vivliopoleiopataki

Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ... Όταν αρρωσταίνουμε, όταν υποφέρουμε από κατάθλιψη, όταν υποκύπτουμε στη νευρική ανορεξία ή σε κάθε είδους εθισμό από ουσίες... μαίνεται μέσα μας μια εσωτερική διαμάχη ανάμεσα σ' αυτό που αισθανόμαστε και σ' αυτό που θα θέλαμε να αισθανθούμε. Από τη μία πλευρά, υπάρχει το σώμα μας, που διατηρεί ακέραιη την ανάμνηση της προσωπικής μας ιστορίας, και ιδιαίτερα της κακομεταχείρισης που ενδεχομένως έχουμε υποστεί από τους γονείς μας στην παιδική μας ηλικία και, από την άλλη, είναι το πνεύμα μας και η επιθυμία μας - σύμφωνα με τις επιταγές της Ηθικής και της παραδοσιακής διαπαιδαγώγησης - να αγαπούμε και να τιμούμε τους γονείς μας, ό,τι κι αν έχει συμβεί, ακόμη κι αν μας κακομεταχειρίζονταν. Το βιβλίο τούτο αναλύει με πολλά και ποικίλα παραδείγματα - αρκετά από τη ζωή μεγάλων συγγραφέων - τις επιπτώσεις, κάποτε δραματικές, αυτής της διαμάχης, αλλά και τους λόγους για τους οποίους, σήμερα, υπάρχει ακόμα ελπίδα.Όχι, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να παραμένουμε «καλά» παιδιά, εάν οι γονείς μας μας έχουν βλάψει και εάν εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τον συναισθηματικό εκβιασμό.Ναι, σε μας εναπόκειται να δώσουμε τη δέουσα προσοχή στα προειδοποιητικά σήματα που μας στέλνει το σώμα μας.Ναι, στο τέλος αυτού του δύσκολου δρόμου που έχουμε να διανύσουμε προκειμένου να επανεξετάσουμε την ιστορία της σχέσης μας με τους γονείς μας, μπορούμε να βρούμε την πραγματική εσωτερική γαλήνη και ελευθερία.

Οι αναθεωρητές ιστορικοί, εδώ και τριάντα-σαράντα χρόνια, προέβησαν σε μια βίαιη "αλλαγή παραδείγματος" στην ελληνική ιστοριογραφική επιστήμη, καταγγέλλοντας την προηγούμενη ιστορική ανάλυση ως "αναχρονιστική και εθνοκεντρική", επιβεβλημένη από την "ως τότε κυρίαρχη ελληνοχριστιανική ιδεολογία"... Ένας από τους διακηρυγμένους στόχους της νέας ιστοριογραφίας είναι και η απαλλαγή της ιστορικής αφήγησης από τα "στερεότυπα" και τους "μύθους", με τους οποίους υποτίθεται πως ήταν αυτή μέχρι τότε συνδεδεμένη. ... Από τους πρώτους "εθνικούς ιστορικούς μύθους" που μπήκαν αμέσως στο στόχαστρο των αναθεωρητών ιστορικών και των οπαδών τους, ήταν το κρυφό σχολειό. Όμως, όπως καταδεικνύεται από μια σειρά ιστορικών μαρτυριών, το κρυφό σχολειό υπήρξε μια ιστορική πραγματικότητα, που γεννήθηκε μέσα απ' τον άγριο και συνεχή διωγμό που υφίστατο η παιδεία των Ελλήνων καθ' όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, από την αρχή μέχρι το τέλος της.... ο διωγμός της παιδείας από τους Τούρκους προσέλαβε τον χαρακτήρα μιας de facto απαγόρευσης, η οποία ως τελικό στόχο της είχε την ίδια την ελληνική γλώσσα και συνείδηση. Αν ήθελε η κεντρική οθωμανική εξουσία, θα μπορούσε να ελέγξει, έστω και εν μέρει, τις σχετικές αυθαιρεσίες των τοπικών αξιωματούχων της. Όπως και το έκανε κάποιες φορές. Όμως, τις περισσότερες αδιαφορούσε, αν δεν υποδαύλιζε την καταπίεση που ασκούσαν στη μόρφωση και την παιδεία των Ελλήνων τα κατά τόπους διοικητικά όργανά της, οι γενίτσαροι, ακόμη και ο τουρκικός όχλος.... Το κρυφό σχολειό είναι μια ιστορική πραγματικότητα που επεκτείνεται χρονικά σε όλη την Τουρκοκρατία, και όχι μόνον στους "σκοτεινούς αιώνες" της "πρώτης" Τουρκοκρατίας, όπως νομίζουν πολλοί μελετητές που αποδέχονται την ύπαρξή του.

Στο πρώτο μέρος του συλλογικού αυτού τόμου εξετάζεται η σχέση ανάμεσα στη διανόηση και την εξουσία, όπως διαμορφώθηκε ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του '60, με επίκεντρο τις διασυνδέσεις του Ιδρύματος Φορντ με τους διανοούμενους στην Ελλάδα την περίοδο της δικτατορίας όπως και με τα "νέα κοινωνικά κινήματα" σε όλο τον κόσμο.Οι επιχορηγήσεις Φορντ αποτέλεσαν ένα μεγάλο ιδεολογικό πείραμα. Μέσα στις συνθήκες της χούντας, θα εγκαινιάσει τη μετάβαση στη μεταπολίτευση. Ο "καλος Αμερικάνος" θα προετοιμάσει ιδεολογικά το έδαφος για να "θεραπευτούν" οι πληγές που είχε προκαλέσει ο "κακός" αδελφός του! Και εάν ο εμφύλιος πόλεμος το 1945 αποτέλεσε την πρώτη πράξη του Ψυχρού Πολέμου στον μεταπολεμικό κόσμο, η δραστηριότητα του Ιδρύματος Φορντ στην Ελλάδα, μετά τα 1968, θα σηματοδοτήσει αντίστροφα τη νέα εποχή στη σχέση των διανοουμένων του '68 με τα μεγάλα ιδρύματα της Δύσης και την εξουσία. Ως προς αυτό, η Ελλάδα αποτέλεσε, για άλλη μια φορά, τον δοκιμαστικό σωλήνα μιας νέας ιδεολογικής και πολιτικής συγκυρίας. Αυτό το πρότυπο θα εφαρμοστεί αμέσως μετά στη Χιλή και εν συνεχεία θα γενικευτεί σε όλο τον κόσμο.Στο δεύτερο μέρος η έρευνά μας επικεντρώνεται στη δράση των λεγόμενων "Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων", από την "Ανοιχτή Κοινωνία" του Τζωρτζ Σόρος μέχρι το ΕΛΙΑΜΕΠ και τα ιδρύματα των γερμανικών κομμάτων, κατ' εξοχήν στην Ελλάδα και την Κύπρο. Στο τρίτο μέρος επιμένουμε στον ρόλο των διανοουμένων του συστήματος, ως βασικών μοχλών της επέκτασης και σταθεροποίησης της Νέας Τάξης, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην Ιστορία και την εθνομηδενιστική διαστρέβλωση της καθώς και την παράλληλη διείσδυση της νεοθωμανικής Τουρκίας, ιδιαίτερα στη Θράκη και την Εκπαίδευση.

