ianos

Στην καρδιά του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα. Μια μοναχή κρύβει το φύλο της και κατορθώνει να γίνει αντιπρόσωπος του Θεού επί της γης.Για να έρθει αντιμέτωπη με την γυναικεία της φύση και τηνπτώση.

Πέντε μαγικές ιστορίες από την αρχαία περσική λογοτεχνία.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ Η ΜΟΡΦΗ

Η πρόθεση του παρόντος τόμου υπερβαίνει τα πλαίσια της παράθεσης κειμένων που, με τον τρόπο τους, αναδεικνύουν το πολυδύναμο και διαχρονικό της σκέψης των συγγραφέων τους.Στα επιλεγμένα, ξεχωριστά αλλά και αλληλοσυμπληρούμενα, υπό μία έννοια, κείμενα συμπυκνώνονται μ' έναν ουσιαστικό τρόπο απόψεις, ιδέες και κριτικές παρατηρήσεις που μπορούν να αποτελέσουν επιβοηθητικά εργαλεία στην προσπάθεια ανασυγκρότησης-αναθεμελίωσης ενός νέου ηθικού-πολιτιστικού και πολιτικού πλαισίου, αντιθετικού και αντίρροπου στον επερχόμενο Μεσαίωνα.Υπ' αυτή την έννοια, η συλλογή αυτή φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα εγχειρίδιο δημοκρατικής πολιτικής παιδείας, χρήσιμο στην κατάρτιση του σύγχρονου ενεργού πολίτη.Οι ιδέες που με πάθος διατυπώνονται από τους ξεχωριστούς αυτούς διανοητές δεν αρκούν για να αλλάξουν τον κόσμο, μπορούν, όμως, να συμβάλουν στην αλλαγή της συνείδησης όλων όσων θέλουν να σπάσουν τις αλυσίδες τους.

Διάβασε το κλασικό παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας και πάτησε τα κουμπιά για να το ακούσεις ολόκληρο!Με τη φωνή της Γιώτας Κ. Αλεξάνδρου

Ψάχνετε τον απόλυτο πρακτικό οδηγό που θα σας βοηθήσει να γίνετε επιτυχημένοι δάσκαλοι και θα σας οπλίσει με αυτοπεποίθηση;Έχετε νιώσει ποτέ σας τόσο κορεσμένοι και βομβαρδισμένοι από θεωρίες και πληροφορίες, ώστε να μην μπορείτε πια να δείτε τη γενική εικόνα και αυτό που μετράει πραγματικά στη διδασκαλία;Έχετε ευχηθεί ποτέ να είχατε διαρκή πρόσβαση στη σοφία και στην εμπειρία ενός προσωπικού μέντορα;Αν η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι "Ναι", τότε αυτό είναι το βιβλίο που πάντα ψάχνατε.Δεν πρόκειται για άλλο ένα βιβλίο με γρήγορες "συνταγές" και έξυπνες συμβουλές για δασκάλους. Η Τέχνη της διδασκαλίας αποτελεί τον απόλυτο οδηγό που θα σας βοηθήσει να κατακτήσετε δίχως κόπο την ουσία αυτού που αποκαλούμε "καλή διδασκαλία".Περιεκτικό και κατανοητό, το βιβλίο του Ala Haigh αποτελεί πηγή κινήτρων και έμπνευσης. "Η τέχνη της διδασκαλίας" εστιάζει στις θεμελιώδεις "μεγάλες" ιδέες πάνω στις οποίες στηρίζεται η τέχνη της διδασκαλίας και στη συνέχεια τις "συμπυκνώνει" σε ένα σύνολο απλών και προσιτών κανόνων, τους οποίους μπορείτε να εφαρμόσετε από την πρώτη κιόλας μέρα.

Διάβασε το κλασικό παραμύθι των τριών γουρουνιών και πάτησε τα κουμπιά για να το ακούσεις ολόκληρο!Με τη φωνή της Γιώτας Κ. Αλεξάνδρου

Ο Φέλιξ έχασε στο πάρκο το αγαπηµένο του µεγάλο κόκκινο κασκόλ. Πού να βρίσκεται άραγε;Ποιος να το πήρε;Το κόκκινο κασκόλ είναι ένα βιβλίο που µας µαθαίνειότι όλα αλλάζουν αλλά τίποτα δεν χάνεται,και πως ό,τι φτιάχνεται µε αγάπηθα το έχουµε για πάντα µαζί µας,έστω κι αν µερικές φορές αποµακρύνεταιγια να µας ξανάρθει µεταµορφωµένο.

