδίζει τη συνύπαρξη των δυο ιδιοτήτων σε κάθε δημιουργική διαδικασία, συνύπαρξη αρμονική ή συγκρουσιακή, αλλά πάντως σύμφωνη με τη φύση του πολιτισμένου ανθρώπου.Η θεσμοθετημένη κριτική των καλλιτεχνικών έργων ξεκίνησε από μια διάθεση μελέτης, γνώσης και επικοινωνίας, ως βήμα πέρα από την πρωταρχική εμπειρία της τέχνης το οποίο θα πλούτιζε τα αποτελέσματα αυτής της (αναντικατάστατης) εμπειρίας με επί πλέον ερμηνευτικές και αξιολογικές διαστάσεις. Ο κριτικός παράγει το δικό του έργο αναφερόμενος σε έργα άλλων. Πλείστοι όσοι καλλιτέχνες κάνουν ακριβώς το ίδιο. Η ενασχόληση με την τέχνη μπορεί να μην είναι πάντα ανιδιοτελής, αλλά αυτό ισχύει εξίσου για τους κριτικούς και για τους καλλιτέχνες. Ούτε η τέχνη ούτε η κριτική εκπηγάζουν από τις πιο αγγελικές περιοχές της ανθρώπινης ζωής, όσο και αν μας αρέσει να εξιδανικεύουμε την παρουσία τους. Το νέο πρόσωπο που παίρνει στην κάθε εποχή η αναζήτηση της αλήθειας αντανακλά πάντα τα πιο σκληρά διλήμματα, τις ανησυχίες των συνειδήσεων και τα κοινωνικά προβλήματα. Σε αυτό το δύσβατο πεδίο αναπτύσσεται η τέχνη και η κριτική, άλλοτε σύμμαχοι, άλλοτε αντίπαλοι, σε μια σχέση αλληλοεξάρτησης, συχνά αμήχανη, που καλύπτει την εναγώνια ανάγκη και των δυο για αγαστή συμπόρευση. Το κείμενο που ακολουθεί είναι αφιερωμένο στην επιθυμητή αρμονική συμβίωση των δυο μερών η οποία παραμένει ανεκπλήρωτη εδώ και μερικούς αιώνες.

Η επιστημολογία των μαθηματικών είναι ο φιλοσοφικός προβληματισμός που πραγματεύεται ζητήματα που αφορούν τη συγκρότηση των μαθηματικών: Ποια είναι η ταυτότητά τους και ποια η δομή τους; Πώς αλλάζουν και πώς εξελίσσονται οι μαθηματικοί κλάδοι; Στην εξέλιξη της επιστημολογίας των μαθηματικών διακρίνουμε δύο περιόδους: κατά την πρώιμη περίοδο, η έμφαση δίνεται στην ανάδειξη της δομής των μαθηματικών κλάδων, ενώ κατά την ώριμη περίοδο, η έμφαση μετατοπίζεται στην ανάδειξη των διαδικασιών διαμόρφωσής τους. Στην ανά χείρας μελέτη, καταφεύγοντας σε λογικο-αναλυτικές, ιστοριογραφικές και εθνογραφικές προσεγγίσεις, δείχνουμε ότι η επιστημολογία των μαθηματικών συγκροτείται και αναπτύσσεται μέσω της αναλυτικο-αναφορικότητας, των παραστάσεων και της έρευνας, μια σύλληψη που είναι σύμφωνη με το ευρύτερο πλαίσιο μιας γενικής επιστημολογίας.

