ianos

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΡΟΣΘΕΣΗ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ

Γραμμένο το Μάρτιο του 1212, από τον Κάμο Νο Τσόμεϊ, ποιητή και μουσικό της περιόδου Καμακούρα (1185-1333), ξεκινάει με μια πρόταση φημισμένη για την παροδικότητα των πραγμάτων. Μετά από μια περιγραφή καταστροφών που υπογραμμίζουν το ευμετάβολο της ανθρώπινης ζωής, ο αφηγητής μας περιγράφει την απόφασή του να φύγει από τον κόσμο, την κατασκευή της καλύβας του και την καθημερινή του διαβίωση ενώ πλησιάζει το τέλος της ζωής του. Η βιοθεωρητική του κατεύθυνση είναι Βουδιστική.

Παρόλο που ο Τζέιμς Μποντ είχε γνωρίσει πολλές γυναίκες, ηΒίβιαν Μισέλ διέφερε απ' όλες. Ηταν μια όμορφη κοπέλα μεσυναρπαστικό ερωτικό παρελθόν. Όμως απ' την στιγμή που άνοιξετην πόρτα του μοτέλ Ντρίμι Πάινς, το μέλλον της διαγράφηκετρομακτικό...

Η τρίτη ποιητική συλλογή της Αντωνίας Μποτονάκη “Την γλώσσα της την πέταξαν στη γάτα” είναι μια λυρική αποτύπωση της γυναικείας κατάστασης, της ανισοτιμίας, αλλά και μια πεισματική, αν και υποδόρια, καταγραφή της ανάγκης για δύναμη και αντίσταση. Το βιβλίο χωρίζεται σε πέντε ψαλμούς και εισάγει τον αναγνώστη με το πρώτο ποίημα-ψαλμό σε μια επιστροφή στο παιδικό σύμπαν, στην εικόνα ενός κόσμου μέσα από το αθώο κοριτσίστικο βλέμμα, ενός κόσμου παραδοσιακού, φυσικού, επαρχιακού, όπου η αρσενική παρουσία κυριαρχεί και υποτάσσει, βιαιοπραγεί, ορίζει συνολικά τα πράγματα. Αυτός ο κόσμος είναι αναπόδραστα χθόνιος. Με τον καταιγισμό των εικόνων, τον θερισμό από τους τρομακτικούς άντρες, τα διονυσιακά παραδοσιακά γλέντια με τις κουδούνες, τις μάσκες, το κρασί και το κρέας, με τη βία του παστουρώματος, το ποιητικό υποκείμενο καταφέρνει να αναπτύξει όλη την κοινωνική και πολιτική του οπτική, η οποία είναι αμετάκλητα από την σκοπιά των αδικημένων, των υποταγμένων και σκλαβωμένων αυτού του κόσμου και υπερ της λύτρωσης τους. Έτσι η γυναικεία θέση μέσα στην κοινωνία ταυτίζεται με εκείνη των υποζυγίων και των οικόσιτων ζώων, όπου μέσα στα ποιήματα ξεχειλίζει η τρυφερότητα για εκείνα και η απόλυτη συναίσθηση του πόνου και της αδικίας που υφίστανται. Αυτή η διακριτή ταύτιση ανοίγει τη δυνατότητα για το ποιητικό υποκείμενο να μας χαρίσει ακόμα την αλήθεια της πεινασμένης περήφανης μάνας, άλλοτε της μανιάτισσας πειρατίνας που “ατύχησε” να δώσει γιο στον άντρα (Γυρεύοντας το δίκιο της Κανέλλας Σάσαρη) και τελικά να μιλήσει για την σαρωτική καταπίεση της πατριαρχίας, που ομοίως υποτάσσει και τους ίδιους τους άντρες. Η Αντωνία Μποτονάκη τολμά να πει για τον πνιγμό των μεταναστών στα ανοιχτά της Μεσογείου (Οι άντρες και τ’ αγόρια στο κατάστρωμα. / Ανάμεσα τους κι ο τριαντάχρονος Μοχάμεντ αλ-Μπίμπι / που έκανε τα κουμάντα), τολμά να έχει ιστορικό βάθος στα ποιήματα της, θαρρετά λέγοντας αλήθειες για τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο και την οικογένεια Πέτρουλα...

