ianos

Ήρθε λοιπόν η ώρα να μοιραστώ με εκείνους που ενδιαφέρονται για τον Τολστόι αυτό που ένιωσα περνώντας μια ζωή δίπλα του. Έχω τη δική μου άποψη για τις σχέσεις του πατέρα μου με τη μητέρα μου και για τη σχέση τους με μας, τα παιδιά. Σε ό,τι με αφορά, δεν έχω τίποτα να κρύψω από τους φίλους του. Θέλω όλοι τους να μπορούν να κρίνουν. Θέλω να τους παρουσιάσω μερικές πλευρές από τη ζωή του πατέρα μου κάτω από ένα νέο φως. Θα τους τα εξομολογηθώ όλα και θα τους δείξω απόλυτη εμπιστοσύνη, και, αν δεν αναφέρω τα πάντα για το δράμα των γονιών μου, είναι γιατί πολλοί άνθρωποι συμμετείχαν σε αυτή την τραγωδία και για ορισμένους είναι ακόμα πολύ νωρίς. Το κείμενο αυτό («Σχετικά με το θάνατο του πατέρα μου και τις βαθύτερες αιτίες της φυγής του» όπως ήταν αρχικά ο πλήρης τίτλος του) γράφτηκε απ’ ευθείας στα γαλλικά από τη μεγαλύτερη κόρη του Λέοντα Τολστόι, Τατιάνα, και δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1928, με αφορμή τα εκατόχρονα από τη γέννηση του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα.

Τα αινίγματα της πριγκίπισσας Τουραντότ δεν απαιτούν κατ' ανάγκην τη λύση τους. Όμως, αυτή δεν παύει να θέτει συνεχώς τα αινίγματά της προς λύση. Ο μύθος της πριγκίπισσας παύει να υπάρχει, από τη στιγμή που τα αινίγματά της βρίσκουν τη λύση τους... Θα υπήρχε, όμως, μύθος ευθύς εξ αρχής, αν αυτή δεν έθετε προς λύση τούτα τα αινίγματα; Αν δεν διακινδύνευε την εύρεσή της; Σε κάθε περίπτωση πάντως, η όποια απομυθοποίηση ούτε ταυτίζεται με την απαξίωση, ούτε τη συναποτελεί, ούτε καν τη συνεπάγεται... Η απομυθοποιημένη πριγκίπισσα δεν χάνει το παραμικρό από τη γοητεία της, δεν παύει να είναι εράσμια και ιμερτή... Τουναντίον μάλιστα, η πραγματική ολοκλήρωσή της, φυσική και πνευματική, συντελείται ακριβώς με την απομυθοποίηση: μέσω αυτής, η Τουραντότ εισέρχεται, μαζί με τον λύτη των αινιγμάτων της, σε έναν κύκλο αμοιβαίας και αλληλοτροφοδοτούμενης πληρότητας!Ας αφήσουμε τώρα τη Ζωή να πάρει τη θέση της πριγκίπισσας Τουραντότ...

Στους αυτόνομους του χθες, του σήμερα, του αύριο... Ξεχασμένες ιστορίες από τους δρόμους των αυτόνομων της δεκαετίας του 90,

Ο συγγραφέας έγραψε τα διηγήματα που παρουσιάζονται στο βιβλίοαυτό με σκοπό να γελάσουν οι αναγνώστες και γελώντας να σκεφτούνβαθύτερα, ώστε να εδραιωθούν δεσμοί φιλίας ανάμεσα στο τούρκικοκαι τον ελληνικό λαό. Ένα βιβλίο που φιλοδοξεί να γίνει ένακλαδί δάφνης, με γελαστά φύλλα, που θ' απλώνεται από τη Μικρασίαως την Ελλάδα.

