ianos

Το βιβλίο αυτό είναι μια προσπάθεια προσέγγισης θεμελιωδών ζητημάτων της ανθρώπινης ύπαρξης όπως είναι η αγάπη, ο έρωτας, η ευτυχία, το νόημα της ζωής κ.α. Η συγγραφέας καταλήγει σε κάποια συμπεράσματα που αφορούν τον άνθρωπο, τα οποία είναι αποτέλεσμα προσωπικής αναζήτησης και προσπάθειας της εύρεσης της βαθύτερης γνώσης του εαυτού και της ευτυχίας. Τόσο μέσα από τη ζωή της και τα βιώματά της όσο και από τις σπουδές της και την παρατήρηση άλλων ανθρώπων εξηγεί και παραθέτει τρόπους με τους οποίους μπορούμε να έχουμε αγάπη, έρωτα, ευτυχία και μια ολοκληρωμένη ζωή.

Έργο του γλωσσολόγου είναι η επιστημονική σπουδή και η συστηματική ανάλυση της γλώσσας. Έργο του γλωσσολόγου που ασχολείται με τη μετάφραση για διδακτικούς σκοπούς είναι, μεταξύ άλλων: α) η ανάδειξη των σχέσεων που διέπουν τη γλωσσολογία και τη μετάφραση, β) η εφαρμογή μιας γλωσσολογικής θεωρίας για την ανάλυση του προς ή/και από μετάφραση κειμένου και γ) η πρόταση μεθοδολογικών εργαλείων για την υποστήριξη του δόκιμου μεταφραστή στο, ομολογουμένως, δύσκολο έργο του.Σκοπός του παρόντος βιβλίου είναι να κάνει πράξη τις παραπάνω στοχεύσεις ορίζοντας τη μεταφραστική μονάδα με συντακτικά κριτήρια, δανεισμένα από τη Δομική και Λειτουργική Γλωσσολογία, και προτείνοντάς την ως μεθοδολογικό εργαλείο κατάτμησης του κειμένου-πηγή. Με την πρόταση αυτή, η οποία εδώ εφαρμόζεται στο ζεύγος Γαλλικής-Ελληνικής, δίνεται η δυνατότητα στους δόκιμους μεταφραστές να ασκηθούν στην επεξεργασία των νοημάτων που μεταφέρει το κείμενο-πηγή, ώστε να γίνουν πλήρως κατανοητά πριν μεταφερθούν στη γλώσσα-στόχο. Ακολουθώντας την αποφεύγονται λάθη, προερχόμενα από πα­ρερ­μηνείες, αντίθετες ερμηνείες ή αν-ερμηνείες, ενώ, ταυτοχρόνως, αναγνωρίζονται πολιτισμικές, σημασιολογικές, συντακτικές, μορφολογικές, και λεξιλογικές ιδιαιτερότητες, οι οποίες, στη συνέχεια, μένει να αποδοθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στο μετάφρασμα.

The long awaited second volume of the True Life in God Messages has finally arrived. The first printed book of the ‘complete’ messages received by Vassula was first published in 2006 and contained all the messages received up to mid 2003. Although Vassula continued to receive frequent messages, they were not published immediately. It was not until the year 2014 that Vassula began publishing the messages she received from 2003 onwards here on the True Life in God website. In October 2020, Vassula sent a message describing why the later messages have not been printed until now.

Άλλοτε, αν θυμάμαι καλά, η ζωή μου ήταν μια γιορτή όπου άνθιζαν όλα τα αισθήματα κι έρεε κάθε λογής οίνος. Μια βραδιά κάθισα στα γόνατά μου την Ομορφιά. – Και τη βρήκα φαρμάκι. – Και την καταράστηκα. Ξεσηκώθηκα ενάντια στην εξουσία. Πήρα τους δρόμους. Αχ, μάγισσες, δυστυχία, μίσος, σ’ εσάς εμπιστεύτηκα το θησαυρό μου! Κατάφερα να σβήσω από τη σκέψη μου κάθε ανθρώπινη ελπίδα. Όρμησα ύπουλα, θηρίο ανήμερο, να πνίξω κάθε χαρά. Κάλεσα τους δήμιους, να δαγκώσω πεθαίνοντας το κοντάκι των τουφεκιών τους. Κάλεσα τις συμφορές, να πνιγώ μες στην άμμο και το αίμα. Θεός μου η δυστυχία. Ξάπλωσα στη λάσπη. Στέγνωσα στον αέρα της αμαρτίας. Κι έπαιξα ωραία παιχνίδια στην τρέλα. Και η άνοιξη μου χάρισε το φριχτό γέλιο του ηλίθιου.

