ianos

Σ' αυτό το τόσο απλό και στρωτό αφήγημα, που θα άξιζε να υπογραμμίσουμε τη βαθιά πρωτοτυπία του, ο George Perec προσπαθεί, κι είναι ο πρώτος που το κάνει με τέτοια αυστηρότητα, να θέσει στην υπηρεσία ενός μυθιστορηματικού εγχειρήματος, τα μαθήματα της κοινωνιολογικής ανάλυσης. Μας περιγράφει την καθημερινή ζωή ενός σημερινού νεαρού ταξιδιού που προέρχεται από τις μεσαίες τάξεις, την ιδέα που αυτοί οι νέοι άνθρωποι έχουν σχηματίσει για την ευτυχία, τις αιτίες για τις οποίες αυτή η ευτυχία τους είναι απρόσιτη - γιατί είναι συνδεδεμένη με τα πράγματα απ' τα οποία την αποκτά κανείς, είναι η υποδούλωση στα πράγματα. "Γιατί πιστεύω ότι υπάρχει, θα πει ο George Perec, μεταξύ των πραγμάτων του σύγχρονου κόσμου και της ευτυχίας, μια καταναγκαστική σχέση. Ο πλούτος του πολιτισμού μας κάνει εφικτό ένα είδος ευτυχίας: μ' αυτή την έννοια μπορούμε να μιλάμε για μια ευτυχία τύπου Ορλύ, για παχές μοκέτες, για μια σημερινή μορφή της ευτυχίας που, απ' ότι πιστεύω, για να είναι κανείς ευτυχισμένος απαιτεί να είναι απόλυτα μοντέρνος. Αυτοί που φαντάστηκαν ότι καταδικάζω την καταναλωτική κοινωνία, πραγματικά δεν κατάλαβαν τίποτα από το βιβλίο μου. Ωστόσο, αυτή η ευτυχία παραμένει μια δυνατότητα, γιατί στην καπιταλιστική μας κοινωνία τα πράγματα που μας υπόσχονται δεν μας τα οφείλουν κι απαραίτητα".

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΩΝ

Μέσα στην έννοια της λέξης Διαλογισμός κρύβεται μια πανανθρώπινη ανάγκη υπέρβασης των φαινoμένων του νου. Έτσι, με την υπέρβαση αυτή, ο άνθρωπος προσπαθεί να αντιληφθεί εκείνη την άναρχη ουσία, η οποία εμπεριέχει και εμπεριέχεται στα πάντα. Αν «σκίσετε» τη λέξη Διαλογισμός, θα αντικρίσετε τη δίψα του ανθρώπου για δημιουργία, γνώση, ισορροπία και ευδαιμονία. Θα αντικρίσετε μια ανάγκη από φόβο και ελπίδα που ωθεί τον άνθρωπο να χιμήξει μπροστά, για να υποτάξει το πρόσκαιρο, να νικήσει το θάνατο και να σμίξει με το αιώνιο.Η μονογραφία αυτή τολμά να κάνει μικρές τομές στις πιο ουσιώδεις πλευρές που αφορούν το Διαλογισμό: η Συνειδητότητα που ονομάζεται Διαλογισμός, η σωματική αποθωράκιση, διαλογισμός και πνευματική αυτονομία, σκέψη και μη-σκέψη και ο Παρατηρητής ως δημιουργός τους, το «εδώ και τώρα», ο Παρατηρητής, οι επτά διαβαθμίσεις του διαλογισμού, το μονοπάτι του παράδοξου, φώτιση ή νοητικά τρικ;

Κάθε οδοιπόρο που βαδίζει στον πνευματικό δρόμο ή στην ατραπό της γνώσης, τον διακατέχουν φόβοι και αμφιβολίες. Έχει την αγωνία εάν το μονοπάτι που ακολουθεί είναι το σωστό που θα τον οδηγήσει σε ένα αίσιο τέλος και εάν οι οραματικές του εμπειρίες έχουν σχέση με την πραγματικότητα ή είναι αποκυήματα της φαντασίας του..

Μπες στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών παρέα με τη Σταχτοπούτα και θα δεις έναν πολύχρωμο κόσμο να ξεδιπλώνεται μπροστά σου, κάνοντας ολοζώντανη την ιστορία.