Κάθε σπίτι της γιαγιάς έχει τη δική του ιστορία. Και κάθε πρόσωπο της αφήγησης, υπαρκτό ή φανταστικό –συμπεριλαμβανομένου και εκείνου της γιαγιάς– δημιουργεί ως διά μαγείας την ατμόσφαιρα του βιβλίου, όπου κάθε ήρωας εμφανίζεται ως φορέας μιας χαρμολύπης. Στην ουσία, κάθε σπίτι της γιαγιάς αντικατοπτρίζει φαντασιακά τους περιπετειώδεις αγώνες των Ρωμιών της Πόλης στα πρόθυρα της τρίτης χιλιετίας, η οποία άλλαξε τη ζωή, τις αξίες και την τύχη μας στον τόπο αυτό που γεννηθήκαμε και θεωρούμε πατρίδα μας: Την Κωνσταντινούπολη. Εδώ μεγαλώσαμε, εδώ σπουδάσαμε, εδώ αγαπήσαμε, ζήσαμε κι αγκαλιάσαμε την τύχη μας και όλα όσα έμελλε αυτή να προσδιορίσει… Κάθε σπίτι της γιαγιάς είναι σαν ένα βαγόνι τρένου, το οποίο μεταφέρει πολλούς επιβάτες που, ως κοινωνοί μιας εποχής της Πόλης, ταξιδεύουν μέσα σ’ έναν άστατο κόσμο ο οποίος δημιουργήθηκε μέσα από την πλάνη, τα όνειρα και τις αναζητήσεις των ανθρώπων της.

Ο εκπαιδευτικός δημοτικισμός και ο Κωστής Παλαμάς

Το βιβλίο μας προσφέρει ένα κάπως αλλιώτικο ταξίδι: Θα βρεθούμε σε δεκαέξι πόλεις της Τουρκίας, αγγίζοντας όχι τις ιστορικές και μυθικές τους μνήμες ή τις φυσικές τους ομορφιές, αλλά τον κόσμο κάποιων γυναικών που έζησαν, ερωτεύτηκαν, χάρηκαν, απογοητεύτηκαν, αγάπησαν, πόνεσαν σε καθεμιά απ' αυτές τις πόλεις. Θα γνωρίσουμε δεκαέξι διαφορετικές γυναίκες, όπου για την καθεμιά θα πείτε:" Κάπου την ξέρω!" Θα περπατήσουμε με τη νεαρή Νουρχαγιάτ στο Κορδόνι της Σμύρνης, θα δούμε ταινία με την Κούρδισσα Ζονάν, θα γίνουμε μάρτυρες στην απογοήτευση της Σενγκιούλ που πήγε νύφη στη Σαμψούντα, θα δοκιμάσουμε τη γεύση των μήλων και των αχλαδιών που ξεραίνει στον ήλιο η Ασιγέ, θα γνωρίσουμε τις όμορφες κόρες του ράφτη πολυτελείας στην Καισάρεια… Στην τελευταία πόλη, την Κωνσταντινούπολη, στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων Εσενλέρ θα βρούμε κάποιες απ' αυτές τις γυναίκες να διασταυρώνονται, να διαπερνούν σχεδόν, το αφήγημα η μία της άλλης. Θα τις γνωρίσουμε, αφού ποτέ δεν λείπουν απ' εκεί. Να, τώρα... τρέχουν να βγάλουν τα εισιτήριά τους!

- Πώς παρουσιάζεται ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα του 20ού αιώνα από την ελληνική και ξενόγλωσση βιβλιογραφία; - Πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε ο εθνικισμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Αρμενική γενοκτονία; - Ποια είναι η πρώτη εικόνα που έρχεται στο μυαλό των Αρμενίων όταν αναφερόμαστε στη λέξη γενοκτονία; - Το ελληνικό κράτος κατάφερε στο πέρασμα των χρόνων να αφομοιώσει τους Αρμένιους; - Γιατί η αναγνώριση της γενοκτονίας από τις ΗΠΑ σηματοδοτεί μία σημαντική "νίκη" για το έθνος των Αρμένιων; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία επιχειρεί να απαντήσει το παρόν βιβλίο ανιχνεύοντας τα ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν πριν τη γενοκτονία, αλλά και τις συνέπειες αυτής. Η πολύτιμη συμμετοχή στην πρωτογενή έρευνα των μελών της αρμενικής κοινότητας μάς δίνει τη δυνατότητα να προσεγγίσουμε τις σκέψεις και τις γνώμες τους σχετικά με τα γεγονότα, ενώ μελετάται και η χωρική τους διάσταση εντός του νομού Αττικής.