Ο Θανάσης Δρίτσας παρουσιάζει μια σειρά εικαστικών έργων μαζί με κείμενα του εμπνευσμένα από τις κοινωνικές επιπτώσεις της πανδη­μίας τα οποία αποκαλεί έργα του Homo Novus Epidemicus. Ο συγγρα­φέας θεωρεί ότι μια νέα μορφή «Μετα-Ανθρώπου» αναδύεται ήδη μέσα από την εμπειρία της νόσου Covid-19. Απομένει να δούμε αν ο Homo Novus Epidemicus θα διατηρήσει τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύ­σης όπως την έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα ή θα αποτελέσει ένα είδος καινοφανούς «ανθρωποειδούς» όντος. Σίγουρα η πανδημία Covid θα αποτελέσει ορόσημο για μιαν αλλαγή πορείας του είδους μας πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Κανείς δε γνωρίζει όμως αν η βίαια αυτή αλλαγή θα αποβεί τελικά αρνητική ή θετική για το συνολικό καλό. Εξαρτάται από την ιστορική ανάγνωση των βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών δεδομένων που μας έθεσε η πανδημία. Τα κείμενα και τα εικαστικά του βιβλίου εστιάζουν στον «Άνθρωπο» μέσα στην καταιγίδα της πανδημίας και όχι στις επιστημονικές διαμάχες και τα διλήμματα που αφορούν τη διαχείριση της νόσου Covid-19 από τους ειδικούς.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΒΡΟΧΕΣ

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ

Το ταξίδι στον κόσμο της «Επανάστασης του Ωραίου» έχει μια γοητεία αλλά και μια διέγερση. Διαθέτει σταθμούς και γεγονότα που ίσως σήμερα να έχουν ξεθωριάσει μέσα από το πλήθος απειλών που ο ίδιος ο Άνθρωπος-Δημιουργός κατασκεύασε. Η «αποστολή» του ατόμου έχει αρχίσει να προσβάλλει τη Μητέρα Γη, γι’ αυτό χρειάζεται μια συγκλονιστική αλλαγή. Η «Επανάσταση του Ωραίου» ανοίγει αυτά τα παράθυρα σκέψης και προβληματισμού για την ανατροπή του ισχύοντος μεγεθυντικού καθεστώτος σε μια γραμμή για τη μετεξέλιξη του ατόμου σε «Αγγελικό Άνθρωπο». Είναι αυτό το επιθυμητό ον που διατηρεί τα στοιχεία της ευαισθησίας, της ενσυναίσθησης, των πανανθρώπινων αξιών και των αρχών δικαίου, χωρίς να αποκλείει την αντίληψη της προόδου εντός ορίων. Απαιτείται μια νέα πνευματικότητα, μια νέα παιδεία, μια νέα κουλτούρα για να μπορέσουμε να συγκρατήσουμε τις αχαλίνωτες ορμές μας σε μια εναλλακτική «αγγελική» κατεύθυνση. Το ωραίο και το άσχημο απέχουν μια σπιθαμή, η αδράνεια από την επανάσταση βρίσκονται κοντά και μακριά, το μέτρο από το άμετρο είναι συγγενικά, και κατ’ επέκταση οι σχετικές πολιτικές επιλογές καθορίζουν το παρόν και προδιαγράφουν το μέλλον μέσα από τα ανακύπτοντα ηθικά διλήμματα. Η «Επανάσταση του Ωραίου» προσφέρει το κατάλληλο οπλοστάσιο στο πεδίο μάχης για μια βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη. Ας ανασυνταχθούμε μαζί με το ωραίο.

Ο Αίσωπος υπήρξε ο μεγαλύτερος παραμυθάς της αρχαιότητας. Μέσα από ευτράπελα, κωμικές καταστάσεις και χιουμοριστικές περιγραφές, μας κάνει να δεχτούμε ευκολότερα τις πανανθρώπινες ηθικές αξίες για την ζωή, την ελεθυερία, την δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και τον σεβασμό. Είχε τη μοναδική ικανότητα να δίνει στα ζώα ανθρώπινες ιδιότητες, χρησιμοποιώντας αυτές τις ιδιότητες αλλά και τις φυσικές τάσειςτων ζώων, για να τονίσει τις ανθρώπινες αδυναμίες και την σοφία.Κάθε μύθος έχει και ένα ηθικό δίδαγμα και για τον λόγο αυτό, χρησιμοποιούνται αιώνες τώρα για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