Πρωτοπρόσωπη αφήγηση κυρίως, εξομολογητική, υφαίνει βήμα βήμα το χρονικό της ματαίωσης ενός έρωτα, μέσω της γραφής. Ο χρόνος ενός γεύματος διαπλέκεται διαρκώς με ανάδρομες και πρόδρομες σχετικές αναφορές που τη φωτίζουν και τη συμπληρώνουν. Η καταλυτική δύναμη του ανεκπλήρωτου, η μετουσίωση του έρωτα μέσω της γραφής σε αρχέτυπο, η εκδίκηση των στιγμών που αφήσαμε να πάνε χαμένες, οι μεταλλάξεις των ανθρώπων στο διάβα του χρόνου, η διαφορετική ανταπόκριση των δύο φύλων στο θέμα του έρωτα αλλά και τα παιχνίδια της μοίρας που ανατρέπουν κάθε ανθρώπινο σχέδιο. Καμία ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά και καμία ιστορία δεν είναι ανεξάρτητη από κάποια άλλη. Γι’ αυτό και παλιοί ήρωες έρχονται να θυμίσουν ότι πολλές ιστορίες και ζωές είναι παράλληλες. Η σχέση πραγματικότητας και συγγραφής είναι αλληλοτροφοδοτούμενη και αμφίδρομη. Πίσω από τη συγγραφή μιας ιστορίας είναι παρούσα η μεταφυσική της εξιδανίκευσης

Τη νύχτα πριν τα Χριστούγενναστο ήσυχο σπίτικανείς δεν τριγύριζε,ούτε ένα ποντίκι.Ανακάλυψε τη μαγείατης παραμονής των Χριστουγέννωνσε αυτή τη σύγχρονη εκδοχήτου κλασικού χριστουγεννιάτικου ποιήματος του Κλέμεντ Κ. Μουρ. Ένα μαγικό βιβλίο που ζωντανεύει τη φαντασία των παιδιών καθώς περιμένουν τον Αϊ-Βασίλη.

Είχα πάντα ένα παράπονο: πως η οξύτερη αίσθηση απόλυτηςβιολογικής ευτυχίας που ζούμε, η γαμική, εντείνεται, κορυφώνεταιως την κραυγή του παροξυσμού, για να μας εκμηδενίσειεκμηδενιζόμενη. Τούτη η απερίγραπτη αίσθηση έχει μια γεύσηαιωνιότητας, που κανείς ωστόσο και τίποτα δεν μπόρεσε ν'αποθανατίσει, να περιγράψει, να σταματήσει.

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ

-Τον σκότωσα, είπε. Πριν από λίγο τον σκότωσα.-Άννα, γιατί να μην μου μιλήσεις... Γιατί να μη μου πεις...-Δεν άντεχα άλλο. Απόψε τηλεφώνησε για μια ακόμη φορά. Δεν είχα άλλα λεφτά ούτε μπορούσα να βρω. Πήγα στο σπίτι του και τον σκότωσα. Δεν είχε ούτε μίσος ούτε θυμό η φωνή της. Ούτε καν φόβο. Μόνο την αποδοχή μιας ανεπανόρθωτης καταστροφής. Για μια ακόμη φορά κατάλαβα πόση σημασία είχε αυτή η γυναίκα για μένα. Δεν ήταν, ίσως, σωστό, αλλά το μόνο που σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή ήταν η σωτηρία της.Ήταν το πιο εξωφρενικό που μπορούσε να συμβεί. Η Άννα Χαριλάου, από τις πιο γοητευτικές, αλλά συγχρόνως και πιο σοβαρές γυναίκες των Αθηνών, ένοχος μια δολοφονίας. Η Άννα Χαριλάου, που τη γνώριζα από τον καιρό που ήταν ακόμα νέα κοπέλα και που δεν μου έδωσε ποτέ, παρ’ όλη τη στενή φιλία μας, το θάρρος να της μιλήσω για όσα αισθανόμουν για κείνην. [...]Σ’ αυτή ακριβώς τη φάση της ιστορίας μου, έκανα τη γνωριμία του αστυνόμου Μπέκα. Με κάλεσαν στην Ασφάλεια. Σ’ ένα μικρό γραφείο με περίμενε ένας μεσόκοπος κοντόχοντρος τύπος με πολιτικά, νυσταγμένο πρόσωπο κι ασήμαντη εμφάνιση...Η Αθήνα του 1961. Το κέντρο της, οι συνοικίες της, και ο Πειραιάς. Καμπαρέ, στριπτηζάδικα, εμπόριο λευκής σαρκός και ναρκωτικά, πολυτελή διαμερίσματα, προσφυγικά χαμόσπιτα, γκαρσονιέρες. Αξιοπρεπείς μεγαλοαστοί και υπόκοσμος και εκβιαστές. Ο κόσμος του θρυλικού αστυνόμου Μπέκα. Ένα άγνωστο μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή που δημοσιεύτηκε σε 100 συνέχειες στην Απογευματινή το 1961 – 1962 και κυκλοφορεί για πρώτη φορά σε βιβλίο με τις πρωτότυπες εικόνες του Μ. Γάλλια.