Το να προλογίσει κανείς την έκδοση ενός ιστορικού χρονικού γραμμένου από τον Γιώργο Βαφόπουλο, έναν άνθρωπο δηλαδή του οποίου όχι μόνο το επιβλητικό έργο (συγγραφικό και κοινωνικό), αλλά και η ίδια η μακροήμερη ζωή του αποτελούν πια αναπόσπαστο τμήμα της νεότερης πολιτιστικής ιστορίας αυτής της πόλης, δεν συνιστά βέβαια εύκολο εγχείρημα. Θα μπορούσε μάλιστα να θεωρηθεί και ως ύβρις, αν λαμβάνονταν υπόψη, πέρα από την απόσταση της ηλικίας, και η ανισότητα του πνευματικού βάρους ανάμεσα στον προλογίζοντα και στον γεραρό προλογιζόμενο. Παρά τη γοητεία της, εξάλλου, η "λυρική" εικόνα της ιστορίας της Θεσσαλονίκης, δοσμένη από έναν ποιητή, που, όπως προειδοποιεί ο ίδιος, αρνήθηκε "τη μελέτη της λεπτομέρειας κι αδιαφόρησε για την ακρίβεια της χρονολογικής τοποθέτησης των γεγονότων μέσα στην ιστορία", θα μπορούσε να προκαλέσει οπωσδήποτε στον επαγγελματία ιστορικό αρκετή αμηχανία. Σπεύδω λοιπόν να δηλώσω ευθύς εξαρχής ότι όλες αυτές οι αναστολές ξεπεράστηκαν με την αφοπλιστική και εξαιρετικά τιμητική για τον υπογράφοντα- επιλογή του ίδιου του συγγραφέα του Παραμυθιού της Θεσσαλονίκης.

Εξι φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες ανθρώπων για την καθημερινότητα, την κρίση στην Ελλάδα, τον πόλεμο, τον έρωτα, τη φύση και τον πολιτισμό, προκαλούν και αναδεύουν τα συναισθήματα και τη λογική του αναγνώστη.Μπορεί να χωρέσει όλη η ζωή και η ιστορία του κόσμου σ’ ένα βιβλίο; Από την αποκαλυπτική επίσκεψη του Λέανδρου, υψηλά ιστάμενου αξιωματούχου, στο κρεμαστό καφενείο, ως το άσχημο παιχνίδι που επεφύλασσε η μοίρα και η κρίση στη μάνα, σύζυγο και εργαζόμενη Τασία…Ζωντανοί διάλογοι, αλήθειες και ψέματα, σκέψη και εμπειρία, όλα μοιάζουν με πόλεμο που αφήνει πίσω του πολλά και πολύτιμα λάφυρα.

Το μυθιστόρημα που ξεκινά από εκεί που σταμάτησε ο «Κώδικας Ντα Βίντσι». Ο τελευταίος από τους αρχηγούς των Ναϊτών στα χέρια του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου του Ωραίου. Η κατάρα του ακολούθησε όλη τη δυναστεία μέχρι τον οριστικό αφανισμό της, που ξεκινά από μια ίντριγκα έρωτα και προδοσίας στο στενό περιβάλλον του βασιλιά. Το γαλλικό best seller που έκανε ακαδημαϊκό το συγγραφέα του.

Η είσοδος του παιδιού στην ηλικία της εφηβείας, συχνά σημαίνει για την οικογένεια την έναρξη μιας ταραγμένης περιόδου. Ακολουθούν καυγάδες με τους γονείς, συχνότερα εξαιτίας της πρώιμης προσπάθειας ανεξαρτητοποίησης των εφήβων. Το βιβλίο αυτό θα σας ανοίξει τα μάτια για τον «ύπουλο» και πολύ συχνό εχθρό της χαράς της εφηβείας: την κατάθλιψη.

Ένα βιβλίο για αυτούς που αναζητούν και ψάχνουν, για εκείνουςπου θέλουν να βιώσουν περισσότερη χαρά και γαλήνη. Λόγια πουμπορούν να αγγίξουν τη ζωή σας τούτη τη στιγμή ή να ανακαλύψετετη χρησιμότητά τους λίγο αργότερα, καθώς θα βαδίζετε στομονοπάτι της προσωπικής σας πορείας. Τα γεμάτα σοφία λόγια τουκάνουν το ταξίδι σας πιο εύκολο, γεμάτο ασφάλεια και αγάπη.