Η Λου Σαλομέ(1861-1937), μέσα απ'τα κείμενα της και την ίδια τη ζωή της, διακήρυξε ότι η γυναίκα πρέπει και μπορεί να διεκδικήσει τη θέση της, την ελευθερία της, το δικό της πεδίο δράσης, όπου θα ενσωματωθούν όλες οι μορφές του έρωτα, ακόμα κι αυτές τις οποίες απέρριπτε στην εποχή της ένας "σεξουαλικός ρατσισμός" που και σήμερα δεν έχει εξαλειφθεί εντελώς. Η περιεκτική αυτή μονογραφία διατρέχει συστηματικά όλο το φάσμα των σεξουαλικών σχέσεων , τόσο από τη φυσική όσο και από την κοινωνική άποψη. Έχει λοιπόν το χαρακτήρα μιας ολοκληρωμένης όσο και τολμηρής προσέγγισης. Συνιστά μια πρόκληση να δούμε τη σεξουαλικότητά (μας) χωρίς αναστολές- και, ταυτόχρονα, αποτυπώνει τη διανοητική "ελευθεριότητα" μιας πρωτοπόρας γυναίκας που εκφράζει τις απόψεις της με τόση ειλικρίνεια και ζέση, ώστε παραμένουν και σήμερα ακαταμάχητες.

Η αφήγηση απλώνεται από το 1941, όταν ο σκηνοθέτης ήταν μόλις 4 ετών, έως και το 1945, αμέσως μετά την απελευθέρωση. Οι σκόρπιες μνήμες του Σταύρου Τσιώλη, που εντυπώνονται στο νου, συνθέτουν την εικόνα της ρημαγμένης από την πείνα και τις κακουχίες ελληνικής επαρχίας, υπό το πρίσμα ενός παιδιού και του μικρόκοσμού του: η (εκπάγλου καλλονής) μητέρα που πασχίζει να σώσει τον ασθενικό μικρό αδερφό, η αυτοθυσία της γειτονιάς και τα σωτήρια ρυζόγαλα, τα αποφάγια των Γερμανών, οι μικρές, καθημερινές πράξεις ηρωισμού, ο πατέρας που γυρίζει από την Αλβανία, ο βαρύς χειμώνας, οι εκτελέσεις ως αντίποινα στις ενέδρες του ΕΛΑΣ, οι δωσίλογοι και οι καταδότες…Οι μαυραγορίτες, ναι, αλλά και οι μπακάληδες που βοήθησαν, οι ταβερνιάρηδες που προσέφεραν ένα πιάτο φαί, οι ζαχαροπλάστριες που κέρασαν ένα χωνάκι τον μικρό Σταύρο και τον αδερφό του, τον Λάκη, που δεν ήξεραν τι θα πει λιχουδιά, παρά μόνο αφόρητη πείνα -χαρίζοντάς τους μια ανεκτίμητη παιδική ανάμνηση. Παιδιά που αντίκριζαν τον θάνατο έξω από τα σπίτια τους, που βλέπαν δικούς τους να κείτονται νεκροί ή να διώκονται λόγω αντιστασιακής δράσης, που πάλευαν να επιβιώσουν ξεθάβοντας βόλια από τις εκτελέσεις και τις ασκήσεις των Γερμανών για να πουλήσουν το περιζήτητο μολύβι, που ξεγελούσαν την πείνα τους με την κορινθιακή σταφίδα και, στα δύσκολα, κατέφευγαν στο Μαίναλο. Η σύλληψη του παππού, τα πρώτα σημάδια εμφύλιου διχασμού, οι διώξεις, οι μάχες των ανταρτών με τους ταγματασφαλίτες, οι διαψευσμένες ελπίδες, η φυλάκιση του πατέρα στην Ακροναυπλία… Αλλά και τα πρώτα σκιρτήματα του μικρού Σταύρου, που …λιγοθυμά μπροστά σε κορίτσια-οπτασίες, προβληματίζοντας τον θείο Χρήστο: «Άρχισες τους έρωτες από έξι χρονώ; Κακομοίρη, θα σου πιουν το αίμα οι γυναίκες!». Αυτές οι γυναίκες έμελλε να παίξουν σημαντικό ρόλο στην κινηματογραφική πορεία του έλληνα δημιουργού που πέρυσι έφυγε από κοντά μας…

Είναι άθλος της ζωής να μετατρέψεις τη δυστυχία σε ευτυχία. Και αυτό το πετυχαίνεις, όταν είσαι προικισμένος από τον Πανάγαθο με τις υψηλές αρετές της ταπεινότητας, της εργατικότητας, της θέλησης και πάνω απ΄ όλα με την πηγαία και χωρίς αντάλλαγμα αγάπη προς τον συνάνθρωπο.Μόνον έτσι κερδίζεις την εκτίμηση και την αποδοχή ακόμη και των κακόψυχων συνανθρώπων σου.Μόνον έτσι πιστεύεις ότι «ουκ εις κενόν εκοπίασες».