Με τη μελέτη αυτή, ο συγγραφέας επιχειρεί να αποτιμήσει κριτικά την περιγραφική θεωρία της απόφασης του Παναγιώτη Κονδύλη, η οποία όπως διατείνεται ο εισηγητής της, παρέχει τα αναγκαία εννοιολογικά εργαλεία για μια αξιολογικά ελεύθερη περιγραφική ανάλυση κάθε φαι­νομένου που εμπίπτει στο πεδίο του κοινωνικού, δηλαδή από τα αφη­ρημένα συστήματα σκέψης και τις απρόσωπες κοινωνικές διαδικασίες ως τις συγκεκριμένες και καθημερινές διαδράσεις των μεμονωμένων κοινωνικών υποκειμένων. Η αποτίμηση αυτή, προϋποθέτει πρώτον, την ταυτοποίηση της κονδύλειας γνωσιοθεωρίας με επίκεντρο την έννοια της βούλησης για ισχύ. Δεύτερον, την αναζήτηση του βαθμού της θεωρητικής της πρωτοτυπίας και της λογικής της συνεκτικότητας. Τρίτον, την αντιπαράθεση της περιγραφικής θεωρίας της απόφασης και της βούλησης για ισχύ με το εγχείρημα της κοσμοσυστημικής γνωσιολο-γίας, η οποία προτάσσει ως κεντρικό αναλυτικό κριτήριο την παρά­μετρο της καθολικής ελευθερίας. Τέλος, η παρούσα μελέτη θέτει, για πρώτη φορά, το ζήτημα της τεκμηρίωσης των θεωρητικών οφειλών της κονδύλειας σκέψης προς το φιλοσοφικό οικοδόμημα του Αρθούρου Σοπενχάουερ.

Τα δέκα δοκίμια του τόμου αυτού εξερευνούν τα όρια λόγου και μίσους, τη διαδρομή που οδηγεί από το κείμενο, τον λόγο, τη ραδιοφωνική και τηλεοπτική εκπομπή, το αστείο, το τραγούδι, την «άστοχη» ή τη στοχευμένη κουβέντα στις διώξεις, τους αποκλεισμούς, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις τρομοκρατικές επιθέσεις, τον θάνατο. Αντλώντας μέσα από ιστορικά παραδείγματα που ξεκινούν από την ωραιοποίηση των μεσαιωνικών βασανιστηρίων και φθάνουν ως τον συμβολικό λόγο της Alt Right, ο συγγραφέας αναλύει τους μηχανισμούς του λόγου του μίσους και του εξτρεμισμού και τη δυσκολία που υπάρχει στην οριοθέτηση και στην αντιμετώπισή του. Στις σελίδες του βιβλίου και μεταξύ άλλων εξετάζονται ο ισλαμισμός στις διάφορες εκδοχές και μετεξελίξεις του, ο αντισημιτισμός, η ισλαμοφοβία και ο λόγος μίσους του Ερντογάν.