Το μεγάλο πλεονέκτημα του ποιητή αυτού είναι η μετάδοση της αγωνίας του ανθρώπου με τον αδιαμφησβήτητο τρόπο του βαθιά βιωμένου, δοσμένου με τη θελξίπικρη γεύση του γνήσιου λυρισμού. Διότι είναι ποιητής βαθύς και συνάμα απλός, με διαμορφωμένη βιοθεωρία, ορμώμενη από τη σχέση του με τη φύση και εξακτινούμενη, με κέντρο το τέλος του βίου, σε θεμελιώδεις για την ανθρώπινη ζωή παραμέτρους. Προσεκτικός μελετητής του χρόνου, ανακαλύπτει με τον δικό του τρόπο πτυχές του, που καταλήγουν σε πάγιες θεματικές. Είναι η επανάληψη, η διάρκεια, η απώλεια, η ψευδαίσθηση, η μοναξιά, ο νόστος, η μνήμη, η νοσταλγία, και αυτά πρωτίστως σε επίπεδο καθημερινής ζωής, η πρόσβαση και η αναγνωρισιμότητα του οποίου καθιστά εύληπτες τις υπαρξιακές επιπτώσεις τους στον άνθρωπο. Είναι η πραγματιστική πλευρά, ο ρεαλισμός της ποίησης του Μοσχοβάκου, χάρη στην οποία ελκύει το ενδιαφέρον του αναγνώστη

Γιατί ένα μικρός σιδερένιος στρατιώτης ονειρεύεται να γίνει βιβλίο;Από που παίρνει τη δύναμη να τα βάλει με όσους τον αντιμετωπίζουν σαν ένα απλό πολεμικό παιχνίδι;Το στρατιωτάκι μας θα ξεκινήσει ένα μεγάλο, απρόβλεπτο ταξίδι. Με θάρρος και αποφασιστικότητα θα προσπαθήσει να μείνει πιστό στο αρχικό του όνειρο.Θα καταφέρει άραγε να αλλάξει τη μοίρα του ή θα μείνει για πάντα ένας σιδερένιος στρατιώτης προορισμένος να διασκεδάζει τα παιδιά;

Τα τρία κείμενα αυτής της συλλογής, που συνοδεύονται από έναν Πρόλογο και μια Εισαγωγή του συγγραφέα γραμμένα ειδικά για την ελληνική έκδοση, εμβαθύνουν σε τρεις διαφορετικές αλλά αλληλένδετες όψεις της κριτικής θεωρίας των κοινών και σε έναν κοινό προβληματισμό: πώς μπορούμε να μετασχηματίσουμε ριζικά τις κοινωνικές συνθήκες της ζωής μας.Το πρώτο κείμενο, "Διαχωρίζοντας το πράττειν από την τετελεσμένη πράξη: Το κεφάλαιο και ο μόνιμος χαρακτήρας των περιφράξεων", λαμβάνει ως αφετηρία του την αναγνώριση των "νέων περιφράξεων" ως βασικών στοιχείων της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής που εμφανίστηκε μετά την κρίση του κεϊνσιανισμού στα τέλη της δεκαετίας του 1970, και εξετάζει την "πρωταρχική συσσώρευση" ως μόνιμο χαρακτηριστικό στην ανάπτυξη του καπιταλισμού.Το δεύτερο κείμενο, "Η παραγωγή των κοινών και η "έκρηξη" της μεσαίας τάξης", εξετάζει τη συγκρότηση των εναλλακτικών κοινωνικών συστημάτων που βασίζονται στα κοινά, σε ένα περιβάλλον πολλαπλών κρίσεων. Επιχειρεί να απαντήσει σε ένα βασικό ερώτημα: πώς μπορούν να δημιουργηθούν εναλλακτικά εγχειρήματα δεδομένης της διαίρεσης της εργατικής τάξης, δεδομένης δηλαδή της "μεσαίας τάξης".Το τρίτο κείμενο, "Κοινά, κρίσεις και κεφάλαιο", επικεντρώνεται στη σχέση μεταξύ κοινών και κεφαλαίου, που θεωρούνται εδώ δύο κοινωνικά συστήματα τα οποία μπορούν να εξελιχθούν σε κοινωνικές δυνάμεις, και στον ρόλο που μπορεί να έχει η αφομοίωση των κοινών στο πλαίσιο της παρούσας κρίσης.Ο Μάσιμο Ντε Άντζελις διδάσκει πολιτική οικονομία στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου και επιμελείται τη διαδικτυακή επιθεώρηση "The Commoer". Πιο πρόσφατο έργο του: The Begiig of History: Value Struggles ad Global Capital.