Μην μου ζητάς να φιληθούμεΜην μου ζητάς ν' αγαπηθούμεΜην με αγαπήσεις διόλουΕίσαι μια επινόησηΗ αγάπη αυτή είναι μια επινόηση. Το ίδιο και το δωμάτιοΤο δωμάτιο. Το δωμάτιο

25 χρόνια γάμου,3 παιδιά,λίγα παχάκια,ολίγη φαλακρίτσα,πολλή γκρίνια,πολλή ανασφάλεια,πολλή αγάπηκαι ολίγον sex!Ο Λάρι και η Άλις,σ' ένα δωμάτιοπολυτελούς ξενοδοχείου,και με το εγχειρίδιοΣεξ για αρχάριουςανά χείρας, αμήχανοι,αξιοθρήνητοικαι αξιολάτρευτοι,προσπαθούννα ανακτήσουντο χαμένο ερωτικόπάθος...

Μήπως γυφτόκαρφοδεν είναι η ποίηση;

ΠΑΤΜΟΣ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ (ΑΓΓΛΙΚΑ)

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

[off camera]:Κόσμε,σε μυρμηγκιάζει το χρώμα του αίματος;Πόσες γλώσσες σου θρέφονταιαπό τα πτώματα των φοιτητών;

ΑΔΑΜσ'ένα δαγκωμένο μήλοπάντα κάτι θα λείπει:στο μήλο λείπει μια πλευρά τουστο κομματάκι λείπει το σώμα τουσ'αυτόν που το δαγκώνει η υπομονήκαι σ'εμένα που το βλέπωόλα τα λείπειδηλαδή, ο έρωτάς σου.

"Ο γηραιός άνδρας πίεσε τον εαυτό του για να μην ξεσπάσει. Κατέβασε το κεφάλι, μην έχοντας το κουράγιο να την κοιτάξει, και έμεινε σιωπηλός. Μόνο τα χέρια της έβλεπε πάνω στο τραπέζι, τα αγαπημένα χεράκια: ανέμελα, μανικιουρισμένα, έπαιζαν σαν δυο κακομαθημένα λαγωνικά πάνω στο λευκό γρασίδι του τραπεζομάντιλου. Ένιωσε το σώμα του να τρέμει. Ντροπαλά σκαρφάλωσε το βλέμμα του στα τρυφερά νεανικά μπράτσα, τα παιδικά, που τυλίγονταν παλιότερα... πριν πόσο καιρό αλήθεια;... τόσο συχνά γύρω από το λαιμό του πριν τον ύπνο... Κοίταξε τις φίνες καμπύλες του στήθους, που ανάσαιναν τρεμουλιάζοντας χαλαρά κάτω από το καινούργιο ζακετάκι. "Γυμνή... γυμνή... να κυλιέται στο κρεβάτι με έναν ξένο άντρα..." σκέφτηκε και ένιωσε την οργή του να φουντώνει".Αρχές του εικοστού αιώνα. Ένας εύπορος έμπορος ταξιδεύει με τη γυναίκα του και τη δεκαεννιάχρονη κόρη του στην Ιταλία για διακοπές. Εκεί, σ' ένα θέρετρο για πλουσίους, απολαμβάνει τη μονάκριβή του Έρνα να λάμπει χορεύοντας, παίζοντας τένις και κατακτώντας έναν Πολωνό κόμη, έναν Ιταλό αξιωματικό και ένα Γερμανό βαρώνο. Ώσπου ένα βράδυ βλέπει άθελά του την κόρη του να βγαίνει από το δωμάτιο αυτού, στον οποίο είχε μόλις δοθεί. Και η αντίστροφη μέτρηση αρχίζει...

ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ

Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνονται επιστολές και κείμενα γύρω από την ταραγμένη σχέση Μπακούνιν-Νετσάγιεφ. Η συνεργασία τους, η ρήξη, οι απαρχές της επανάστασης, το επαναστατικό πρόβλημα και οι ηθικές του προεκτάσεις. Η έκδοση συνοδεύεται από κάποιες σημειώσεις του Ντοστογιέφσκι όταν έγραφε τους Δαιμονισμένους, καθώς ο πυρήνας του συγκεκριμένου μυθιστορήματος είναι ακριβώς η "υπόθεση Νετσάγιεφ", γύρω από την οποία περιστρέφονται και τα κείμενα του τόμου.

Η ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ 1941-1945

ΣΩΜΑΤΑ ΛΥΓΡΑΕίναι κάτι νύχτεςπαγωμένεςσαν χειρουργείοτότεβγαίνουν απ' τον καθρέφτη μουεκείνες οι γυναίκεςπου αγάπησακαι μου μιλάνε σιγάμε λόγια ακατάληπτακαι ξεχασμέναγια τις ζωές τουςκαι τις αποφάσειςπου πήρανκαμμιά δεν ρωτάει ποτέκάτι για μέναπώς είμαιπώς ζωσε τούτο το δωμάτιομε τα παλιά ημερολόγιακαι τις αφιερώσειςστις πρώτες λευκές σελίδεςτων βιβλίων μουστο τέλος πάνταβγαίνει η μάνα μουμε τα αίματα ζεστάστα χέρια τηςκρατώντας μεστην αγκαλιά τηςμε το λώροακόμη άκοποφωνάζοντας δυνατά"μη γεννηθείς ποτέμη μεγαλώσειςμη ξαναρθούν αυτές εδώδεν σ' αγάπησαν ποτέούτε ποτέ σε έχουν εγκυμονήσειζουν άλλες ζωέςεκτός σου"αργότερα ο παλιός καθρέφτηςσβήνει, κλείνειπλένω αίματακαι περιμένω τα χαράματανα 'ρθεις εσύκαι όπως πάνταμετά από ένα τέτοιο μακελλειόδεν έρχεσαι ποτέ.

Το Βορτιστικό Μανιφέστο -που υπογράφεται, μεταξύ άλλων, από τους Λιούις, Πάουντ και Γκωντιέ Μπρζέσκα- εκφράζει την αγωνία των μοντερνιστών του Λονδίνου να συναγωνιστούν τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά αβανγκάρντ κινήματα, όπως τον κυβισμό και κυρίως τον φουτουρισμό. Ο φουτουρισμός, υπό τη χαρισματική ηγεσία του Φιλίππο Τομμάζο Μαρινέτι [Filippo Tommaso Marineti, 1876-1944], αποθέωσε την ταχύτητα, τον εκσυγχρονισμό και τον μηχανικό πολιτισμό. Επίσης, επηρέασε τον πειραματικό σχεδιασμό και την εκφραστική άρνηση του Blast: ο Μαρινέττι ζητούσε την κατάλυση των μουσείων, των βιβλιοθηκών και όλων των παρόμοιων οχυρών του παρελθόντος. Ομοίως, οι βορτικιστές αποδοκίμασαν τη συμβατικότητα, την τυποποίηση, τον μικροαστισμό, φτάνοντας μέχρι και στην απόρριψη ολόκληρης της "χρονικής περιόδου 1837-1900". Κι όμως, παρά τον κοσμοπολίτικο ενθουσιασμό τους, οι βορτικιστές διεκδικούν την ανεξαρτησία τους, επικρίνοντας επανειλημμένα τους φουτουριστές. Παρά την απέχθειά τους για την Αγγλία, αποτιμούν θετικά ορισμένα στοιχεία της, όπως τη θαλάσσια κινητικότητα και την εφευρετικότητά της στη Βιομηχανική Επανάσταση. Οι βορτικιστές δεν αρκούνται απλά στη διακήρυξη κάποιων ιδεών, αλλά προχωρούν στη διαμόρφωση ενός Μανιφέστου, στο οποίο διασταυρώνεται η ποίηση με την τέχνη της αφίσας, αφού τοποθετούν δημιουργικά και επιδέξια τις λέξεις στη λευκή σελίδα, επιδιώκοντας τη μέγιστη εντύπωση. Τυπογραφικά ανήσυχο, αχαλίνωτα ενεργητικό, φλογερά εκφραστικό, ριζοσπαστικά ατομικιστικό -αν και παράδοξα στραμμένο προς έναν συλλογικό σκοπό- το Βορτιστικό Μανιφέστο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα των στοιχείων που συνθέτουν την αβανγκάρντ ποίηση του 20ού αιώνα.

