ianos

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΩΣ ΜΥΣ ΜΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΟΙΛΟΤΗΤΕΣΟ ποιητής είναι η καρδιά, ναι, ο μυς με τις τέσσερις κοιλότητες του νεωτερικού σώματος (η τρόμπα που σπρώχνει αδιάκοπα, ως γνωστόν, το αίμα), αλλά αντί να αιματώνει όλα τα μέλη του σώματος, από τα ακροδάχτυλα μέχρι της κεφαλής τις ρίζες, ασχολείται με τα νοητικό-φανταστικά μορφώματα και με τις παραισθήσεις του εγκεφάλου· προκαλώντας δυσλειτουργίες και αλλοιώσεις μακροχρόνιες, βλάβες ανεπανόρθωτες που οδηγούν σε δρόμους άλλουςΑν μη τι άλλο, ή καλύτερα αντίστοιχα, η οικονομική πολιτική -κι όμως δεν πρόκειται για άλμα- πρέπει να επεμβαίνει και να επιβεβαιώνει διαρκώς την σωστή αιμάτωση του όλου σώματος, καθιστώντας σαφές σε όλα τα μέρη του συνόλου πως όποια τεχνητή διάκριση αργά ή γρήγορα θα καταστεί επιζήμια για το μετεωριζόμενο, αίολο ψευδο-σύνολο.

Κύριο αίτημα του ανθρώπινου σώματος είναι η βούληση για ζωή και η τάση για υπέρβαση της θνητότητας που αποτελεί αδυσώπητη πραγματικότητα. Στο τελετουργικό της οιρστικής αποχώρησης η νεκρική κλίνη ως κύριο όχημα <<μετάβασης>> συνοψίζει αξίες της κουλτούρας του σώματος.

ΠΡΩΙΝΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ

H ποίηση της Ναντίνας Κυριαζή, αποτελεί υπόδειγμα καθαρότητας σαφήνειας και λογοτεχνικής ομορφιάς. Πρόκειται για Πτήση εθισμού και για ποίηση εθισμού, όπου το άτομο ζει μια ζωή εσωτερική που θρέφεται από τον εξωτερικό κόσμο. Εκείνο που χάνει από γαλήνη το κερδίζει σε ένταση ζωής, ο άνθρωπος εδώ, έχει το πάθος και την ορμή των αντιφατικών αισθημάτων που αυτοαναλύονται.Η Ναντίνα Κυριαζή γνωρίζει, ότι όσο πιο βαθύ το αίσθημα, τόσο πιο δραστική είναι η γλώσσα και τόσο μεγαλύτερη η απήχηση στην ψυχή του αναγνώστη, κι ακόμη ότι η λογοτεχνία δεν είναι μια ψευδαίσθηση που προσπαθεί να περάσει για πραγματικότητα. Είναι μια άμεση επικοινωνία ψυχών και άμεσα και καθαρά πρέπει να είναι τα σχήματα της.

ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ: Λάμπρος Αναγνωστόπουλος, Γιώργος Ανυφαντάκης, Νίκος Ασπρούδης, Στέλλα Γαλάνη, Χάρης Γεωργούλας, Νίκος Γιαννόπουλος, Μενέλαος Κατσαμπέλας, Θεοδόσης Κατσάρας, Αλέξανδρος Λοθάνο, Άκυς Μητσούλης, Στέλλα Μπάσδρα, Ειρήνη Παπουτσή, Μαρία Παπουτσή, Αθανασία Παύλου, Αντώνης Τσακαλέας, Γιώργος Φακής, Άλκης Φιτσόπουλος, Στέργιος Χατζηκυριακίδης, Αντώνης Ψάλτης, Θωμάς ΨύρραςΑναμφίβολα η κορυφαία στιγμή του ποδοσφαίρου στη χώρα μας είναι η κατάκτηση από την «επίσημη αγαπημένη» του Euro 2004 στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Το «πειρατικό» έγινε γεγονός και εκατοντάδες χιλιάδες φίλαθλοι βγήκαν στους δρόμους αγκαλιασμένοι, συγκινημένοι και προπαντός ενωμένοι.Το έπραξαν ανεξάρτητα από το ποια ομάδα υποστήριζαν σε συλλογικό επίπεδο και παραμερίζοντας ανούσιες αντιπαλότητες. Από τότε έως σήμερα, έχουν αλλάξει πολλά. Η ίδια η χώρα, μετά και τους Ολυμπιακούς Αγώνες της ίδιας χρονιάς, άρχισε σιγά-σιγά να βαδίζει σε μονοπάτια κρίσης και εσωστρέφειας. Το δε ποδόσφαιρο, αναδείκνυε σιγά σιγά τη διαφθορά της οικονομικής βάσης πάνω στην οποία διεξάγεται. Στο τέλος της ημέρας όμως είναι απλώς ένα παιχνίδι.Μπορούμε σήμερα να χαρακτηρίσουμε εκείνη την επιτυχία ως τη μεγάλη χαμένη ευκαιρία του ποδοσφαίρου μας;Με αφορμή την ιστορική συμπλήρωση είκοσι ετών από το Euro 2004, δημοσιογράφοι του αθλητικού χώρου και όχι μόνο, συγγραφείς αλλά και απλοί φίλοι του λόγου σκιαγραφούν εκείνη την επιτυχία. Είκοσι διαφορετικοί άνθρωποι και επαγγελματίες καταθέτουν τις απόψεις τους και τις ιστορίες τους για εκείνον τον αθλητικό θρίαμβο, που μοιάζει και είναι μακρινός αλλά στο τέλος, όλους… μας ενώνει.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗΣΜεγάλωσα χωρίς να συναινέσω.Μετρώ δεκαετίες στην ενηλικίωση.Στη μόνιμη εγκατάσταση του χρόνουστις αρθρώσεις και το δέρμα.Στην προσμονή να γίνουν οι λέξειςμάρτυρες νοήματος.Αφέθηκα στο ρεύμα τους,αφέθηκα να μεγαλώσω.Ξεχνάω πού βρίσκεται το νόημα.Σαν ρούχο στένεψε πολύκαι σε κανένα δεν χωράω.

Θέλεις να δουλέψεις σε call center αλλά ανησυχείς γιατί δεν γνωρίζεις τον κόσμο της διαχείρισης κλήσεων και των τηλεπωλήσεων; Αναρωτιέσαι τι συμβαίνει μέσα στον χώρο ενός call center και θα ήθελες την ευκαιρία να μάθεις πριν αναζητήσεις εργασία σε αυτό τον τόσο γρήγορα αναπτυσσόμενο κλάδο;Εργάζεσαι ήδη και έχεις ανάγκη έναν οδηγό-μέντορα να σου διαλευκάνει κάθε προβληματισμό ενώ θα σε υποστηρίζει ψυχολογικά στην καθημερινότητα;Με αυτό το βιβλίο, η Μαίρη Βλαχογιάννη σε οδηγεί βήμα-βήμα από τη συνέντευξη στην εκπαίδευση και από την αμηχανία της πρώτης κλήσης στην κατάκτηση του αντικειμένου με τεχνικές, εργαλεία και παραδείγματα που θα σε μετατρέψουν σε εξπέρ σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.Όλα τα μυστικά που πρέπει να γνωρίζεις για το περιβάλλον, τις κλήσεις, τους πελάτες και τους στόχους σου, ξεδιπλώνονται σε αυτό το βιβλίο με έναν μοναδικά γλαφυρό και ευχάριστο τρόπο, ενισχύοντας την αυτοπεποίθηση και την αποτελεσματικότητα σου ενώ παράλληλα μαθαίνεις να εργάζεσαι με προσωπική γαλήνη αποδιώχνοντας το άγχος.

Τον Πεσσόα (1888-1935) κατατρύχει η ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και η μικρότητά της. Δημιουργεί το φαντασιακό σύμπαν των ετερωνύμων του για να ξεφύγει από έναν κόσμο όπου πέπρωται να κυριαρχεί το Κακό –«η Άγνοια, ο Φανατισμός, η Τυραννία», το κατά συνθήκην και το συμβατικό–, έναν κόσμο τον οποίο αδυνατεί να συμμεριστεί και μέσα στον οποίο στερείται την επικοινωνία. Ανήκει στην ευγενική και σπαραχτική κατηγορία των «ξένων» – των ανήμπορων να ενταχθούν σε μια οποιασδήποτε μορφής συλλογικότητα. Κουβαλάει το σταυρό του χωρίς να καταθέτει τα όπλα, ούτε να επουλώνει τα τραύματα της μοναχικής του πορείας. Και, με τον τρόπο αυτό, ψηλαφίζει τα όριά του, τα όριά μας. Η εποχή μας τον ανακαλύπτει αναδρομικά – αναγνωρίζοντας, επιτέλους, στην αγωνία του τη δική μας αγωνία. - See more at: http://www.fytrakis.gr/el/book/sinergazomenoi-ekdotikoi-oikoioes2/960-283-228-2/#sthash.OFeEXjrh.dpuf