Τα χρώματα της φαντασίας ντύνουν την καθημερινή ζωή των παιδιών και κάνουν το πρωινό ξύπνημα, το φαγητό, το παιχνίδι, το μπάνιο και τον ύπνο τους… πιο συναρπαστικά!

Ήτο στ' αλήθεια απίστευτο το θέαμα των συνωστιζομένων! Μια εθνοσυνέλευσις πολύχρωμος και άκρως μα συνεκτικότατα αντιφατική, μαχητικώς ειρηνική που έφερνε ομού στον νου και στης καρδιάς τα φύλλα μια σύναξη πολεμιστών εκστατικών του Παπαφλέσσα πριν απ' τη μάχη στο Μανιάκι, φίλα προσκείμενους αλλοτινούς εχθρούς, μαινόμενους δερβίσηδες και νήστεις μοναχούς, να σμίγουν στο Έγια Μόλα, Έγια Λέσσα, μια συναυλία θεωτική του Μόρισον εξικνουμένη σε αρχέγονη και βίαιη τελετή με επικεφαλής τον Διόνυσον, σαν άνοιξι του Σολωμού και των ρομαντικών, στο πολιορκισμένο Μεσσολόγγι, παιδιά του Ρήγα στα Βαλκάνια και μαχητές του Ενζολωρά στα οδοφράγματα των Παρισίων, νέοι και νέες από campus ζείδωρα και ανθηρά μίας χλωράς Καλιφορνίας και ινδιάνοι από δάση μητροπολιτικά ή τροπικά σε κίνημα χιμαιρικής αιθρίας, μαζί στη σωτηρία ή στον χαλασμό αλλάζουν δώρα πλήρεις εξάρσεως, με τον σπασμό των γιορτινών ωρών που κορυφούται όπως ο έρως λίγο πριν απ' το τέλος κάθε προδομένης επαναστάσεως, σαν η χαρμόσυνη βουή άρτι μελλούμενων καιρών κι ενός αξέχαστου Μαΐου να σμίγει στο ημίχρονο και να ξεσπά ίδια μπόρα, εις του Πολυτεχνείου των τριών εκείνων ημερών τη ματωμένη φόρα, σαν ένα εν τέλει πανταχού κι ανθεκτικώς πασίχρονο: ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

Πιστεύεις ότι μπορείς να κερδίσεις σε έναν διαγωνισμό Ασκαρδαμυκτί έναν ελέφαντα; Έναν γορίλα, έναν γατόπαρδο, μια αλεπού ή έναν αλιγάτορα; Μπορείς να τους κερδίσεις όλους μαζί –ΚΑΙ την παρέα των φίλων τους– ταυτόχρονα; Άνοιξε αυτό το βιβλίο και θα το μάθεις! Ό,τι κι αν κάνεις, όμως, ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΟΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ!Οι μικροί αναγνώστες θα δοκιμάσουν τις ικανότητές τους στο Ασκαρδαμυκτί, απέναντι σε μια παρέα ζωηρών πλασμάτων, στο διαδραστικό εικονογραφημένο βιβλίο του ταλαντούχου δημιουργού Tom Booth. Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 3-6 ετών, που ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, μόνα τους ή με τη βοήθεια των γονιών τους, θα δουν τα πλάσματα των σελίδων να αποκτούν κίνηση και να τα προσκαλούν σε ένα συναρπαστικό παιχνίδι.