Το βιβλίο Διάλογοι περιλαμβάνει τις συζητήσεις που είχε πραγματοποιήσει ο συγγραφέας όταν εργαζόταν στη γαλλική εφημερίδα Liberation. Όλη η αφρόκρεμα της σύγχρονης τέχνης, όλοι οι κορυφαίοι εικαστικοί εξομολογούνται τα μυστικά της δημιουργικής τους πορείας τον συγγραφέα. Γουόρχωλ, Μπόις, Αμπράμοβιτς, Μπάσκια, Τουόμπλι, Μπάζελιτς, Λόγκας, Σαμαράς, Γιάννης Κουνέλλης και πολλοί άλλοι ανοίγουν την καρδιά τους και αποκαλύπτουν τα κλειδιά της δουλειάς τους. Όλες αυτές οι συζητήσεις, οι διάλογοι, δημοσιεύτηκαν κατά ένα μέρος τους στην εφημερίδα Liberation, ενώ το υπόλοιπο μέρος τους δημοσιεύεται σε αυτή την ελληνική έκδοση. Το ενδιαφέρον πέφτει στη ματιά του Δ. Δαββέτα, που από πολύ νωρίς αντιλήφθηκε την αξία αυτών των καλλιτεχνών, όταν ήταν ακόμα νέοι, και τους στήριξε με άρθρα του από το ξεκίνημά τους, προτού γίνουν διάσημοι.

Τα σωζόμενα αποσπάσματα από το έργο του Ακραγαντίνου σοφού. Ο φιλόσοφος της φιλότητος και του νείκους, οι επιρροές του οποίου αναγνωρίζονται ως τους αλχημιστές του Μεσαίωνα.

«... στον Ντόριαν Γκρέυ η αναζήτηση "νέων εντυπώσεων" και "εξαίσιων παθών" μετατοπίζεται από τη σφαίρα της τέχνης στη σφαίρα της ίδιας της ζωής και μάλιστα τόσο αποφασιστικά, ώστε η τέχνη να παίζει δευτερεύοντα ρόλο..."Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ" αντιπροσωπεύει μια φάση στην προσπάθεια του σύγχρονου ανθρώπου να δημιουργήσει έναν τρόπο ζωής που να βασίζεται καθαρά στην υποκειμενική εμπειρία. Αυτό είναι που συνδέει τον Ντόριαν με τον Φάουστ και τον Τσάιλντ Χάρολντ προς τα πίσω και με τη λογοτεχνία της Χαμένης Γενιάς της δεκαετίας του '20 και τους Μπητ του' 50 προς τα μπρος».

Η σοφιστική, το διαφωτιστικό κίνημα του 5ου αι. π.Χ., είναι η γέφυρα ανάμεσα στην ιωνική φυσιολογία και τον σωκρατικό ανθρωπολογικό στοχασμό. Καινοτόμοι στον προβληματισμό και στις μεθόδους τους, οι σοφιστές έστρεψαν το ενδιαφέρον τους σε έναν ευρύτερο κύκλο θεμάτων, από την πολιτική μέχρι την ηθική και από τις τέχνες μέχρι την αστρονομία. Αυτά, ενταγμένα σε ένα ρηξικέλευθο σύστημα μετάδοσης της παιδείας από τον δάσκαλο στον μαθητή, προσέδωσαν στο κίνημά τους χαρακτήρα κοινωνικής και παιδαγωγικής επανάστασης. — Στον 1ο τόμο των σοφιστών συμπεριλαμβάνονται τα αποσπάσματα από τα χαμένα έργα των πρώτων μεγάλων σοφιστών, δηλαδή του Πρωταγόρα, του Ξενιάδη, του Γοργία, του Λυκόφρονα, του Πρόδικου, του Θρασύμαχου και του Ιππία.

Οι ιστορίες του χειμώνα έχουν κάτι κοινό που τις διαπερνάει:την επιθυμία.Γραμμένες οι έντεκα αυτές ιστορίες από την Κάρεν Μπλίξεν μετά την επιστροφή της από την Κένυα και στη διάρκεια των μαύρων ημερών της ναζιστικής κατοχής,αντλούν τα θέματα και τους χώρους από την παιδική ηλικία της συγγραφέως στη Δανία. Είναι ιστορίες εντελώς προσωπικές με μια απόμακρη γεύση από Χανς Άντερσεν και Κόνραντ.Λαμπερές διορατικές,γεμάτες ''απύθμενη σοφία'' και ποιητικά συναισθήματα ήταν το αγαπημένο έργο της Κάρεν Μπλίξεν.

Στον κόσμο των ονείρων και των σκέψεων, σε μια μακρινή χώρα, για πάρα πάρα πολλά χρόνια, μπορεί και αιώνες, κυβερνούσε μια παράξενη γενιά αρχόντων. Οι άρχοντες αυτοί είχαν όλοι ένα μεγάλο ελάττωμα στην μορφή τους. Ποιο ήταν αυτό; Τα κεφάλια τους! Έμοιαζαν με κύβους και από τα πρόσωπά τους έλειπαν οι καμπύλες γραμμές! Τα μάτια τους ήταν παραλληλόγραμμα, τετράγωνα ή ρόμβος. Το ίδιο και τα χείλη τους. Το σαγόνι τους και τα αυτιά τους ήταν τετραγωνισμένα και γεμάτα γωνίες παντού. Υπήρχε πλήρης απουσία κύκλων και καμπύλων γραμμών. Ακόμη και τα δάχτυλά τους, το σώμα τους ολόκληρο ήταν τετραγωνισμένο! Κουσούρι, μεγάλο κουσούρι! Όλοι οι απόγονοί τους, όλα τούτα τα χρόνια, διατηρούσαν αυτά τα χαρακτηριστικά. Γιατί, όπως καταλαβαίνετε, απαγορεύονταν ρητά να συζεί ή να κάνει οικογένεια ένας άρχοντας ή μια αρχόντισσα με κάποιον άλλον ή κάποια άλλη. Ήταν δηλαδή υποχρεωτικό για έναν άρχοντα να συζεί ή να κάνει οικογένεια με μια αρχόντισσα και το αντίστροφο. Ο μεγάλος άρχοντας έδινε την επίσημη έγκρισή του σε κάθε είδους τέτοιο δεσμό. Οι άρχοντες ένιωθαν άσχημα, πάρα πολύ άσχημα, για το ελάττωμά τους αυτό... Έτσι, από την αρχή της διακυβέρνησής τους, απαγόρευσαν ρητά σε όλους τους υπηκόους τους τη χρήση του σχήματος του κύκλου, της σφαίρας, των ελλείψεων και γενικά όλων των σχημάτων που περιείχαν καμπύλες. Αυτές οι απαγορεύσεις ήταν πολλές και αφορούσαν καθετί που θύμιζε κύκλο ή καμπύλη. Σκοπό είχαν να προσαρμόσουν όλους τους υπηκόους τους σύμφωνα με το ελάττωμά τους. (από το βιβλίο)

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ; ΤΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ; ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΣΤΕ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ. "Θα σ' αφήσω." "Είσαι σκουπίδι!" "Γιατί;!" "Γιατί δεν μου το είπες νωρίτερα." "Θα σ' αφήσω σε έξι μήνες." "Είσαι σκουπίδι!" "Γιατί;!"

«Υποχρέωση του κράτους για ανάπτυξη» Αλήθεια, «γιατί λιγοστεύει εδώ η ζωή και μακραίνει παραπέρα»; Διότι η ζωή έχει σχέση με την ανάπτυξη. Επομένως, το κράτος έχει και αυτόν το ρόλο: να φροντίζει για την ανάπτυξη. Κατ΄ επέκταση, έχει υποχρέωση να μεριμνά, ώστε να μακραίνει η ζωή, και εδώ και παραπέρα, για όλους. Το νεοελληνικό κράτος από την ίδρυσή του οργανώθηκε συγκεντρωτικά και παρεμβατικά, διότι ήταν υποχρεωμένο εκ των πραγμάτων να ασχολείται με έργα πολέμου και έργα ειρήνης. Στην πορεία του χρόνου ανέπτυξε μια υπερτροφική και αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση, αποτέλεσμα πελατειακών σχέσεων. Η ανάγκη για ορθολογική και προγραμματισμένη κρατική δράση αργεί να κατανοηθεί. Και όταν κατανοείται και αρχίζουν να συντάσσονται προγράμματα κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, αυτά όχι μόνο δεν εφαρμόζονται, αλλά παραμένουν «στο συρτάρι». Ο ιδιότυπος και εκτεταμένος παρεμβατισμός επιλύει -όπως τα επιλύει- αλλά και προκαλεί προβλήματα. Πρόκειται για έναν αναποτελεσματικό και αναχρονιστικό κρατισμό. Και το ερώτημα είναι: η λύση βρίσκεται στην ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου ή στην αποκομματικοποίηση του κράτους και κατ΄ επέκταση στην ορθολογική λειτουργία του δημόσιου τομέα; Η υποχρέωση του κράτους για ανάπτυξη είναι μια δύσκολη υπόθεση, τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη. Αλλά τι είναι ανάπτυξη; Οπωσδήποτε η έννοια «ανάπτυξη» περιλαμβάνει όλους τους τομείς της κοινωνίας και συνεπάγεται μετάβαση σε ανώτερο επίπεδο, σύμφωνα με το σύστημα αξιών και ιεραρχήσεων κάθε κοινωνίας. Είναι ένα όνειρο και μια πραγματικότητα. Το όνειρο μπορεί να γίνει πραγματικότητα και η πραγματικότητα όνειρο. Το ένα υπάρχει επειδή υπάρχει το άλλο. Το κράτος έχει χρέος να μεριμνά για να κάνει το όνειρο της ανάπτυξης πραγματικότητα. Κι αν η Μεγάλη Ιδέα του Έθνους εξέπνευσε το 1922, η Μεγάλη Ιδέα της ανάπτυξης είναι υπόθεση όλων, αλλά κυρίως πρωταρχική υποχρέωση του κράτους.

Το βιβλίο αυτό είναι κάτι περισσότερο και κάτι λιγότερο από μιαν ανθολογία. Περισσότερο, γιατί περιέχει και κείμενα που δεν θα ικανοποιούσαν την έννοια του όρου ανθολόγηση· λιγότερο, γιατί αυτά τα "εξωανθολογικά" κείμενα υπονομεύουν τον ανθολογικό χαρακτήρα του βιβλίου. Ονομάζω τον ανά χείρας τόμο επιλογή, γιατί προσπάθησα να συνδυάσω σ' αυτόν το ανθολογικό με το ιστορικό στοιχείο: αφενός να προσδιορίσω τα, κατά τη γνώμη μου (δηλαδή σύμφωνα με τα σημερινά μου κριτήρια), σημαντικότερα κριτικά κείμενα για το έργο του Αναγνωστάκη· και αφετέρου να εντοπίσω τα κείμενα που θα μπορούσαμε να πούμε ότι αντανακλούν τη γενικότερη πρόσληψη αυτού του έργου σε συγκεκριμένα χρονικά σημεία της πορείας της.Το τελευταίο κείμενο ("Ξαναδιαβάζοντας τον Αναγνωστάκη") είχε αρχικά γραφεί ως εισαγωγή σ' αυτή την "επιλογή". Επειδή όμως η έκδοσή της, για τεχνικούς λόγους, καθυστέρησε πολύ και το κείμενο δημοσιεύτηκε στο μεταξύ, αποφάσισα τελικά να το περιλάβω στο σώμα του βιβλίου ως προϊόν της μελέτης των κειμένων που το απαρτίζουν.Τα κείμενα αναδημοσιεύονται εδώ κατά χρονική εμφάνιση των έργων, συνεπώς κατά βάσιν χρονολογικώς. Διατηρείται η ορθογραφική μορφή και το τονικό σύστημα των συγγραφέων τους.(πρόλογος του βιβλίου)

ΜΙΑ ΠΟΛΗ κοιτάζει επιτέλους κατάματα την ιστορία της. Κατά τη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος βίας η φυλακή στο Κρεμς-Στάιν ήταν η μεγαλύτερη στην Όστμαρκ, την «Επαρχία της Αυστρίας». Τα τσιράκια του ναζιστικού καθεστώτος φυλάκιζαν, βασάνιζαν και υπέβαλλαν σε καταναγκαστική εργασία τους αντιστασιακούς αγωνιστές που κατέληγαν εκεί από όλη την Ευρώπη. Υπολογίζεται, μάλιστα, ότι ανάμεσα σε όσους είχαν φυλακιστεί στο Στάιν ήταν και σχεδόν 400 Έλληνες, κυρίως πολιτικοί κρατούμενοι. Λίγο πριν από το τέλος του πολέμου, όμως, μια αναπάντεχη εντολή περιπλέκει τα πράγματα: Όλοι οι κρατούμενοι πρέπει να αποφυλακιστούν. Έτσι, στις 6 Απριλίου 1945 οι πύλες της φυλακής ανοίγουν. Ωστόσο, τα Ες Ες, τα Τάγματα Εφόδου και η Βέρμαχτ, με τη βοήθεια και του τοπικού πληθυσμού, κυνηγούν και δολοφονούν εκατοντάδες πολιτικούς κρατουμένους, επιδιδόμενοι σε μια σφαγή άνευ προηγουμένου. Ο ιστορικός Ρόμπερτ Στράιμπελ συνέλεξε με πλήθος προσωπικών συνεντεύξεων τις αναμνήσεις των ανθρώπων που επέζησαν και τις συνέδεσε μεταξύ τους δημιουργώντας ένα πολυφωνικό, συγκλονιστικό μυθιστόρημα, το οποίο αναβιώνει για πρώτη φορά ένα ξεχασμένο κομμάτι της σύγχρονης αυστριακής ιστορίας, θίγοντας ταυτόχρονα με ξεχωριστό τρόπο και ορισμένες πτυχές της ελληνικής ιστορικής πραγματικότητας.

"Οι κληρονόμοι", το δεύτερο μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Γκόλντινγκ, είναι ένας θαυμάσιος άθλος γεμάτος φαντασία, μια εξερεύνηση του χαμένου κόσμου του ανθρώπου του Νεάντερνταλ."Δεν μας θαμπώνει απλώς, μας ταρακουνάει".Τζον Ντάβενπορτ, Observer"Ένας σεισμός στο απολιθωμένο δάσος του αγγλικού μυθιστορήματος".Άρθρουρ Κέσλερ, Sunday Times"Το πιο συναρπαστικό και πρωτότυπο tour de force που έχω δει... Ο κύριος Γκόλντινγκ είναι ιδιοφυΐα".Πίτερ Γκρίιν, Daily Telegraph

Ποια ήσαν τα στάδια από τα οποία πέρασε ο όρος «Λογοτεχνία» πριν ακόμη αποκτήσει τη σημασία που έχει σήμερα; Από πότε, δηλαδή, έπαψε να ταυτίζεται με τον γενικότερο όρο «Φιλολογία» και κατ' επέκταση με τον μειωτικό όρο «Ελαφρά Φιλολογία»; Είναι ένα θέμα που παρακολουθείται ιστορικά στον παρόντα τόμο, στον οποίο επίσης εμπεριέχονται και μελέτες για συγκεκριμένα λογοτεχνικά έργα, η ύπαρξη των οποίων ελάνθανε. Γίνεται λόγος για τα ψευδώνυμα του Ν.Γ. Πολίτη καθώς και για ανέκδοτα ή λανθάνοντα έργα των Μιχαήλ Μητσάκη, Γ. Δροσίνη, Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, ενώ παράλληλα επιχειρείται η ερμηνευτική προσέγγιση πλευρών του έργου νεότερων ή σύγχρονων συγγραφέων ή συγκεκριμένων έργων αυτών. Ο Δημ. Χατζής, η Κική Δημουλά, η Ελένη Σαραντίτη, ο Νίκος Θέμελης, ο Σωτήρης Δημητρίου, ο Γιάννης Βαρβέρης, ο Νάσος Βαγενάς, ο Δημήτρης Μίγγας είναι μερικοί από αυτούς. Ο τόμος αυτός έρχεται σε παράλληλη σχέση και με τον προηγούμενο ομόλογο τόμο, «Η έρευνα και οι ερμηνευτικές της εκδοχές», που εκδόθηκε επίσης από τις Εκδόσεις Πατάκη, και ο ένας λειτουργεί συμπληρωματικά ή επάλληλα προς τον άλλο. Τα πνευματικά φαινόμενα άλλωστε λειτουργούν κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, οι οποίες συνδέονται ευθέως με τον συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Και η αναζήτηση των ιχνών -Ιχνηλασίες- κάτω από αυτή την οπτική πραγματοποιήθηκε.

Σε έναν αλλόκοτο κόσμο όπου οι δυσκολίες της ζωής συναντούν τη δύναμη της φιλίας, η πολική αρκούδα με το όνομα Κόα και οι αγαπημένοι της φίλοι, Όσκαρ και Πάξτον, ξεκινούν ένα απίθανο ταξίδι για τη διάσωση του κόσμου από την κλιματική κρίση. Ταξιδεύοντας από την παγωμένη Ανταρκτική, στην Ιαπωνία και από εκεί στην Κίνα και την τροπική Ινδία, κάνοντας μία στάση με κοντέινερ στο Μεξικό, καταλήγουν στη Νέα Υόρκη. Η αλλόκοτη φιλία τους δυναμώνει μέσα από πολλά εμπόδια, έχοντας όμως ως συμπαραστάτες πολλά ζώα, αλλά και ανθρώπους. Αντιμετωπίζοντας προκλήσεις και επικίνδυνες παγίδες, οι τρεις φίλοι δεν απογοητεύονται, αλλά παλεύουν με πείσμα για τον κόσμο που αγαπούν.

Ο Georg Buchner (1813-1837), παρότι έγραψε λιγότερες από τριακόσιες σελίδες και πέθανε πριν να κλείσει τα είκοσι τέσσερά του χρόνια, χάραξε ένα ανεξίτηλο σημάδι σε πολλά πεδία - της σκέψης, της τέχνης, της επιστήμης. Ανάμεσα στους επαναστάτες του καιρού του ήταν ένας φιλόσοφος, ανάμεσα στους επιστήμονες ήταν επαναστάτης, ανάμεσα στους φιλοσόφους ήταν καλλιτέχνης, ανάμεσα στους καλλιτέχνες υπήρξε η περίπτωση όπου το ταλέντο συναντάει την προσωπική τόλμη. Στην παρούσα έκδοση για πρώτη φορά μεταφράζεται στα ελληνικά η επιστολογραφία του Μπύχνερ, μαζί με το μόνο γνωστό του πολιτικό κείμενο, το οποίο έγραψε υπό πίεση και διανεμήθηκε παράνομα. Πρόθεση της παρούσας έκδοσης είναι να ανοίξει ένας χώρος διαλόγου με έναν άνθρωπο που αναρωτήθηκε στο παρελθόν για πράγματα που μας αφορούν και σήμερα: Πώς αλλάζει αυτός ο κόσμος; Τι είναι τέχνη; Πώς μπορούν να συναντηθούν τέχνη και πολιτική με τρόπο όχι στείρα στρατευμένο αλλά γόνιμα αλληλοτροφοδοτούμενο; Ποια είναι η θέση του καλλιτέχνη ως ενεργού υποκειμένου σε μια εποχή πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσης και ποιος ρόλος της τέχνης στην επανεξέταση και συνδιαμόρφωση της πραγματικότητας;

Το έργο του Francis Scott Fitzerald είναι η ακραία έκφραση της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής σύγχυσης που προκάλεσε η άνοδος και η πτώση του αμερικανικού ονείρου της μεσοπολεμικής γενεάς και των τραυματικών εμπειριών της στην προσπάθειά της να διατηρηθεί η ζωτική ψευδαίσθηση μιας εύθραυστης εσωτερικής ισορροπίας και να λησμονηθεί η ενοχή των χαρακωμάτων του Μεγάλου Πολέμου. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα των ψευδαισθήσεων και των τραυματικών εμπειριών, οι μυθιστορίες και τα διηγήματα του Fitzerald εκδηλώνουν την εσωτερική αποξένωση των ηρώων του από την ίδια τη ζωή τους, και αφήνονται στη δίνη μιας παράξενης αθωότητας, από την οποία βγαίνουν καθημαγμένοι, έχοντας πραγματώσει ένα αυτοκαταστροφικό όνειρο μέσα στη μαγεία του τεχνητού παραδείσου τους.

3

Το κουκούλι του Ικζού άνοιξε. Ο πανίσχυρος δαίμονας επιστρέφει πιο δυνατός από ποτέ και ανακαταλαμβάνει τα χαμένα εδάφη. Ο Καγάντο φλέγεται ξανά. Αυτό όμως που δεν περιμένει ο Ικζού είναι να δεχθεί επίθεση από έναν παντοδύναμο μάγο. Ο Άλαντορ Σίλντμορ επέστρεψε. Μετά την περιπλάνησή του στη διάσταση Ροζάρια, εξελιγμένος σε έναν πανίσχυρο μάγο, επανέρχεται στον καθημαγμένο από τον πόλεμο Καγάντο. Ο Άλαντορ αισθάνεται υπεύθυνος για την εισβολή του αρχιδαίμονα και αποφασίζει να τον αντιμετωπίσει. Όμως, εκτός από τον δαίμονα στρατηλάτη, έχει να αναμετρηθεί και με το σκοτεινό παρελθόν του, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό που θέλει να αποδείξει ότι είναι ο ικανότερος μάγος στον Καγάντο, να βρει διέξοδο από τον προσωπικό του λαβύρινθο και να κλείσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς του.

Η Θάλεια είναι γέννημα θρέμμα της οδού Μ. Δεν μετακινείται, παρά μόνο για να πάει στο γραφείο του Βρασίδα Γκέκα και του Τέρη Χαμηλοθώρη, όπου εργάζεται. Η Θάλεια ζει με την αδελφή της, την Ερατώ. Οι γείτονες τις ονομάζουν «Μούσες της διπλανής πόρτας». Οι γείτονες που γελούν, τσακώνονται, χορεύουν, θορυβούν. Ο μισός τρίτος όροφος δεν έχει ησυχία. Ωστόσο, η Θάλεια κι η Ερατώ ζουν «στη σκοτεινή πλευρά του ορόφου». Κι ας μην ζει πια εκεί ο κύριος Κ…

Με το δόκτορα Ουώτσον στο πλευρό του ο διάσημος Σέρλοκ Χολμς ρίχνει άπλετο φως σε δέκα μυστηριώδεις και σκοτεινές ανστυνομικές υποθέσεις των αρχών του αιώνα μας.Στην ενδέκατη ιστορία της συλλογής αυτής, ο Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ βάζει τέρμα στη ζωή του διασημότερου ντετέκτιβ όλων των εποχών, αφού ο καταχθόνιος καθηγητής Μοριάρτυ, ο Ναπολέων του εγκλήματος «σκοτώνει» τον Σέρλοκ Χολμς σε μια χαράδρα των ελβετικών Άλπεων...

«Υπάρχουν φορές που μια ομάδα ανθρώπων μπορεί να βρεθεί στα χέρια κάποιων αχρείων που επιλέγουν να τους αποδυναμώσουν». Η Αστυνομία του μίσους είναι μια παρασιτική οργάνωση στο πλαίσιο ενός δυστοπικού εργοστασιακού περιβάλλοντος. Η ουρά ενός συστήματος εταιρικών ψυχοπαθών που θέλει να ελέγχει τους εργαζόμενους. Ως μόρφωμα εξουσίας καταδυναστεύει, παραπληροφορεί και εκβιάζει. Δαιμονοποιεί τις νέες τεχνολογίες και, παρά τη φαινομενική της δύναμη, παραπέμπει σε βλακική αγέλη. Ένα ερωτικό ειδύλλιο γίνεται αφορμή για μια νεαρή κοπέλα, τη Νιόβη, να δραπετεύσει από το εργοστάσιο για να βρεθεί στο φαντεζί περιβάλλον μιας ναυτιλιακής εταιρίας. Στη ναυτιλιακή υπάρχουν πρόσωπα που κινούν τα νήματα σε διάφορα επίπεδα. Ξεχωρίζει μόνο ένα προικισμένο άτομο, την Αριέττα. Όταν διαπιστώνει διασυνδέσεις ανάμεσα στο τωρινό και το προηγούμενο εργασιακό της περιβάλλον, γίνεται μάρτυρας της παρανομίας και διαπλοκής που χαρακτηρίζει τα δυο αυτά συστήματα. Ξαφνικά η προσωπική της ζωή και ο γάμος της μπαίνουν σε νέα δίνη. Θα καταφέρει, άραγε, να κρατηθεί στο ύψος των περιστάσεων που τη στοιχειώνουν βοηθώντας, παράλληλα, τους φίλους της στο εργοστάσιο; Οι περιπέτειες της Νιόβης γίνονται Κεφάλαια στο βιβλίο της έμπιστης φίλης της, με την οποία διατηρούσε επικοινωνία.

Ήταν μια φορά... "μια φορά"που από το πολύ που τη διηγήθηκανακούστηκε τόσες φορές...που έγινε πραγματικότητα. "Πάντα υποστήριζα ότι τα βιβλία μου αποτελούν, απλώς, ένα υλικό για το νου, ότι βοηθούν τον αναγνώστη να στοχαστεί για τον κόσμο και τον εαυτό του· να σκεφτεί τι δρόμο έχει χαράξει στη ζωή με όσα έκανε και όσα δεν μπόρεσε να κάνει· να αναλογιστεί όλα όσα συνέβησαν και, πάνω απ' όλα, πού οδηγείται ο ίδιος και πού θα ήθελε να οδηγηθεί.Τo μόνο πράγμα που θέλω απ' τα βιβλία μου, είναι να χρησιμεύσουν στους άλλους όπως χρησίμευσαν σ' εμένα άλλα βιβλία· να μπορέσουν να γίνουν δρόμος για κάποιους, επιβεβαίωση για κάποιους άλλους, αφορμή για όσους θέλουν να βρουν μια σύντομη διέξοδο, να ξεφορτωθούν ένα βάρος, να δουν με νέα μάτια κάποιο παλιό τους πρόβλημα.Το εργαλείο που χρησιμοποιεί αυτό εδώ το βιβλίο, είναι η μαγική τέχνη της αφήγησης μιας ιστορίας που σου ανοίγει πόρτες αγνοημένες, δυνατότητες που δεν τις είχες φανταστεί, δρόμους που δε βάδισες ακόμα."

Την ιδέα μιας συγκεντρωτικής έκδοσης των ποιημάτων του Θόδωρου Μπασιάκου του την είχαμε υποβάλει αρκετές φορές στο παρελθόν. Ο ίδιος, απαλλαγμένος από κάθε ματαιοδοξία, συνεχώς ανέβαλλε μια τέτοια προοπτική, επιμένοντας να γράφει τα ιδιαίτερα ποιήματά του και να τα μοιράζει είτε φωτοτυπημένα σε λίγους φίλους και γνωστούς του είτε αφήνοντάς τα στον ελεύθερο διαδικτυακό ωκεανό, έξω από το επίσημο κύκλωμα της πληθωριστικής και άκριτης έκδοσης "ποιητικών" συλλογών της εποχής μας. Η εκδοτική παρουσία του όσο ζούσε ήταν ισχνή. Δύο νεανικές αυτοεκδόσεις (σιωπηρά "αποκηρυγμένες" από τον ίδιο), τα 22 Ποιήματα (1982) και το Πολύ ευγενής (1985), μία "επίσημη" ποιητική συλλογή Μαύρα Μάτια (Πλανόδιον, 2006) και μία ηλεκτρονική έκδοση Κούκου-Νιάου (Ενδυμίων, 2017). Πέραν αυτών, μια σειρά από φωτοτυπημένες αυτοεκδόσεις σε εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Η ξαφνική ασθένειά του την άνοιξη του 2020 συνέτεινε στο να αλλάξει την απόφασή του αυτή και συναίνεσε -και πάλι διατακτικά- στην προοπτική μιας συγκεντρωτικής έκδοσης. Δυστυχώς, η ραγδαία επιδείνωση της υγείας του και ο πρόωρος χαμός του είχαν ως αποτέλεσμα να φύγει από κοντά μας ο Θόδωρος προτού ολοκληρώσει την τακτοποίηση του μεγάλου σε έκταση και ενίοτε χαώδους ποιητικού του έργου. [...](Από το εκδοτικό σημείωμα)

Τα τελευταία εκατό χρόνια:Το ανθρώπινο είδος έχει εμπλακεί σε ένα τεράστιο πείραμα, που χρησιμοποιεί τα σώματά μας και την υγεία μας, για να τεστάρει την υπόθεση ότι η σύγχρονη επιστήμη μπορεί να βελτιώσει τις τροφές και τα φάρμακα που μας προσφέρει η Φύση. Οι θάνατοι από καρκίνο έχουν ανέβει από το 3% στο 20%. Οι διαβητικοί από το 0,1% στο 20%. Τα καρδιακά νοσήματα, από σχεδόν ανύπαρκτα, έφτασαν να σκοτώνουν κάθε χρόνο εκατομμύρια ανθρώπους.Γνωρίζετε ότι:1. Οι φυσικές και οι τεχνητές αρωματικές ουσίες περιέχουν συνήθως τα ίδια συνθετικά χημικά;2. Πολλά κρέατα και γαλακτοκομικά προϊόντα προέρχονται από ζώα, που τρέφονται με τα πτώματα δεκάδων εκατομμυρίων σκύλων και γατών, που έχουν θανατωθεί με ευθανασία σε κλινικές αδέσποτων ζώων;3. Οι τεχνητές γλυκαντικές ουσίες, στα αναψυκτικά με λίγες θερμίδες, μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο, Πάρκινσον και Αλτσχάιμερ;4. Το 70% των επεξεργασμένων τροφών του σούπερ-μάρκετ της γειτονιάς, περιέχει τουλάχιστον ένα γενετικά κατασκευασμένο συστατικό, που δεν έχει ποτέ δοκιμαστεί για βλάβες στην υγεία σας;5. Μόνο το 4% από 25000 χημικές ουσίες, που περιέχονται στα καλλυντικά έχουν ελεγχθεί;6. Μερικά από τα εμβόλια, που κάνουν τα παιδιά σας πριν πάνε στο σχολείο, περιέχουν πρόσθετα και συντηρητικά, ικανά να προκαλέσουν βλάβες στον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα, αυτισμό και αδυναμία συγκέντρωσης;7. Οι κρατικοί Οργανισμοί Τροφίμων και Φαρμάκων, που εγκρίνουν την κυκλοφορία ενός φαρμάκου, βασίζουν τις αποφάσεις τους στις πληροφορίες, που παίρνουν από τον κατασκευαστή του σκευάσματος;Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, πειραματιζόμαστε με την εξελικτική πορεία του είδους μας, παίρνοντας κοντόφθαλμες αποφάσεις, που, ενώ δείχνουν πρόθεση να προάγουν τον πολιτισμό, απειλούν την ίδια του την επιβίωση!

Πώς διαχειρίστηκε η ελληνική κοινωνία τη μνήμη του Ολοκαυτώματος στο πλαίσιο του διχασμού που κληροδότησε ο Εμφύλιος πόλεμος τόσο στην πολιτική όσο και στην κουλτούρα της μνήμης; Όπως δείχνει τεκμηριωμένα ο Δημήτρης Ελευθεράκης, η μνήμη του αφανισμού της εβραϊκής ζωής στην Ελλάδα καθυποτάχτηκε πολύ γρήγορα στις ανάγκες νομιμοποίησης διάφορων ενεργών παραγόντων, από τους κομμουνιστές μέχρι την Εκκλησία, που διαγκωνίζονταν μεταξύ τους για μια θετική απεικόνιση του ρόλου τους στην Κατοχή. Μετά το τέλος της δικτατορίας, η αναδυόμενη ανάγκη συμφιλίωσης προσέκρουσε σε μια προβληματική συζήτηση για το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων Εβραίων. Κατά τη σκιαγράφηση της ελληνικής κοινωνίας του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, οι Εβραίοι δεν εντάχθηκαν ως κοινότητα μνήμης στην αλληλέγγυα κοινότητα η οποία πάλεψε ως Δαβίδ ενάντια στον Γολιάθ που συνιστούσαν οι Γερμανοί κατακτητές. Για να φτάσουμε λοιπόν στην πλήρη αναγνώριση της σημασίας του Ολοκαυτώματος στην Ελλάδα, είναι απαραίτητο, όπως υποστηρίζει ο συγγραφέας, να ξεπεραστούν οι επικρατούσες ακόμη και σήμερα παραδόσεις που τοποθετούν στο επίκεντρο της ενθύμησης της εξόντωσης δράσεις αντίστασης και διάσωσης που έχουν περάσει στη σφαίρα του μύθου. Η πρωτοποριακή αυτή μελέτη (που εκδίδεται ταυτόχρονα στη Γερμανία) έρχεται να καλύψει ένα σημαντικό κενό όχι μόνο στη σχετική ελληνική έρευνα αλλά και στη διερεύνηση της μνημονικής κουλτούρας του Ολοκαυτώματος συνολικά, έτσι ώστε αυτό να πάρει τη βαρύνουσα θέση που του αρμόζει στην ελληνική κουλτούρα μνήμης. Μεταξύ άλλων, δείχνει ότι η ως τώρα απουσία του από αυτήν επιτεύχθηκε μάλλον με τον επιλεκτικό λόγο παρά, όπως πιστεύεται, με τη σιωπή.

Η λέξη Μυστήριο στην αρχαία Ελλάδα σήμαινε το απόρρητο, το μυστικό, το άρρητο μέρος μιας τελετής ή λατρείας. Τα αρχαία Μυστήρια ήταν ίσως η ανώτερη πνευματική κληρονομιά στην αρχαία Ελλάδα. Ήταν κυρίως κρυφές λατρείες, όπου έπρεπε πρώτα κανείς να μυηθεί. Οι άνθρωποι που έσμιγαν στο ίδιο χορό, που συμμετείχαν στα ίδια δρώμενα ένιωθαν για πάντα ενωμένοι. Στην εσωτερική έννοιά τους παρουσίαζαν τις αιώνιες αλήθειες, είτε ήταν φυσικές είτε ήταν πνευματικές, που διατηρήθηκαν στο πέρασμα χιλιάδων ετών. Υπήρχαν τοπικά μυστήρια, αλλά και μυστήρια που απόκτησαν πανελλήνια εμβέλεια όπως τα Ελευσίνια, τα Ορφικά, τα Κρητικά και τα Καβείρια. Στα μυστήρια όλων των εποχών και όλων των θρησκειών οι άνθρωποι επιδιώκουν τη βοήθεια του θεού ή των θεών. Και την επιδιώκουν από τη στιγμή που μπόρεσαν να συλλάβουν την ιδέα των πανίσχυρων θεών και του υπερβατικού τους κόσμου. Τα Ελευσίνια μυστήρια ανοίγουν και καθαίρουν το αιθερικό πεδίο, και το κατώτερο νοητικό. Η ψυχή ανέρχεται μέσα από μια ψυχοδυναμική αναπαράσταση στο δεύτερο νοητικό πεδίο ώστε τα κύτταρα του σώματος ενεργοποιούν την μεταμόρφωση. Ο μυούμενος κατανοεί την εσωτερική και εξωτερική του βαρύτητα και συνδέεται με την ενεργειακή πύλη της τέταρτης διάστασης. Στο σημείο αυτό ο κόσμος αλλάζει σχήμα, χρώμα και γίνεται ορατός ως φωτεινή παρουσία και φύσεις αγνές. Το τρίτο νοητικό είναι η υπόσταση των μυστηρίων. Η εσωτερικότητα απορρίπτει την ψευδή υπόσταση τον λεγόμενο ανεστραμμένο κόσμο του Πυθαγόρα. Το σύμπαν επιστρέφει στην ατλάντεια τελειότητα και αρμονία. Ο κόσμος επιστρέφει στην πρώτη έκρηξη του κοσμικού Αυγού και αποκτά την ευδαιμονία της απελευθέρωσης.

"Σύμφωνα με την κατηγορηματική θέση του Καντ, για την ουσιαστική πραγμάτευση της Λογικής και ιδίως της Στοιχειολογίας δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο από τη θεωρία των τριών κύριων λειτουργιών του νοείν: των εννοιών, των κρίσεων και των συλλογισμών. Η Λογική πρέπει να θεωρείται ως μια ιδιαίτερη, αυθυπόστατη και αυτοτελής επιστήμη, και επομένως από τη γένεσή της και την αρχική της διαμόρφωση από τον Αριστοτέλη ως τις μέρες μας δεν θα μπορούσε να κερδίσει κατ' ουσίαν τίποτε ως προς την επιστημονική της θεμελίωση. Ωστόσο, ότι η επιστήμη αυτή έχει πράγματι ωφεληθεί· ότι, χωρίς να έχει γίνει ούτε πλουσιότερη, ούτε πιο στέρεα ως προς το περιεχόμενο, ούτε περισσότερο θεμελιωμένη, έχει καθαρθεί αφενός από όλα τα ετερογενή στοιχεία και αφετέρου από τα τόσα άχρηστα λεπτολογήματα και απλά διαλεκτικά τεχνάσματα· ότι έχει γίνει συστηματικότερη και ταυτόχρονα, με όλη της την επιστημονική μεθοδολογική αυστηρότητα, απλούστερη - για όλα τούτα αρκεί μια πρόχειρη αντιπαραβολή των παλαιών με τα νεότερα εγχειρίδια Λογικής που συντάχθηκαν σύμφωνα με τις καντιανές θεμελιώδεις αρχές, για να πεισθεί ο καθένας, αρκεί να έχει ορθή και σαφή αντίληψη για τον ιδιάζοντα χαρακτήρα και τα θεμιτά όρια της Λογικής".

Στα σύνορα με τα Αγγλικά Επτάνησα, η Ακαρνανία αντιμετωπίζει την εχθρότητα του Μέτερνιχ για την επανάσταση και την αρχική αρνητική στάση της Αγγλίας. Οι αναφορές των Άγγλων προξένων της Πρέβεζας και της Πάτρας περιγράφουν τα γεγονότα καθώς με τον χρόνο και τη βοήθεια των Φιλελλήνων και του λόρδου Βύρωνα, οργανώνεται και εδραιώνεται η Επανάσταση. Από την Πίζα, όπου έχουν συγκεντρωθεί οι Έλληνες, ο Ιγνάτιος Ουγγροβλαχίας αλληλογραφεί και συμβουλεύει τον Μαυροκορδάτο και τον Καποδίστρια. Η Αγγλία, επί Κάνιγκ, αλλάζει στρατηγική στάση, ενώ τα δάνεια στηρίζουν την επανάσταση. Τα γεγονότα του Μεσολογγίου, οι ακρότητες του Ιμπραήμ, οδηγούν το 1827 στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου και η Ρωσία μετά από πόλεμο επιβάλλει, το 1829, την αναγνώριση της Ελλάδας. Στην τελική χάραξη των συνόρων συμβάλλουν οι αναφορές των Βρετανών πρακτόρων που ερευνούν τη Δυτική Ελλάδα, καθώς ολοκληρώνεται η απελευθέρωσή της.

Βασισμένο στις εμπειρίες του από τον Ισπανικό Εμφύλιο, το "Για ποιον χτυπά η καμπάνα" θεωρήθηκε από τους βιβλιοκριτικούς ως το κορυφαίο έργο του συγγραφέα και ένα από τα καλύτερα πολεμικά μυθιστορήματα όλων των εποχών. Περιγράφει τέσσερις μέρες από τη ζωή του ήρωα και πρωταγωνιστή Ρόμπερτ Τζόρνταν, ενός Αμερικανού που έχει σταλεί με την ιδιότητα του δυναμιτιστή, για να ανατινάξει μια στρατηγικής σημασίας γέφυρα. Τέσσερις μονάχα μέρες, στα τέλη της άνοιξης του 1937 στην Ισπανία, και συγκεκριμένα στα δάση γύρω από τη Σεγκόβια. Στη διάρκεια αυτών των κρίσιμων ημερών, ο Τζόρνταν βιώνει συγκλονιστικά τον έρωτα στο πρόσωπο της πανέμορφης και βασανισμένης Μαρίας, το φόβο και την αγωνία σε μια σπαρασσόμενη από τον Εμφύλιο χώρα, την αφοσίωση και τη φιλία, αλλά και τη δεισιδαιμονία στα πρόσωπα των Ισπανών ανταρτών. Παντού γύρω του ελλοχεύει ο θάνατος, που δίνει σε όλα τα συναισθήματα μια ολότελα διαφορετική διάσταση και ένταση.

Τι πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες για την ψυχή; Πώς συνελάμβαναν την ύπαρξή της; Ποια ήταν η δημιουργία και η σύστασή της; Τη θεωρούσαν θνητή ή αθάνατη; Ποια ήταν η τύχη της μετά θάνατον; Μεταβαίνει η ψυχή, μετά θάνατον, σε άλλα σώματα, και, αν ναι, σε σώματα ανθρώπων ή σε σώματα ζώων;Το βιβλίο αυτό περιέχει μια εκτενή ανθολόγηση των ιδεών της ελληνικής αρχαιότητας σχετικά με την έννοια της ψυχής, μια έννοια που, μαζί με εκείνη του θεού, κυριάρχησε στην αρχαία φιλοσοφία και είναι από τις λεπτότερες υψηλότερες που συνέλαβε η ανθρώπινη σκέψη. Οι απαντήσεις στα ερωτήματα που αφορούν στην ψυχή δίνονται όπως αυτές καταγράφονται στα κείμενα της αρχαίας γραμματείας σε μια μακρά εξελικτική πορεία δεκατριών περίπου αιώνων (8ος π.Χ. - 5ος μ.Χ.).

Ο έκτος τόμος της σειράς "Θεατρική Βιβλιοθήκη" του "Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη" οδηγεί τον αναγνώστη στα χρόνια της "Ελληνικής Επανάστασης του 1821" και σ' ένα δραματικό συγγραφέα και ποιητή, που υπήρξε ο ίδιος και αγωνιστής με σημαντική δράση και ηθοποιός και θιασάρχης, σε μιαν από τις πρώτες προσπάθειες συγκρότησης ενός κανονικού θεατρικού σχήματος στην "Ερμούπολη της Σύρου" αμέσως μετά τη λήξη των εχθροπραξιών, όπου ανέβαζε κυρίως δικά του θεατρικά έργα, και στα οποία, απ' ό,τι φαίνεται, πρωταγωνιστούσε, και που παρουσιάζουν, με απλό αλλά συναρπαστικό τρόπο, επεισόδια της εποποιίας του πολύχρονου Αγώνα. Στην "Άλωση των Ψαρών" (1824), στην οποία αφιερώνεται και ένα εκτενές επικό του ποίημα ("Τα Ψαρά"), συμμετείχε και ο ίδιος, τραυματίστηκε και σώθηκε κολυμπώντας. Η πολυτάραχη ζωή του αγωνιστή, με το ξίφος και τη λύρα, είναι ένας βίος "διδακτικός", σαν αυτόν του Μακρυγιάννη ή του Μ. Χουρμούζη, για το ήθος, τις συμπεριφορές, τις αξίες και τα οράματα μιας ολόκληρης εποχής. Σε αντίθεση με άλλους αγωνιστές ο Αλκαίος είχε σημαντική μόρφωση, είχε εμφανιστεί και στην ερασιτεχνική σκηνή της Αυθεντικής Ακαδημίας του Βουκουρεστίου προεπαναστατικά ως ηθοποιός, στο θίασο του Κωνσταντίνου Κυριακού Αριστία. Το θέατρο στα χρόνια της Επανάστασης κατείχε πρωταρχική θέση στην εκτίμηση του κόσμου ως "σχολείον του πατριωτισμού", ως όργανο της μόρφωσης και του εκπολιτισμού του ανθρώπου, -ιδέες που προέρχονται απευθείας από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό. [...](από τον πρόλογο του βιβλίου)

Όμως η δίψα για γνώση αποχαλινώνει ένα είδος χάους. Βγαίνουμε από την άγνοια και μπαίνουμε ξανά στην άγνοια, όμως πια πιο πλούσια άγνοια περισσότερη πολύπλοκη, φτιαγμένη από μικρές και αναρίθμητες σοφίες. Κάθε μέρα πληροφοούμεθα ότι μια νέα θεωρία, ένα νέο μοντέλο του σύμπαντος έχει μόλις πατήσει την πελώρια ήπειρο της άγνοιάς μου. Και νιώθουμε τότε ότι η αγνωσία και το χάος μας πολιορκούν από παντού και ότι η άγνοια οδεύει προς ένα απέραντο και επίβουλο μέλλον.

"Ασφαλώς, αν είχαμε την τύχη να μας "πέσουν" γονείς υποστηρικτικοί, τότε έχουμε το πλεονέκτημα ότι από μικροί πήραμε ωφέλιμα μηνύματα:"Μπορείς να είσαι αυτός που είσαι.""Μπορείς να σκέφτεσαι αυτό που σκέφτεσαι.""Μπορείς να αισθάνεσαι αυτό που αισθάνεσαι.""Μπορείς να παίρνεις τα δικά σου ρίσκα.""Θα πρέπει μόνος σου να ψάξεις να βρεις αυτό που χρειάζεσαι, γιατί αυτό σημαίνει μεγαλώνω, είμαι ώριμος και αυτοεξαρτώμενος."Αυτά τα προνομιούχα παιδάκια πηδούν μόνα τους από το τραμπολίνο και βουτάνε στη ζωή από ένα σημείο ευνοϊκό.Βέβαια, δεν έχει όλος ο κόσμος τέτοια τύχη.Όσοι, λοιπόν, δεν ήταν τόσο τυχεροί, θα χρειαστούν κάποιον να τους βοηθήσει, έστω κι ένα βιβλίο σαν αυτό."Μετά τα διεθνή (και ελληνικά) best seller: "Να σου πω μια ιστορία", "Ιστορίες να σκεφτείς" και "Βασίσου πάνω μου", οι εκδόσεις Οpera συνεχίζουν την έκδοση των έργων του ΧόρχεΜπουκάι με τον "δρόμος της αυτοεξάρτησης", πρώτο από μια σειρά τεσσάρων τόμων που αποτελούν τα "Φύλλα Πορείας" του δημοφιλούς αργεντινού ψυχιάτρου.Στα "Φύλλα Πορείας" του, ο ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής υπερισχύει του αφηγητή. Ο συμβουλευτικόςρόλος που αποτελεί τη βασική επαγγελματική ενασχόληση του Μπουκάι καταλαμβάνει περισσότερο χώρο καθώς, για την αναζήτηση ενός κρυμμένου νοήματος, απαιτείται όχι μόνο μια ιστορία, αλλά και ένα θεωρητικό υπόβαθρο που εδώ παρέχεται για πρώτη φορά στον αναγνώστη.Πράγματι, στα προηγούμενα τρία βιβλία του που κυκλοφορούν στα ελληνικά, είχαμε γνωρίσει τον Μπουκάι αφηγητή, συζητητή, επαγγελματία χρήστη της παραβολής στη θεραπεία του ασθενούς του, αλλά μας έλειπε ο Μπουκάι γιατρός, ο επιστήμονας με την αποκρυσταλλωμένη άποψη για τη ζωή και την επιστήμη του, που στο "Δρόμο της αυτοεξάρτησης" αποφασίζει να αποκαλυφθεί. Εντούτοις, δεν δημιουργεί ένα "θεωρητικό κείμενο", παρά μόνο εκθέτει τις αντιλήψεις του για ό,τι του επέτρεψε να πορευτεί στη ζωή του ψυχοθεραπευτή. Απλώνει τους χάρτες του, τα "Φύλλα Πορείας" του, όπως θα έκανε σε μια φιλική συζήτηση όπου θα απαντούσε στην ερώτηση: "Ποιος είσαι γιατρέ και πώς σκέφτεσαι;"

Την περίοδο του Μεσοπολέμου, γύρω από τα Βούρλα υπήρχαν διάφορα καφενεδοταβερνεία για να διασκεδάζουν οι θαμώνες, οι ναυτικοί και οι ναύτες των στόλων που έρχονταν στον Πειραιά. Γλεντοκοπούσαν όμως μόνοι χωρίς τη γυναικεία παρουσία, διότι οι πόρνες ήταν μαντρωμένες στα Βούρλα. Έτσι, ξεφύτρωσαν σιγά-σιγά τα καμπαρέ στη Τρούμπα· για να διασκεδάζουν με γυναίκες και το σπουδαιότερο, για να ξοδεύουν χρήματα. Και όταν έκλεισαν τα Βούρλα άρχισε η ακμή της Τρούμπας. Πολλά έχουν ειπωθεί για τη Τρούμπα. Για την Εκκλησία ήταν ο τόπος της ακολασίας. Για το κράτος, η ανήθικη τροχοπέδη στο έργο του. Για τους καθωσπρέπει κατοίκους, η ντροπή του Πειραιά. Για τους ναυτικούς, τόπος διασκέδασης και κραιπάλης. Για τους εφήβους, η μύηση στον έρωτα. Για τις πόρνες, το καταφύγιο από την περιφρόνηση της κοινωνίας. Και για τις πατρόνες και τους σωματέμπορους, ο εύκολος τρόπος απόκτησης χρήματος.