Η Γυναίκα, η Μάνα – Τροφός, η Ιέρεια, η Πηγή, η Ερωμένη, η Θεά, η Θηλυκή Αρχή, είναι εδώ, είναι δυναμικά παρούσα και διαπερνά όλη την ποιητική συλλογή της Βασιλικής Λαμπίρη.Είναι η κινητήριος δύναμη της ζωής, αυτή που γεννά, εμπεριέχει και αγκαλιάζει σαν θάλασσα την κάθε Ύπαρξη, συνέχει, ενώνει, γιορτάζει, ανασταίνει και ανασταίνεται, λατρεύει και λατρεύεται.Είναι η μήτρα του Σύμπαντος.Την καταπιέζουν, την υποτιμούν, την εξορίζουν, την σκοτώνουν, την δολοφονούν, την καταστρέφουν, την κακοποιούν, λεκτικά, ψυχικά, σωματικά, και καταφέρνει παρά ταύτα, μέσα σε όλη αυτή τη βία, να ανθίζει, να υπομένει, να σέβεται, να τιμά την πολύτιμη υπόστασή της.Ξαναγεννιέται ως δομικό υλικό του φωτός και μιας αδάμαστης φύσης .

Μια ανθολογία ποιημάτων των: Charlotte Mew, Dorothea Mackellar, Louisa May Alcott και Edna St. Vincent Millay

Ο τόμος αυτός συντάσσει επτά δοκιμές μιας εξαετίας (1975-1980) για την ποίηση του Γιώργου Σεφέρη. Η συνάθροισή τους εδώ υπήρξε για μένα αληθινή δοκιμασία, που με γέμισε μελαγχολία. Φαίνεται πως ύστερα από τα πενήντα, ή πρέπει να πιστέψεις στην επιβίωση του γραπτού λόγου ή να μην τον ξυπνάς απερίσκεπτα από τον σκόρπιο λήθαργό του. (. . .) Οι επτά δοκιμές, στην επεξεργασμένη τους μορφή, μοιράστηκαν σε μελέτες και μαθήματα. Ονόμασα μελέτες εκείνες, όπου ο γραπτός λόγος μου φάνηκε περισσότερο στερεωμένος. Ο κύκλος των μαθημάτων θέλησε να προστατέψει τα υπολείμματα της εκφοράς που ξέμειναν, γιατί δεν γινόταν αλλιώς, στο γραπτό κείμενο, θυμίζοντας επίμονα την προφορική καταγωγή του. (. . .) Μελέτες και μαθήματα να διαβαστούν με τα Ποιήματα του Σεφέρη στο χέρι. Γιατί τα λιγοστά ποιήματα που φιλοξενούνται εδώ είναι δείγματα μόνο (. . .) για κάποια γενικότερα πορίσματα, που ο έλεγχός τους δεν γίνεται δίχως ο αναγνώστης να ανατρέχει συνεχώς στο σύνολο του ποιητικού έργου. (. . .)