Ο 'Αελντεθ είναι ο στρατηγός του τάγματος της φώτισης στην απολυταρχική θεοκρατία της Χεβένια, ένας πολεμιστής δέσμιος των καθηκόντων του που υποφέρει από το τέλος της σχέσης του με την Αλίσια.Όταν ο μυστηριώδης χαρακτήρας του Οάννες μπει στη ζωή του, όλα θα αλλάξουν. Ο 'Αελντεθ θα γίνει μέρος ενός βίαιου ψυχολογικού σχεδίου υπό το φόβο μιας αόρατης απειλής που θα ανατρέψει τον κόσμο του όπως τον ήξερε.Το παιχνίδι αρχίζει και μόνο οι δυνατοί θα επιβιώσουν.Οι άνθρωποι του τάγματος επιτέλους τον είχαν βρει, όμως ο ’ελντεθ δεν είχε την πρόθεση να μοιραστεί με κάποιον όσα είχαν συμβεί, και σκόπευε να κρατήσει τη συζήτηση του με τον Οάννες για τον εαυτό του. Ο Οάννες απλώς χαμογελούσε καθώς έβλεπε τον άντρα απέναντί του να αποφασίζει σιωπηλά, όχι μόνο να τον αφήσει να φύγει, αλλά και να πει ψέματα. Αναγκαία ψέματα.«Τέλος χρόνου» είπε ο Οάννες, και πήδηξε από το παράθυρο...

Ο αρπιστής της ΝάξουΗ φλογερή φωτιά του δράκοντα,σβησμένη μες τα χείλια του ουρανού,εργάτης του πιο φτωχού μας κόσμου,ζητιάνος του πιο κρυφού αντιφεγγίσματος,του αρπιστή της Νάξου η λείπουσα χορδή,ειμί.

ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΤΩΡΑ ΗΣΥΧΑΚοιμήσου τώρα ήσυχαξαγρυπνώ στο προσκεφάλι σουακούμπα τα σγουρά σου μαλλιάστα χέρια μου να τα 'χεις μαξιλάρικι ύστερα κοιμήσουάσε έξω τον καιρό να φυσά, να βρέχεικαι σαν προφτάσει η χαραυγήμη με μαλώσειςθα κρύψω την ανάσα σουστις χούφτες μουκάτω από το πουκάμισοπάνω στο δέρμα στις ρώγες μουνα έχω να αναπνέωσαν λείψω από κοντά σου

Start your little one's learning journey with our delightful series, "My First Cloth Book". Crafted from safe and durable material, these lightweight, on-the-go-fun cloth books feature a crinkle and a squeaker sound. They are perfect for enhancing sensory awareness and developing learning skills.

ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΑ

Στα δεκαπέντε του χρόνια, ο αφηγητής συναντάει μια νέα γυναίκα την οποία ερωτεύεται. Θα την ξαναδεί δύο χρόνια μετά. Οι ερωτικές περιπέτειες που ακολουθούν, παραπέμπουν πιθανότατα σε προσωπικές εμπειρίες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή του Φλομπέρ. Ο συγγραφέας μας προσκαλεί να αντιμετωπίσουμε από την αρχή τις Αναμνήσεις σαν ένα λογοτεχνικό είδος που θα πρέπει να τοποθετηθεί ανάμεσα στην αυτοβιογραφία και το μυθιστόρημα.