Ένας σοβιετικός πράκτορας στο Παρίσι κάνει το λάθος να στείλει στους ανωτέρους του την επιστολή παραίτησής του πρόωρα, εκμηδενίζοντας έτσι τα χρονικά περιθώρια που του απομένουν για τη διαφυγή του... Η Ντάρια, μια παλαίμαχη κομμουνίστρια, συναδέλφισσα και παλιά συντρόφισσά του, ανακαλείται από την εξορία της για να υπηρετήσει στην άμυνα του Λένινγκραντ ενάντια στους Γερμανούς. Στη συνέχεια, σε ειδική αποστολή, θα βρεθεί πίσω από τις γραμμές των χιτλερικών ως νοσοκόμα/κατάσκοπος και δολιοφθορέας σε γερμανικά στρατιωτικά νοσοκομεία. Η πλοκή εκτυλίσσεται στο Παρίσι στις παραμονές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου· στο πολιορκημένο Λένινγκραντ· σε μια ισοπεδωμένη από τους βομβαρδισμούς γερμανική πόλη, λίγο πριν την κατάρρευση του Τρίτου Ράιχ· και τέλος στο Μεξικό, όπου η Ντάρια θα αναζητήσει τον παλιό της σύντροφο.

Στο έργο αυτό η Gisela Pankow συνθέτει την προσωπική της θεωρητική και κλινική προσέγγιση των ψυχώσεων και των ψυχοσωματικών διαταραχών, με το γνωστό συναρπαστικό της τρόπο και με συνεισφορές και στοιχεία από την εθνολογία, την κοινωνική ανθρωπολογία και τη φιλοσοφία. Η Pankow εξετάζει τη δομή της οικογένειας ως οντότητας γενεσιουργού διαταραχών της εικόνας του σώματος και οντότητας δυνάμενης να προκαλέσει τη δημιουργία και εξέλιξη μιας ψύχωσης. Η αναλυτική τεχνική της Pankow αντιπροσωπεύει μια διεύρυνση της κλασικής ψυχανάλυσης προσαρμοσμένη στις ψυχώσεις: αντί για την ιχνηλάτηση και ερμηνεία του απωθημένου, όπως γίνεται στην ψυχανάλυση των νευρώσεων, στις ψυχώσεις αναζητούνται δίοδοι προσέγγισης του ψυχικά «μη αναπαραστάσιμου». Η Pankow το προσεγγίζει μέσα από μια διαλεκτική σχέση της δομής του χώρου και της βίωσης του σώματος. Κατά το δύσκολο αυτό έργο, συντελείται, σε έναν ουδέτερο ενδιάμεσο χώρο μεταξύ του αναλυτή και του ασθενούς, κάποιου βαθμού δόμηση, δίνοντας μορφή στο «μη αναπαραστάσιμο». Το κέντρο βάρους στη νεύρωση τοποθετείται στις αντικειμενότροπες σχέσεις και στο μεταβολισμό της libido, ενώ στην ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία της ψύχωσης η αρχή της ασφάλειας παραμένει το κεντρικό ζήτημα.

Η χώρα του ανατέλλοντος ηλίου διαθέτει μια εξαιρετικά πλούσια λογοτεχνική παράδοση, άγνωστη κατά το μεγαλύτερο μέρος της στον δυτικό αναγνώστη. Η Ανθολογία της Ιαπωνικής Λογοτεχνίας επιχειρεί να δώσει μια αντιπροσωπευτική και όσο το δυνατόν πληρέστερη εικόνα των λογοτεχνικών ειδών που άνθησαν στην Ιαπωνία από τους αρχαίους χρόνους μέχρι τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα: μυθιστόρημα, ποίηση, θεατρικά έργα, χρονικά και ημερολόγια μεγάλης λογοτεχνικής και ιστορικής αξίας, μέσα από τα οποία ξεδιπλώνεται ένα πολύχρωμο πανόραμα της ιαπωνικής κοινωνίας διαμέσου των αιώνων.