Ο Κούκος και τ’ Αηδόνι είναι το προαιώνιο παιχνίδι της αμαρτίας. Μια τέλεια στημένη δίκη, με μάρτυρες, ενόρκους, κατηγορούμενους και δημόσιους κατηγόρους. Μια δίκη που κοντολογίς έχει τα πάντα· δεν έχει όμως δικαστές. Ένας αιώνας μετά, και δεν έχει δικαστεί κανείς, εκτός από τη λοιδορία των έξι, ένα ανέκδοτο για «αφελή παιδιά» που δεν είναι καν κοινοποιήσιμο. Οι νεκροί όμως δεν ξεχνούν. Οι νεκροί είναι η Μνήμη. Πέντε απόκοσμες ερίνυες γυναικείες Μορφές, έρχονται από τον κόσμο των Νεκρών, για να θυμίσουν σε εμάς τους απόγονους, εμάς τους Έλληνες, αυτό που δεν μπορούμε να ξεχάσουμε· την Ιστορία μας. Τα ονόματα των Μορφών αυτών δεν είναι τυχαία: είναι η Ιστορία που μαϊμουδίζει, η Τιμωρία, που είναι τυφλή γι’ αυτό και αναμάρτητη, η Μνήμη, που ευτελίστηκε σε ένα στόμα που εξιστορεί ξανά και ξανά όσα έζησε και, τέλος, η Αλήθεια, που όσο παμπάλαια κι αν είναι άλλο τόσο ολοκαίνουργια φαντάζει. Η αλήθεια δεν παλιώνει ποτέ. Μητέρα αυτών των κορών της κολάσεως είναι η Ανάγκη. Οι αρχαίοι την είχαν για θεά και εμείς οι νεότεροι αμβλυνόμενη υποτακτικιά κάτω από το βαρύ ζυγό της συνήθειας. Ο Κούκος και τ’ Αηδόνι είναι οι δυο αιώνιοι μονότονοι δικαστές που σιγοψιθυρίζουν στο αυτί του νεοέλληνα της Βαβέλ, ότι η Ιστορία δεν ήταν εχτές – η Ιστορία είναι σήμερα. Όχι κατ’ ανάγκη η ιστορία της Μικρασιατικής Καταστροφής αλλά η Ιστορία του ανθρώπου που αγωνίζεται να βρει διέξοδο από την προδιαγεγραμμένη μοίρα του. Αυτό εξάλλου δεν προσπάθησαν ο Οιδίποδας, ο Οδυσσέας κι η Κασσάνδρα; Πόρνες, νόθα, δαιμονισμένοι και άγιοι· ανατολίτικα σερμπέτια και ελληνική σπιρτάδα παρελαύνουν στις σελίδες ενός άκρατα δραματοποιημένου μυθιστορήματος. Τώρα πια μένει στο κουράγιο του αναγνώστη να τοποθετήσει τον εαυτό του στο περιθώριο που του αναλογεί και εντελώς ταπεινωμένος για την παρούσα κατάντιά του να βρει το θάρρος να ξανακαινουργιώσει οικοδομώντας βήμα - βήμα την καινούργια Ελλάδα και γιατί όχι τον καινούργιο κόσμο.

Όλες οι γραμμές της ιστορικής εξέλιξης είναι τεθλασμένες και εμείς προσπαθούμε να τις κάνουμε ευθείες. Πώς αποκαλούμε, αλήθεια, αυτή τη χώρα πριν γίνει η Ελλάδα; Τη δεκαετία του 1840 ήταν κατανοητό πως ετούτο το έθνος, που σήμερα είναι αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, ήταν μια Βαβέλ. Αλλά αν δεχόμαστε πως ήταν Βαβέλ μετά την επανάσταση, τι ήταν άραγε το 1800; Και τι σημαίνει αυτό για το 1821;Τα έθνη δεν υπήρχαν πάντα. Η Ελλάδα ιδρύθηκε ίσως ως το πρώτο έθνος-κράτος, την επικράτεια του οποίου καθόρισε μάλλον ο λαός παρά ο μονάρχης ή το ίδιο το κράτος. Κεντρικός στόχος αυτού του βιβλίου είναι να δείξει ότι ποικίλες Ελλάδες ήταν εφικτές, ότι για συγκεκριμένους ιστορικούς λόγους έγιναν κάποιες επιλογές εις βάρος άλλων, το έθνος πήρε ορισμένες μορφές και όχι άλλες. Η εξήγηση βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό στη συνάντηση των Ελλήνων και των άλλων λαών της περιοχής με τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, και πρώτη τη Γαλλία -αρχικά δημοκρατική και μετέπειτα αυτοκρατορική-, οι οποίες έφθασαν στις ακτές των Βαλκανίων στη διάρκεια της ναπολεόντειας εποχής και στην πραγματικότητα δεν έφυγαν ποτέ.

ΤΟ ΠΟΤΟ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ

Μέσα από τις σελίδες αυτού του μυθιστορήματος η συγγραφέαςζωντανεύει το πορτραίτο μιας γυναικάς γεμάτης αναστολές, κάτωαπό την πίεση των γεγονότων. Μια αφήγηση που αποκαλύπτει μιαΑλβανία δίχως ελευθερία και δίχως ταυτότητα, η οποία, σαν τηΣουζάνα, δυσκολεύεται να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

«Μα εδώ και λίγο καιρό, ο Μιτζού δεν είχε όρεξη για παρέες και παιχνίδια. Ο νους του ταξίδευε σ’ άλλα μέρη. Ένιωθε την ανάγκη να γνωρίσει νέους φίλους και τόπους. Οι αφηγήσεις μιας μικρής λιβελούλας που τους επισκέπτονταν συχνά, τον είχαν συνεπάρει». Μέσα από τη μεταμόρφωση του Μιτζού αναδεικνύεται η σημαντικότητα της επιμονής στα όνειρα και τους στόχους μας. Ακόμα κι αν κάτι μοιάζει ακατόρθωτο, η πίστη στον εαυτό μας είναι η κινητήριος δύναμη να κάνει κανείς τα πάντα, όσο μικρός κι αν είναι. Ακόμα κι αν αυτό που θα βρούμε δεν είναι ότι επιθυμούσαμε, δεν χρειάζεται να συμβιβαστούμε, αλλά να συνεχίσουμε την αναζήτηση. Όπως ο Μιτζού που καταφέρνει να ακολουθήσει το όνειρό του.

Στο βιβλίο αυτό σκιαγραφείται, με πολύ απλό τρόπο, όλο το περίγραμμα των αξιών, που διέπουν την διεργασία της μάθησης. Με μεθοδικότητα επιχειρείται η διείσδυση στην ουσία της παιδείας και στην αρμονία, η οποία πρέπει να περιβάλλει την προσωπικότητα του δασκάλου και τη δυνατότητα να ακτινοβολεί τις αξίες από τις οποίες εμφορείται. Παρά, την φαινομενικά, θεωρητική επένδυση του βιβλίου στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα πρακτικό εγχειρίδιο βελτίωσης του κάθε δασκάλου. Κάθε δάσκαλος χρειάζεται βελτίωση, όχι γιατί δεν είναι αρκετά καλός, αλλά γιατί μπορεί να γίνει ακόμα πιο καλός. Μέσα στα δέκα κεφάλαια του βιβλίου περιγράφονται τα αντίστοιχα βήματα από τον δάσκαλο μέχρι τον αληθινό δάσκαλο.

Γιορτάζουμε τα διακόσια χρόνια από την εθνεγερσία του 1821, όχι τα διακόσια χρόνια από το 1821. Η χρονολογία ισχύει για όλους· η γενέθλια σημασία της ισχύει μόνο για τους Έλληνες διότι αυτοί εξεγέρθηκαν τότε, κερδίζοντας με βαρύ φόρο αίματος την νεώτερη ιστορική τους υπόσταση. Η πορεία του έθνους μας ακόμη δεν έχει αποκρυσταλλωθεί ώστε να διατυπώσουμε επακριβώς με όρους ιστορικότητος την δυναμική του ιδρυτικού εκείνου γεγονότος. Όσο η χώρα θα ταλαντεύεται μεταξύ των στρατηγικών της επιλογών και της καθημερινότητος των νοοτροπιών μας, τόσο το Εικοσιένα θα παραμένει στο νόημά του ρευστό, καίτοι ως συμβάν είναι αδιαμφισβήτητο. Η ελληνική κοινωνία μετεωρίζεται, αφού κυριαρχεί ακόμη στα πολιτικά πράγματα ένα μπρος-πίσω που εμποδίζει την συνεπή της ενότητα στον ιστορικό χρόνο. (…) Καταγράφοντας η επέτειος την σημασία και όχι την εικόνα των γεγονότων, αναδεικνύεται δυνητικά πηγή του ιστορικού χρόνου και ως τέτοια συνδέεται αδιάρρηκτα με το ίδιο το βέλος του.

Ένας άδικος… Δικαίος! Ποιο είναι το κουσούρι του άρχοντα αυτής της μικρής πολιτείας, μιας κουκίδας στον χάρτη; Τι κρύβει το μεταλλικό κουτί που φυλάει σαν τα μάτια του; Γιατί κάνει δυστυχισμένους τους ανθρώπους του και πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει… χαρακτήρα και προτεραιότητες; Τα στερεότυπα μας οδηγούν σε σκέψεις και πράξεις πεζές και πολλές φορές άδικες. Η χαρά, η ευτυχία, η παιδικότητα βρίσκονται γύρω μας αλλά δεν τις αντιλαμβανόμαστε. Αρκεί ένα όνειρο για την αφύπνισή μας; Μπορεί να ανατρέψει αυτό που μας χαρακτήριζε ως τώρα; Είναι ικανό να μας κάνει πραγματικά ευτυχείς; Έτσι όπως αξίζει ο κάθε άνθρωπος ναείναι;

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ - ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ(κείμενα και μικροκείμενα, επιλογή 1984-2020)Συγκεντρωτική έκδοση των πολιτικών κειμένων του Γερ. Λυκιαρδόπουλου, της περιόδου 1984-2020(οι μεμονωμένες εκδόσεις "Άνθρωπος στη θάλασσα", "Ο Κάντιος και τα βαλκάνια", "Μέρες του 2004", συνεχίζουν να κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ύψιλον της εξαίρετης Κατερίνας Χαρμάνη)

Η «Θαυμαστή Μπαλωματού» (έργο γραμμένο το 1930) είναι μια λαϊκή κωμωδία που συγγενεύει πολύ με την Κομμέντια ντελ' ¶ρτε και το κουκλοθέατρο. Η νεαρή Μπαλωματού, κακότροπη στην αρχή του γάμου της, αναγκάζει τον κατά πολύ μεγαλύτερό της Μπαλωματή να φύγει από το σπίτι τους, αλλά στη συνέχεια καταλαβαίνει πόσο δύσκολο είναι για μια φτωχή κοπέλα να επιβιώσει μόνη της και νοσταλγεί το λίγο χρόνο που έζησε με τον ταπεινό άντρα της. Το έργο διανθίζεται με τραγούδια σπάνιου λυρισμού και συγκλονιστικής ευαισθησίας.

Μια νέα γυναίκα μόνη σε διακοπές στην Ινδία. Μερικέςφωτογραφίες γύρω από την πισίνα ενός ξενοδοχείου στο Νέο Δελχί,η ζέστη των τροπικών, ταξίδια με αγνώστους, περιστασιακέςσχέσεις, τηλέφωνα που δεν λειτουργούν, οι παλιοί φίλοι, οιοικογενειακές υποχρεώσεις και η βεβαιότητα που εδραιώνεται σιγάσιγά ότι η ζωή της Αουρόρα είναι γεμάτη επαναλήψεις και ότι δενείναι η ίδια που τη διαφεντεύει. Πάρα πολλές συμπτώσεις καιεπαναλήψεις. Μια σειρά τυχαίων περιστατικών στοιχειώνει τη ζωήτης. Οι ερμηνείες διαδέχονται η μια την άλλη σ' έναν φαύλοκύκλο. Το παιχνίδι έχει αποφασιστεί κάπου αλλού, και όταντελειώνει οι ηθοποιοί δεν αποσύρονται από τη σκηνή, η αυλαίαδεν πέφτει ποτέ. Η πρωταγωνίστρια ξέρει ότι θα ξαναπαίξει τονίδιο ρόλο και ότι θα συνεχίζει να περιμένει και να ελπίζει,γιατί πάντα μένει κάποιο υπόλειμμα από τα λάθη, τις αποτυχίες,τους ψεύτικους ή τους αληθινούς έρωτες. Μένει πάντα τοκαταφύγιο, η ρωγμή, η γεύση της υγρής νύχτας.