ΠΡΟΤΥΠΟΣ ΟΙΚΟΣ ΑΝΟΧΗΣ<br>Τι είναι ηθικό και τι είναι ανήθικο; Κατά περιόδους της ιστορίας αυτές οι έννοιες έχουν οριστεί διαφορετικά και έτσι πράγματα που θεωρούντο ανήθικα έναν αιώνα πριν, σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό αποδεκτά (έστω ανεκτά). Όλες οι αστικές κοινωνίες, όμως, χαρακτηρίζονται από ηθική υποκρισία. Πολλοί αστοί και ιδίως οι επιφανείς μιας κοινότητας καυτηρίασαν πράξεις ή τακτικές ή τρόπους ζωής που και εκείνοι ακολούθησαν στα κρυφά. Και πολλοί δαιμονοποίησαν συνανθρώπους τους γιατί έκαναν πράγματα που εκείνοι δεν τόλμησαν να δοκιμάσουν ή φοβήθηκαν ότι υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ικανοί να κάνουν. Δαιμονοποίησαν, δηλαδή, τον άλλο τους εαυτό.(…) <br><br>ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΧΑΡΗ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ<br>Όλο το μέχρι τώρα έργο μου, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, στηρίζεται στις συγκρούσεις εκ διαμέτρου αντιθέτων προσωπικοτήτων. Αντιθέτων κοινωνικά, οικονομικά, φιλοσοφικά ακόμη και ηθικά. Έτσι οι δύο πόλοι αυτού εδώ του θεατρικού έργου, ο ξεπεσμένος, παρηκμασμένος πρωταγωνιστής του ποιοτικού θεάτρου, Χάρης Θεοφράστου και η αμόρφωτη και αυθόρμητη πεντικιουρίστα που του ζητά να την διδάξει και να την κάνει ηθοποιό, αναπόφευκτα συγκρούονται από την πρώτη στιγμή που συναντιούνται και εκείνη αναφωνεί "Είδα τον Χάρη με τα μάτια μου!"Το έργο ακολουθεί τη λογική της Σταχτομπούτας, του Ασχημόπαπου ή και του Πυγμαλίωνα, αν θέλετε, αλλά εδώ δεν αφορά μόνο η μεταμόρφωση και εξέλιξη της ηρωίδας όσο η μεταμόρφωση του ανώριμου, στριφνού και ελάχιστα δοτικού μεσήλικα ήρωα από την επιρροή της αθωότητας και της μεγαλοσύνης που είχε ξεχάσει ότι υπάρχουν. Είναι πολύ πιο δύσκολο και έντονο να μεταλλαχθεί ένα υλικό που έχει κατασταλάξει στη λάθος οπτική της ζωής παρά η πρώτη ύλη που έτσι κι αλλιώς θα εξελιχθεί θετικά ή αρνητικά. Αλλά και τίποτα δεν είναι αδύνατον. Εμείς οι μυθοπλάστες συγγραφείς καλό είναι να αισιοδοξούμε πού και πού, ειδικά όταν γράφουμε κομεντί. Έχοντας όμως πάντα σαν όπλο το σαρκασμό και τον αυτοσαρκασμό. (...)

Η Τρύπα διαδραματίζεται στη μεξικανική Φυλακή Λεκουμπέρι στο τέλος της δεκαετίας του 1960· παρακολουθεί την προσπάθεια τριών ποινικών κρατουμένων να βάλουν κρυφά ναρκωτικά στη φυλακή, κάτω απ’ τη μύτη των πιθήκων-δεσμοφυλάκων. Απελπισμένοι να εξασφαλίσουν τη δόση τους, σκαρφίζονται ένα σχέδιο όπου εμπλέκουν τη μητέρα του ενός να μεταφέρει τα ναρκωτικά στη φυλακή. Η Τρύπα, γραμμένη σε μία και μόνο παράγραφο, είναι ένας προφορικός χείμαρρος λέξεων, μια φυλακή μέσα στη φυλακή, και μια δυσοίωνη παραβολή για τους παραμορφωμένους και άθλιους θεσμούς, που δημιουργούν ακόμη πιο παραμορφωμένους και άθλιους ανθρώπους.