Το Αναγνωστικόν (περί την τέχνην και την πολιτικήν) του Πάνου Σκουρολιάκου συντίθεται από σκόρπιες φαινομενικά ψηφίδες, όπως τα αναγνωστικά των πρώτων σχολικών χρόνων που εισάγουν τους μικρούς μαθητές και τις μικρές μαθήτριες συλλαβιστά και βιωματικά στο μεγάλο κόσμο της γνώσης. Ψηφίδες-συλλαβές, βιώματα συνθέτουν το Αναγνωστικόν του Σκουρολιάκου, που "ρίχνονται" με τέτοιο τρόπο ώστε να επανεισάγουν την κοινωνία της κρίσης και σε κρίση αξιών στο μεγάλο κόσμο της τέχνης και του πολιτισμού. Θα έλεγα καλύτερα ότι πρόκειται για μικρά και μεγάλα νήματα που, τραβώντας τα, ανασυντίθεται ο διαλυμένος, κατακερματισμένος καθρέφτης αντανάκλασης της κοινωνίας. Τα 23 άρθρα που περιλαμβάνονται στο Αναγνωστικόν, χωρισμένο σε τρεις μεγάλες ενότητες -Τέχνη, Πολιτισμός και Πολιτική, Πρόσωπα- είναι γραμμένα όλα μέσα στην κρίση, κυρίως στα δύο πιο σκληρά χρόνια (2013 - 14) και δημοσιεύτηκαν τα περισσότερα στην εφημερίδα Αυγή, κάποια άλλα στην κυπριακή εφημερίδα Πολίτης και ένα άρθρο στην Εποχή.

Ογδόντα επτά ιστορίες ανάµεσα στο αµήν και το αµήν· ιστορίες που έλκονται από το µη περαιτέρω και το γένοιτο/έτσι ας γίνει (αµέν – εβραϊστί: אמן)· κείµενα που ταλαντεύονται ανάµεσα σε ηµερολόγιο, αφορισµό και όνειρο. Η απόγνωση ως παραδοχή, η απουσία ως στήριγµα, το πένθος ως φάρσα, ο θάνατος ως περιέργεια ζωής κόβουν και ράβουν αυτό το βιβλίο. Ένα γαϊτανάκι από προσευχές στο Κενό (και εν κενώ) από πρόσωπα που επινοούν αυτό που ζουν, δοκιµάζουν αυτό που δεν αντέχουν, αφηγούνται αυτό που αγνοούν. Αρθρωτή πρόζα κατευνασµού µιας καθηµερινότητας που στέκεται αναποφάσιστη ανάµεσα στη βαναυσότητα, στο ιερό και στο µηδέν.

Στο βιβλίο αυτό τίθεται το μεγάλο ερώτημα εάν και κατά πόσον η πόλη μπορεί να επιζήσει σαν χωροταξική μορφή και σαν κοινωνικός οργανισμός, εφόσον συνεχίσουν να ισχύουν οι σημερινές τάσεις και συνθήκες – τίθεται δε, επίσης, σε αμφισβήτηση και το μέλλον της ίδιας της κοινωνίας. Η μεταβιομηχανική άποψη, που υποστηρίζεται από τους προγραμματιστές και τους μελλοντολόγους , θεωρεί την πόλη μελλοντικά επιδεκτική επεμβάσεων, που είναι ικανές να τη διαφοροποιήσουν ριζικά από την παρούσα κατάστασή της και να την κατευθύνουν , αφού ληφθούν υπόψη οι μελλοντικές κοινωνικές, οικονομικές, χωροταξικές και πολιτιστικές εξελίξεις. Έτσι, εκπέμπεται το ελπιδοφόρο μήνυμα ότι η επέμβαση του ανθρώπου δίνει τη δυνατότητα επιλογών και προτεραιοτήτων, που οδηγούν στη διαμόρφωση ενός προτύπου-μοντέλου, το οποίο επιδιώκουμε και μπορούμε να πετύχουμε για το άμεσο, αλλά και το απώτερο μέλλον.

Καλωσήρθατε στον τσίρκο της Κίκι! Τα ζωάκια θα σας δείξουν απίθανα κόλπα!Πρώτα, όμως, πρέπει να καθίσουν για λίγο στο γιογιό.Η Κίκι φοράει ακόμα πάνα, γιατί είναι πιο εύκολο!Άραγε τι κόλπο θα μας δείξει;Μια διασκεδαστική ιστορία με υπέροχη εικονογράφηση για πολύ μικρά παιδιά για την πρώτη επαφή με το γιογιό και τις ιδιαίτερες ικανότητες των μικρών.