...Ο πόλεμος βασίζεται στην εξαπάτηση. Έτσι, όταν μπορούμε να επιτεθούμε, πρέπει να δείχνουμε ανήμποροι· όταν χρησιμοποιούμε τις δυνάμεις μας, πρέπει να δείχνουμε αδρανείς· όταν είμαστε κοντά, πρέπει να κάνουμε τον εχθρό να πιστεύει ότι είμαστε μακριά, όταν είμαστε μακριά, πρέπει να τον κάνουμε να πιστεύει ότι είμαστε κοντά. Ρίχνε δολώματα για να παραπλανήσεις τον εχθρό. Προσποιήσου αταξία και τσάκισέ τον. Αν είναι ασφαλής απ' όλες τις απόψεις, ετοιμάσου να τον αντιμετωπίσεις. Αν έχει ανώτερες δυνάμεις, απόφυγέ τον. Αν ο αντίπαλός σου είναι ευερέθιστος, προσπάθησε να τον εκνευρίσεις. Να υποκρίνεσαι ότι είσαι αδύναμος, ώστε να γίνει αλαζόνας. Αν ξεκουράζεται, μην τον αφήσεις σε ησυχία. Κάνε επίθεση όταν είναι απροετοίμαστος. Να εμφανίζεσαι εκεί που δεν σε περιμένει... ...Σε όλη την ιστορία δεν υπάρχει περίπτωση μιας χώρας που να ωφελήθηκε από έναν παρατεταμένο πόλεμο. Μόνο κάποιος που γνωρίζει τα καταστροφικά αποτελέσματα ενός μακροχρόνιου πολέμου, μπορεί να κατανοήσει την μεγάλη σπουδαιότητα της γρήγορης λήξης του. Μόνον κάποιος βαθύς γνώστης των δεινών του πολέμου μπορεί να βρει τον τρόπο να τον διεξάγει επωφελώς...

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΦΥΛΩΝ

ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ Δ ΤΟΜΟΣ

Μεγάλωσα! Δεν ονειρεύομαι πια ν’ αλλάξω τον κόσμο, άλλωστε ο κόσμος αλλάζει από μόνος του και δε μοιάζει καν να μας χρειάζεται!… Ούτε τον εαυτό μου θέλω ν’ αλλάξω! Ως μέρος του κόσμου που μας περιβάλλει αλλάζω και εξελίσσομαι, ακόμη και αν δεν το επιθυμώ!Να δώσω φωνή θέλω σε αυτούς που δεν έχουν ή που νομίζουν ότι δεν μπορούν! Ύστερα οι φωνές από μόνες τους θα ενωθούν, θα γίνουν μία, μία τόσο δυνατή που δε θα μπορέσει να αγνοήσει κανείς ποτέ ξανά! Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει τον αυτισμό. Εκείνο το λίγο, το «ίσα που…» που μπορούμε να κάνουμε, είναι να γνωρίσουμε τους αυτιστικούς. Μα, θα μου πεις, μέσα σε αυτό το βιβλίο βρίσκεται το δικό τους βίωμα; Ίσως, ίσως και να βρίσκεται… 21 κομμάτια της ψυχής των αυτιστικών περιμένουν να τα ανακαλύψετε για να συμπληρώσετε τη δική σας εικόνα, εκείνη της αγάπης, της αποδοχής, της ενσυναίσθησης.

Ο Μπαλζάκ με τη γοργότητα της δημοσιογραφικής γραφής του μιλάει, με χιούμορ, για πέντε διεγερτικές ουσίες αθώες, όχι από άποψη υγείας αλλά κοινωνικής παραδοχής. Προσεγγίζοντας αυτές τις ουσίες -μεταξύ άλλων το οινόπνευμα, τον καπνό, τον καφέ- δείχνει, όπως σημειώνει ο Τίτος Πατρίκιος, πόσο εύκολα μεταβάλλονται από διεγερτικές σε καταπραϋντικές, από ερεθιστικές σε ναρκωτικές, από ευφραντικές σε τοξικές και αναδεικνύει εκείνες ακριβώς τις ιδιότητές τους που συνεχίζουν ως τις μέρες μας να μας ελκύουν και να μας φοβίζουν.Πάνω από εκατόν πενήντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο συγγραφέας της "Ανθρώπινης Κωμωδίας" έγραψε αυτά τα κείμενα. Στο διάστημα αυτό πολλά άλλαξαν και πολλά έμειναν ίδια. Εκείνο πάντως που δεν άλλαξε είναι η ικανότητα του Μπαλζάκ να δημιουργεί αναγνωστική απόλαυση. Παραμένει τόσο διαχρονική όσο κι ένα ποτήρι γαλλική σαμπάνια.

Είναι ο αέρας πριν απ' τη βροχή και ατίθαση η κουρτίνα αγκαλιάζει την καρέκλα της βεράντας ξανά και ξανά. Έρχεται, φεύγει, την τυλίγει στα άσπρα, την ομορφαίνει, γίνονται σκηνικό· τη μια είναι χορευτικό το πλησίασμα και μετά όταν την αρπάζει, γίνεται κάτι σαν πάθος ασφυκτικό.Η καρέκλα χάνεται και μαζί γίνονται μια άσπρη κινούμενη φιγούρα και ξανά πίσω η κουρτίνα, για να πάρει φόρα, να 'ρθει μπροστά πάντα βουβά, να της χιμήξει, να την περιτυλίξει, πριν ξαναγυρίσει πίσω στο πόστο της...

