ianos.gr

Εικόνες από την δεκαετία του '60 - πρόσωπα και πράγματα υπό τησατιρική οπτική του συγγραφέα.

Φαντάσου να ήσουν ένα μυρμήγκι που θα περνούσε μία μέρα σε μία μυρμηγκοφωλιά. Πώς θα σου φαινόταν; Την άνοιξη θα ξάπλωνες στην κορυφή της μυρμηγκοστοίβας, θα ζέσταινες το σώμα σου κι ύστερα θα ζέσταινες τους θαλάμους και τους διαδρόμους στη μυρμηγκοφωλιά. Θα ανεβοκατέβαινες το δεντρο σκαρφαλώνοντας, θα έψαχνες για τροφή και θα έπιανες μερικές αφίδες. Ως εδώ η συζήτηση! Λοιπόν, ετοιμάσου να μπούμε στη μυρμηγκοφωλιά.

...Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε το κουδούνι της εξώπορτας. Η Ζωή πήγε ν' ανοίξει και ξαναγύρισε ψιθυρίζοντας εμπιστευτικά: - Μια γυναίκα είναι κυρία.- Δεν σου είπε το όνομά της; ρώτησε η Νανά.-Όχι... Μου είπε πως λέγεται κυριά Τρικόν.-Η Τρικόν είναι; φώναξε η Νανά. Πως δεν την είχα σκεφτεί αυτήν; Πέστης να μπει μέσα...Η κυρία Τρικόν μπήκε μέσα στο δωμάτιο της Νανά και χωρίς να καθίσει της είπε: -Έχω κάποιον για σένα σήμερα...Θέλεις;Πώς δεν θέλω; Πόσα δίνει;-Είκοσι ναπολεόνια.-Τι ώρα; - Στις τρεις το απομεσήμερο. Σύμφωνοι; - Συμφωνοι...

Διακειμενικά ταξίδια στη μυθολογία και τη λογοτεχνία. Τολμηρές διεισδύσεις στα παράδοξα και στις αντιφάσεις του αστικού τοπίου. Ιστορίες που συνομιλούν με τους μύθους και τους συντηρούν καταργώντας τους. Ένα διαφορετικό πρόσωπο της Ευγενίας Φακίνου, η οποία στη μικρή φόρμα των διηγημάτων δε φαίνεται να ασφυκτιά, αλλά επικεντρώνεται στο ουσιώδες και αναδεικνύει κάθε φορά τις καίριες λεπτομέρειες.

Ο Ακίρα Κουροσάβα, που γεννήθηκε στη γειτονιά Ομόρι του Τόκιο, στις 23 Μαρτίου 1910, όγδοο και τελευταίο παιδί του δάσκαλου, από γενιά Σαμουράι, Ισάμου και της Σίμα, από γενιά εμπόρων, που παιδί έζησε τον μεγάλο σεισμό του Τόκιο, στα 1923, που άλλαξε τη μοίρα της χώρας του, που έκανε δύο παιδιά με την επίδοξη ηθοποιό σύζυγο του Γιόκο Γιαγκούσι, τον Χιζάο και τη Κάζουκο, πέθανε στη Σεταγκάγια του Τόκιο, στις 6 Σεπτεμβρίου 1998, αφήνοντας τριάντα ταινίες, μερικές από τις οποίες εμφανίζονται στις λίστες με τις καλύτερες του παγκόσμιου κινηματογράφου. «Είμαι κατασκευαστής ταινιών», έλεγε. «Οι ταινίες είναι το μέσο με το οποίο επικοινωνώ αληθινά. Πιστεύω ότι ο καλύτερος τρόπος για να μάθει κανείς τα του εαυτού μου... είναι να ψάξει να με βρει στα πρόσωπα των ταινιών μου».20 χρόνια από τον θάνατό του, οι κριτικοί κινηματογράφου αποτίουν φόρο τιμής στη μνήμη του. Γράφουν οι: Νέστορας Πουλάκος, Κωνσταντίνος Μπλάθρας, Ανδρέας Τύρος, Νίνος Φενέκ Μικελίδης, Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου, Τάσος Γουδέλης, Θόδωρος Σούμας, Γιάννης Ζουμπουλάκης, Ρόμπι Εκσιέλ, Δημοσθένης Ξι-φιλίνος, Ιφιγένεια Καλαντζή, Γιάννης Ν. Γκακίδης, Ιωσήφ Πρωιμάκης, Χρήστος Σκυλλάκος, Θόδωρος Γιαχουστίδης, Νίκος Τσαγκαράκης, Λευτέρης Αδαμίδης, Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος, Δημήτρης Καλαντίδης, Νίκος Αρτινός, Τάσος Ρέτζιος, Ανδρέας Κουταλάς, Δημήτρης Κολιοδήμος, Γιάννης Φραγκούλης, Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος.