Ο καπετάν Αντρέας Μιαούλης κοίταξε το Λευτέρη λυπημένα: "Είσαι μικρός, μωρέ. Έπρεπε τώρα ήσυχα να μαθαίνεις τα γράμματά σου, να σκαρφαλώνεις στους βράχους, να ρίχνεις πετονιές... Να γελάς, μωρέ, έπρεπε...". Ο καπετάνιος τώρα θύμωσε: "Και συ βλέπεις σκοτωμούς αντίς τραγούδια, ακούς μπαταριές να σφυρίζουν πλάι σου... Σκέψου όμως, Λευτέρη, πως θα 'ρθει μια μέρα χάρη σε μας που τα παιδιά θα ζούνε ξένοιαστα."

Ανάμεσα στο 1959 και το 1963, ο Ζωρζ Περέκ και μερικοί φίλοι του, όλοι μεταξύ 18 και το πολύ 30 ετών, ονειρεύονταν να εκδώσουν ένα λογοτεχνικό περιοδικό που θα βάφτιζαν La Ligne generale (Γενική Γραμμή: Γ.Γ.), εμπνευσμένοι από την ταινία του Αϊζενστάιν. Το όνειρό τους δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Τα κείμενα του Περέκ που δημοσιεύονται σ' αυτό το βιβλίο προορίζονταν για τη Γενική γραμμή.

Τι νιώθει ένα κορίτσι όταν του δίνουν ένα φιλί στο στόμα στη Μομπάσα; Γιατί ένα ψάρι «που μιλάει» μένει αμίλητο και μελαγχολικό στο πιάτο του; Γιατί οι άνθρωποι που ζούσαν κάποτε στο φεγγάρι εξαφανίστηκαν, αφήνοντας πίσω τους μόνο κρατήρες; Τι κάνει ένας έφηβος όταν όσο αυτός μεγαλώνει τόσο οι γονείς του μικραίνουν; Αυτές και άλλες απορίες αναλαμβάνει να μας λύσει ο δημοφιλέστερος και σημαντικότερος Ισραηλινός συγγραφέας της νεότερης γενιάς σε μια συλλογή πανέξυπνων διηγημάτων που αντλούν τη μαγεία και τη σοφία τους από τα παιδικά παραμύθια.

Το βιβλίο αυτό είναι ένα προδρομικό κείμενο της διδασκαλίας του Λακάν. Δε θα αναζητήσουμε σ’αυτό «το ασυνείδητο δομημένο σαν μια γλώσσα», αλλά θα βρούμε ήδη το εγώ οριζόμενο από το ναρκισσισμό και αυστηρά διαχωρισμένο από το υποκείμενο το οποίο συλλαμβάνεται μέσα στο διχασμό του από το σύμπτωμα.Η οικογένεια, υποχρεωτικό θέμα, προσεγγίζεται εξαρχής ως δομή μέσα στην τάξη του πολιτισμού. Ο τονισμός του κοινωνικού υπέχει θέση ερζάτς ενός συμβολικού, του οποίου η έννοια μέλλει να έρθει αργότερα. Και τα ένστικτα δεν αναφέρονται παρά μόνο για την «παράδοξη οικονομία» τους στον άνθρωπο.Το δεύτερο μέρος αποτελεί μια πραγματική σύνοψη της φροϋδικής κλινικής, όπου δίνεται μια κεντρική θέση στην πατρική λειτουργία. Η έννοια της «ελλιπούς (de'comple'te') οικογενειακής ομάδας» δεν αναγγέλλει τον απορριπτικό αποκλεισμό (forclusion) του Ονόματος-του-Πατέρα;Δεν ξέρει κανείς τι να θαυμάσει περισσότερο – την κυριαρχία πάνω στο σύνολο ή το γεγονός ότι δε στάθηκε φραγμός σε ό,τι όφειλε ν’ακολουθήσει.

Δοκίμιο γεμάτο χιούμορ και λαμπρές ιδέες, υπέρμαχο μιας φιλοσοφίας που δεν απέχει από τη ζωή ούτε αδιαφορεί για τα πραγματικά προβλήματα του ανθρώπου, αντι-εγχειρίδιο και ταυτόχρονα τραγικοκωμική ερωτική εξομολόγηση προς τη φιλοσοφία, τα Μαθήματα αποκαλύπτουν το φιλοσοφικό προσανατολισμό του συγγραφέα και τις πηγές της λογοτεχνίας του.