Πρόκειται για μια προσωπική μαρτυρία, γραμμένη μέσα στη φωτιά των γεγονότων, το Δεκέμβρη του 1944, που εκδόθηκε τον Απρίλη του 1945 από τις εκδόσεις Δ. ΚΟΡΟΝΤΖΗ.Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο μεγαλύτερη αξία αποκτούν οι προσωπικές μαρτυρίες όσων έζησαν αυτές τις τραγικές μέρες της Μάχης της Αθήνας, που έμειναν στην ιστορία σαν τα ''Δεκεμβριανά''.Στο παράρτημα του βιβλίου δημοσιεύεται το άγνωστο κείμενο του Άρη Βελουχιώτη, το λεγόμενπ Ιστορικό γράμμα προς τα μέλη της Κ.Ε. του ΚΚΕ, 3 μήνες μετά τα Δεκεμβριανά στις 24-3-1945, πράγμα που θεωρούμε απαραίτητο για την καλύτερη κατανόηση των όσων συνέβησαν.

Απάνθισμα μοναδικών ιστοριών ακαριαίου ανοίγματος του νου και ενορατικής αντίληψης , ο ανά χείρας τόμος αποθησαυρίζει τη σοφία των δασκάλων του Ζεν . Τα κείμενα που τον απαρτίζουν , γεμάτα αμεσότητα , ανεπιτήδευτη ποιητικότητα και εύγλωττη εικονοποιία , συγκροτούν μια αλληλουχία ελλάμψεων που υπόσχονται να φέρουν τον αναγνώστη εγγύτερα στη φώτιση.

ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ

ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ

Η ανθρώπινη επικοινωνία έχει περάσει από μεγάλες αλλαγές, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ο Αριστοτέλης είχε επισημάνει ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό και πολιτικό ον, τονίζοντας την έμφυτη ανάγκη για έκφραση και επικοινωνία. Αυτή η ανάγκη δεν έχει αλλάξει, όμως ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται ο άνθρωπος έχει μεταμορφωθεί με την πάροδο του χρόνου. Σήμερα, η επικοινωνία λαμβάνει χώρα κυρίως μέσω ψηφιακών πλατφορμών, όπως το TikTok, όπου, αντί για πραγματικό διάλογο, πολλές φορές κυριαρχεί ο «θόρυβος» και η έλλειψη ουσιαστικού διαλόγου. Η σύγκριση με την Αλληγορία του Σπηλαίου του Πλάτωνα είναι αναπόφευκτη: οι άνθρωποι είναι πλέον «αλυσοδεμένοι» στις οθόνες τους, ζώντας σε νέες, ψηφιακές σπηλιές. Η τεχνολογία μάς παρέχει αμέτρητες δυνατότητες για επικοινωνία, όμως συχνά αυτή η επικοινωνία είναι επιφανειακή και στερείται βάθους.Το βιβλίο Από τις σπηλιές στο TikTok κάνει μια σύντομη αναδρομή στην εξέλιξη της ανθρώπινης επικοινωνίας, από τις τοιχογραφίες στις σπηλιές έως τις σημερινές ψηφιακές σπηλιές των κοινωνικών δικτύων. Στις σύγχρονες αυτές σπηλιές, κυριαρχούν ο τοξικός λόγος, η παραπληροφόρηση και η έλλειψη ουσιαστικού διαλόγου. Παρά την τεράστια τεχνολογική πρόοδο, το κεντρικό ερώτημα παραμένει: γιατί, σε μια εποχή που μπορούμε να επικοινωνήσουμε με συσκευές που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, αδυνατούμε να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά με τον διπλανό μας;