Έως πρόσφατα ο θάνατος ενός μέλους της τοπικής κοινωνίας ενεργοποιούσε τόσο το συγγενικό του περιβάλλον όσο και το σύνολο του πληθυσμού του Μετσόβου. Η συμμετοχή στις νεκρικές διαδικασίες θεωρούνταν και εν μέρει θεωρείται ακόμη μία ηθική υποχρέωση που αφορά το σύνολο της τοπικής κοινωνίας.

ΒΑΡΑΓΚΑ

ΜΙΣΟΦΕΓΓΑΡΑ

ΡΙΖΑ

Εκείνη όμως είχε κι όλας τρέξει με μια αδεξιότητα που επρόδιδε το φόβο και την ταραχή της. Ήταν φοβερά ερεθισμένη κιόλα ήταν συγκεχυμένα μέσα της. Ο ευεργετικός φόβος, ένοιωθε, ότι την είχε σώσει. Θάθελε όμως ο άντρας να τρέξει από πίσω της και να την πιάσει και σύγχρονα ένοιωθε μια βαθύτερη λύπη που αυτός δεν τόλμησε. Τούτη τη στιγμή μπορούσε να γνωρίσει αυτό που τόσα χρόνια τώρα νοσταλγούσε υποσυνείδητα: την περιπέτεια, που αγαπούσε τόσο τρελά να την ζυγώνει η πνοή της, μα που ως την τελευταία στιγμή απέφευγε το μεγάλο κ' επικίνδυνο κι όχι μόνο το φευγαλέο της στιγμής φλερτ.Πάνω στη σκάλα στάθηκε πιέζοντας με το χέρι της την καρδιά της που χτυπούσε δυνατά. Ήθελε να συνέλθει για ένα λεπτό. Τα νεύρα της δεν την υπάκουαν. Ένας βαθύς αναστεναγμός βγήκε από τα στήθη της, μισό ανακούφιση, που ξέφυγε από τον κίνδυνο, μισό λύπη...Όλα τούτα όμως ήταν συγκεχυμένα και καθώς στριφογύριζαν στο αίμα της τής έφερναν παραζάλη. Με μισοκλεισμένα μάτια, σα μεθυσμένη, βρήκε ψηλαφώντας την πόρτα της και ανάσανε όταν ένοιωσε το δροσερό πόμολο. Τώρα πια αισθανόταν ότι βρισκόταν σε ασφάλεια!

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει μια από τις έξι ιστορίες του βιβλίου Tanglewood Tales που έχει δημοσιεύσει ο Αμερικανός λογοτέχνης Nathaniel Hawthorne. Είναι ιστορίες που ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από την αρχαία ελληνική μυθολογία.O Χόθορν διεθνώς θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 19ου αιώνα. Μερικά από τα βιβλία τού συγγραφέα που κυκλοφορούν σε ελληνική γλώσσα είναι Ο Μαρμάρινος Φαύνος (The Marble Faun), Το Σπίτι με τα Εφτά Αετώματα (The House of the Seven Gables) και, κυρίως, To 'Αλικο Γράμμα (Τhe Scarlet Letter), που έχει μεταφραστεί αρκετές φορές.

Στο ανά χείρας κείμενο, ο Marx ασκεί πρωτίστως καταλυτική κριτική στα γραπτά ενός Γερμανού προπαγανδιστή της πολιτικής του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, ονόματι Vogt. Η αντιπαράθεση αυτή, ωστόσο, του παρέχει την ευκαιρία να αναλύσει με εμβρίθεια και οξυδέρκεια τους -εν μέρει εμφανείς, εν μέρει άδηλους- στόχους που επιδιώκουν μετά το Συνέδριο της Βιέννης οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, κατά πρώτο λόγο η Γαλλία και η Ρωσία. Οι επεκτατικές βλέψεις των εν λόγω χωρών ευνοούνται αφενός από τις εσωτερικές αδυναμίες της Υψηλής Πύλης και της αυτοκρατορίας των Αψβούργων και αφετέρου από τον κατακερματισμό των γερμανικών και ιταλικών κρατιδίων. Μέσα σε τούτο το γενικό πλαίσιο, εντάσσονται και κάποιες αναφορές στο Ελληνικό Ζήτημα, καθώς και σ' εκείνο των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών.Με το οξύ κριτικό του πνεύμα, ο Marx προσφέρει εδώ ένα κείμενο καταγγελτικό του πολιτικού κυνισμού των μεγάλων δυνάμεων, που μετατρέπουν και φιλελεύθερες ακόμη ιδέες -όπως η αρχή των εθνοτήτων- σε απλά εργαλεία για την επίτευξη των γεωπολιτικών τους στόχων.