"Aνήκουµε στο κείµενο, γράφουµε πάντα για ένα κείµενο που του ανήκουµε. Το σχόλιό µου για το κείµενο του Λεοπόλδου φον Ζάχερ-Μαζόχ, που το προσαρτώ στο τέλος αυτής της µετάφρασής του στα ελληνικά από τη Μυρτώ Ρήγου, ανήκει. Ανήκει στη λογοτεχνία και στη θεωρία που τη συνοδεύει. Ανήκει ωστόσο και στην ιδιωτική µου ζωή: στην ένταση η οποία παραδίδεται σε σηµασία. Το σχόλιο αυτό είναι η καταγραφή της σχέσης µου µε την Αφροδίτη µε τη γούνα πριν ακόµη τη διαβάσω. Μιας εµπειρικής σχέσης, που τώρα περνά στο χαρτί. Είναι όµως και ο οδηγός µου, που µου επιτρέπει τώρα, µετά την ανάγνωση, να ξαναπερνώ, µέσα από τις γραµµές του έργου, εκείνες τις επικίνδυνες ζώνες όπου ελλοχεύει η απειλή, ίδια για τον ήρωα της Αφροδίτης µε τη γούνα και για µένα". Γιώργος Βέλτσος

Ζήλια! Το πιο αυτοκαταστροφικό, διαβρωτικό συναίσθημα! Η ζήλια, μαζί με την κτητικότητα που τη συνοδεύει, είναι ένα δηλητήριο που ποτίζει το πνεύμα και την ψυχή και την αρρωσταίνει. Είναι ένα διαβρωτικό καρκίνωμα που επιτίθεται στον ίδιο τον έρωτα και στην αγάπη και τα εξαφανίζει. Είναι στην πραγματικότητα ο "ύπουλος τρίτος" που εισχωρεί στη σχέση των ζευγαριών, τα εξουθενώνει συναισθηματικά και τελικά τα διαλύει. Αν αγαπάμε πραγματικά δεν ζηλεύουμε.Ο Πολ Χοκ μας δείχνει πώς μπορούμε να διαχειριστούμε αποτελεσματικά τη ζήλια, τον φθόνο και την κτητικότητα με τρόπο έξυπνο και πολύ αποτελεσματικό.

Ο Αστέρης και ο Βίδας κατοικούν σε διαφορετικούς πλανήτες και δεν μοιάζουν καθόλου, μα καθόλου μεταξύ τους, αλλά τους ενώνουν η ελπίδα και η τόλμη. Είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα, για να γίνει καθαρό το περιβάλλον, στο οποίο ζουν.Άραγε, θα τα καταφέρουν;Θα μπορέσει η Ονειροχώρα να απαλλαγεί από τα σκουπίδια; Το παραμύθι, "Ο Αστέρης και ο Βίδας στην Ονειροχώρα" της Ελευθερίας Λαφτσίδη και σε εικονογράφηση της Δήμητρας Πέππα, μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για την προσέγγιση περιβαλλοντικών θεμάτων, στην προσχολική και πρωτοσχολική ηλικία. Επίσης, μπορεί να γίνει κινητήριο μέσο για τους γονείς, ώστε να προκαλέσουν συζητήσεις, να ενημερώσουν και να ευαισθητοποιήσουν τα παιδιά τους για περιβαλλοντικά ζητήματα.Το βιβλίο περιλαμβάνει, εκτός από το παραμύθι, ερωτήσεις σχετικές με την ανακύκλωση για την κατανόηση της έννοιας και την ανάπτυξη συζητήσεων, όπως επίσης και ένα ενδεικτικό ιστόγραμμα διαθεματικών δραστηριοτήτων.

ΕΝΑΣ ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΣ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΜΟΥ

Γραμμένα μεταξύ 1913-1915 για τη σοσιαλιστική εφημερίδα Daily Herald, τα τρία κείμενα που συγκροτούν τη συλλογή Ουτοπία τοκογλύφων και άλλα δοκίμια αποτελούν ένα έξοχο δείγμα του θάρρους, του χιούμορ και της «ηρωικής ταπεινότητας» με τα οποία ο συγγραφέας ανέτεμνε την ανοησία της οικονομικής και πολιτιστικής ζωής του καιρού του. Στο εκτενέστερο, το οποίο δίνει και τον τίτλο του στη συλλογή, ο Τσέστερτον εξετάζει όλες τις πτυχές του βιομηχανικού πολιτισμού και τις βρίσκει ελλιπείς. Με αστραφτερό πνεύμα και αδιάσειστη κοινή λογική, αναλύει την επίδραση της καπιταλιστικής νοοτροπίας στην τέχνη, τον πολιτισμό, την οικογενειακή ζωή, την εργασία, επισημαίνοντας ότι η ανθρώπινη καθημερινότητα υποβαθμίζεται από την τυφλή επιδίωξη του κέρδους. Κείμενο οργισμένο και εν πολλοίς προφητικό, προβλέπει τα αδιέξοδα στα οποία οδηγεί η αποδοχή της ανηθικότητας στον δημόσιο βίο. Ο τόμος συμπληρώνεται με τα συντομότερα άρθρα «Η κόπωση της Φλητ Στρητ» και «Η τυραννία της κακής δημοσιογραφίας», στα οποία ο Τσέστερτον εντοπίζει και σχολιάζει τις παθογένειες της «τέταρτης εξουσίας».

H ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ GREENPEACE ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΑΦΗΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ Η ιστορία της παγκόσμιας γνωστής, δυναμικής περιβαλλοντικής οργάνωσης. Με σπάνιο φωτογραφικό και άλλο υλικό από τα αρχεία της ίδιας της Greenpeace. Περιλαμβάνει καμπάνιες και πρωτοβουλίες ως τα τέλη του1991, καθώς και στοιχεία για το Ελληνικό Γραφείο και τις δραστηριότητες του.

Είναι, μπορούμε να πούμε, η Αναγέννηση στο ανοδικό της στάδιο, όταν ακόμα κανένας δισταγμός δεν έρχεται να τη χαλινώσει, Ο ποιητής της κωμωδίας αυτής εκμεταλλεύεται ένα θέμα με σχήμα ηθοπλαστικό. Ουσιαστικά ωστόσο, βαθύτερα, καμιά πρόληψη δεν του μετριάζει το κέφι.[..]. Έργο εποχής νεανικής, γεμάτης ορμή για τον ποιητή και την εποχή του, η "Στρίγγλα" έχει τον αδρό τρόπο ενός κόσμου που ανεβαίνει να κατακτήσει τη ζωή.

"Η Ευτυχία; Μα πώς; Μάλιστα η ευτυχία. Κοιταγμένη όχι στο μικροσκόπιο. Ούτε με τα κιάλια, από μακριά. Όχι εκείνη που ανατέμνει το κλινικό βλέμμα του "αρμόδιου" -και πόσο συχνά αυθαίρετου- ψυχολογούντος ή φιλοσόφου. Καθόλου έτσι. Σας μιλώ για την απτή ευτυχία του ενεστώτα και πλάι μας. Η μυρωδιά της κουβερτούλας του μωρού. Τα φιλντισένια, κλειστά βλέφαρα του άντρα ή εκείνης που κοιμάται στο διπλανό μαξιλάρι. Περιουσίες καθημερινές, τα μικρά που αστόχαστα προσπερνάμε. Πράγματα απλά που δοκίμασα και σας συστήνω γιατί μου πρόσφεραν χαρά. Και διότι πίσω τους τρέχει ένα βαθύτερο, πιο κρυφό και σχεδόν ζεν νόημα".

Το Χημείο του Παρακράτους ξεκίνησε σαν ένα παιχνίδι επικοινωνίας με τους φίλους μου που είναι μακριά. Σύντομα ήρθαν και άλλοι. Κατέληξε να είναι ένας χώρος συνάντησης όπου μοιράζομαι την αγάπη μου για τη ζωή, την απογοήτευσή μου, το παρελθόν, το παρόν και τα μεγάλα θέλω μου για το μέλλον. Στο Χημείο μου δεν θα βρείτε ογκομετρικούς κυλίνδρους, δοκιμαστικούς σωλήνες ούτε κωνικές φιάλες από όπου βγαίνουν περίεργοι ατμοί. Εκεί πειραματίζομαι μόνο με τη ζωή μου. Θα βρείτε γέλια δυνατά, βουρκωμένα μάτια, καπνούς να βγαίνουν από τα αυτιά μου από θυμό και αγανάκτηση. Στο Χημείο δεν βλέπεις τη ζωή μου μέσα από τη κλειδαρότρυπα γιατί εγώ άνοιξα την πόρτα.

Όλοι έχουμε κατά καιρούς ή και για όλη μας τη ζωή ανθρώπους πάνω από το κεφάλι μας, αυταρχικούς, τυραννικούς, πιεστικούς, βασανιστικούς. Ένα τυραννικό αφεντικό, έναν επιθετικό συνάδελφο ή έναν φορτικό πιεστικό φίλο ή σύντροφο που αισθανόμαστε ότι μας εκμεταλλεύεται... Μερικές φορές αρκεί να ανοίξουν το στόμα τους για να αρχίσει να ανεβαίνει η πίεσή σας. Αλλά δεν είστε υποχρεωμένοι να τους αφήσετε να σας επηρεάζουν! Υπάρχει τρόπος να τους χειριστείτε αποτελεσματικά!Ο Δρ. Χοκ, διάσημος ψυχοθεραπευτής, φημίζεται για τους κατανοητούς και αισιόδοξους τίτλους αυτοβοήθειας με πρακτικές συμβουλές για το πώς να αντιμετωπίζετε τις πιο συνηθισμένες ενοχλήσεις της ζωής. Με το σαφές, άμεσο στυλ του εξηγεί πώς πρέπει να αντιδράτε, και προτείνει νέους τρόπους αντιμετώπισης των δυσκολιών που σας παρουσιάζονται. Διαβάστε αυτό το βιβλίο, και δεν πρόκειται να σας ξανατρελάνει ποτέ κανείς!