Το εργαστήριο ήταν γεμάτο από την πλούσια μυρωδιά των ρόδων, και όταν η ανάλαφρη καλοκαιριάτικη αύρα σάλεψε ανάμεσα απ΄τα δέντρα του κήπου κι απ’την ορθάνοιχτη πόρτα όρμησε η βαρειά ευωδιά της πασχαλιάς ή η πιο αιθέρια, του κοκκινάγκαθου…Στη μέση του δωματίου στεκότανε σε φυσικό μέγεθος το πορτραίτο ενός νεαρού με εξαίσια ομορφιά και μπροστά απ’αυτό λίγο πέρα καθόταν ο ίδιος ο καλλιτέχνης…

Η συλλογή διηγημάτων Τα κοσμοκωμικά θεωρείται το πιο πειραματικό βιβλίο της συγγραφικής καριέρας του Ίταλό Καλβίνο. Με κεντρικό ήρωα και οδηγό τοναινιγματικό Κφβφκ, ο αναγνώστης ταξιδεύει στον χρόνο και στο σύμπαν και μαθαίνει για τις κοσμογονικές του μεταβολές, μέσα από την αστείρευτη, ευφάνταστη πένα του Καλβίνο, που καταφέρνει να παντρέψει αριστοτεχνικά το ιδιαίτερο λογοτεχνικό του ύφος με την «επιστημονική φαντασία», υπό το πρίσμα της κωμωδίας. Η δημιουργία των γαλαξιών, η εξαφάνιση των δεινοσαύρων, η διαμόρφωση του ηλιακού μας συστήματος, οι γεωλογικοί κατακλυσμοί και οι διάφορες κοσμογονικές θεωρίες βρίσκουν στο πρόσωπο του Κφβφκ έναν αυτόπτη μάρτυρα, έτοιμο κάθε φορά να διηγηθεί, μέσα από μνήμες παιδικές, ιστορίες πάντα ενδιαφέρουσες και σαγηνευτικές

Ο αέρας φυσάει πάνω απ' την κορυφή των δέντρων. Τα κλαδιά χτυπάνε το ένα πάνω στ' άλλο και κάπου εκεί κάτω, σε μια μεγάλη χαραμάδα όπου κρύβεται ένα σκαθάρι, κάποιος χτυπάει στον κορμό του δέντρου. Μια αράχνη αιωρείται σε μια λεπτή κλωστή απ' τον ιστό που μόλις έφτιαξε. Ένας κούκος τραγουδάει στη φωλιά του. Κου-κου!Αυτά συμβαίνουν κάθε μέρα στα δέντρα. Η οξιά είναι το σπίτι πολλών μικρών και μεγάλων ζώων που ζουν εκεί. Μπορεί να ξέρεις μερικά απ' αυτά. Έλα, λοιπόν, να σε ξεναγήσω σε μια παλιά οξιά...

Τα νέα κείμενα στη σειρά των βιβλίων του καθηγητή τηςκαρδιολογίας Παύλου Τούτουζα, δοσμένα με τρόπο εύληπτο καιπαραστατικό για τον σημερινό άνθρωπο, ασκούν κριτική στον τρόποζωής και στις συνήθειες της εποχής μας και ταυτόχρονααναπτύσσουν βασικές οδηγίες για τη θεραπεία και ιδίως τηνπρόληψη των νοσημάτων, κατά κύριο λόγο των καρδιακών καικαρδιαγγειακών. Ο στόχος είναι, μέσα από την γνώση να έχουμε μιακαλύτερη ζωή.