Αγαπητές αναγνώστριες, αγαπητοί αναγνώστες, ένας σοφός έλεγε κάποτε πως ο άνθρωπος είναι ένα ον μυθοδίαιτο, δηλαδή τρέφεται με μύθους, μυθολόγο δηλαδή του αρέσει να λέει μύθους, και μυθοποιητικό, δηλαδή αγαπά να φτιάχνει μύθους. Αυτή η παραμυθία δημιουργήθηκε ένα βράδυ που ένα χέρι άγγιξε την πονεμένη κοιλίτσα ενός κοριτσιού και οι πόνοι του σιγά-σιγά υποχώρησαν. Το ευεργετικό αυτό χέρι ανήκε σε ένα αγόρι, που η ομορφιά της ψυχής του δημιουργούσε ένα αλφάβητο ευτυχίας. Όταν οι πόνοι του κοριτσιού καταπραΰνθηκαν από το χέρι-βάλσαμο, «θα ήθελες να μου πεις ένα δικό σου παραμύθι;» ρώτησε το κορίτσι. «Μα εσύ τα καταφέρνεις καλύτερα σ’ αυτό», αποκρίθηκε το αγόρι. «Καλά!» είπε το κορίτσι, «το παραμύθι που θα σου πω, θα είναι το δώρο που θα σου χαρίσω για το θεραπευτικό σου άγγιγμα».

Ποιά είναι τα τοπία και τι συνιστά η περίθαλψη στην δεύτερη ποιητική συλλογή της Μαλαματής Μαρίας Πετρίδου, «Το στομάχι περιθάλπει ένα τοπίο»; Στο βιβλίο δηλώνεται σαφώς: «Ακολουθώ πιστά /τις ανθρώπους /που κάτω από τα μάτια τους κουβαλάνε βυθό /γιατί με οδηγούν /σ’ ένα σημείο /που γίνεται πάντα κάτι καινούργιο». Οι γυναίκες πρωταγωνιστούν στα ποιήματα της Μαλαματής με τον βυθό τους, και ανατρέπουν, ανασυστήνουν τον κόσμο, δίνουν πάντα το καινούργιο με την φυγή τους σε ένα κόσμο ονείρου, χωρίς ωστόσο να αποφεύγεται να δοθεί καθαρά και μια εικόνα της σκληρής σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας που χρειάζεται να δούμε. «Σε εκείνο το όνειρο /ήσουν ανακουφιστική και έμοιαζες με ολότητα /Μου μαγείρευες κέικ/ αλλά πετούσες μέσα στο μπολ τα αυγά μας σπασμένα /κι εγώ με το καλάμι μου /προσπαθούσα να ψαρέψω τα τσόφλια», μας λέει και οι γυναίκες της συλλογής της ταξιδεύουν μέσα από την αναζήτηση και τη διεκδίκηση της φροντίδας, της ανάγκης για την περίθαλψη της μιας από την άλλη, της συνύπαρξης τους, της θαλπωρής του γυναικείου έρωτα και της πολύτιμής του οικειότητας, όπως φαίνεται εδώ: «Θα χαϊδεύω τις γάτες σου /θα διαβάζω τα βιβλία σου». Πιστές, ερωτευμένες, με τη ζεστότητα και την ανθρωπιά τους, μαθαίνουν να επιβιώνουν σε μια δύσκολη εποχή, σε έναν κόσμο εχθρικό, αλλά έχει η μια την άλλη. «Στο παγκάκι στην οδό Σπετσών /ένας κορμός δίπλα σε κάδους ανακύκλωσης /μου μαθαίνει να προσπαθώ», μας λέει η πρωταγωνίστρια του ποιήματος, και προσπαθεί, διδάσκεται την υπομονή, αναζητά την ασφάλεια, την υπέρβαση, λέγοντας: «Μπορεί να υπάρχει /ένας τρόπος να απλώσω το χαλί μου στη μέση ενός ωκεανού». Τελικά δίνει στον αναγνώστη την ελπίδα για έναν ομορφότερο κόσμο, αυτόν που πλάθεται όταν τα ανθρώπινα πλάσματα πλησιάζουν το ένα το άλλο, όταν εκτοξεύουν τη φαντασία τους και δεν είναι άλλος από την ίδια την ποίηση, αφού: «η φροντίδα /θα στέκεται σ’ ένα παγκάκι απέναντι απ’ τη σιωπή».