Ο έρωτας είναι μια τέχνη με πολλές εκφράσεις και πτυχές. Για καθένα μας η έκφρασή του είναι μυστηριώδης διεργασία που μπορεί να μας οδηγήσει από το όνειρο στο βάραθρο. Η τέχνη της ερωτικής επανασύνδεσης με τον/την πρώην ή η κατάκτηση ενός νέου ερωτικού προσώπου, περιγράφεται αναλυτικά μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου.(…)

Το γνωστότερο και δημοφιλέστερο έργο του Ρίλκε, γράφτηκε στογύρισμα του 20ου αι. με αφορμή τον ηρωικό θάνατο ενός μακρινούπρογόνου του συγγραφέα. Το κείμενο, που αιωρείται ανάμεσα σεποίηση και την πρόζα, χωρίζεται σε 26 σκηνές που συνδέουν τηνέκσταση του μεθυστικού ηρωικού θανάτου με φαντασιώσεις τουθηλυκού, όπου η γυναίκα παρουσιάζεται ως μητέρα και ως ερωμένηταυτόχρονα.

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ

Το έγκλημα στα Τέμπη, οι ατιμώρητες υποκλοπές, η τραγωδία της Πύλου, τα παράνομα pushbacks, οι αποφάσεις υπέρ των Τραπεζών και των funds – έχουν εξαϋλώσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στην δικαιοσύνη. «Έχουμε δικαστήρια αλλά δεν έχουμε δικαιοσύνη» ακούγεται παντού. Ποια συστημικά χαρακτηριστικά οδήγησαν στην πάγκοινη απουσία του «περί δικαίου αισθήματος»; Το βιβλίο απευθύνεται σε όσους ανησυχούν για την υποκρισία του «κράτους δικαίου», για τους «δικαιωματιστές» και τους «ανθρωπιστικούς πολέμους», για την «woke» κουλτούρα και τις γυναικοκτονίες, για τους πνιγμούς των προσφύγων. Αλλά ο κυρίαρχος λόγος δεν αναγνωρίζει την απονομιμοποίηση του δικαίου.Η κριτική θεωρία και η εμπειρία μιας ζωής στο Πανεπιστήμιο και τις Κριτικές Νομικές Σπουδές και μερικών χρόνων στην Βουλή δίνουν τα εργαλεία για να αναλύσουμε τα παράδοξα στις σχέσεις πολιτικής, δικαίου και ηθικής. Ποια είναι η σχέση του λαού με το Σύνταγμα; Οι πολιτικοί διακηρύσσουν ότι ο «λαός είναι κυρίαρχος». Αλλά είναι ένας κυρίαρχος που δεν ασκεί την εξουσία του. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη, πέρα και πάνω από την πολιτική. Αλλά οι δικαστές από ερμηνευτές του δικαίου έχουν γίνει νομοθέτες και υποστηρίζουν την εξουσία και τα μεγάλα συμφέροντα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι εργαλεία της επεκτατικής πολιτικής των μεγάλων κρατών διεθνώς και, εσωτερικά, του ατομισμού και της περιθωριοποίησης της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αλλά αποτελούν ταυτόχρονα όπλα αντίστασης των πολιτών. Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στον Μαρξισμό, την Αριστερά και το δίκαιο, την ισότητα και την ελευθερία; Τέλος, ποιες είναι οι ιστορικές, νομικές και ηθικές πλευρές της μεγάλης τραγωδίας της εποχής μας, της απάνθρωπης αντιμετώπισης των προσφύγων, των μεταναστών, των «άλλων»;Η φιλοδοξία του βιβλίου είναι να αντισταθεί και αποδομήσει την μονομέρεια του κυρίαρχου πολιτικού και νομικού λόγου. «Εδώ έχετε το δίκαιο», μας λένε, «για την δικαιοσύνη στον άλλο κόσμο». Αλλά ένα δίκαιο χωρίς δικαιοσύνη είναι ένα άδειο πουκάμισο, ούτε εμπνέει ούτε πείθ