Αυτή τη φορά ο Μάριος Μιχαηλίδης επιλέγει τη μικρή φόρμα για να εκφράσει με τον δικό του, ιδιαίτερο τρόπο, σωρευμένες σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς. Οι "Δεκαοκτώ αφηγηματικές γραφές" είναι μια επιλογή από κείμενα που προέκυψαν τα τελευταία 10 χρόνια. Από αυτά, άλλα αφορμώνται από πραγματικά περιστατικά που τροφοδότησαν και κινητοποίησαν τη δημιουργική έμπνευσή του συγγραφέα, ενώ άλλα έχουν ως πηγή μαρτυρίες και γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας. Από τη συλλογή δεν λείπουν οι μυθοπλασίες που ξαφνιάζουν ευχάριστα για την πρωτοτυπία των θεμάτων, για την πλοκή, καθώς και για την ιδιαίτερη γλωσσική σκευή και το ύφος του λόγου, στοιχεία που η κριτική πιστώνει ως σταθερά γνωρίσματα του συγγραφέα.

Υπάρχει ένα κριτήριο ισορροπίας (κριτήριο Ανθρωπισμού) του κοινωνικού συστήματος; Η παγκόσμια κοινωνία απομακρύνεται από αυτό; Ποιες οι συνέπειες και ποιες οι δυνατότητες αντιμετώπισης; Το βιβλίο αυτό βάζει τον αναγνώστη σ' ένα κρίσιμο σημείο διασταύρωσης των επιστημών του ανθρώπου και των επιστημών της φύσης.

Ο δεύτερος τόμος της σειράς «Μελέτες για τον Καζαντζάκη» δομείται γύρω από τη βασική υπόθεση του Ρόντερικ Μπήτον ότι ο Καζαντζάκης ως πεζογράφος εφαρμόζει μοντερνιστικές και μεταμοντερνιστικές συγγραφικές πρακτικές. Ο Βρετανός κριτικός συνδέει τα κείμενα του Καζαντζάκη με κείμενα του Έλιοτ (μυθική περίοδος), του Πάουντ, του Μαρκέζ (μαγικός ρεαλισμός) και του Μπόρχες, προσφέροντας με αυτή την κριτική του πρόταση μια καινούρια οπτική γωνία για το πεζογραφικό έργο του Κρητικού συγγραφέα

Πέντε ιστορίες του Τανιζάκι που καλύπτουν μια περίοδο σχεδόν πενήντα ετών. Το Τατουάζ είναι η ιστορία του Σέικιτσι, ενός μεγάλου καλλιτέχνη του τατουάζ με έντονες σαδιστικές τάσεις, που ψάχνει την Τέλεια Γυναίκα, για να δημιουργήσει πάνω στο σώμα της το Τέλειο Έργο του.Το Πορτρέτο της Σούνκιν είναι η ιστορία της σχέσης μια πανέμορφης, τυφλής, ιδιοφυούς μουσικού του κότο και του σαμισέν, που όμως η σκληρή, πολλές φορές σαδιστική συμπεριφορά της προκαλεί οδύνη και ηδονή στον απόλυτα αφοσιωμένο, παντοτινά και σχεδόν μαζοχιστικά ερωτευμένο υπηρέτη και μαθητής της Σάσουκε. Η λατρία του Σάσουκε τον οδηγεί στο να τυφλωθεί και ο ίδιος, για να μπορέσει να μπει στο δικό της κόσμο και να γίνει ένα μ' αυτήν.Στην Αγιούρι εξιστορείται το πάθος ενός πρόωρα γερασμένου τριαντάρη για τη νεαρή ερωμένη του, ένα όμορφο, επιπόλαιο κοριτσόπουλο, μια πωλητριούλα, σερβιτόρα ή μανεκέν. Ένα πάθος έντονα σεξουαλικό, αρρωστημένο, που τον οδηγεί σε σωματική και ψυχική καταρράκωση και που φτάνει μέχρι το παραλήρημα.Ο Τρόμος είναι μια ιστορία γραμμένη το 1913, εποχή που η Ιαπωνία έχει ήδη μπει σ' έναν ξέφρενο ρυθμό ανάπτυξης. Ο ήρωας είναι ένας υπερευαίσθητος νεαρός που πάσχει από μια περίεργη νεύρωση, μια μορφή αγοραφοβίας, που όμως αφορά μόνο στα τρένα και τα λεωφορεία, μια νεύρωση που τον παραλύει και τον κάνει να αισθάνεται ανάπηρος.Ο Κλέφτης είναι η συγκλονιστική περιγραφή των αισθημάτων ενός κλεπτομανή νεαρού φοιτητή, η απομόνωση που νιώθει από τους φίλους του με το να ανήκει σε «ένα διαφορετικό είδος ανθρώπου». Ένα είδος που έχει ηθικούς κώδικες διαφορετικούς από των άλλων ανθρώπων, που δεν νιώθει τύψεις για την εγκληματική πράξη αυτή καθαυτή και που όμως τρέφει το μεγαλύτερο σεβασμό για τη φιλία και το διώκτη του, το νεαρό Χιράτα.Οι ταξικές διαφορές, χαρακτηριστικές της ιαπωνικής κοινωνίας, τόσο πριν τη βιομηχανοποίηση, όσο και σήμερα, είναι λίγο ή πολύ φανερές και στις πέντε ιστορίες, οι οποίες αφήνουν να διακρίνεται καθαρά η τεράστια γκάμα του ταλέντου του Τανιζάκι.