«Φτάσαμε στο Ρετέλ και εκεί, ξαφνικά, για πρώτη φορά, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν ήμασταν πλέον άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι, αλλά πρόσφυγες. Μίλησα στο πρώτο πληθυντικό, αν και ακόμη δεν ήξερα τι πίστευαν οι συνταξιδιώτες μου. Πιστεύω ωστόσο ότι σε ελάχιστο χρόνο καταλήξαμε ν' αντιδρούμε λίγο-πολύ με τον ίδιο τρόπο. [...] Ίσως να μην είχαμε φτάσει στην αδιαφορία, όμως ο καθένας μας είχε εγκαταλείψει την ιδέα να σκέφτεται οτιδήποτε. [...] Δεν ήμουν ταραγμένος. Αναρωτιόμουν για όλα αυτά εντελώς ρεαλιστικά, κάπως σαν παιχνίδι, γιατί όλα ήταν πλέον πιθανά. Ήταν τόσο πιθανό όσο και ο θάνατος του μηχανικού μέσα στο θάλαμο της ατμομηχανής, ή ακόμη, εγώ προσωπικά, να έχω κάνει έρωτα, εν μέσω σαράντα ατόμων, με μια γυναίκα που δεν γνώριζα την προηγουμένη και είχε μόλις βγει από τη φυλακή.» H ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΜΕΤA ΤHΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΑΝΙΑΣ, της Νορβηγίας και της Ολλανδίας, στρέφεται ενάντια στο Βέλγιο και στη Γαλλία. Οι κάτοικοι των συνοριακών πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών εγκαταλείπουν από τη μια μέρα στην άλλη τα σπίτια τους. Ο Μαρσέλ Φερόν, τεχνικός ραδιοφώνων, που ζει μια συμβατική ζωή σ' ένα παραμεθόριο χωριό της Γαλλίας, αποκόπτεται από την έγκυο γυναίκα του και την τετράχρονη κόρη του σ' ένα τραίνο που φυγαδεύει πρόσφυγες στο κέντρο και στον Νότο της Γαλλίας. Σ' ένα βαγόνι εμπορευμάτων, ασφυκτικά γεμάτο με φυγάδες, γνωρίζεται με την Άννα Κούπφερ, μια μοναχική γυναίκα, κυνηγημένη Τσέχα Εβραία, που έχει πάρει μέρος στην Αντίσταση κατά των Γερμανών. Ένα απεγνωσμένο πάθος χωρίς αύριο τούς ενώνει, μέσα σε περιβάλλον καταστροφής και αγωνίας. Ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματα του Σιμενόν, που έγινε εξαιρετική ταινία από τον Πιέρ Γκρανιέ-Ντεφέρ το 1973, με τους έξοχους Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και Ρόμυ Σνάιντερ.

Στα σαρανταοκτώ του χρόνια, κρυφά απογοητευμένος από την ύπαρξή του, ο Νορμπέρ Μόντ αποφασίζει να εγκαταλείψει τους πάντες και τα πάντα, τη γυναίκα του Τερέζ, τα παιδιά του, την επιχείρηση με τις εξαγωγές που διατηρούσε. Διαλέγει τη ζωή του περιπλανώμενου, τη ζωή του περιθωρίου και της φτώχειας, και η επιλογή αυτή τον φέρνει σύντομα σε ένα μέτριο ξενοδοχείο της Μασσαλίας. Εκεί γνωρίζει τη Ζυλί, μια νεαρή δυστηχισμένη γυναίκα που θα τον αποτρέψει από την αυτοκτονία. Μέσα από την πιο απρόβλεπτη πορεία, ο κύριος Μόντ θα ξαναβρεί το δρόμο που τον δοηγεί προς τους άλλους και προς τη νεανική του ύπαρξη. Κανένα άλλο μυθιστόρημα δεν προσφέρει τόσο χαρακτηριστική εικόνα για το σύμπαν του Ζώρζ Σιμενόν, για την έλξη που ασκούν πάνω του οι πιο αναιμικές φαινομενικά υπάρξεις, οι χώροι που κρύβονται στο ημίφως, τα περιθώρια της κοινωνίας,

Όλα τα μουσικά όργανα ζουν αρμονικά στη Μελωδιούπολη, μέχρι που η ζήλια φωλιάζει στις καρδιές τους και αρχίζουν να βλέπουν ανταγωνιστικά το ένα το άλλο. Οι συνέπειες αυτής τους της στάσης θα σταθεί αφορμή να μάθουν για την αξία της συλλογικότητας και πως ο καθένας είναι διαφορετικός, μα το ίδιο χρήσιμος για το σύνολο. Ποιος, όμως, θα δώσει τη λύση; Ποιος μπορεί να νικήσει τη ζήλια; Η αγάπη και εσύ! Διάβασε το βιβλίο και βοήθησε τα όργανα να ξαναγίνουν όπως πριν. Μπορείς... Μια ιστορία για τη μουσική, τη διαφορετικότητα και την αποδοχή.