Στο βιβλίο αυτό αναλύεται το νέο τοπίο που διαμορφώνεται στο σύγχρονο λιανεμπόριο, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει, καθώς και οι προοπτικές που ανοίγονται μπροστά του. Είναι βέβαιο ότι σύντομα θα εμφανισθούν ακόμα πιο ολοκληρωμένα μοντέλα λιανικής πώλησης, που θα χαρακτηρίζονται από προηγμένη τεχνολογία που θα συμπληρώνονται με «βιωματικά» μοντέλα πώλησης. Με μια νέα γενιά «ευφυών» καταναλωτών θα γίνεται όλο και πιο απαιτητική όσον αφορά την εμπειρία, την αξία και τη βιωσιμότητα. Μέσα σε ένα οικονομικό περιβάλλον που θα απαιτεί καλύτερη ιεράρχηση προτεραιοτήτων, το λιανικό εμπόριο θα συνεχίσει να εξελίσσεται και να απαντά στις προκλήσεις του μέλλοντος!

One of the feature stories of the Cthulhu Mythos, H.P. Lovecraft's The Call of Cthulhu is a harrowing tale of the weakness of the human mind when confronted by powers and intelligences from beyond our world.

Πώς θα ήταν μια γραφή που θα ήθελε να είναι σωματική; Τι θα ήταν οι λέξεις αν έσπαγαν; Αν άλλοτε ήταν θραύσματα γυαλιού που έκοβαν, άλλοτε φώτα που θέρμαιναν, ενίοτε καταφύγια που έσωζαν; Πώς θα ήταν η γραφή αν η γλώσσα ήταν παιχνίδι στα χέρια ενός παιδιού, αν ήταν σανίδα σωτηρίας ή ένας αστερισμός που κατεύναζε τη μεγάλη βραδεία νύχτα μας;Οι ήρωες των διηγημάτων συνομιλούν με τη φθορά, την απώλεια, τον θάνατο, τη σεξουαλικότητα, την εξάρτηση, περιπλανώνται στα ερείπια της παιδικής ηλικίας, του γενέθλιου τόπου, της ερωτικής πίστης, κονταροχτυπιούνται με την κοινωνική πίεση, την εξουσία της γονεϊκότητας, τη βία και την αυθεντία, παραληρούν σε ένα αλλόκοτο θέατρο όπου ο ερωτισμός, ο ψυχικός τραυματισμός, τα ζωτικά ψεύδη και η εσωτερική τους διαπραγμάτευση είναι το σκηνικό μιας ονειρώδους κατασκευής, που μπαινοβγαίνει στον ξύπνιο μας και επιδρά πάνω μας κάποτε σαν νυστέρι και κάποτε σαν χάδι.Θεραπευτική Επιδείνωση είναι ο διάμεσος χώρος της θεραπείας και της συμφιλίωσης με τα τραύματα και την απώλεια, στον οποίο η κατάσταση καθίσταται πρόσκαιρα επιδεινούμενη πριν την οριστική της βελτίωση και επούλωση.Σαράντα μικροδιηγήματα και μια μεγάλη αφήγηση για τη γλώσσα ως φωτισμένο καταφύγιο.

Η Συνοπτική Ιστορία της Ελληνικής Φιλοσοφίας αποτελεί μια αξιόπιστη σύντομη επισκόπηση των προβληματισμών και των ερωτημάτων που έθεσαν όλες οι ελληνικές φιλοσοφικές σχολές. Είναι ένα εγχειρίδιο απολύτως απαραίτητο για όσους είτε εντρυφούν στην ελληνική φιλοσοφία, είτε έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή μ' αυτή.

Από την πρώτη στιγμή όλοι συμφώνησαν ότι τίποτε πια δεν θα είναισαν χθες. Και από την πρώτη στιγμή όλοι προσπαθούν να καταλάβουντο αύριο. Προς το παρόν και μετά την τρομοκρατική επίθεση στηνκαρδιά της Αμερικής ένα μόνο πράγμα μοιάζει βέβαιο: από ταερείπια του Μανχάταν δεν αναδύθηκε η ελπίδα ενός καινούργιου,ομορφότερου κόσμου. Απλώς αναδείχθηκε η απειλή μιας νέας,παγκόσμιας αταξίας. Εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία της κρίσηςπου γεννήθηκε με την ανατολή του 21ου αιώνα.