Στο Κάιρο, στην Μασρ Γκιντίντα, επί το ελληνικότερο Ηλιούπολη, πέρασα πέντε από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Η παροιμία που λέει ότι όποιος έχει πιει νερό από το Νείλο, κάποια στιγμή της ζωής του ξαναπάει στην Αίγυπτο με μένα επαληθεύτηκε μέσα από τη νοερή μυθιστορηματική επάνοδό μου στη χώρα των Φαραώ...

Οι φωτογραφίες σ' αυτό το βιβλίο βλέπουν και καθίστανται ορατές. Δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να διεκδικούν και να αγαπούν αυτή τη διανοητική δύναμη. Δεν φοβούνται να δουν και να δείξουν σχέσεις που δεν αποκλείονται, να επισημάνουν την ανεπάρκεια των αποδείξεων.

ΤΟ ΚΑΘΑΡΟ ΧΑΔΙ

Ο ΚΥΝΗΓΟΣ ΚΑΙ Τ'ΑΓΡΙΜΙΑ

"Όλοι οι άνθρωποι είναι μέρος ενός ασταμάτητου ειρμού μιας πορείας που δεν διακόπτεται πουθενά, ούτε στον θάνατο. Ίσως ο θάνατος να μην είναι το τέλος αλλά ένα στάδιο της όλης πορείας μας".Πιστεύοντας τα παραπάνω, η Σίρλεϋ Μακλαίην στο βιβλίο αυτό περιγράφει τις προσπάθειές της να μάθει κάτι για τα άγνωστα στάδια της πορείας μας, ζητώντας να βρει το νόημα και τον σκοπό της ύπαρξής μας.Ακόμα περιγράφει "ένα δυνατό ερωτικό της δεσμό" με κάποιον γνωστό πολιτικό που την έκανε να διαφοροποιήσει πολλά από τα πιστεύω της.

…Έπλητα κάπως και περπατούσα πάνω-κάτω, ανάμεσα στο πικ-απ και το παράθυρο, ενώ ο Μπερτράν μιλούσε για τα μαθήματα. Έσκυψα πάνω από το πικ-απ, παρατηρώντας τον δίσκο ν’ανεβαίνει σιγά, σχεδόν ευγενικά, σαν ένα μάγουλο που πρόσφερε τη γυαλιστερή επιφάνειά του στον σάπφειρο, όταν, χωρίς συγκεκριμένο λόγο, με κυρίεψε ένα βίαιο συναίσθημα ευτυχίας…

Ταξίδι μυητικό μιας Ελληνίδας που γυρεύει τις ρίζες της, ένα παζλ από κομμάτια των αιώνων, η Διασπορά είναι μια προσωπική ιστορία και ταυτόχρονα μια μαρτυρία για τον Ελληνισμό.