Εάν αποπειραθούμε να παρουσιάσουμε στην φαντασία μας έναν άνθρωπο, ο νους του οποίου έχει καταληφθεί από ένα δαιμονικό "απόλυτο δέον" μέσα από το οποίο μιλά για κατηγορικές προσταγές που απαιτούν τον διαρκή έλεγχο των πράξεών του, αντίθετα προς τις κλίσεις και τις επιθυμίες του, δεν λαμβάνουμε προφανώς καμία ορθή εικόνα της ανθρώπινης φύσης ή των διεργασιών που λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό της, αλλά απεναντίας αναγνωρίζουμε ένα τεχνητό υποκατάστατο της θεολογικής ηθικής, σε μία σχέση που απεικονίζεται εύγλωττα με την σύγκριση ενός ξύλινου με ένα φυσικό πόδι.Το αποτέλεσμα είναι ότι η ηθική του Καντ, όπως όλες οι προηγούμενες απόπειρες, στερείται μίας ορισμένης θεμελίωσης. Είναι κατά κύριο λόγο, όπως έχει καταδειχθεί στην εξέταση της κατηγορικής προσταγής, απλώς και μόνο μία αναστροφή της θεολογικής ηθικής και μία μεταμφίεσή της με πολύ αφηρημένους τύπους που ανακαλύπτονται έμμονα ως προεμπειρικοί. Η μασκαρεμένη θεολογική ηθική αποκαλύπτεται με έσχατο τρόπο στο δόγμα του "ύψιστου αγαθού", στα "αιτήματα" του καθαρού Λόγου και εν τέλει στην ηθική θεολογία.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΚΑΦΕ

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗΣ

H παρούσα εργασία μας είναι απόρροια των προβληματισμών μας, κυρίως σε ψυχοκοινωνικό επίπεδο, σχετικά με το βίωμα της πρόσφατης πανδημίας (Covid-19), η οποία δημιούργησε πληθώρα προβλημάτων (σε παγκόσμιο επίπεδο) σε θέματα πολιτικής, οικονομίας, ιατρικής περίθαλψης, ψυχοκοινωνικών διεργασιών και πολλά άλλα.Την περίοδο της πανδημίας κυριάρχησε το συναίσθημα του φόβου για τον ιό, ο φόβος για τους οικείους μας, αλλά και για τον θάνατο. Η αβεβαιότητα εμφανίστηκε στη ζωή όλων μας τόσο για τα υγειονομικά ζητήματα όσο και για τον αντίκτυπο που έχει η πανδημία σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας. Η άμεση επιστροφή στην κανονικότητα ήταν η μεγάλη επιθυμία. Θα είναι όμως ίδια η πραγματικότητα στη μετά Covid-19 εποχή;Η πρόσφατη εμπειρία μας σε καταστάσεις εγκλεισμού προειδοποιεί για ανησυχητική αύξηση των ποσοστών ενδοοικογενειακής βίας. Αυτό το βίωμα θα μπορούσε να προλάβει περιστατικά βίας με τη λήψη προληπτικών μέτρων, κάτι που δυστυχώς δεν συνέβη, τουλάχιστον όχι παγκοσμίως. Τα παιδιά και οι γονείς καλούνται να διαχειριστούν τη νέα συνθήκη της τηλεκπαίδευσης, η οποία ταράσσει την ισορροπία της οικογένειας πολυεπίπεδα. Προκλήσεις εμφανίζονται ανάμεσα και στα ζευγάρια. Ο εγκλεισμός φέρνει στην επιφάνεια προβλήματα στις σχέσεις, τα οποία δεν μπορούν να αποφευχθούν τώρα μέσω της καθημερινότητας.Αναφορά γίνεται επίσης στη «νέα πραγματικότητα» που δημιουργήθηκε, κατόπιν της εμφάνισης του κορονοϊού (Covid-19). Συγκεκριμένα, στην περίπτωση αυτή, αναλύεται ο αντίκτυπος της πανδημίας, αλλά και οι επιπτώσεις της δραματικής μείωσης της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, ως απόρροια των μέτρων προφύλαξης, στην ψυχική υγεία των πολιτών.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