Το βιβλίο αυτό έχει στόχο να βοηθήσει τους εκπαιδευόμενους και τους νεο-προσληφθέντες δασκάλους να καταπιαστούν με τον καθημερινό σχεδιασμό του μαθήματος. Βασίζεται στην πεποίθηση ότι ένας καλός δάσκαλος πάντα σχεδιάζει το μάθημά του και δεν επαναπαύεται στο υλικό παρελθόντων μαθημάτων. Κάθε μάθημα πρέπει να έχει φρέσκια πνοή και να απευθύνεται στις προσωπικές ανάγκες των 30 νεαρών ατόμων για τα οποία είναι υπεύθυνος ο δάσκαλος. Για να γίνει αυτό, πρέπει ο δάσκαλος να μάθει τις αρχές του σωστού σχεδιασμού διδασκαλίας και να τις χρησιμοποιεί ως βάση για όλα τα μαθήματα. Σύντομα, η προσέγγιση αυτή θα γίνει ρουτίνα. Σταδιακά ο δάσκαλος θα διαμορφώσει το δικό του ρεπερτόριο εποπτικών μέσων και πλάνων μαθημάτων και θα επιλέγει ποια από αυτά θα χρησιμοποιεί κάθε φορά. Η διδασκαλία είναι τέχνη – μαθαίνεται και τελειοποιείται με τον καιρό.

Η µαµά πιστεύει ότι η Κίκι µεγάλωσε και δε χρειάζεται πιπίλα. Λέει ότι η Κίκι πρέπει να µάθει να ροκανίζει για να έχει πάντα όµορφα και γερά δόντια.Τόσο σηµαντικά είναι λοιπόν τα δόντια;…Η Κίκι αποφασίζει λοιπόν να πάει σε όλους τους φίλους της και να δει τι µπορεί να κάνει ο καθένας µε τα δόντια του.Μια γλυκιά ιστορία με υπέροχη εικονογράφηση για πολύ μικρά παιδιά για τον αποχωρισµό της πιπίλας.

Ένα βράδυ, ο Ορφέας, ένας Έλληνας συγγραφέας που ζει για χρόνια στο Παρίσι, θα παρατήση την Remigto στην έπαρσή της και θα κατεβεί στο δρόμο. Θ'αναζητήσει το πορτοφόλι του. Θυμάται οτι το ξέχασε στο αδιάβροχό του, το οποίο τώρα βρίσκεται στο σάκο με τα άπλυτα. Και ο σάκος βρίσκεται στο πόρτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του που είναι παρκαρισμένο κοντά στο Λούβρο. Όταν ανοίγει όμως το πόρτμπαγκάζ ανακαλύπτει ένα μισόγυμνο μικροσκοπικό γυναικείο πτώμα.

Η Ευτυχία, το υπέρτατο αγαθό του ανθρώπου, δεν είναι ένα άπιαστο όνειρο που ίσως φανερωθεί κάπου στο μέλλον. Είναι γύρω μας, φτάνει να ξέρουμε πώς να την κατακτήσουμε. Αν όμως είναι τόσο προσιτή, τότε γιατί τόσο λίγοι καταφέρνουν να τη νιώσουν; Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου καταθέτει εύχρηστες και κατανοητές συμβουλές έτσι ώστε να αντιληφθείτε αμέσως ποιες αλλαγές πρέπει να κάνετε στη ζωή σας, πώς να θέσετε προτεραιότητες και στόχους και πώς να αντεπεξέλθετε στις αντιξοότητες που αντιμετωπίζετε στις προσωπικές σας σχέσεις, καθώς και στα οικονομικά ή υπαρξιακά σας προβλήματα. Με το βιβλίο αυτό θα αρχίσετε να βλέπετε τη ζωή σας από άλλη οπτική γωνία. Θα ζείτε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία, και μέρα με τη μέρα θα γεύεστε όλο και πιο πολύ την πολυπόθητη Ευτυχία.