Eπί είκοσι χρόνια ο Παντελής Kαλιότσος –παράλληλα με τα άλλα του βιβλία– έγραφε το Hμέρες οργής. Mέσα κει –και όχι μόνο σαν ημερολόγιο– περνούσε την πείρα του, την αγωνία του και τα ανθρώπινα πάθη του. Tο έργο αυτό θα παραμείνει χειρόγραφο, γιατί αυτή η μακρόχρονη δουλειά μεταπλάστηκε και μορφοποιήθηκε στο Συμπόσιο. Tο Συμπόσιο τοποθετείται στο χειμώνα του '84, όταν συγκεντρώνεται μια ομάδα παλιών συμμαθητών και φίλων για να φάνε και να συζητήσουν προβλήματα και θέματα που άφησαν μισοειπωμένα από τα παιδικά τους χρόνια. Tο «συμπόσιο» αυτό παίρνει έτσι από τη μια μεριά τον πλατωνικό του χαρακτήρα και από την άλλη αποκαλύπτει όσα ανεξίτηλα σημάδια άφησαν πάνω στους συνδαιτυμόνες τα κρίσιμα χρόνια της Kατοχής και του Eμφυλίου. O συγγραφέας με δυσκολία αναγνωρίζει στα πρόσωπα των σημερινών του συνομιλητών τα παιδιά με τα οποία ανδρώθηκε, αυτούς που κάτω από το άγχος του φόβου και της πείνας αγωνίστηκαν με πάθος για την ελευθερία, που ηττήθηκαν και διαψεύστηκαν. Mετά από σαράντα χρόνια, οι έννοιες έχουν πάρει άλλη σημασία, όλα αντιμετωπίζονται με μια σχετικότητα.Tο μυθιστόρημα είναι χωρισμένο σε τέσσερις ενότητες, όσοι και οι βασικοί συμμετέχοντες στο «συμπόσιο». O ίδιος ο συγγραφέας πιστεύει ότι Tο Συμπόσιο είναι το αντιπροσωπευτικότερο βιβλίο του, αφού αυτοδικαίως μπορεί να χαρακτηριστεί «έργο ζωής».

Ο Εκδικητής, η πιο εμπνευσμένη από τις τρεις όλες κι όλες ιστορίες τρόμου που έγραψε ο περίφημος «¶γγλος οπιομανής» Τόμας Ντε Κουίνσυ δημοσιεύθηκε πριν από 168 χρόνια στο λονδρέζικο περιοδικό Blackwood's Ediburgh Magazie και από τότε παραμένει απλά μια από τις σημαντικότερες ? και οπωσδήποτε η πρώτη στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία - ψυχολογικές σπουδές στην τρομοκρατία. Ωστόσο, η πραγματική δύναμή της φανερώνεται όταν αρχίζει το ίδιο το κείμενο να ενεργεί σαν τρομοκράτης!

Ο Χάρυ είναι ένας ταλαντούχος ηθοποιός με ελάχιστο αυτοσεβασμό και μεγάλα διαστήματα ανεργίας. Με χιούμορ αλλά και τον απαραίτητο κυνισμό, ένας άλλος ηθοποιός, ο Στήβεν Μπέρκοφ, ντύνεται τα ρούχα του συγγραφέα και σκιαγραφεί τη διάσταση μεταξύ «τέχνης» και «αγοράς» που ζει κάθε ηθοποιός. Ένα καυστικό, έντιμο και διασκεδαστικό μυθιστόρημα.

«Αν ο άν­θρωπος πι­στεύ­ει ό­τι εί­ναι το μέλ­λον τού πλα­νή­τη, ο κό­σμος των ζώ­ων εί­ναι η σω­τηρί­α του.» Έ­να βι­βλί­ο α­λη­θι­νής α­γά­πης για τα ζώ­α, μέ­σα α­πό την ι­στο­ρί­α μιας ξε­χω­ρι­στής σκυ­λί­τσας.