Το εγκώμιο του ποδηλάτου περνάει από τρεις στιγμές: το μύθο, την εποποιία και την ουτοπία. Το ποδήλατο διαθέτει μια μυθική διάσταση που είναι συγχρόνως ατομική και συλλογική. Στις μέρες μας, ο μύθος έχει υποστεί πλήγματα. Το ποδήλατο, όμως, επανέρχεται στο προσκήνιο μέσω της έμφασης στην ποιότητα ζωής στην πόλη, ενώ η εικόνα του αποτελεί πηγή ενθουσιασμού.Συχνά πιάνουμε τον εαυτό μας να ονειρεύεται και να χαράζει το περίγραμμα της ουτοπικής πόλης του μέλλοντος, όπου η δημόσια συγκοινωνία και το ποδήλατο θα είναι τα μόνα μέσα μετακίνησης στην πόλη και όπου η ειρήνη, η ισότητα και το κέφι θα δεσπόζουν στον κόσμο μετά την κατάρρευση των μεγιστάνων του πετρελαίου. Μπορούμε να ονειρευόμαστε έναν κόσμο, όπου οι απαιτήσεις των ποδηλατών θα γονατίζουν τις πολιτικές δυνάμεις.Όλα αυτά δεν είναι παρά όνειρα και πρέπει να ξαναπροσγειωθούμε στην πραγματικότητα. Το ποδήλατο μάς μαθαίνει να εναρμονιζόμαστε με το χρόνο και με το χώρο. Χάρη σε αυτό ανακαλύπτουμε ξανά την αρχή της πραγματικότητας σε ένα κόσμο που κυριαρχείται από την εικονικότητα.Η ποδηλασία είναι ανθρωπισμός και ανοίγει εκ νέου τις πύλες του ονείρου και του μέλλοντος.

Μα ποιος ήταν αυτός ο Παμπλο Πικάσο; Στα 8 του χρόνια ζωγράφιζε ήδη σαν μεγάλος καλλιτέχνης, στα έργα του εξέφραζε τις συγκινήσεις του και την άποψή του γι’ αυτό που συνέβαινε στον κόσμο. Με το μοναδικό του στυλ έκανε επανάσταση στη ζωγραφική κι έγινε είδωλο του εικοστού αιώνα.Αλλά ποιος ήταν αυτός ο Πάμπλο Πικάσο;

Μα ποιος ήταν αυτός ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι; Τα έργα του εκτίθενται στα πιο φημισμένα μουσεία του κόσμου, οι ανακαλύψεις του άλλαξαν τον τρόπο σκέψης, η ικανότητά του να φαντάζεται πώς θα είναι το μέλλον τούς άφησε όλους με το στόμα ανοιχτό. Παρόλο ότι έζησε πριν από 500 χρόνια περίπου, είναι ακόμη διασημότητα!Μα ποιος ήταν αυτός ο Λεονάρντο ντα Βίντσι;

ΟΙ ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ

Μα, ποιος ήταν αυτός ο Κάρολος Δαρβίνος; Αντιμετώπισε το άγνωστο εξερευνώντας μακρινές ηπείρους, ανακάλυψε και ταξινόμησε νέα είδη, μας δίδαξε να ταξιδεύουμε για να διευρύνουμε το μυαλό και να εκτιμούμε τις διαφορές, δεν δίστασε να παλέψει για τις επαναστατικές του θεωρίες.Μα, ποιος ήταν αυτός ο Κάρολος Δαρβίνος;

Μα ποια ήταν αυτή η Κλεοπάτρα;Υπήρξε η τελευταία βασίλισσα της Αιγύπτου, που την αγαπούσε ο λαός της και την φοβόνταν οι εχθροί της. Χάρη στη διαίσθηση, στην εξυπνάδα και στην παιδεία της κατάφερε να επιβληθεί σε μια κοινωνία όπου κυριαρχούσαν οι άντρες.Με μια ζωή γεμάτη περιπέτειες, η ιστορία της μοιάζει με μύθο! Ποια ήταν τελικά αυτή η Κλεοπάτρα;