Μνήμες και λήθηΣκουριασμένα όνειραΧαμένη νιότηΆδειο ποτήριΝεκρά συναισθήματαΠεσμένα φύλλαΚοφτή ανάσαΜελαγχολική δροσιάΣκιές του ήλιου / Αποσύνθεση

ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΝΤΑΣ

ΝΤΡΑΜΣ

ΚΥΚΛΟΣΔηλητηριώδες στο σύμπαν μανιτάριΑλαλάζει ρυθμούς λιγόθυμης μανίαςΎστερα μέδουσα-ερωμένηΑγκαλιές με πολοκάμια προτάσσειΌλα μια στιγμιαία απότιση τιμήςΣτον έρωτα που χαίνει εγκοσμίως απόσκομαΌλα σε μιαν άγνωστη αρχή επανέρχονταιΑποσπασμένη από ύληΔιασπασμένη σ' ουσίαΣε αυτοάνοση θλίψηΓερμένη αυτάρεσκαΣτο αιέν, στο μηδέν

Η σύγκρουση του Μαρξ με τον Μπακούνιν γύρω από το σοσιαλιστικό κράτος, ή διαφορετικά από τη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας αμέσως μετά την σοσιαλιστική επανάσταση, αποτελεί αναμφισβήτητα μια από τις πλέον σημαντικές πλευρές των διαφωνιών των δυο στοχαστών, αλλά και γενικότερα του μαρξικού με το αναρχικό ρεύμα. Η σύγκρουση αυτή αντιμετωπίζεται όχι μόνον, ούτε κυρίως ως μια μουσειακού-ιστορικού χαρακτήρα θεωρητική διαφωνία, αλλά στα πλαίσια μιας ευρύτερης προσπάθειας, έτσι ώστε ο σοσιαλισμός του μέλλοντος μας να μην έχει την ίδια τραγική κατάληξη με την πρώτη προσπάθεια κατάκτησης της κομμουνιστικής χειραφέτησης. Σε αυτά τα πλαίσια σημειώνεται κατ' αρχάς ο κοινός στόχος των Μαρξ και Μπακούνιν που δεν είναι άλλος από την μη κρατική, αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία. Στη συνέχεια αναλύονται οι αιτίες που κατά τον Μαρξ καθιστούν αναγκαίο το σοσιαλιστικό "μισοκράτος", ή "Κομμούνα", όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει, καθώς και το αντιφατικό περιερχόμενο του. Ακολουθεί η κριτική του Μπακούνιν σε αυτήν τη σοσιαλιστική μετάβαση, της οποίας προηγείται η σύντομη ανάπτυξη των μεθοδολογικών και θεωρητικών προϋποθέσεων πάνω στις οποίες θεμελιώνεται. Τέλος αξιολογούνται τόσο η μπακουνική κριτική, όσο η μαρξική αντίδραση σε αυτήν, ενώ αποδίδεται η πραγματική της διάσταση στη "δικαίωση" του Μπακούνιν από την κατάληξη του "υπαρκτού σοσιαλισμού". Η μελέτη κλείνει με ορισμένες προτάσεις, έτσι ώστε να μην επαληθευτούν στο μέλλον οι φόβοι του Μπακούνιν, ο οποίος είχε προειδοποιήσει για γραφειοκρατική εκτροπή της εργατικής εξουσίας, μια προειδοποίηση η οποία παρά τις αντιφατικότητες του ίδιου του Μπακούνιν και της θεωρίας του, θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη αν θέλουμε η κομμουνιστική χειραφέτηση να γίνει πράξη και να μην παραμείνει ένα κίβδηλο έμβλημα.

Στην ΑΛΛΑΓΗ, ο πλέον σημαντικός μυθιστοριογράφος της Κίνας, ο Μο Γιαν, εξατομικεύει τις κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές στη χώρα του κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών σε μια νουβέλα μεταμφιεσμένη σε αυτοβιογραφία (ή τούμπαλιν). Σε αντίθεση με την πλειονότητα των αφηγήσεων από την Κίνα, που εμμένουν στα πολιτικά γεγονότα, η Αλλαγή αντιπροσωπεύει την «ιστορία των ανθρώπων», μια οπτική για μια χώρα σε κατάσταση διαρκούς μεταβολής, μια ματιά περισσότερο από κάτω προς τα πάνω, παρά το αντίστροφο. Μεταβαίνοντας πίσω μπρος στο χρόνο και επικεντρώνοντας την προσοχή του στα ασήμαντα γεγονότα και στους καθημερινούς ανθρώπους, ο συγγραφέας δίνει ζωή στην ιστορία περιγράφοντας τις επιπτώσεις συνταρακτικών γεγονότων στη ζωή του μέσου πολίτη.