Τα γεγονότα που παρουσιάζονται εδώ συνέβησαν πραγματικά στο κράτος της Ωρυγίας, τον Μάρτιο του 2022. Για την προστασία των εμπλεκόμενων προσώπων και των ηθοποιών που τα υποδύθηκαν, τα ονόματα τους έχουν αλλαχθεί. Ορισμένοι υποστηρίζουν πως ίσως τα ονόματα αυτά να μην ήταν εξαρχής τα πραγματικά τους ονόματα. Το έργο παίχθηκε στην Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών του Εθνικού Θεάτρου, τη θεατρική περίοδο 2022-2023

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ο αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος βρίσκεται στην Αθήνα.Στέκεται σκεπτικός μπροστά σε μια προτομή του. "Θυμήσου όσα έχεις τραβήξει, ταλαίπωρε! Όλα εκείνα που βρήκες τη δύναμη ν’ αντέξεις!» της λέει με νοσταλγία. «Ξέχνα τα βάσανά σου, στον ιδιωτικό αλλά και στον δημόσιο βίο, και κράτα μονάχα όλες εκείνες τις ομορφιές είδες, τις χαρές που απόλαυσες, τις τιμές που έλαβες". Και τώρα κάθεται σ' ένα μαρμάρινο τραπέζι κι αρχίζει να γράφει. Τα "Εις εαυτόν”. Ένα προσωπικό ημερολόγιο, όπου ο φιλόσοφος και αυτοκράτορας της μισής οικουμένης, ο τελευταίος των Στωικών, καταγράφει -σε αττική διάλεκτο- τις σκέψεις του, καθημερινά. Είτε στα στρατόπεδα βρίσκεται, είτε στην Αθήνα, στην Ρώμη, στην Αλεξάνδρεια ή σε όποιο άλλο σημείο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.Οι σημειώσεις αυτές του φιλόσοφου-αυτοκράτορα που ένας κρυπτοχριστιανός φίλος του τον χαρακτήρισε "από φύση άγιο και σοφό, από επάγγελμα κυβερνήτη και πολεμιστή”, θα εκδοθούν μετά τον θάνατό του σε έναν τόμο, με τον τίτλο: "Μικρό Χρυσό Βιβλιαράκι" -Aureus Libellus.Απ' αυτό το Μικρό Χρυσό Βιβλιαράκι, τα Εις Εαυτόν, ο Γιάννης Σπανδωνής ανθολογεί αποσπάσματα της σοφίαςτου Μάρκου Αυρήλιου, που αποτελούν έναν αληθινόοδηγό για μια καλύτερη, γαλήνια ζωή.

Ο Δημήτρης (Μήτσος) Ζαρκάδας γεννήθηκε το 1988 στη Βέροια Ημαθίας, όπου και ολοκλήρωσε τις λυκειακές σπουδές του. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έπειτα εργάστηκε στην εμπορική εταιρεία της οικογένειάς του, μετακινούμενος μεταξύ Θεσσαλονίκης, Αθήνας και Κέρκυρας. Ταυτόχρονα, ασχολήθηκε με την συγγραφή και την ποίηση. Ποιήματα και δοκιμιακά κείμενά του, κριτικά και φιλολογικά, δημοσιεύτηκαν περιστασιακά σε εφημερίδες και περιοδικά. Το παρόν αποτελεί μία συλλογή από ποιήματα και μικρά πεζά που ανάρτησε στο προσωπικό του ιστολόγιο και αναδεικνύει μία βαθιά ευαισθησία και μία φιλοσοφική ευσυνειδησία, χαρακτηριστικά στοιχεία της προσωπικότητας και ψυχοσύνθεσής του

