ianos.gr

SI PERO AVANZATO

ΓΥΝΑΙΚΑ: Δεν έχετε κανέναν λοιπόν. Κανείς δεν έρχεται να σας δει. (Ο άντρας στέκεται λίγο σαν χαμένος, κι έπειτα αρχίζει να κλαίει σιγανά. Η γυναίκα σηκώνεται, βγαίνει, και ξαναγυρίζει μ ένα ποτήρι νερό. Του το βάζει στα χέρια). Πιείτε λίγο νερό. Θα σας κάνει καλό. (Εκείνος υπακούει). Ωραία. Σταθείτε τώρα ακίνητος και θα το ξεχάσετε. Εκεί που κάθεστε. (Του παίρνει το ποτήρι από τα χέρια. Του χαϊδεύει τα μαλλιά). Τώρα οι μικροί θόρυβοι ακούγονται. (Παύση). Θέλετε να σας φτιάξω μια εικόνα; Εσείς δε χρειάζεται να κάνετε τίποτα. (Ο άντρας δεν απαντάει. Στη διάρκεια της αφήγησης λίγο λίγο θα ησυχάζει). Μια βαθιά κόκκινη πόρτα, μέσα από την πόρτα λουλούδια, μέσα στα λουλούδια καρποί. Μια άσπρη κάμαρα στρωμένη με χαλιά χωρίς συμμετρία -άλλα σχέδια φωτεινά κι άλλα σβησμένα. Δεν κρατάνε πολύ, αλλάζουν, κι εμφανίζονται καινούρια, με ίσκιους και πρόσωπα που διασταυρώνονται, κοιτάζονται λίγο, βγαίνουν έξω από το σχήμα τους, μπαίνουν το 'να μέσα στ' άλλο, και μετά ηρεμούν ξαφνικά, χαμηλώνουν, σωπαίνουν, και παρακολουθούν κάποιον που μπαίνει τώρα μέσα στο δωμάτιο, αλλά όχι τώρα, όχι, όχι τώρα, πολλές μέρες πριν, ή και χρόνια. Και λέει μια κουβέντα, κάθεται λίγο, στέκεται, κάνει αυτά που έκανε τότε, το ίδιο πρόσωπο ακριβώς. Και δεν πειράζει που μέσα στα σχέδια -άλλα φωτεινά κι άλλα σβησμένα- υπάρχει κι αυτό τώρα πού παρακολουθεί με ενδιαφέρον, μπορεί να υπάρχει, μπορεί να υπάρχουν μόνο οι άλλοι, δεν πειράζει καθόλου, αν όμως υπάρχει, η νοσταλγία εξαφανίζεται, όλα εξαφανίζονται, δεν υπάρχει λόγος, υπάρχει μόνο αυτό το δωμάτιο που έχει κλείσει τις πόρτες. ΑΝΤΡΑΣ Α (έχει συνέρθει τελείως και την κοιτάζει άφωνος, μπορεί και γοητευμένος): Βλέπετε τέτοια πράγματα; ΓΥΝΑΙΚΑ (ήσυχα, λίγο μετά): Όταν σταθείς εδώ, τα βλέπεις όλα. Το άσχημο είναι όταν δεν ξέρεις τι να τα κάνεις. Θα μπορούσες, ας πούμε να τα ζωγραφίσεις. Αλλά, δεν έχουμε όλοι την ευκαιρία.

Η ΚΡΗΤΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ

Όλα είχαν ξεκινήσει από μια αγγελία:Zimmer mit Klavier in Kunstler Hausgemeinschaft frei. Διατίθεται δωμάτιο με πιάνο σε κοινότητα Καλλιτεχνών.Σύντομα η 'Αννα, που άδραξε εκείνη την ευκαιρία σαν θείο δώρο, ανακάλυψε ότι οι γείτονες απέφευγαν να την κοιτάξουν στα μάτια όταν τη συναντούσαν στους μοναχικούς της περιπάτους, καθώς όλοι γνώριζαν για τα μυστηριώδη πειράματα στα υπόγεια του Πολιτιστικού Κέντρου και για εκείνα τα τρομερά ουρλιαχτά και τις σκοτεινές σκιές..Πύλες της Κολάσεως· έτσι ονόμαζαν τη σιδερένια εξώπορτα του Πολιτιστικού Κέντρου!

Η συλλογή «Αβεβαιότητες» είναι ένα ημερολόγιο στοχασμών και συναισθημάτων. Ένα ταξίδι ανάμεσα σε ποιήματα που μοιάζουν άλλοτε σαν ψίθυροι και άλλοτε σαν κραυγές· λέξεις που οργανώνουν το χάος, όπως ο ίδιος ο ποιητής γράφει, και προσπαθούν να μετατρέψουν την αγωνία σε μορφή.Από το σκοτάδι της αναζήτησης μέχρι τη χαραμάδα του φωτός, κάθε ποίημα χτίζει μια γέφυρα επικοινωνίας – με τον εαυτό, με τον άλλον, με την εποχή μας.

Ο προβληματισμός και η ανησυχία γι’ αυτό που έχει επικρατήσει να ονομάζουμε «οικονομική κρίση» της εποχής μας, παρ’ όλο που πρόκειται για ένα φαινόμενο με διάρκεια πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που υποδηλώνει ο όρος «κρίση», και με όψεις και προεκτάσεις περισσότερες και ευρύτερες από την οικονομική.Αυτό τον προβληματισμό και την ανησυχία τα αισθάνονται –ή θα περίμενε κανείς να τα αισθάνονται– όλοι οι άνθρωποι σήμερα, ο καθένας ανάλογα με τη ματιά του στον κόσμο, ανάλογα και με τον τρόπο με τον οποίο βιώνει όχι μόνο την οικονομική παράμετρο της «κρίσης», αλλά και τις συνέπειές της σε θεσμικό, κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο.Ο ίδιος προβληματισμός υπήρξε και το έναυσμα για να μεταφραστούν τα τρία κείμενα αυτού εδώ του βιβλίου, τα οποία πραγματεύονται ακριβώς όψεις αυτών των θεσμικών, κοινωνικών και πολιτισμικών συνεπειών: το αυτοτελές κείμενο Πορνογραφία του παρόντος χρόνου του Alain Badiou, καθώς και δύο αποσπάσματα από τη Μεγάλη οπισθοδρόμηση του Jacques Généreux και την Απορρύθμιση του κόσμου του Amin Maalouf.

Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΩΣ ΜΕΣΟ ΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Ποιοι είναι τελικά οι περίφημοι Θεοί του Ολύμπου και πώς γεννήθηκαν; Ποια είναι τα σύμβολά τους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους; Πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος σύμφωνα με τον αρχαίο ποιητή Ησίοδο; Δεκατέσσερεις Ολύμπιοι Θεοί, αλλά και η ίδια η Γη, μας συστήνονται αυτοπροσώπως και μας μιλούν για τον εαυτότους και για τις απαρχές του κόσμου σύμφωνα με την αρχαιοελληνική μυθολογία.Το βιβλίο αυτό αποτελεί τον πρώτο τόμο μίας πλήρους σειράς αρχαιοελληνικής μυθολογίας με εμπεριστατωμένηιστορική έρευνα και πλούσια εικονογράφηση, φιλοδοξώντας να αποτελέσει τόσο χρήσιμο, όσο και ευχάριστο ανάγνωσμα για μαθητές, γονείς , εκπαιδευτικούς, αλλά και για όποιον θέλει απλά να μάθει περισσότερα γι’ αυτό το τόσο σημαντικό κομμάτι της αρχαιοελληνικής μας παράδοσης.

Τα πρώτα βήµατα στον κόσµο της γνώσης γίνονται µε αυτά τα ελαφριά και απαλά βιβλία. Το παιχνίδι αφής και τα χαρούµενα κείµενα θα απασχολήσουν ευχάριστα τους µικρούς µας φίλους και θα τους µάθουν τα χρώματα.

Η Σταχτοπούτα, όπως και όλες οι Πριγκίπισσες, θέλει να είναι κατάλληλα ντυμένη για κάθε περίσταση, όπως περίπατο, χορό, ιππασία και σκι. Βοήθησε, λοιπόν, τις αγαπημένες σου Πριγκίπισσες να διαλέξουν τα σωστά ρούχα κάθε φορά και απόλαυσε συναρπαστικές στιγμές μαζί τους, με τα πιο φανταχτερά αυτοκόλλητα που έχεις δει!

Η Μίννι και η Νταίζη είναι αχώριστες! Παρότι η καθεμία έχει το δικό της στιλ, και οι δύο θέλουν να είναι κατάλληλα ντυμένες για κάθε περίσταση. Βοήθησε, λοιπόν, τις αγαπημένες σου φίλες να διαλέξουν τα σωστά ρούχα για κάθε περίσταση, διασκεδάζοντας μαζί τους µε τα πιο λαμπερά αυτοκόλλητα που έχεις δει!

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΝΟΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

Ανακάλυψε τον μαγικό κόσμο των χρωμάτων με το νερο-πινέλο! Γέμισε το πινέλο σου με νερό και άρχισε να χρωματίζεις τις σελίδες του βιβλίου! Θα δεις τα αστεία τερατάκια να ζωντανεύουν μπροστά σου! Μόλις στεγνώσουν οι σελίδες, το χρώμα θα εξαφανιστεί και τότε μπορείς να τις χρωματίσεις ξανά και ξανά, όσες φορές θέλεις! Περιέχει ειδικό πινέλο που γεμίζει με νερό

Η Πεντάμορφη πριγκίπισσα.Το μαγικό βασίλειο.Ο σκοτεινός εχθρός. Ο δράκος.Το φιλί της αληθινής αγάπης.Η ασύλληπτη περιπέτεια.Και στη μέση τέσσερις μνηστήρες.Αυτά είναι τα κύρια συστατικά για ένα…σχεδόν… κλασσικό παραμύθι.Αυτά και κάτι ακόμη… Μια φορά κι έναν καιρό..

'Ενα θεατρικό έργο που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους. Μέσα από τις ξεκαρδιστικές ιστορίες διαμορφώνεται κοινωνική συνείδηση και αποκαλύπτεται η αξία της ανακύκλωσης.

Μετά το θάνατο του Ιωνος Δραγούμη ο Δ.Ταγκόπουλος συγκέντρωσεσε μια έκδοση, ως "μνημόσυνό του φιλολογικό", δέκα από τααντιπροσωπευτικότερα άρθρα του δυναμικού πολιτικού καισυγγραφέα, που είχαν δημοσιευθεί στο περιοδικό των δημοτικιστών"Νουμάς", συνήθως με το φιλολογικό ψευδώνυμο ΙΔΑΣ (από τααρχικά του ονοματεπωνύμου Ι και Δ). Μέσα απ' αυτά δίνεται μιαολοκληρωμένη εικόνα της συναρπαστικής προσωπικότητας του ΙωνοςΔραγούμη και εκτίθενται αναλυτικά και με ζωντάνια οι ιδέες τουγια την πολιτική, την κοινωνία, το γλωσσικό ζήτημα και τομέλλον του Ελληνικού Εθνους.

Ο μυστικός θίασος αφορμάται από τη σαγήνη του θεάτρου, τους ιριδισμούς της ράμπας, τα πρόσωπα και τα προσωπεία. Ένα ταξίδι όπου οι μύθοι ξαναπλάθονται μέσα από τον καθρέφτη του χρόνου. Τα ποιήματα στη συλλογή λειτουργούν ως ανεξάρτητοι μικρόκοσμοι και ως ανοιχτές αυλαίες, διανοίγοντας πολυεπίπεδες αναγνώσεις του «έργου μέσα στο έργο». Οι Ικέτιδες γίνονται μετανάστριες και ζητούν μια χούφτα γης πατρίδα, ο πυροτεχνουργός φωτίζει την αιμάτινη χροιά του φεγγαριού, η Αντιγόνη δραπετεύει στο οικείο άγνωστο. Τα ποιήματα συνιστούν μια απάντηση στο αίτημα «της ταπεινής τέχνης» μέσα από μια σχέση αλληλοαναίρεσης του δημιουργού με το δημιούργημά του.Η ιδέα του μετεωρισμού που διέπει τη συλλογή, της σκάλας που μένει μετέωρη στον άχειρο χρόνο, του ταξιδιού με τον Πιερό -αφενός της αναχώρησης προς το «ανάγλυφο» όνειρο και αφετέρου της γείωσης σε μια αιμάσσουσα πραγματικότητα-, της μετέωρης ρίμας που κόπηκε στη μέση από τον ήχο της καταπακτής πριν την αγχόνη, απηχούν, σε επίπεδο ποιητικής, το δυσβάσταχτο φορτίο του χαμένου και ξανακερδισμένου χρόνου.Το στροβίλισμα των εικόνων, οι ανατρεπτικές μεταφορές, τα σύμβολα που ασπαίρουν, αιφνιδιάζουν τον αναγνώστη. Ο μυστικός θίασος επαναφέρει την ποίηση στην αρχέγονη λειτουργία της, τη μαγική.

Το συγκεκριμένο βιβλίο αναφέρεται στην ιστορία της Θεσσαλικής Ταξιαρχίας Ιππικού του ΔΣΕ, η οποία διαδέχτηκε το Ιππικό του ΕΛΑΣ. Η μόνη διαφορά μεταξύ τους ήταν ότι στο Ιππικό του ΔΣΕ υπηρετούσαν και γυναίκες ιππείς. Το βιβλίο καταγράφει τη βιωμένη εμπειρία των έφιππων ανταρτών και ανταρτισσών, παρουσιάζοντας σε πρώτο πρόσωπο τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετώπισαν και συμπληρώνει κενά που υπάρχουν στην γραπτή ιστορία. Αυτή η προσωπική μαρτυρία είναι χαρακτηριστικό δείγμα της "Ιστορίας από τα κάτω" που φωτίζει το περιφερειακό, το τοπικό, το ιδιαίτερο. Πώς δηλαδή ο απλός άνθρωπος της επαρχίας βίωσε τη μεγαλύτερη ταξική πάλη που έλαβε χώρα στην Ελλάδα.Έχοντας ελάχιστους πόρους, οι αντάρτες και οι αντάρτισσες πάνω στ' άλογα αντιμετώπισαν τανκ και αεροπλάνα με κύρια όπλα τους την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία καταφέρνοντας να αντέξουν μέχρι το τέλος, μέχρι την άνοιξη του 1949.Σε παρόμοιες συνθήκες άλλοι στρατοί σκορπούν, διαλύονται, σταματούν να πολεμούν, σηκώνουν τα χέρια και παραδίδονται. Μόνο ένας λαϊκός -επαναστατικός στρατός, όπως ήταν ο ΔΣΕ- που εμπνέονταν και θερμαίνονταν από τα ιδανικά της Λευτεριάς, της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού, ακολούθησε έναν άλλο δρόμο. Τον δρόμο της τιμής, της αυτοθυσίας και του ηρωισμού.

Αγαπώ τη λέξη 'παρακμή', δηλώνει ο Paul Verlaine, λέξη αποστίλβουσα πορφύρα και χρυσάφι. Αποποιούμαι, βεβαίως, οποιονδήποτε προσβλητικό καταλογισμό εκπτώσεως. Η λέξη προϋποθέτει, αντιθέτως, αβρούς λογισμούς έσχατου πολιτισμού, μια υψηλή λογοτεχνική παιδεία, ψυχή ικανή για έντονες ηδονές? είναι η τέχνη του να αποθνήσκεις εν ευμορφία.Ο αναγνώστης εύκολα θα αναγνωρίσει ορισμένα από τα παραπάνω ως εμφανή χαρακτηριστικά των Μίμων (1893) του Marcel Schwob (1867-1905), κείμενο που θεληματικά αυτοτοποθετείται την ώρα του αποστίλβοντος θανάτου του αρχαίου κόσμου, εμπνευσμένο από την έξοχη λογοτεχνική γνώση του δημιουργού του, γραμμένο με έντονη συγκίνηση και ψυχή ικανή για ηδονές.Οι Μίμοι φέρουν τα σημάδια μιας παρακμιακής δημιουργίας : παίρνουν τέλος με τον θάνατο του θεού Πανός, μία από τις παραδόσεις που συνταράζουν τη συμβολική και παρακμιακή λογοτεχνία. " Ο μέγας Παν απέθανε ! " είναι η φράση που γράφει το τέλος του αρχαίου κόσμου. Ο Schwob διαλέγει να δηλώσει ακριβώς την εποχή αυτή ο λόγος του δουλεύει στις παρυφές, λογίζεται στιγμές που συχνά θεωρήθηκαν περιθωριακές, άσημες, χωρίς ιδιαίτερη λάμψη. Και θέλει να αποδώσει το δικό τους σκοτεινό φως, την αλλόκοτη ομορφιά τους.Ο Marcel Schwob δεν πίστευε στο χάρισμα της δημιουργίας και στην πρωτοτυπία. Ήξερε πως όλα έχουν ειπωθεί, και ξεχαστεί. Η τέχνη του ήταν το χάρισμα του ξεδιαλέγματος και του αμαλγάματος. Ξανάβρισκε την απαρχή όλων των βιβλίων. Δεν αγνοούσε πως τα δικά του βιβλία ήταν φτιαγμένα από τα συντρίμμια πολλών άλλων.Ξεδιάλεγμα και αμάλγαμα, κι ακόμη επίμονη μνήμη των όσων ξεχάστηκαν, οι Μίμοι του Schwob είναι ένα παλίμψηστο. Κείμενο που καθρεφτίζει αρχαία ελληνικά αλλά και λατινικά κείμενα, τους πρώτους επιγόνους που λάτρεψε αυτός, τελευταίος επίγονος, και τους ελάσσονες, ξεχασμένες πτυχές, λησμονημένα ράφια της βιβλιοθήκης.Σκηνές δραματικές, με έσχατη οικονομία των μέσων, που θα μπορούσαν, παρ' όλα αυτά, να παιχτούν σαν μια διαδοχή σκηνών αρχαίου ελληνικού βίου.

Το αφήγημα του Λ. Τολστόι Οι δύο γέροντες μεταφράζεται για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, όπως και τα υπόλοιπα διηγήματα που δημοσιεύονται σ’ αυτό το μικρό βιβλίο.Πρωτοεκδόθηκε το 1885 από τις εκδόσεις «Μεσολαβητής» (Αγία Πετρούπολη 1884-1892, Μόσχα 1892-1935). Ιδρυτής και ιδεολογικός εμπνευστής των εκδόσεων «Μεσολαβητής» ήταν ο Τολστόι, και άμεσος οργανωτής τους ήταν ο Βλαντίμιρ Γκριγκόριεβιτς Τσερτκόφ (1854-1936), στενός φίλος του Τολστόι, επιμελητής και εκδότης των έργων του. Οι εκδόσεις αυτές προσέλκυσαν εξαρχής την προσοχή των αρχών και αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες από τη σκληρότατη επιτροπή λογοκρισίας…

Το δοκίμιο αυτό ασχολείται με τη βασική ασυμφωνία μεταξύ του 2ουνόμου της Θερμοδυναμικής, ο οποίος δηλώνει ότι στο υλικό σύμπανη αταξία αυξάνεται, και του γεγονότος ότι οι άνθρωποιαγωνίζονται κατά βάση προς την επίτευξη τάξης στα όσαδημιουργούν. Για να συμβιβάσει την ασυμφωνία αυτή, ο συγγραφέαςεπισημαίνει ότι ο νόμος της εντροπίας δεν αντανακλά μόνο τηναποσύνθεση της υλικής μορφής, αλλά και μια γενική τάση προςαύξηση της ισορροπίας μέσω της μείωσης της έντασης. Η ψυχολογίατης τέχνης δεν είναι ποτέ τόσο εύκολη όσο η αλφαβήτα, αλλά τοβιβλίο αυτό αποφεύγει την γενική αμβλύτητα δοκιμίων του είδους.

Η παρούσα έκδοση γίνεται με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τον θάνατο του Ν. Γ. Πολίτη (1921-2021), ιδρυτή και θεμελιωτή της Ελληνικής Λαογραφίας. Η επέτειος αυτή μας δίνει τη δυνατότητα για προβληματισμό και αναζήτηση του τρόπου που οι επίγονοί του αξιοποίησαν το έργο και τις ιδέες του. Είναι με άλλα λόγια μια καταγραφή της επιστημονικής παραγωγής, που δημιουργήθηκε στο όνομα και από το έργο του Ν. Γ. Πολίτη. Αρχικά, στην εργασία αυτή, δίνονται σύντομα ενημερωτικά βιογραφικά στοιχεία για τη ζωή και το έργο του Ν. Γ. Πολίτη και στη συνέχεια παρουσιάζονται αφιερώματα περιοδικών, εταιρειών, πρακτικά συνεδρίων, επιστημονικές ημερίδες-σεμιναριακές εκδηλώσεις, ομιλίες, επετειακές επιφυλλίδες στον καθημερινό Τύπο, ερευνητικές προσπάθειες, ατομικές συμβολές στη μελέτη της ζωής και του έργου του, απόψεις και κρίσεις ακαδημαϊκών, πανεπιστημιακών, νεοελληνιστών, λογοτεχνών κ.ά.

Εάν δεν αμφισβητήσεις τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σου ακόμα και τα αποτυπωμένα στο μυαλό σου ως τα πλέον θετικά και αδιαπραγμάτευτα ζητήματα για σένα (όπως, για παράδειγμα, την αξία και τη θέση του ανθρώπου στο Σύμπαν, τις θρησκείες, που δίνουν εξ αποκαλύψεως όλες τις απαντήσεις (!), τις ιδεολογίες, τον γάμο, που θεωρείται κοινωνική καταξίωση –ενώ χωρίζουν ή απιστούν οι οκτώ στους δέκα παντρεμένους παγκοσμίως–, τα πολιτεύματα και το εκπαιδευτικό σύστημα, που είτε γεννά ηλιθίους είτε απλώς προσφέρει κάποια κατάρτιση και όχι μόρφωση), τότε, μολονότι θα αισθάνεσαι πως ακολουθείς πιστά τα επιτεύγματα των προηγούμενων γενεών, στην πραγματικότητα θα ζεις δίχως να σκέφτεσαι.Ο αναγνώστης, από τις πρώτες κιόλας σελίδες, ξεκινάει ένα ταξίδι το οποίο κρύβει πολλές εκπλήξεις. Είναι ένα ταξίδι που μας φέρνει αντιμέτωπους με τις μεγάλες αυταπάτες που χαρακτηρίζουν τον πολιτισμό μας.

Η μελέτη αυτή προσφέρει στο χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας, με την ευχή και την ελπίδα ότι θα λειτουργήσει ως μέσον άμεσης πρόσβασης και βαθύτερης κατανόησης των αιωνίων Ρημάτων του Χριστού.

Ένα συναρπαστικό αφήγημα με πλοκή και δράση. Ένας αγώνας ανάμεσα στο καλό και το κακό, στη δικαιοσύνη και την αδικία, που η εξέλιξή του αποκαθιστά την ισορροπία στον κόσμο, με πρωταγωνιστές μια παρέα εφήβων.

Μαζί του πάντα ήμουνκατηγορούμενη σε παθητική φωνήπαθητική-πάθη και μίσημε άφησαν μισή

Η αποκάλυψη των ζόμπι, αποδεκατίζει την ανθρωπότητα. Όλα έχουν ερημώσει…Ενώ παντού επικρατεί πείνα και αλόγιστη βία…Η μοίρα, οδηγεί ένα από αυτά τα πλάσματα να γίνει μάρτυρας του ανείπωτου εμφύλιου μιας φυλής που ζει στα έγκατα της γης…Στις τάξεις της, κρύβεται το μυστικό της μετάλλαξης των ανθρώπων σε αιμοβόρα κτήνη…” Δαίμονες… το τελευταίο που θα τους απασχολούσε, θα ήταν ένα ζόμπι… ή τουλάχιστον, έτσι πίστευαν…”

To παρόν βιβλίο βασίζεται σε διάλεξη υπό τον τίτλο «Εικόνες από την περιοχή των Ινδιάνων Πουέμπλο της Βορείου Αμερικής», γνωστή πλέον ως «Το τελετουργικό του φιδιού». Ομιλητής ήταν ο Άμπι Βάρμπουργκ (1866-1929), ιστορικός τέχνης. Το 1895-96 ο Βάρμπουργκ επισκέφτηκε την περιοχή των Ινδιάνων Πουέμπλο στα σύνορα του Νέου Μεξικού με την Αριζόνα και αργότερα παρουσίασε σε διαλέξεις φωτογραφίες από την επίσκεψή του. Η σημαντικότερη, που εμπεριέχει και βασικές φιλοσοφικές του απόψεις, είναι ηπαρούσα. Διασώζεται σε δακτυλογραφημένο κείμενο με χειρόγραφες σημειώσεις του ιδίου. Το "Τελετουργικό του Φιδιού" συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα κείμενα πολιτισμικής θεωρίας και θεωρίας της εικόνας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)«Η κουλτούρα της εποχής των μηχανών καταστρέφει μέσω αυτών ό,τι πέτυχε με κόπο η φυσική επιστήμη που αναπτύχθηκε μέσα από τον μύθο: τον χώρο ευλάβειας, που μετατράπηκε σε «χώρο σκέψης». (Aby Warburg)«Μόνο μέσω του ορισμού σημείων συγκροτεί ο άνθρωπος ένα περιβάλλον και καταφέρνει να αποστασιοποιήσει το "εγώ" του από το "μη-εγώ". Αυτή η διαδικασία αποστασιοποίησης, που διαχωρίζει τον τομέα της συνείδησης από τον εξωτερικό κόσμο και αποδίδει στον καθένα την ενυπάρχουσα νομιμότητά του, για τον Βάρμπουργκ είναι o ουσιώδης παράγοντας και στόχος, τόσο της φυλογένεσης, όσο και της οντογένεσης. Ο Βάρμπουργκ ονομάζει "χώρο σκέψης" την αποκτηθείσα απόσταση από τον περιβάλλοντα κόσμο, και "δημιουργία του χώρου σκέψης" την πράξη καθιέρωσης κάθε οντογενετικής και φυλογενετικής εξέλιξης [...]».

Είναι ποτέ δυνατόν να μπερδέψουν τον Άγιο Βασίλη με την Κοκκινοσκουφίτσα; Κι όμως είναι! Κι αυτό γιατί ο Άγιος Βασίλης αποφάσισε να πάει να ζήσει για λίγο σ' ένα μέρος ήσυχο, μακριά απ' όλες τις δουλειές που έχει αναλάβει και τη φασαρία που τόσο τον κουράζει, ενώ, απ' την άλλη, η Κοκκινοσκουφίτσα το 'σκασε απ' το σπίτι της για να γνωρίσει τη ζωή στην πόλη, επειδή λέει βαρέθηκε να κάνει όλο τα ίδια και τα ίδια στο μονότονο δάσος...Και κάπου εκεί αρχίζουν να μπλέκονται τα πράγματα, και να δημιουργούνται παρεξηγήσεις και να πέφτουν τα ψέματα βροχή...ώσπου εμφανίζεται ο πασι[ά]γνωστος ανακριτής Σώτος Βρόντος, με σκοπό να απονείμει δικαιοσύνη!Άραγε θα τα καταφέρει; Ε καλά, ας μην πάρουμε κι όρκο... Θα βρουν όλοι το δίκιο τους; Δεν θα το 'λεγα! Γιατί μη νομίζετε ότι μόνο ο Άγιος Βασίλης και η Κοκκινοσκουφίτσα πρωταγωνιστούν σ' αυτό το πολύ αστείο θεατρικό έργο, αλλά κι ένα σωρό γνωστοί μας ήρωες, όπως η Χιονάτη, η Βασιλίνα, οι Καλικαντζαρίνες, η μαμά και η γιαγιά της Κοκκινοσκουφίτσας, ο κυνηγός αλλά και ο λύκος κι ένα σωρό άλλοι, έρχονται να βάλουν κι αυτοί το... χεράκι τους στην πολύπλοκη, αλλά ξεκαρδιστική, ιστορία μας.Ένα έργο για παιδιά που δεν βιάζονται να μεγαλώσουν, αλλά και για μεγάλους που θέλουν να νιώσουν και πάλι παιδιά..

­Στο διήγημα Η θεία του Σίτον η αφήγηση ξεδιπλώνεται και σαν λεπτομερής σπουδή χαρακτήρων, ενώ εκτυλίσσεται «στο νοσηρό περιβάλλον ενός υποχθόνιου βαμπιρισμού», όπου ο ντε λα Μέαρ, μέσα από ένα πανίσχυρο θηλυκό αρχέτυπο –τη γριά μάγισσα της λαογραφικής και ευρύτερης λογοτεχνικής παράδοσης–, εξερευνά την ιδέα της «τερατώδους μητέρας» και κατ’ επέκταση του «τερατώδους θηλυκού», ανασυστήνοντας την ατμόσφαιρα του βικτωριανού «οικιακού γοτθικού». […] Στη μυθοπλασία του το σπίτι παραχωρεί τη θέση του σ’ ένα απειλητικό οικοδόμημα-μαυσωλείο που αποκαλύπτεται σταδιακά ως φορέας ενός προϊστορικού Κακού, η εστία ως ιερό καταφύγιο υπονομεύεται, αποδεικνύεται αφιλόξενη και νοσογόνος και εντός της ένα παιδί χωρίς γονείς, παγιδευμένο και αβοήθητο, συγκρούεται με μια ενήλικη, υποκατάστατη γονεϊκή φιγούρα που επιθυμεί τον αφανισμό του.«Η γλώσσα του Ουόλτερ ντε λα Μέαρ θυμίζει ψιθυριστό ξόρκι για τη διάνοιξη της πρόσβασης στα φαντάσματα του νου».T. S. Eliot«Είναι ένας από τους ελάχιστους για τους οποίους το εξωπραγματικό υφίσταται ως εναργής, αδιαμφισβήτητη παρουσία, εξού και διαθέτει την ικανότητα να εμποτίζει τις περιστασιακές μελέτες του περί φόβου με την ένταση που συνιστά αποκλειστικό γνώρισμα του σπάνιου αριστοτέχνη».H. P. Lovecraft

Ορμώμενος από το παρελθόν, δημιουργώντας μια νέα αρχή εφοδιασμένη από μικρά θαύματα, στρέφεται στην αμετροέπεια, κάπου στο μέσον της 38ης περιστροφής. Δύο κορίτσια, ένας έφηβος, μία μητέρα, η πόλη και το πάθος για την ίδια τη ζωή και την αγάπη αποτελούν στοιχεία έμπνευσης της συλλογής 39 περιστροφές.

MIES VAN DER ROHE

ΟΜΟΡΦΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Το Νουμεράλια παρουσιάζει τους αριθμούς 0 έως 10 με ευφάνταστο τρόπο.

ΟΔΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