Τα κείμενα της Εγγύς Ανατολής μάς ενδιαφέρουν και για τη μεγάλη τους αξία και γιατί είναι προγονικά ή συγγενικά με αρχαία ελληνικά κείμενα. Σ' αυτά μιλούν παλιοί και μεγάλοι πολιτισμοί που χάθηκαν και διασώθηκαν σπερματικά στο μεγαλείο του κλασικού κόσμου της ελληνικής αρχαιότητας και των σύγχρονων ή επόμενων πολιτισμών. Η γνώση τους, λοιπόν, είναι απαραίτητη και η μελέτη τους συνιστά μια αισθητική απόλαυση πρώτης ποιότητας.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΛΥΤΕΡΕΥΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Tα κείμενα αυτά δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Περιοδικό από τον Aύγουστο του 1990 έως το Δεκέμβριο του 1991, όπου με το γενικό τίτλο «Παραφράζοντας» χρησιμοποιούσα τίτλους γνωστών κινηματογραφικών ταινιών. Aπ' όπου και να βρισκόμουν, φρόντιζα να τα στέλνω πάντα με Fax στην υπεύθυνη του περιοδικού και πάντα με την υποσημείωση «Yπ' όψιν της Λίτσας». Όταν χρειάστηκε να βρω έναν τίτλο γι' αυτό το βιβλίο, συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι τον τίτλο που έψαχνα τον χρησιμοποιούσα εδώ και πολλούς μήνες και συγκεκριμένα όσο έστελνα τα κείμενα στην παραλήπτριά τους. Tα πάντα μπορούν να συμβούν, ακόμα και η υποσημείωση ενός Fax να γίνει τίτλος βιβλίου. Yπ' όψιν της Λίτσας, λοιπόν, και τώρα πλέον όχι μόνο αυτής.

Μετά την αποδοχή του αναγνωστικού κοινού για το ΕΙΔΩΛΟ και την ΑΓΝΗ ΔΗΑΓΑ η Τέσσα Δουλκέρη έρχεται με το νέο της εγχείρημα το ΑΝΔΡΑΣ ΠΡΟΤΥΠΟ. Ακολουθεί την ίδια τεχνική γραφής του δοκιμίου με θεατρική γραφή (συνέντευξη) και πλοκή. Ο ήρωας του βιβλίου ο Ίων Μότσαρης ώριμος πολιτικός εμφανίζεται και πάλι στην επικαιρότητα μετά από ένα μακροχρόνιο ταξίδι, διάρκειας δέκα χρόνια.Δίνει συνέντευξη για την ανάδειξη του άνδρα της δεκαετίας αναλύοντας επίκαιρα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, όπως εξουσία, άσκηση πολιτικής, πατρότητα, σχέσεις των δύο φύλων κ.λπ. Αναρτήσεις στο διαδίκτυο, γράμματα ανακοινώνονται επίσης με σκοπό να απειλήσουν τη δημόσια εικόνα του και την προσωπική του γαλήνη. Ποια θα είναι η έκβαση της ιστορίας;Ένα βιβλίο που εμπλουτίζει τις γνώσεις αλλά και ξεκουράζει, διασκεδάζει το αναγνωστικό κοινό.

Το Ημερολόγιο μού άνοιξε τα μάτια.«Άνεργη 47 χρονών, γροθιά στο στομάχι η λέξη και μόνο. Βιογραφικά και αιτήσεις δαγκωμένα στο στόμα».«Ο άνεργος δεν τους χρειάζεται, δεν είναι αποδοτικός, μοιάζει με τα πεταμένα φρέσκα φρούτα της χωματερής, που εγγυώνται την κερδοφόρο τιμή των υπολοίπων. Γιατί το φρούτο γι’ αυτούς δεν είναι μέσο διατροφής, αλλά κερδοφορίας».«Χα, οι μέλισσες, φίλε, όταν η βασίλισσα δεν τους κάνει, την αλλάζουν, διαμαρτύρονται που δεν πάει καλά το μελίσσι και τη θανατώνουν, το ’πιασες; Και αν η επόμενη κάνει τα ίδια; Δρόμο κι αυτή…»Με το Ημερολόγιο ενός ανέργου θέλουμε να εκφραστούμε και να εκφράσουμε όλον αυτό το διάχυτο καημό, τον πανικό, όχι για να συμβιβαστούμε μ’ αυτόν, αλλά για να τον μετατρέψουμε σε κάτι άλλο – σε δύναμη, σε αυτοοργάνωση, σε δράση, πείτε το όπως θέλετε, αλλά μην το σκεφτείτε πολύ, δεν υπάρχει χρόνος!