«Εκεί που σμίγει ο ουρανός με τη στεριά,εκεί που σκάνε τα κύματα αφρισμένααντίκρισα τη φάλαινα για πρώτη φοράκι η φάλαινα αντίκρισε εμένα...»Έτσι ξεκινά ένα λυρικό ταξίδι γεμάτο εκπλήξεις κι ανακαλύψεις, καθώς και μια πολύ ξεχωριστή φιλία. Πρόκειται όμως, για ένα ταξίδι που φέρνει μαζί του δύσκολες συνειδητοποιήσεις - γιατί η πλαστική ρύπανση καταστρέφει τους ωκεανούς και τα πλάσματα που τους κατοικούν.

Αυτά τα φυσικά δίκαια είναι: πρώτον το να είμεθα όλοι Ίσοι και όχι ο ένας ανώτερος από τον άλλον· δεύτερον να είμεθα ελεύθεροι, και όχι ο ένας σκλάβος του αλλουνού· τρίτον να είμεθα σίγουροι εις την ζωήν μας, και κανένας να μην ημπορή να μας την πάρη αδίκως και κατά την φαντασίαν του· και τέταρτον τα κτήματα οπού έχομεν κανένας να μην ημπορή να μας τα εγγίξη, αλλ’ είναι εδικά μας και των κληρονόμων μας.

«... Πότε γεννήθηκε ο αναρχισμός; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα υπάρχουν δύο πιθανές προσεγγίσεις.Η πρώτη είναι να εγγράψουμε τον αναρχισμό σε μια συνέχεια χιλιετιών, στη βαθιά και διαχρονική τάση του ανθρώπου να απαλλαγεί από την εξουσία. Μια σειρά από αντισυμβατικούς φιλοσόφους -όπως ο Λάο Τσε, ο Διογένης, ο Ραμπελέ ή ο Γκόντγουιν- θα μπορούσαν έτσι να καταγραφούν εκ των υστέρων στον αναρχισμό.Η δεύτερη προσέγγιση -την οποία ακολουθεί αυτό το βιβλίο- είναι πιο «ιστορική»: ο αναρχισμός γεννήθηκε τη στιγμή που μια ομάδα αγωνιστριών και αγωνιστών, αναγνωρίζοντας ότι αποτελούν ολοκληρωμένη και ξεχωριστή πολιτική τάση στο εσωτερικό του επαναστατικού σοσιαλισμού, επέλεξαν να ονομαστούν «αναρχικοί». Εδώ δεν υπάρχει τίποτε αιώνιο. Αυτή η επιλογή είναι ξεκάθαρα ορισμένη μέσα στον χώρο και τον χρόνο.»

H παρούσα έκδοση διερευνά όχι μόνο την παραγωγή φωτογραφικών εικόνων αλλά επιχειρεί μέσα από διαφορετικά επίπεδα ιστορικής προσέγγισης να ερμηνεύσει τα στοιχεία εκείνα που παραμορφώνουν, αλλοιώνουν, κατακερματίζουν την πραγματικότητα της φωτογραφικής πράξης. Η αλληλεπίδραση της τεχνολογίας από τον 19ο στον 20ό αιώνα με τη σύνθεση της εικόνας πολλές φορές αποκλίνει (ενίοτε και συγκλίνει) προς μια συγκεκριμένη αισθητική εμπειρία. Πάντοτε, όμως, καταγράφει μια τελική και καθοριστική διαμόρφωση κάδρου, οπτικής γωνίας και υποκειμενικής ερμηνείας του φωτός. Ο τελικός στόχος της αποτύπωσης μιας φωτογραφικής εικόνας είναι να βιωθεί η πραγματικότητα ή να δομηθεί μια νέα αισθητική αντίληψη; Η φωτογραφία ως μια μη χειρωνακτική παραγωγή, βασισμένη μόνο στη γνώση του μέσου και της χρονικής διαμεσολάβησης, οφείλει να κατακτά κάποια συστήματα αισθητικής και ήθους διαφορετικά ταξινομημένα από τις άλλες τέχνες, ίσως γιατί δεν εμπεριέχει την άρθρωση μιας καθαρά πνευματικής διεργασίας ή σκέψης, αλλά σχεδόν πάντοτε αποτυπώνει μια στιγμιαία και εντελώς υποκειμενική ερμηνεία της ιστορίας ή της κοινωνίας. Επειδή η συνένωση της ηθικής με την τέχνη εμπεριέχεται στο γνώριμο διαχρονικό και φιλοσοφικό αίτημα ήδη από την εποχή του Διαφωτισμού, εμείς θα επιχειρήσουμε να υποστηρίξουμε ότι το ύφος (style) δεν είναι τόσο ζήτημα τεχνικής όσο θέασης, όπως εύστοχα παρατήρησε ο Marcel Proust. Τελικά, μήπως η τέχνη της φωτογραφίας, πέρα από οποιαδήποτε χωρο-χρονική συνθήκη, είναι μια παρακαταθήκη εικόνων πλήρης σημασιών; (Maurice Merlau-Ponty).