Ο Γέροντας Κύριλλος ήταν ένας από τους πιο σπάνιους, ευλαβείς και σεβαστούς στάρετς της σύγχρονης Ρωσίας. Ήταν η ενσάρκωση της ευαγγελικής πραότητας και αγάπης, ένας άγιος μοναχός και γέροντας, σαν κι αυτούς που πολύ σπάνια συναντά κανείς, γι' αυτό και δίκαια αποκλήθηκε «Ο ασκητής της Αγάπης».Πίσω του άφησε ένα μεγάλο πλήθος πνευματικών τέκνων, που ευγνωμονούσαν το Θεό επειδή αξιώθηκαν να έχουν έναν τόσο φωτισμένο οδηγό, στη ζωή τους.

Παιδιόθεν, δύο θέματα ενασχόλησης μου έδιναν μεγάλη χαρά:- 1. Η αναζήτηση της καταγωγής μου, των προγόνων μου, ρωτώντας τους παλαιότερους για οικογενειακές ιστορίες, για τις χαμένες πατρίδες (Πόντο και Φάρασα).- 2. Η αναζήτηση της βαθιάς έννοιας των λέξεων, ψάχνοντας την ετυμολογία τους.Αυτό το δεύτερο πεδίο ενδιαφέροντός μου εντάθηκε, όταν έγινα ομοιοπαθητικός ιατρός. Διαπίστωσα ότι το όνομα κάθε ουσίας από την οποίαν προέρχεται το φάρμακο, ήταν το πιο σημαντικό, η κεντρική ιδέα. [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

Στο ανά χείρας βιβλίο ο συγγραφέας παρουσιάζει, περιγράφει και αξιολογεί την παρουσία και δραστηριοποίηση των Ελλήνων στον γεωγραφικό χώρο της Μεσογείου, τη θέση και τη σημασία της χώρας στη «γειτονιά» της, την ιστορική της πορεία και τη σύγχρονη πολιτική της. Η Γεωγραφία, η Ιστορία και η Πολιτική έχουν προδιαγράψει και καθορίζουν τα πεπρωμένα της χώρας. Η Ελλάδα είναι χώρα βαλκανική, αιγαιοπελαγίτικη, ευρωπαϊκή, ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ και τοποθετείται πολιτικά στη Δύση.Το σύγχρονο, το σημερινό ελληνικό κράτος, στην ευαίσθητη αλλά σημαντική γεωγραφική θέση που βρίσκεται είχε να αντιμετωπίσει προκλήσεις και απειλές, που οφείλονται στη γεωγραφία και την ιστορία αιώνων, με εναλλαγές περιόδων ειρήνης και περιπετειών.Από το ένα μέρος η εκδίκηση της ιστορίας, από το άλλο μέρος η διεκδίκηση γεωγραφικού χώρου, σε συνδυασμό με αυτοκρατορικές φιλοδοξίες, που εκμεταλλεύονται την έξαρση του εθνικισμού, δημιουργείται και πάλι για την Ελλάδα μία κατάσταση απειλητική εκ μέρους της Τουρκίας. Η απειλή αυτή είναι καθαρή και ζωτικής σημασίας, διότι δεν αφορά μόνο κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά καθαρά πλέον εδαφικές διεκδικήσεις και αμφισβήτηση διεθνών συνθηκών.

Ο Γέρος και η Θάλασσα (Έρνεστ Χέμινγουεϊ). Ο γέρος και η θάλασσα, η κλασική νουβέλα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, γραμμένη με αξιοθαύμαστη απλότητα και δύναμη, πραγματεύεται την πάλη του ανθρώπου για την επιβίωση. Ο γέρος ψαράς Σαντιάγκο θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον μεγαλύτερο ξιφία που έχει δει ποτέ στη ζωή του και θα υποβληθεί στην υπέρτατη δοκιμασία, θα δώσει μία εναγώνια μάχη ολομόναχος στα ανοιχτά της Κούβας. «Ο άνθρωπος μπορεί να καταστραφεί, αλλά όχι να νικηθεί», μονολογεί ο Σαντιάγκο, ακόμα και όταν φαίνεται ότι όλα έχουν τελειώσει. Ένα πολύτιμο μάθημα ζωής για την υπομονή και την επιμονή, για το μεγαλείο του αγώνα, για την πεποίθηση ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείπει την προσπάθεια.