Ήταν κάποτε ένας ταχυδρόμος διαφορετικός από τους συνηθισμένους. Αν τον έβλεπε κανείς, δε θα καταλάβαινε εύκολα τη διαφορά από τους συνηθισμένους ταχυδρόμους. Ήταν πάντα βιαστικός, όπως είναι όλοι οι ταχυδρόμοι, και είχε πάντα κρεμασμένο στον ώμο του τον ταχυδρομικό του σάκο. Όμως ο σάκος του δεν είχε μέσα φακέλους και δέματα, γράμματα και λογαριασμούς, όπως οι σάκοι των συνηθισμένων ταχυδρόμων. Ο σάκος του ήταν γεμάτος με όνειρα! Ένα μοναδικό παραμύθι με ονειρεμένη εικονογράφηση!

Στο πλαίσιο της μελέτης αναλύεται από φιλοσοφική και συνταγματική άποψη, μετά από μια σύντομη ιστορική διαδρομή της διαμάχης αναφορικά με τις αμβλώσεις, αφενός το δικαίωμα στη ζωή και η αξία του εμβρύου και αφετέρου το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού της γυναίκας. Παράλληλα, εξετάζονται ζητήματα που αφορούν σε συγκρούσεις συμφερόντων τόσο συλλογικών όσο και ατομικών, όπως, για παράδειγμα, το συμφέρον συλλογικοτήτων (λ.χ. ενός κράτους) στην σταθεροποίηση ή την αύξηση του πληθυσμού τους ή το συμφέρον του επίδοξου πατέρα στη γέννηση του παιδιού του ενάντια στις προτιμήσεις της εγκύου. Ένα από τα κομβικότερα σημεία του σχετικού διαλόγου, το οποίο απασχολεί το πόνημα, είναι το ερώτημα περί του εάν το έμβρυο δύναται να εκλαμβάνεται ως πρόσωπο. Στη συνέχεια, εξετάζονται κριτικά οι σημαντικότεροι νομολογιακοί σταθμοί αναφορικά με το δικαίωμα διακοπής της εγκυμοσύνης. Έπειτα, σχολιάζεται η προσπάθεια ανευρέσεως μιας συμβιβαστικής λύσεως από τη φιλοσοφική και νομική ακαδημαϊκή κοινότητα. Η εργασία ολοκληρώνεται με την εξαγωγή συμπερασμάτων, τα οποία αφορούν στη δέουσα στάση του δικαίου απέναντι στο τόσο έντονα συγκρουσιακό ηθικό και νομικό ζήτημα των αμβλώσεων.

Το «Μαμά θα κάνω μπάντα» είναι απ’ τις πιo επιτυχημένες παιδικές παραστάσεις των τελευταίων δύο χρόνων. Το πολυαναμενόμενο cd της παράστασης περιλαμβάνει 13 τραγούδια και μουσικές εμπνευσμένα απ’αυτήν. Τα τραγούδια μιλούν για θέματα μουσικής παιδείας (‘‘Τσίμπα τη Χορδή’’, ‘Το κοντραμπάσο’’, ‘Η φανταστική φωνή’, ‘‘Όργανα τσέπης’’ κ.α.) αλλά και σχέσεις και συνήθειες των μελών του συγκροτήματος (‘‘Έχουμε γίνει ένα’’, ‘‘Η μεγαλοφυία’’, ‘‘Το μόνο που θέλω’). Επίσης, δύο ορχηστρικά, ‘‘Το swing του σκανταλιάρη’’ και ‘‘Το σεντούκι της γιαγιάς’’, αφήνουν τα ηχοχρώματα να πλανέψουν τα παιδικά αυτιά. Λάτιν χορευτικοί ρυθμοί, doo-wop φωνητικά, gypsy swing, rock ‘n’ roll και χαβανέζικη calypso στολίζουν τις ενορχηστρώσεις. Ένα 12σέλιδο ένθετο βιβλιαράκι κρύβει όλους τους στίχους των τραγουδιών και σημειώσεις από τους καλλιτέχνες. Το όμορφο εικαστικό σε στυλ Srg.Peppers - σε DVD θήκη με χοντρό χαρτόνι – ολοκληρώνει την αισθητική ταυτότητα της πρωτότυπης δουλειάς των Burger Project.