…Πίστευα πάντοτε, και εξακολουθώ να πιστεύω σήμερα, ότι η πηγή όλων των προβλημάτων που υπάρχουν γύρω μας είναι η ηθική κρίση της κοινωνίας και ότι καμία άλλη κρίση οικονομική, πολιτική ή οικολογική δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αν πρώτα η κοινωνία δεν ξεπεράσει την ηθική της κρίση. Και το κύριο στοιχείο της ηθικής κρίσης είναι η ιδεολογία της μικροαστικής καταναλωτικής αδιαφορίας και της παραίτησης από τα κοινά, με την οποία έχει ποτιστεί τόσο βαθιά η κοινωνία μας. Η ευαισθητοποίηση των πολιτών για τα κοινά είναι η βάση των πολιτικών ελευθεριών και το καλύτερο υπόβαθρο για μια πολιτική δουλειά που πατά γερά στη γη και θα φέρει αποτελέσματα…

Η ΕΣΧΑΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ

Το βιβλίο δίνει ιστορικές, αρχιτεκτονικές και πολιτιστικές πληροφορίες. Σκοπός της σειράς αυτής είναι να δοθεί ολοκληρωμένη εικόνα κάθε περιοχής, παρουσιάζοντας φωτογραφικό και ερευνητικό υλικό για πρώτη φορά. Το βιβλίο ξεκινά με έναν χάρτη, γενικές πληροφορίες και ιστορική αναδρομή για την περιοχή που συνεχίζει με πιο λεπτομερή ανάλυση των χαρακτηριστικών στοιχείων του τοπικού πολιτισμού. Είναι εικονογραφημένο με αδημοσίευτες πρωτότυπες έγχρωμες και ασπρόμαυρες φωτογραφίες εξωτερικών και εσωτερικών χώρων καθώς και με σχέδια περιοχών και σπιτιών.

ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

Πρώτο βράδυ στην Αθήνα, πλατύς αποχαιρετισμός των αμαξοστοιχιών που φεύγουν στο χείλος της γεμάτες από σπαραγμό στο διάχυτο ημίφως.Σαν μοιρολόι άφησα το καλοκαίρι πάνω στις στροφές και θάλασσα και έρημος είναι το αύριο δίχως εποχές πια.

ΟΔΗΓΟΣ ΛΥΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ Γ ΓΥΜΝ

Το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί παρά μια εξιστόρηση πραγματικών γεγονότων μιας ταραγμένης και οδυνηρής για τη χώρα μας εποχής, όπως τα έχουν διαφυλάξει τα σχετικά ντοκουμέντα και η μνήμη. Τέλη του 1944. Ο προγραμματισμένος από τους ξένους μονόπλευρος Εμφύλιος έχει αρχίσει. Ένας αγώνας άνισος και σκληρός, ζωής και θανάτου, ανάμεσα στους «έχοντες και κατέχοντες» και ένα προδομένο λαό.

ΣΙΝΓΚΕΡ

Η μαρτυρία αυτή γράφτηκε το 1968 στις διαδρομές του τρένου Παρίσι-Στρασβούργο. Γράφτηκε ανάμεσα στις καταθέσεις-ανακρίσεις των νομομαθών της Επιτροπής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης. Γράφτηκε ανάμεσα σε συνεντεύξεις των ξένων εφημερίδων και τηλεοράσεων, που εκείνο τον καιρό τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα κάλυπταν τις στήλες τους και τα προγράμματά τους.

ΜΙΚΡΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

Γενάρης, του χρόνου μπροστάρης, ατενίζει τον χρόνο με σιγουριά κι ελπίδα Κούτσα κούτσα τον Φλεβάρη με ένα του άγγιγμα ανθίζει η αμυγδαλιά. Για να έρθει ο Μάρτης μασκαράς και πρωτοχορευτής της Ανοιξης Δρομολογώντας έναν Απρίλη ιερό, ολάνθιστο και αστροχρυσωμένο Σειρά έχει ο Μάης στεφανωμένος με της ζωής ολόχρυσο στεφάνι. Ώσπου ο Ιούνης να μεστώσει τα στάχυά σημαίνοντας Καλοκαίρι Ιούλιος ζεστός σαν άνθρωπος που σφύζει από Ζωή μας ταξιδευεί. Λίγο πριν ο Αύγουστος, της Παναγιάς ο μήνα, σημαίνει πανηγύρι Σεπτέμβρης ακολουθεί στου τρύγου τη χαρά, ένα κουδούνι σχολείο αντηχεί Μέχρι να αριβάρει ο Οκτώβρης μοσχοβολώντας κάθε λογής χρυσάνθεμα. Στο κατόπι ο Νοέμβρης κρατώντας τα πανιά για το λιομάζωμα. Και στη θολούρα του καιρού ένας Δεκέμβρης υπόσχεται τη χαρά της Γέννησης αναμετρώντας τα έργα και τις ημέρες μας λίγο πριν την ολοκλήρωση ενός κύκλου ζωής...

Φόβος, ανασφάλεια και καταχνιά, εντάσεις, ερωτικές αναζητήσεις που οδηγούν σε μια περίεργη ανταλλαγή συντρόφων ανάμεσα σε δύο άνδρες, που αναζητούν τις δικές τους ισορροπίες σε μια βίαιη και ρευστή εποχή. Ο ένας ειρωνικός, σκωπτικός, μοναχικός αναζητά τις ερωτήσεις που θα ταίριαζαν στις φιλοσοφημένες… απαντήσεις του. Ο άλλος μουσικός με ανασφάλειες και την αγωνία τού αύριο, που θα ξημερώσει και θα είναι μαρτυρικό. Και δύο γυναίκες με κρυφούς πόθους και ανεκπλήρωτα όνειρα. Τέσσερις άνθρωποι αλληλομπλέκονται σ’ ένα αμήχανο παιχνίδι με απρόσμενο, οδυνηρό φινάλε.

...Από τότε μόλις έπεφτε η νύχτα, έβγαινε μες στα σκοτεινά ογέρος, ακούμπαγε στο βράχο, που ήταν στο μεγάλο ξέφωτο τουδάσους, κι έστηνε κουβέντα με τ' άστρα.

Πέρασαν κάπου είκοσι χρόνια από τότε. Ο δάσκαλος υπηρέτησε σε διάφορα σχολεία, ώσπου κατέληξε στη Θεσσαλονίκη. Σ’ ένα ταξίδι του, λοιπόν, για το Αμύνταιο, την ιδιαίτερη πατρίδα του, δέχτηκε έλεγχο από τροχονόμους στις δέκα το βράδυ, σ’ ένα σταυροδρόμι λίγο έξω από την Έδεσσα. Δε φαντάζεστε τότε την έκπληξή του, όταν ο Αστυνόμος, ελέγχοντας την άδεια οδήγησης του οδηγού, αναφώνησε: «Α!… Ο Δάσκαλός μου!!!» Τι είχε συμβεί; Ο μαθητής της Έκτης, που θα γινόταν βοσκός στα πρόβατα, είχε γίνει αξιωματικός της χωροφυλακής και αναγνώρισε τον δάσκαλό του, ο οποίος βγήκε απ’ το αυτοκίνητο και αγκάλιασε τον παλιό του μαθητή, ενώ εκείνος αναγνωρίζοντας την επιμονή του να τον στείλει στο Γυμνάσιο, έσκυβε συγκινημένος και του φιλούσε το χέρι, αφήνοντας έκπληκτους τους δύο χωροφύλακες-τροχονόμους της συνοδείας του.

Ανθίζει λένε μια φοράη μαύρη παπαρούναστη μέση εκεί στις κόκκινεςστη μέση εκεί στις άλλεςσαν το φιλί που μ' άφησεπένθος βαρύ στο στόμα.

Με λένε Μαρία και την ξαδέρφη μου που αγαπούσα πολύ Ελένη.Πρόσφυγες από τη χαμένη πατρίδα. Και οι δυο μας ζήσαμε με ανθρώπους που δεν ήξεραν να αγαπάνε.Εμείς αγαπήσαμε όσους μας εγκατέλειψαν σαν ικεσία μιας παράκλησης ανατροπής της μοναξιάς μας.Εγώ γέννησα και αγάπησα τα παιδιά μου. Αλλά τα παιδιά φεύγουν για να ζήσουν τη δική τους ζωή.Γιατί φαίνεται πως ζωή είναι να φεύγεις.Η Ελένη, δεν γέννησε και γνώρισε μόνο αυτόν που τη βασάνισε.Οι ζωές μας πλάι πλάι μοιάζουνε σαν δυο σταγόνες νερού.Μείναμε μόνες. Εκείνη στο ψυχιατρείο και εγώ καθισμένη σε ένα πράσινο παγκάκι.