Οι γίββωνες κάνουν γυμναστική στα δέντρα, οι ζέβρες κρύβονται στις διαβάσεις των δρόμων, οι πιγκουίνοι είναι αραχτοί στην πισίνα... Τα ζώα είναι παντού!Κοίταξε πολύ προσεχτικά και βοήθησε κι εσύ τη Λένα που δουλεύει στο ζωολογικό κήπο, να εντοπίσει και να μετρήσει όλα τα ζώα που το 'σκασαν σήμερα!

Αθήνα, 5ος αιώνας. Η χρυσελεφάντινη Αθηνά κατοικεί στον Παρθενώνα από το 438. έτος 422, ο Αριστοφάνης, διάσημος, τέταρτη φορά βραβευμένος, μεγαλοφυής και εκθαμβωτικά νέος ? περίπου 25 ετών. Η Αθήνα ηγέτης και φόβητρο. Ο Κλέων, θριαμβεύων δημαγωγός, ποδηγετεί Δικαιοσύνη και Πολιτική. Ο Αριστοφάνης προειδοποιεί και επιτίθεται με τους Σφήκες. Με ήρωά του τον δικομανή Φιλοκλέωνα (Κλεωνόφιλος). Ο απλοϊκός «λυτρωτής» γιος του θα περισώσει τον πατέρα από το σαθρό δικαστικό-πολιτικό κύκλωμα, για να τον εκτρέψει τελικά, σε τρόπο ζωής παρασιτικό, βλακώδη και φαύλο. Πικρή, αιχμηρή, κάτω από κωμικότατο μανδύα, αριστοτεχνική κίνηση, προάγγελος του Υπερρεαλισμού.

Ένα ξεχασµένο ηµερολόγιο και ο Χρόνος. Ένα παιδί, ο Μιχελής, που καταφέρνει να σώσει το έργο της αντικατασκοπείας. Ένας Άγγλος αξιωµατικός που σκοτώνεται, όµως εξακολουθεί να είναι παρών. H Δήµητρα που έχει εµπλακεί µε πάθος και ζητά να λύσει το αίνιγµα. Η υπερφυσική δύναµη µιας κεχριµπαρένιας µπάλας θα τη βοηθήσει να µπει στα µυστικά του χρόνου. Θα τη φέρει στην ίδια παράλληλο µε τα γεγονότα εκείνα και, λειτουργώντας σαν µια άγνωστη τεχνολογία, θα την οδηγήσει στους ίδιους δρόµους, στα ίδια περιστατικά που θα διαδραµατιστούν µπρος στα έκπληκτα µάτια της, έτσι ακατέργαστα όπως τα γέννησε ο χρόνος, η µατωµένη εκείνη ώρα. Γιατί ό,τι έχει υπάρξει υπάρχει στον χρόνο. Ο τόπος συµµετέχει ενεργά στο µυθιστόρηµα µε όλη την άγνωστη δύναµή του. Και η ηρωίδα χρησιµοποιεί το µαγικό στοιχείο που κρύβει για να βρει το νόηµα µιας άλλης αλήθειας, µιας άλλης δικαιοσύνης. Γιατί η γνώση είναι δύναµη.

365 έξυπνα παιχνίδια. Ένα για κάθε µέρα του χρόνου! Παιδιά, ελάτε να διασχίσουµε λαβύρινθους, να λύσουµε σουντόκου και γρίφους, να χρωµατίσουµε εικόνες και να ξετρυπώσουµε τις διαφορές…Καλή διασκέδαση!