ΑΣΦΟΔΕΛΟΙ ΚΑΙ ΚΥΠΑΡΙΣΣΟΙ

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει μια από τις έξι ιστορίες του βιβλίου Tanglewood Tales που έχει δημοσιεύσει ο Αμερικανός λογοτέχνης Nathaniel Hawthorne. Είναι ιστορίες που ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από την αρχαία ελληνική μυθολογία.O Χόθορν διεθνώς θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 19ου αιώνα. Μερικά από τα βιβλία τού συγγραφέα που κυκλοφορούν σε ελληνική γλώσσα είναι Ο Μαρμάρινος Φαύνος (The Marble Faun), Το Σπίτι με τα Εφτά Αετώματα (The House of the Seven Gables) και, κυρίως, To 'Αλικο Γράμμα (Τhe Scarlet Letter), που έχει μεταφραστεί αρκετές φορές.

ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

Η ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ

“Η απόφαση για τη μετάφραση των κειμένων του Κροπότκιν δεν αποτελεί προϊόν κάποιας φιλοσοφικής αναζήτησης σχετικά με τις θέσεις του για τον συνδικαλισμό. Προέκυψε μέσα από τον αγώνα και πάντα με την επιθυμία να αποτελέσει δυνάμει τροφή για αναζήτηση, εμβάθυνση, συζήτηση, ανταλλαγή εμπειριών σχετικά με τη συνδικαλιστική παρέμβαση στους χώρους εργασίας. Αναμφίβολα μέσα από τα κείμενα αυτά δεν θα βρεθεί κάποια μαγική συνταγή, η οποία θα μας λύσει τα χέρια και θα μας ανοίξει τον δρόμο στην παρέμβασή μας. Δεν θεωρούμε άλλωστε ότι υφίσταται τέτοια λύση, που θα προέλθει από κάποιο «εγχειρίδιο», όσο καλά και να τα λέει. Η διέξοδος θα βρεθεί μέσα στον αγώνα, μέσα από τη διαπάλη με άλλες ιδέες και αντιλήψεις, μέσα από τις «νίκες» και τις «ήττες» μας, μέσα από την ιδεολογική, πολιτική και συνδικαλιστική συγκρότηση του κινήματος. Με τον εξοπλισμό του με τα απαραίτητα εργαλεία και μεθόδους, που θα του δώσουν τη δυνατότητα να περάσει στην αντεπίθεση. Με αυτή την έννοια, τα κείμενα που συγκεντρώσαμε, δεν αποτελούν τίποτα άλλο πέρα από μια βάση για συζήτηση και προβληματισμό. Μια βάση που ξεκινάει από την αναγκαιότητα και την επιτακτικότητα της ενεργούς συμμετοχής των αναρχικών στα συνδικάτα. Μιας συμμετοχής που για δεκαετίες θεωρούνταν ως κάτι ξένο και μέχρι σήμερα παραμένει ένα ζήτημα από το οποίο παράγονται πολλές στρεβλώσεις. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι ολοκληρωμένες οι θέσεις που παρουσιάζει ο Κροπότκιν, ούτε ότι μπορούν να μεταφερθούν αυτούσιες στο σήμερα. Είναι σημαντικό όμως να επιχειρήσουμε να κατανοήσουμε τη λογική που εμφωλεύει πίσω από αυτές.Βλέπουμε λοιπόν, ότι το ζήτημα της συνδικαλιστικής παρέμβασης με απτούς και υλικούς όρους στα ζωντανά και μαζικά όργανα των εργαζομένων, που δεν είναι άλλα από τα σωματεία τους, βρισκόταν ανέκαθεν στην ατζέντα των αναρχικών.

ΑυτογνωσίαΞέρωπως όσα γράφωδεν είναι ποιήματαΕίναι αναθήματαακουμπισμέναστο υπαρκτό-συνειρμικάΠαρ' όλ' αυτάμού το επιτρέπω

ΕΑΡ ΡΑΜΦΙΖΕΙ