Ο μικρός Γιωργάκης περιμένει με χαρά και ανυπομονησία τον παππού το Βαγγέλη να του μάθει το καινούργιο παιχνίδι που του έφερε, ένα ωραίο σκαλιστό τάβλι από ξύλο κερασιάς. Το τάβλι αυτό θα φέρει πολύ κοντά παππού και εγγονό, θα κάνουν καλή παρέα, θα περνάνε ώρες μαζί και ο παππούς θα διηγηθεί στον εγγονό τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν στη χώρα μας τον προηγούμενο αιώνα τον 20ό. Και όλα αυτά πίνοντας καφέ και παίζοντας τάβλι… Παράλληλα με το παιχνίδι ο παππούς συμβουλεύει τον εγγονό, δίνοντάς του και μαθήματα ζωής.

Ο Ενωμοτάρχης έδωσε τον κατάλογο με τα ονάματά μας σε ένα χωροφύλακα για να τα φωνάξει. Ο κατάλογος έγραφε πάνω κάτω "Ονοματεπώνυμο". Ο χωροφύλακας που έκανε τον αυστηρό, μας φώναξε: "Σκασμός ρε, ούπιον φουνάζου, να λέει παρούν".Αρχισε λοιπόν να διαβάζει τον κατάλογο: ¨Ουνουματεπόνυμους". Αρχισαν να γελάνε όλοι. Ο ενωμοτάρχης προσπάθησε να μη γελάσει και έβαλε μια φωνή σε μας: "Σκασμός!...Συνέχισε!" του λέει.Τέτοια ήταν η εξουσία που μας διοικούσε στην Ικαρία και την υπόλοιπη Ελλάδα. Σαν αγράμματος που ήταν τη λέξη ονοματεπώνυμο ή δεν την ήξερε ή νόμιζε πως ήταν επίθετο.

Ολίγαι επιστημονικαί καινοτομίαι έσχον την δύναμιν να κινήσωσι τοσαύτα πάθη, να εγείρωσι τόσον ένθερμον αγώνα! Η αγανάκτησις των Ελλήνων, η αγαλλίασις των Πανσλαβιστών, αι υποψίαι των διπλωματών, η έκπληξις της Ευρώπης, ζητούσης εις μάτην τους απογόνους του θαυμαστού έθνους, εις ο οφείλει την παιδείαν και τον πολιτισμόν, απέβησαν εις τόσον τάραχον και τόσους ονειδισμούς, υφ' ων εσκοτίσθη το εύδιον πρόσωπον της επιστήμης. Κατ' αρχάς οι εναντίοι εμάχοντο διά των αμβλύων όπλων του πάθους, φλυαρούντες και λοιδορούντες, εν ω ο γερμανός λόγιος προέβαινεν ανεξέλεγκτος αποδεικνύων ως εσλαβωμένην, μετά την Πελοπόννησον, και την ιεράν εστίαν, της παιδείας. Ότε δε τα πάθη βαθμηδόν κατεπραΰνθησαν, σπουδαίοι άνδρες, οίοι εν μεν τη Γερμανία ο Κοπιτάρ, ο Ζιγκάισεν και άλλοι, εν δε τη Ελλάδι ο Δάρβαρις, ο Λευκίας ο Οικονόμος, ο Σουρμελής, και επί πάσιν ο Παπαρρηγόπουλος, ήρξαντο διά των αυτών μέσων, οις εχρήσατο ο Φαλλμεράϋρ, τούτο έστι διά της επιστήμης, να αποδείξωσι τας ασυνεπείας και να εξελέγξωσι τα λάθη της υπ' αυτού εισαχθείσης θεωρίας.