• Έχεις νιώσει ποτέ ότι ωθείς τις αντοχές σου στα όριά τους; • Έχεις νιώσει ποτέ ότι εργάζεσαι υπερβολικά και δεν αξιοποιείσαι ουσιαστικά; • Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να αναλώνεται σε ασημαντότητες; • Έχεις αισθανθεί να πνίγεσαι στη δουλειά αλλά να πλατσουρίζεις στα ρηχά της παραγωγικότητας; Σαν να βρίσκεσαι διαρκώς σε κίνηση, αλλά να μη φτάνεις πουθενά; Αν απάντησες καταφατικά σε οποιοδήποτε από τα παραπάνω ερωτήματα, τότε η διέξοδος είναι η προσέγγιση του Ουσιοκρατικού. Στο παρόν βιβλίο, ο Γκρεγκ ΜακΚίον, CEO ενός πρακτορείου στρατηγικής και ηγεσίας στη Σίλικον Βάλεϊ, ο οποίος παραδίδει σεμινάρια στην Apple και την Google, σου δείχνει πώς να επιτύχεις αυτό που αποκαλεί Πειθαρχημένη Επιδίωξη του Λιγότερου. Το να είσαι Ουσιοκρατικός συνίσταται στο να έχεις έναν πειθαρχημένο τρόπο σκέψης. Συνίσταται στο να ξεπεράσεις βασικές παραδοχές του τύπου «μπορούμε να τα έχουμε όλα» και «πρέπει να κάνω τα πάντα» και να τις αντικαταστήσεις με την επιδίωξη του «κατάλληλου πράγματος, με τον κατάλληλο τρόπο, την κατάλληλη στιγμή». Εφαρμόζοντας πιο επιλεκτικά κριτήρια για το τι είναι ουσιαστικό, η Επιδίωξη του Λιγότερου μας επιτρέπει να έχουμε τον έλεγχο των επιλογών μας, ώστε να διοχετεύσουμε τον χρόνο, την ενέργεια και την προσπάθειά μας προς την επίτευξη των στόχων μας και την ενασχόληση με σημαντικές δραστηριότητες. Αξιοποιώντας την εμπειρία του με ηγέτες καινοτόμων εταιρειών και οργανισμών, ο ΜακΚίον μάς δείχνει πώς να εφαρμόσουμε την Ουσιοκρατία στη ζωή μας ώστε να επιτύχουμε κάτι σπουδαίο.

Τρεις διαφορετικές ενότητες συναπαρτίζουν την ποιητική συλλογή της Μαρίας Τοπάλη. Προηγούνται χρονικά τα χαϊκού, µαρτυρώντας τη σταθερή έλξη που ασκεί στην ποίηση η σταθερή φόρµα και ο µινιµαλισµός, ιδίως όταν η φλόγα της απειλείται και τρεµοσβήνει. Έπεται η ενότητα «Τα καινούρια ρούχα του βασιλιά», που αποτυπώνει, ανάµεσα στα άλλα, και την αναµέτρηση µε ό,τι θα µπορούσε να θεωρηθεί «πνεύµα της εποχής». Στο «Οι λέξεις µου» δοκιµάζονται οι αντοχές του ποιητικού λόγου ως βηµατισµού επιβίωσης στο αθηναϊκό κέντρο, ενώ µε το «Βιβλίο Ιούλιος Βερν» επιχειρείται µια αφήγηση για τη ζυµωµένη µε την ανάγνωση παιδική ηλικία, ανάµεσα σε τρεις καθρέφτες: Βερν, Μπαρτ και Φουκό.

Τί γίνεται όταν αυτό που αντιπαθείς σου έρχεται σε συσκευασία δώρου με κόκκινη κορδέλα και μάλιστα σε μαύρο χρώμα; Τι γίνεται όταν χρειάζεται να φυγαδεύσεις, να εκπαιδεύσεις και να φροντίσεις αυτό που μέχρι χτες άντεχες να βλέπεις μονάχα «ζωγραφιστό»; Τι γίνεται όταν η μέχρι τώρα ανυπόφορη αδελφή σου αποδεικνύεται ο πιο πολύτιμος σύμμαχος; Και τελικά τι κάνεις όταν καταλαβαίνεις ότι, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, υπάρχουν ψέματα που τα λέμε απο αγάπη; Μην ανησυχείς, το πιθανότερο είναι πως μεγαλώνεις...