ΦΥΣΑΕΙ ΣΤΑ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Υπάρχουν δύο ειδών λογοτεχνικές επέτειοι: οι αναμνηστικές και οι ουσιαστικές. Με τις πρώτες θυμόμαστε ανθρώπους που με το έργο τους πρόσφεραν λογοτεχνική συγκίνηση στον καιρό τους. Με τις δεύτερες μας δίνεται η ευκαιρία να ανακαλύψουμε μια ουσιώδη σημασία για την εποχή μας σε ένα έργο που έχει πάψει να μας ενδιαφέρει (λιγότερο ή περισσότερο), είτε να επιβεβαιώσουμε την αξία ενός έργου, που δεν νιώσαμε να μειώνεται μετά το θάνατο του συγγραφέα του. Εκατό χρόνια από τη γέννηση του Γιώργου Σεφέρη και σχεδόν τριάντα από το θάνατό του, η σπουδαιότητα του έργου του Σεφέρη παραμένει ακέραια. Κοσμοπολίτης και ταυτόχρονα ελληνικός, ο Σεφέρης μάς δίνει με τα κείμενά του εκείνο το μάθημα της αισθητικής και ηθικής ισορροπίας ανάμεσα στην πρωτοπορία και την παράδοση, στην ιθαγένεια και τον κοσμοπολιτισμό, στην ατομική επιθυμία και τη συμμετοχή στο συλλογικό, χωρίς την οποία ο άνθρωπος μπορεί να μείνει ένα βαρίδι θλιβερό ή να γίνει φτερό στον άνεμο. Αλλά κυρίως ο Σεφέρης με την αμείωτη δύναμη της ποίησής του επικυρώνει τη θέση του στη χορεία των μεγάλων νεοελλήνων ποιητών. Το βιβλίο αυτό καταγράφει την πρώτη, ουσιαστικά, εκδήλωση του Έτους Σεφέρη: το αφιέρωμα των «Νέων Εποχών» του Βήματος της 27ης Φεβρουαρίου 2000. Συγκεντρώνει κείμενα Ελλήνων και ξένων, εκπροσώπων τριών διαφορετικών φιλολογικών γενεών, τα οποία δείχνουν ότι το σεφερικό έργο συνεχίζει να προκαλεί γόνιμες συζητήσεις που επιβεβαιώνουν την επικαιρότητα και την εμβέλειά του.

Ρωγμή στην ψυχή που ξύπνησε με χορό σπειροειδή επαναλαμβανόμενο. <<Εδώ δεν υπάρχει συναίσθημα, εδώ προστατεύεσαι>>. ρωγμή στην ψυχή που κέρδισε.

Οι Αφορισμοί εκδόθηκαν το 1904, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του συγγραφέα, και αποτυπώνουν ανάγλυφα τη σκέψη, το πνεύμα και την αντίληψη ζωής του Όσκαρ Ουάιλντ (1854-1900). Λεκτικά πυροτεχνήματα για τη ζωή και την τέχνη, τις γυναίκες και τον έρωτα, την ηθική και την αμαρτία, την ηδονή και τον πόνο, ανατρεπτικές παραδοξολογίες που αποδομούν όλα τα κατά συνθήκη ψεύδη, οι αφορισμοί του «καταραμένου» από την κοινωνία της εποχής του Ιρλανδούδεν έχουν χάσει τίποτε από τον προκλητικό και ενίοτε σκανδαλώδη χαρακτήρα τους.