ANDRE 3000 ALL TOGETHER NOW LP 7INCH REC STORE DAY 2017

Ζούμε -μέσα στην αγωνία-, το τέλος μιας ολόκληρης ιστορικής εποχής, που ενώ άρχισε με αισιοδοξία και δημιουργικότητα στη δεκαετία του 1960, ως απόπειρα «εκσυγχρονισμού της παράδοσης», κατέληξε σε μια γενικευμένη κατάθλιψη, αδιέξοδο και κρίση του «παρασιτικού εκσυγχρονισμού», πενήντα χρόνια αργότερα· και το χειρότερο είναι πως αυτή η κρίση κινδυνεύει να συμπαρασύρει στο βάραθρο της αποτυχίας τον ελληνισμό στο σύνολό του. Μέσα απο δύο κείμενά μου, γραμμένα το 2013 και το 2014, προσπαθώ να ανιχνεύσω τα χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου και να σκιαγραφήσω τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις μιας νέας πορείας που θα μας δώσει -ίσως- τη δυνατότητα να υπερβούμε θετικά την κρίση μας, διαμορφώνοντας ένα πρόταγμα για τον 21ο αιώνα. Κάτω απο νέες συνθήκες, το ίδιο αίτημα, του «εκσυγχρονισμού της παράδοσης», αναδεικνύεται και πάλι. Και το μόνο που μπορούμε να ευχόμαστε είναι πως η τελεσίδικη παρακμή της Δύσης, την οποία βιώνουμε, να επιτρέψει σήμερα στο αίτημα αυτό να αποκτήσει βαθύτερο και ριζικότερο χαρακτήρα. Έχοντας την εμπειρία των πενήντα χρόνων της έξαρσης και της παρακμής, είμαστε υποχρεωμένοι να επιχειρήσουμε ένα δυσκολότερο αλλά και υψηλότερο άλμα. Γ.Κ.

THE SOUNDS / DYING TO SAY THIS TO YOU - CD

PRINCE / GRAFFITI BRIDGE - CD

Έξι αιώνες μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, ένας Έλληνας από την Αίγυπτο, παίρνοντας το όνομα του Καλλισθένη, του συντρόφου του μεγάλου Μακεδόνα, συγκέντρωσε σε μια ενιαία αφήγηση όλα τα όνειρα που το όνομα του Αλέξανδρου είχε απελευθερώσει στην ελληνιστική Ανατολή.Μέσω της λατινικής μετάφρασης του Ιούλιου Βαλέριου (4ος αιώνας) και εκείνης του αρχιερέα Λέοντα (10ος αιώνας), το Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου, έγινε γνωστό σε όλους τους λαούς της Ευρώπης και αναπαράχθηκε σε πολλές γλώσσες, φτάνοντας μέχρι την Ισλανδία. Παρομοίως, και οι ανατολικοί λαοί μετέγραψαν στις γλώσσες τους την αφήγηση του ψευδο-Καλλισθένη, εμπλουτίζοντάς την με παραλλαγές που ο αλεξανδρινός μύθος είχε γεννήσει στην Ανατολή. Έτσι, για τους Αιγυπτίους, ο Αλέξανδρος υπήρξε ο γιος του τελευταίου Φαραώ, Νεκτανεβώ Β΄, ενώ οι Πέρσες Φιρντουζί (10ος αι.) και Νιζάμι (12ος αι.) τον είχαν μεταβάλει σε εθνικό ήρωα του Ιράν. Υιοθετημένος από την εσχατολογική ιουδαϊκή φιλολογία, ο Αλέξανδρος είναι επίσης παρών στο Κοράνι, όπου αναφέρεται ως Ισκαντέρ Δουλ-Καρνεΐν («Αλέξανδρος Δικέρατος»). Αναρίθμητες είναι οι μεταφράσεις του Μυθιστορήματος του Αλέξανδρου, στη συριακή, αρμενική, κοπτική, αιθιοπική, τουρκική, μαλαϊκή, σιαμέζικη και λοιπές γλώσσες. Ακόμα και σήμερα, οι οικογένειες των ευγενών του Μπαντακσάν, στις υπώρειες του Ιντουκούς, ισχυρίζονται πως κατάγονται από τον Αλέξανδρο, ενώ οι Καφίρ των ορέων του Νουριστάν θεωρούν ως προγόνους τους στρατηγούς και τους στρατιώτες του. Παρομοίως, ο πρόεδρος Σοεκάρνο είχε μεταμορφωθεί από τους κατοίκους της Ιάβας σε απογόνους του μεγάλου Ισκαντέρ Αγκούνγκ…Στο βάθος αυτής της οικουμενικής ονειροφαντασίας βρίσκεται ένα μοναδικό ιστορικό γεγονός: αν ο Αλέξανδρος κατέστη ο μοναδικός ήρωας, κοινός σε Ανατολή και Δύση, αυτό συνέβη γιατί ο κόσμος που δημιούργησε εκπροσωπεί τη μεγαλύτερη διεθνή κοινότητα που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης.