vivliopoleiopataki

Ξεκινώντας με ένα ποίημα ωδή στη δόξα του Μαρόκου, ο Ταχάρ Μπεν Ζελούν τοποθετεί τα διηγήματα αυτού του νέου βιβλίου στο χρυσό τρίγωνο: την πολύβουη Καζαμπλάνκα, πόλη του ωκεανού, την ονειροπόλα μεσογειακή Ταγγέρη και τη θρησκευτική βορεινή Φες· μέσα από αυτές τις σκληρές ή αντίθετα ανάλαφρες ιστορίες, ο συγγραφέας ταξιδεύει τον αναγνώστη στους αιώνες, στις διαφορετικές πολιτισμικές, θρησκευτικές κοινότητες και γλώσσες, στις όχθες της Μεσογείου και του Ατλαντικού. Μας θυμίζει τον πλούτο ενός πολύγλωσσου και πολυπολιτισμικού Μαρόκου -με την Ταγγέρη, τόπο καλλιτεχνικού οργασμού και συνάντησης συγγραφέων από όλον τον κόσμο- και επινοεί πρόσωπα που κάτι τυχαίο κλονίζει και ανατρέπει τη ζωή τους: μια πανούργα γυναίκα που είναι έτοιμη να προκαλέσει την καταστροφή, μπλεξίματα και αδιέξοδα με τη διοίκηση που κάνουν τη ζωή κόλαση, μια νεανική αγάπη που δεν έπρεπε να την είχαν συναντήσει ξανά, καλεσμένοι σε ένα δείπνο που έρχονται αντιμέτωποι με το βάρος των παραδόσεων. Η μαροκινή κοινωνία έχει δύο πρόσωπα και μιλά δύο γλώσσες, η υποκρισία βασιλεύει παντού, διαφθορά στις ανώτερες τάξεις, μπαξίσι στις χαμηλές, μια κοινωνία με πολλά τρωτά, όπου η μιζέρια συνυπάρχει με τον πλούτο, μια χώρα διχασμένη ανάμεσα στη Δύση και τις δικές της θρησκευτικές ρίζες, που αγωνίζεται να υπάρξει… Από μια μεδίνα μέχρι μια μεγαλούπολη, από μια αχυροκαλύβα μέχρι ένα πολυτελές ξενοδοχείο, από μια παραλιακή κόγχη μέχρι ένα υπέροχο παλάτι, ο συγγραφέας ξετυλίγει την αφήγησή του, με τρόπο λιτό, αλλά μεστό, αδειάζει ό,τι κουβαλά μέσα του, με αναφορές σε κινηματογραφικές ταινίες, στο θέατρο, στους μεγάλους, στον Θερβάντες, στον Μπόρχες, και τα μαζεύει επιδέξια σε μια ροή γεγονότων και σκέψεων όπου, μυθιστορηματικά, ποιητικά, τρυφερά, δοξάζει το ανθρώπινο Μαρόκο.

Ο τελευταίος δεινόσαυρος Όποτε με ρωτάνε πώς είναι, τους λέω φαντάσου να γεννιέσαι σ' ένα φλεγόμενο άσυλο ανιάτων. Καθώς οι συγγενείς μου έλιωναν, στάθηκα στο ένα πόδι, σήκωσα τα χέρια, έκλεισα τα μάτια κα σκεφτόμουν δέντρο δέντρο δέντρο όσο ο θάνατος με προσπερνούσε - άθικτος. Δεν ήξερα ότι ο θεός έβλεπε σ' εμάς μια αποτυχημένη απόπειρα για παράδεισο. Δεν ήξερα ότι τα μάτια μου είχαν τρεις αποχρώσεις του λευκού μα μόνο μία εικόνα της μάνας μου.

Ένα πολύχρωμο, χαρούμενο και διασκεδαστικό βιβλίο πρώτης γραφής και ανάγνωσης για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας. Η γνωριμία με τα γράμματα γίνεται μέσα από έξυπνους στίχους, ερωτήσεις κατανόησης και ασκήσεις γραφής, ενώ προτείνονται πολλά θέματα για συζήτηση και διαδραστικό παιχνίδι στο σπίτι και στην τάξη.

Η νουβέλα Μέσα χρώμα βασίζεται σε αληθινά και επινοημένα περιστατικά από τη ζωή του ζωγράφου Μάνου Μαρκαντωνάκη. Επιστολές, συνεντεύξεις, πραγματικές ή κατασκευασμένες, και μονόλογοι της αδερφής του Λένας φωτίζουν από διαφορετικές σκοπιές το πέρασμα του χρόνου, την κοινή αλλά και την προσωπική τους ζωή, όσο αυτή κράτησε. Με επίκεντρο την περίοδο των σπουδών του Μαρκαντωνάκη στο Λονδίνο και τη ζωγραφική του πορεία κατά τις δεκαετίες του ’80 και ’90 στην Ελλάδα, ο Τσιμπούκης παρακολουθεί την περιπέτεια της τέχνης: τη σύλληψη της καλλιτεχνικής ιδέας, την αγωνία της πραγμάτωσης, την αμφιβολία, το τίμημα της αναγνώρισης, το εκκρεμές της εσωτερικής δημιουργικής διαδικασίας από τον θρίαμβο ως την αποτυχία κι από την επιτυχία μέχρι το εκκωφαντικό κενό της αποσιώπησης.

Η Σίσσυ είναι ένα ρομαντικό τζιτζίκι που τραγουδά μόνο όταν νιώθει την αγάπη κοντά της. Δεν της αρέσει η τεμπελιά και βαριέται να περνάει όλη την ημέρα της πάνω σ' ένα κλαρί χαζεύοντας. Τα τζιτζίκια της παρέας την κοροϊδεύουν, αφού δεν μπορούν να καταλάβουν τα συναισθήματά της. Όταν μάλιστα θα γνωρίσει έναν καινούργιο φίλο, τον Θέμη το μυρμήγκι, τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο περίπλοκα.Η σοφή κουκουβάγια Βάγια θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, δίνοντας σε όλους ένα μάθημα αγάπης.Το βιβλίο περιλαμβάνει το σενάριο και λεπτομερείς οδηγίες για τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τις χορογραφίες, ενώ το CD περιλαμβάνει ηχογραφημένο ολόκληρο το έργο, τα τραγούδια του (με λόγια και ορχηστρικά) καθώς και τα απαιτούμενα ηχητικά εφέ.

Το έργο μάς σεργιανίζει στα βάθη ενός παραμυθένιου ωκεανού, όπου γεννιέται μια υπέροχη γοργόνα, η Χρυσομελένια. Φορώντας πάντα ένα μαγικό κοχύλι στο λαιμό, δώρο της μαμάς της, η μικρή γοργόνα βιάζεται πολύ να μεγαλώσει και να δοκιμάσει εμπειρίες για τις οποίες δεν είναι ώριμη ακόμα... Μας παρασύρει χορεύοντας και τραγουδώντας πέρα από τις χιλιόχρωμες σπηλιές, σ' ένα περιπετειώδες ταξίδι, γεμάτο αγωνία και εκπλήξεις! Έτσι, η ιστορία της παύει να είναι απλά ένα μιούζικαλ για όσους αγαπούν τα μυθικά πλάσματα του βυθού. Γίνεται πλέον ένα μιούζικαλ τόσο για εκείνους που ξέρουν να συγχωρούν λάθη και μπορούν να κατανοούν τις απερισκεψίες των δικών τους, όσο και για εκείνους που δεν περιμένουν μαγικές λύσεις. Ξέρουν μόνο να αγωνίζονται διαρκώς με τις δικές τους δυνάμεις, υπερνικώντας σταθερά τις όποιες αδυναμίες τους!Το βιβλίο περιλαμβάνει το σενάριο και λεπτομερείς οδηγίες για τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τις χορογραφίες, ενώ το CD περιλαμβάνει ηχογραφημένο ολόκληρο το έργο, τα τραγούδια του (με λόγια και ορχηστρικά) καθώς και τα απαιτούμενα ηχητικά εφέ.

Πρόκειται για μια ποιητική σύνθεση, που αναπτύσσεται με την ανέλιξη μιας μουσικής φούγκας σε σαράντα δύο μέρη. Μέσα στην αχλύ του αναθρώσκοντος καπνού από τα θρυλικά τσιγάρα Έθνος εξαιρετικά, που παρηγορητικά συνόδευσαν το βίο των γενεών των παππούδων μας, κινούνται και αναθάλλουν οι ίσκιοι της μνήμης. Οι καραβοτσακισμένες γενιές των πολέμων του ΄22 και του ΄40 περπατούν μέσα στα βρεγμένα και ματωμένα χώματα μιας ιστορίας των αφανών. Εκείνων που ανώνυμοι διάβηκαν τη φωτιά του πολέμου και με τον ιδρώτα και το αίμα τους έχτισαν το σπίτι μιας ορφανής πατρίδας, πέρα από τις επίσημες αποτιμήσεις και τις ιστοριογραφικές αναλύσεις. Τα παιδιά που γεννήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ΄60 σε πόλεις και χωριά σφραγίστηκαν με τις αφηγήσεις των ξερριζωμένων και των επιζώντων. Η ιστορία προσλαμβάνεται μέσα από την αφηγηματική της μυθολόγηση. Στη σύνθεση του κατακυρωμένου και βραβευμένου ποιητή οι λεπτομέρειες φωτίζουν με τρόπο προσωπικό τον ιστορικό χρόνο. Με την διερώτηση για το πώς κουβαλάμε-συλλογικά και προσωπικά- τις πέτρες αυτού του βάρους στην σημερινή τηλεοπτική μας αμνησία. Με μια ποιητική αφήγηση όπου κατορθώνονται μορφές, στις οποίες συγκεράννυνται και σμίγουν η έμμετρη ποιητική παράδοση και οι μοντερνιστικές κατακτήσεις ως ενιαίο σώμα της λυρικής μας παράδοσης, ο Κοσμόπουλος φανερώνει τον δικό του γνήσιο κόσμο, με τρόπο συνθετικό.

Στο έργο αυτό οι πρωταγωνιστές, που δεν είναι άλλοι από τα παιδιά μιας φανταστικής σχολικής τάξης, μας ταξιδεύουν στης θάλασσας τα πέρατα, καθώς τα ίδια ανακαλύπτουν με θαυμασμό τα αρχαιοελληνικά μυθικά πρόσωπα του βυθού, μέσα από τις αφηγήσεις μιας βιβλιοφάγου συμμαθήτριάς τους! Αφηγήσεις που ζωντανεύουν, "φέρνουν" μπροστά στα μάτια τους και τα μάτια μας από τον Ποσειδώνα και την Αμφιτρίτη μέχρι τις Ωκεανίδες και τις Νηρηίδες, από τον Νηρέα και τους Τρίτωνες μέχρι τον Ωκεανό κι ένα σωρό άλλα μυθικά πρόσωπα του βυθού. Εξαίρεση ανάμεσα σε αυτά τα πρόσωπα αποτελούν ο Οδυσσέας, ο άνθρωπος που μισήθηκε πολύ από το θεό της θάλασσας και τιμωρήθηκε περιπλανώμενος στα άγρια κύματα για χρόνια, αλλά και οι αθλητές που αναβιώνουν τα Ίσθμια, τη μεγάλη γιορτή που είναι αφιερωμένη στον Ποσειδώνα. Το βιβλίο περιλαμβάνει το σενάριο και λεπτομερείς οδηγίες για τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τις χορογραφίες, ενώ το CD περιλαμβάνει ηχογραφημένο ολόκληρο το έργο, τα τραγούδια του (με λόγια και ορχηστρικά) καθώς και τα απαιτούμενα ηχητικά εφέ.

Η δική μου πέτρα (1960-1975)

Μετά τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας Πολλοί κινήθηκαν προς την μεριά όπου υπήρχαν οι καρέκλες και τα παιδιά με τα εξαπτέρυγα Οι τραγουδιστές είχαν φύγει από νωρίς το πάλκο άδειο σπασμένοι δίσκοι ριγμένοι στο πάτωμα δαχτυλίδια πεταμένα στα σοκάκια ένα σκυλί βάβιζε

Πώς θα περάσει το καλοκαίρι της η Πίτσα η αλεπουδίτσα; Πού θα περάσει τις διακοπές της; Μια αλεπού, πονηρή σαν όλες τις άλλες, ξεκίνησε για τη συνηθισμένη της καλοκαιρινή εξόρμηση, όμως... κατέληξε να περάσει τις πιο ενδιαφέρουσες διακοπές της ζωής της! Έκανε καινούργιες φιλίες, έζησε πολλές διασκεδαστικές καταστάσεις, έμαθε πολλά για την αξία της υγιεινής διατροφής και πέρασε τόσο όμορφα ώστε από μια αλεπού κανονική μετατράπηκε σε μια αλεπού καλλονή!Το βιβλίο περιλαμβάνει το σενάριο και λεπτομερείς οδηγίες για τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά, τα κοστούμια και τις χορογραφίες, ενώ το CD περιλαμβάνει ηχογραφημένο ολόκληρο το έργο, τα τραγούδια του (με λόγια και ορχηστρικά) καθώς και τα απαιτούμενα ηχητικά εφέ.

Ένα βιβλίο-ορόσημο για τον ελληνισμό, προϊόν πολυετούς και εμπεριστατωμένης έρευνας, στο οποίο αποκαλύπτονται οι μυστικές -εδώ και αιώνες- όψεις της Πόλης.

Η φλογέρα που έλεγε την αλήθεια είναι ένα παραμύθι που αποτελεί δώρο ζωής για την ψυχή του ανθρώπου και κυρίως του μικρού παιδιού. Είναι ένας ύμνος για τις αξίες της αλήθειας, της δικαιοσύνης και της αγάπης. Η συγγραφέας, όταν ήταν μικρή, το άκουγε από τη γιαγιά της, η οποία το είχε ακούσει σε μια τάξη του δημοτικού σχολείου, το 1939. Ο Άρης προστέθηκε στην ιστορία από τη συγγραφέα. Ήταν το αγαπημένο της σκυλάκι.

«Για να χαρακτηρισθεί κάτι γκροτέσκο πρέπει να προσφέρει τρία είδη αντιδράσεων: το γέλιο, την απέχθεια και τον τρόμο» Geoffrey Harpham Εδώ πρόκειται για ένα φανταστικό, σκωπτικό «ψυχογράφημα», που διατρέχει την Ιστορία της Τέχνης. Ένα «πορτρέτο», το οποίο υποτίθεται ότι σκιαγραφεί ερήμην του ο ίδιος ο Πρόεδρος και χωρίς να το καταλαβαίνει, αποκαλύπτει τις προθέσεις του, τον τρόπο που σκέπτε ται για το μέλλον του κόσμου και κυρίως για τον εαυτό του, ζωγραφίζοντας... το Εγώ του με ένα ιδιαίτερο ύφος, κρυπτικό στη γραφή, με την αλληγορία της Τέχνης και την τραγική ειρωνεία των αρχαίων, που σίγουρα αγνοεί. Ωστόσο, δεν διστάζει να αυτοσυστηθεί. «Είμαι ωραίος, πολύ μοιραίος! Εκτός από τη μάνα μου, τη Φύση ευγνωμονώ που έφτιαξε το λιοντάρι με τα δικά μου χρώματα, τη χαίτη και τη χάρη. [......] Κι εκείνο το καλό παιδί, που με τραυμάτισε στ' αυτί, πολύ ευχαριστώ, μ' έκανε εικαστικό». «Η ειρωνεία θα μπορούσε να είναι και μία μορφή αντίστασης», ουτοπική ούτως ή άλλως. Υπάρχει και καθώς πρέπει κωμωδία. Μπορεί να σας αρέσει.

…Υποβοηθούμενες ψυχές, να εκλιπαρούνε λίγες σταγόνες ευτυχίας να βρούνε. Δέκα λεπτά να ηρεμήσουν μες στην μέρα. Να αναπνεύσουν… μα μολύναν τον αέρα. Αγώνας δρόμου είναι όσα δεν θα ’πρεπε να είναι. Οι σχέσεις, η εργασία, οι ζωές μας. Και το μυαλό κατάδικο στις στείρες συσκευές μας, λέει στην σάπια καθημερινότητά σου μείνε.

Συγγνώμη Κύριε Μπέκετ: Μια παρωδία της Σοφίας Φιλιππίδου, Έτος Εκδόσης 2025

Mia φωτογραφία εποχής. Ο μικρόκοσμος ενός δρόμου που χάθηκε κάτω από την ανάπτυξη της μεγαλούπολης, η ιστορία μίας από τις πιο όμορφες γειτονιές της Αθήνας των μέσων του 20ου αι. Ένα χτήμα, ένα σπίτι, μία οικογένεια μέσα στο αστικό αθηναϊκό τοπίο του μεσοπολέμου. Μια πολύτιμη μαρτυρία για έναν κόσμο, που με τον πιο όμορφο τρόπο συνεχίζει να μας θυμίζει ότι υπήρξε! «Τα Πατήσια στα μέσα του εικοστού αιώνα αχνοφαίνονται στο βάθος του ορίζοντα ως ένας τόπος σχεδόν ονειρικός. Σε μια Αθήνα, όπου ένιωθε κανείς τα όρια του χτισμένου κόσμου στις εξοχές ολόγυρα, μια κατοικία στο τέρμα Αχαρνών, με το κτήμα της και όλο το οικοσύστημα, ανθρώπων, πανίδας και χλωρίδας, συνιστούσε ένα μέγεθος που σήμερα μοιάζει δυσεύρετο και γι’ αυτό πολύτιμο. Οι αναμνήσεις της συγγραφέως, της Άννας Μαργαριτούλη, από την τότε οδό Ερρίκου Σλήμαν –με την επωνυμία μιας αστικότητας σε έναν αθηναϊκό τόπο γεμάτο χωματόδρομους και ελάχιστα αυτοκίνητα–έρχονται στη γνώση μας ως μια παρακαταθήκη με την αξία μιας πολύτιμης μαρτυρίας. Η Αθήνα είναι η μεγάλη πρωταγωνίστρια σε αυτό το αφήγημα, απλωμένο με παραποτάμους σε όλο το τοπίο μνήμης που παραμένει εναργές σε όσους μεγάλωσαν τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο. Είναι μια γενιά που είδε τη γέφυρα ανάμεσα στο χθες και στο αύριο με έναν τρόπο απόλυτο και αναπόδραστο, καθώς οι γιαγιάδες και οι παππούδες έφεραν ως πολιτισμική σκευή όλη την αύρα από τα τέλη του 19ου αιώνα και οι γονείς ήταν άνθρωποι μεγαλωμένοι στον Μεσοπόλεμο, γονείς πια στα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο». Από τον πρόλογο του Νίκου Βατόπουλου

Οι αγριοτριανταφυλλιές είναι ιδιαίτερα ανθεκτικά φυτά. Φύονται σε πλαγιές, σε άγριους τόπους, σε δάση, σε ποτάμια, ακόμα και ανάμεσα σε βράχους. Απαντώνται σε πόλεις, σε χωριά, στους δρόμους και όπου και να ριζώσουν αλλάζουν το τοπίο. Είναι γυναίκες που ζουν ανάμεσά μας. Γεμίζουν μονοπάτια για να ματώνουν όσους τολμούν να τα διαβούν. Πλήθος αγκάθια στα κλωνάρια τους -ένστικτα επιβίωσης. Ρόδινα άνθη ή λευκά. Χρώμα απ’ το αίμα των πληγών τους. Ή το λευκό της αθωότητας. Άπειρα αγκάθια για τους φαρμακερούς ανθρώπους. Και σπάνια άνθη κάθε που χέρια χαϊδεύουν την ψυχή τους. Κυνόροδα χαρισμένα -δώρα ακριβά, θησαυρός και γιατρειά για όσους κατάφεραν να δούνε πιο βαθιά, λιγάκι πιο βελούδινα το μέσα τους, δίχως να φοβηθούν τα αγκάθια. Είναι γυναίκες που ανθίζουν ανάμεσά μας

Είναι δυνατόν δύο εχθροί να γίνουν ποτέ καλοί φίλοι; Πώς μπορεί ένα ρακούν να γίνει φίλος με την «τροφή» του, έναν ποντικό; Μα στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών όλα μπορούν να συμβούν! Έπειτα, ο Φανούρης δεν είναι όποιο κι όποιο τρωκτικό. Είναι ένας μικρούλης ποντικός με γιγάντια, ωστόσο, ψυχή που είναι έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα για τον κολλητό του. Έτσι, όταν για καλή του τύχη, βρίσκει ένα μαγικό ραβδί… Όποιος θέλει τη συνέχεια, στο βιβλίο θα τη βρει! Ένα έμμετρο παραμύθι που αναδεικνύει την αληθινή, ανιδιοτελή φιλία και τη χαρά που μπορούν να δώσουν στη ζωή μας τα απλά πράγματα, για τα οποία θα πρέπει να νιώθουμε ευγνωμοσύνη.

Στη ζωή μας όσα αξίζουν είναι αυτά που μένουν για πάντα στο μυαλό και θυμόμαστε με αγάπη, με πόνο, ή με χαμόγελο. Στο βιβλίο αυτό με τις “μικρές ιστορίες” θα ανατρέξουμε στο παρελθόν και θυμηθούμε αυτά που μας έκαναν να γελάσουμε. Επειδή οι αστείες καταστάσεις είναι το ίδιο ισχυρές και μένουν στη μνήμη μας για πάντα. Πολλές φορές η κωμωδία είναι πολύ πιο διδακτική ακόμη και από αυτό το δράμα. Και μέσα από την φανταστική κατάσταση σε ένα μονόπρακτο, του διαλόγου δύο ηλικιωμένων στο πραγματικό περιβάλλον της πανδημίας που ζήσαμε, βγαίνουν αβίαστα οι παθογένειες μιας κοινωνίας όπου τον πρώτο λόγο έχουν τα ατομικά μικροσυμφέροντα. Αυτά έρχονται και παρέρχονται, αλλά το αστείο του πράγματος παραμένει.

Το πάτωμα Έχει απασχολήσει την τέχνη επανειλημμένως. Από τραγουδοποιούς, μέχρι stand-up comedians. Και έχει τόσες, µα τόσες, εκδοχές. Το πάτωμα. Το πάτωμά της. Το πάτωμα της κουζίνας. Το πάτωμα της ψυχής. Το μωσαϊκό πάτωμα. Το βιολογικό πάτωμα. Το… vegan πάτωμα. Κάθε πάτωμα. Ξαπλωμένος στο πάτωμα για ένα µόνο πράγμα μπορείς να ελπίζεις: να είναι καθαρό. Άντε, κι ένα ακόμα: να µη μείνεις εκεί για πάντα, αλλά να σηκωθείς. Ώσπου να ξαναβρεθείς κατάχαμα. Στο πάτωμα.

Είναι μεγάλος ο πειρασμός να συμπληρώσει κανείς τις ελλείπουσες από τη λογοτεχνία της εποχής ερωτικές σκηνές. Να επιτρέψει στον Βέρθερο να ξεγυμνώσει τουλάχιστον το στήθος της Λόττε στο σαλόνι και να προκαλέσει τον Ντάρσυ να ρίξει την Ελίζαμπεθ στο χορτάρι της αγγλικής εξοχής, να οδηγήσει το χέρι του κ. Ράνσομ στα υπόσκαφα μέρη της Βερίνας και να αφήσει τον Άρνχαιμ να σπάσει τη γύψινη προκάλυψη της Διοτίμας. Οι μαύρες τρύπες του διαστήματος, όμως, γίνονται αντιληπτές μόνο από την έντονη φωτεινότητα του περίγυρου και, εφελκυστικά, πιστεύω πλέον ότι η ελλειπτικότητα καταδεικνύεται σαφέστερα με την υπογράμμιση των ορίων της. Η λογοκρισία του ερωτικού προσκηνίου εμφαίνεται στις παρασκηνιακές της διαβουλεύσεις και κάθε προγραφή δείχνει κατάστηθα τον προγράφοντα. Η συγκάλυψη γίνεται σκανδαλώδης όταν εκτεθεί ο επιχειρησιακός της σχεδιασμός και η ανατομία του γυμνού πάθους καθίσταται ευκρινέστερη με την απογύμνωση της προφασιακής του σκιάσεως.

Ένα ροζ τζιν παντελονάκι, με όνειρο να ζήσει μία μεγάλη περιπέτεια, είναι το αγαπημένο ρούχο της Ειρήνης, που πάει στην τρίτη τάξη του Δημοτικού. Όταν φτάνει στην πέμπτη τάξη, η μαμά της το βάζει στο πλυντήριο, με σκοπό να το δώσουν σε κάποιον που το έχει ανάγκη, γιατί της έρχεται πια μικρό. Τα πράγμα­τα παίρνουν απρόσμενη τροπή, ωστόσο, μόλις ο άνεμος το ξεκολλάει από το σύρμα, και τότε αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια. Το παντελονάκι πετάει πάνω από την πόλη, συναντάει έναν άστεγο, βρίσκεται μπλεγμένο σε μία διάρρηξη, αλλάζει χρώμα και μέγεθος, εγκαταλείπεται σε ένα γιαπί, γνωρίζει τον Ιάσονα και καταλήγει σε ένα κατάστημα με ρούχα δεύτερης ευκαιρίας, όπου το ανακαλύπτει ο εντεκάχρονος Παντελής. Το ροζ παντελονάκι στον χρόνο μεταμορφώνεται, γίνεται πιο σοφό, μέσα από τις δυσκολίες και τις προκλήσεις, τις οποίες θαρραλέα αντιμετωπίζει και το κά­νουν πιο δυνατό. Έτσι, σταδιακά, μαθαίνει να αποδέχεται τις αλλαγές και διαπιστώνει ότι μπορεί η ίδια η ζωή να είναι η πιο μεγάλη και όμορφη περιπέτεια.

Τι είναι τελικά ουσιαστικό στη ζωή μας; Μετρούν οι μικρές στιγμές ή ο εφήμερος στόχος; Πρέπει να βαδίσουμε γρήγορα προς την Ιθάκη, ή να χαρούμε τις στιγμές που μας χαρίζει απλόχερα η ζωή και εμείς είμαστε τόσο απασχολημένοι που μπορεί και να μην τις διακρίνουμε; Οκτώ διηγήματα που μας οδηγούν μέσα από τα μονοπάτια της ανάγνωσης σε βαθιά ερωτήματα που έχουν αναλυθεί με κάθε τρόπο. Η Ναυσικά Καραγιαννίδη στο συγγραφικό της ντεμπούτο μας βάζει σε έναν κόσμο που κρατά και νοσταλγεί τις παραδοσιακές αξίες χωρίς να το παραδέχεται.

Έξι διηγήματα, έξι ήρωες εγκλωβισμένοι σε μια προσωπική ή συλλογική δυστοπία. Οι ήρωες του Γιώργου Ψωμιάδη έρχονται αντιμέτωποι με έναν κόσμο εχθρικό. Οι συνθήκες διαβίωσης στις μητροπόλεις, η εργασιακή δυσφορία και η αποξένωση που προκαλεί η κυριαρχία της τεχνολογίας συνθέτουν ένα ζοφερό σκηνικό που επιτείνει την ψυχική έρημο. Πρόσωπα μοναχικά, ενίοτε ανίκανα να αποτινάξουν τα βάρη του παρελθόντος, κινούνται με άξονα μια μικρή ελπίδα. Συχνά αναζητούν τη ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής, μια «οικογένεια», μια εστία να απαγκιάσουν, τη δική τους φωλιά, ενώ κάποτε επιστρατεύουν μια παρηγορητική φυγή προς έναν κόσμο φανταστικό. Έξι ιστορίες από ένα δυσοίωνο μέλλον, που ωστόσο είναι ήδη αμετάκλητα παρόν. Έξι ιστορίες για ανθρώπους που αντιστέκονται και ελπίζουν.Είχαν περάσει ώρες περπατώντας πλάι στα θολά νερά της θάλασσας, βυθίζοντας τις μπότες τους στη βρεγμένη άμμο. Έτρωγαν σάντουιτς που είχαν φέρει μαζί τους, ξαπόσταιναν στις υγρές αυλές των εστιατορίων και χάνονταν για ώρα βαδίζοντας κάτω από τις φυλλωσιές των δέντρων. Όταν βρήκαν την ακτή, ο πατέρας κρέμασε θριαμβευτικά το σκουφί του σε ένα από τα δέντρα μπροστά στα βράχια. «Αυτό θα είναι το κρησφύγετό μας τα καλοκαίρια, η φωλιά μας», είπε, «κι εδώ θα φτιάξουμε τα κρεβάτια μας».

Το ανά χείρας κείμενο του Μαρξ αποτελεί το διασωθέν τμήμα της πρώτης γραφής (Urtext) του έργου Για την Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας. Το μεγαλύτερο μέρος του γράφτηκε στο διάστημα από τις αρχές Αυγούστου μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου 1858, δηλαδή αφού ο Μαρξ είχε ολοκληρώσει τα Grundrisse - Βασικές γραμμές της κριτικής της πολιτικής οικονομίας. Όμως, λόγω της μεγάλης έκτασης που είχε πάρει το χειρόγραφο, ο Μαρξ διέκοψε τότε τη συγγραφή του και προχώρησε στη συγγραφή του βιβλίου Για την κριτική της πολιτικής οικονομίας, το οποίο κυκλοφόρησε το 1859. Συγκριτικά τόσο με την έκδοση του 1859 όσο και με το "Μέρος πρώτο" (κεφ. 1-3) του πρώτου τόμου του Κεφαλαίου, στο παρόν κείμενο ο Μαρξ συνάγει την έννοια του κεφαλαίου σε αναφορά με τη γενικευμένη απλή κυκλοφορία των εμπορευμάτων και του χρήματος. Έτσι, το Urtext μας επιτρέπει να κατανοήσουμε ένα ζήτημα που έχει διχάσει τη μαρξιστική σκέψη σχεδόν από την εποχή του ίδιου του Μαρξ: αυτό της εμπορευματικής και χρηματικής κυκλοφορίας στην ιστορική της διάσταση. Ο Μαρξ, μέσα από πληθώρα ιστορικών παραδειγμάτων, κάνει σαφή όχι απλώς τη διάκριση ανάμεσα στην κυκλοφορία των εμπορευμάτων σε προκαπιταλιστικές κοινωνίες και στον καπιταλισμό, αλλά και την έλλειψη κάποιου τύπου "αναγκαίας" γενετικής σχέσης ή αλληλουχίας μεταξύ τους. Γράφει: "Oλόκληρο το σύστημα της αστικής παραγωγής δεν μπορεί παρά να προϋποτίθεται προκειμένου η ανταλλακτική αξία να εμφανίζεται ως ένα απλό σημείο εκκίνησης στην επιφάνεια και η διαδικασία της ανταλλαγής, όπως αποκαλύπτεται στην απλή κυκλοφορία, ως ο απλός κοινωνικός μεταβολισμός, ο οποίος όμως περιλαμβάνει το σύνολο της παραγωγής καθώς και της κατανάλωσης."

Στα δέντρα που είχαν λέξεις έβαλα πουλιά Λες και θα σιωπούσαν κάποτε Στα ποτάμια που κυλούσαν νοήματα έβαλα νερά Λες και θα στερεύαν κάποτε Τα κατέστρεψα Και ησύχασα Από τότε η ζωή είναι τόσο καλή και δίκαιη μαζί μου Βλέπω ένα κορίτσι ν’ ακουμπάει ένα ποδήλατο Σ’ ένα δέντρο δίπλα στην όχθη ενός ποταμού Ακούω τα πουλιά και δεν καταλαβαίνω λέξη

Αυτό το απαλό βιβλίο με τους υπέροχους ήχους και τη θαυμάσια κουδουνίστρα θα ενθουσιάσει το μωράκι σας και θα το απασχολήσει για ώρες στο σπίτι και στη βόλτα του. Κατάλληλο για μωρά που βγάζουν τα πρώτα τους δοντάκια. Με χαρτί που παράγει ήχους και χρωματιστή κουδουνίστρα με χάντρες.

Ο Εμφύλιος άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στους παλαιότερους. Εμείς οι νεότεροι πήραμε τη μυρωδιά που μας άφησαν εκείνοι που έζησαν τα γεγονότα. Ο Σάκης, λοιπόν, είχε μία διαφορετική ιστορία να μας πει για τον Εμφύλιο από εκείνη που επικρατούσε μέχρι τα πρώτα μνημονιακά χρόνια. Πριν δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει την εξουσία. Και αυτό έχει τη σημασία του, υπό την έννοια ότι ο αστικός μύθος σε μία χώρα όπου η Αριστερά είχε κυριαρχήσει ιδεολογικά έλεγε ότι η Ελλάδα θα ήταν μια καλύτερη χώρα αν τον Εμφύλιο τον είχαν κερδίσει οι κομμουνιστές. Σήμερα, έπειτα από 4,5 χρόνια ΣΥΡΙΖΑ, οι αυταπάτες έχουν ξεπεραστεί. Χρειάστηκε πρώτα να διαψευστούν. Ήταν αναμφίβολα μία επίπονη διαδικασία. Ίσως απ’ όλη αυτή την ιστορία να βγει στο τέλος κάτι καλό. Σαν να θάβουμε, επιτέλους, τον νεκρό και να αποφασίζουμε έτσι να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Η ιστορία που έχει να μας πει ο Σάκης για τον Εμφύλιο προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στην ίδια τη Δημοκρατία. Η γνώση του παρελθόντος δεν αναμοχλεύει τα πάθη. Το θάψιμο της αλήθειας ήταν αυτό που επέτρεψε στην Αριστερά να διεκδικήσει τη ρεβάνς στον λεγόμενο τρίτο γύρο.

Ο σημαντικότερος ρώσος συγγραφέας Αλεξάντρ Κούπριν με τους Λαιστρυγόνες μας δίνει έναν φωτεινό κύκλο, διηγημάτων, που εκτυλλίσονται στην Μπαλακλάβα, έναν τόπο που είναι «κάτι άναμεσα σε κωμόπολη και ψαροχώρι», σε μια γωνιά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας όπου κυριαρχεί το ελληνικό στοιχείο από τα πανάρχαια χρόνια. Οι ήρωες του, πρόσωπα αληθινά, είναι κυρίως Έλληνες και, μέσα από την καθημερινότητα τους, ο συγγραφέας μας παρουσιάζει, με τρόπο γλαφυρό κι ευγενικό, τη ζωή στα παράλια της Κριμαίας: μας αποκαλύπτει τα μυστικά της ψαρικής τέχνης αλλά και άγωστες πτυχές της ιστορίας, περιγράφει βαθιά ριζωμένα έθιμα και την ιδιοσυγκρασία των κατοίκων, αφηγείται τη μοίρα ενός ξεχασμένου ναυαγίου και τον θρύλο ενός μυθικού θησαυρού, ξεναγώντας μας παράλληλα στον δικό του χαμένο παράδεισο.

Parole di saggezza dalla Grecia antica racchiude il meglio di mille anni di filosofia, di storia e di letteratura in una selezione di testi che vanno dal IX secolo a.C. al II secolo d.C. Il pensiero dei maggiori maestri di sapienza greci, fonte di ispirazione senza tempo, offre ai lettori di oggi una guida pra­tica per una vita felice e ben vissuta.

Le poesie di questa raccolta scandiscono altrettanti momenti di un serrato dialogo con un personaggio inconsueto, il mare, presentato con tutte le caratteristiche di un vecchio amico ritrovato. Non si tratta di un occasionale “incontro”, ma di un voluto “ritorno” al mare. In questo estremo “nostos” l’Ulisside sradicato viene a deporre in orecchie fidate il pacato messaggio di chi, avvicinandosi senza rimpianti al crepuscolo della vita, si sforza di svelare a se stesso il senso del cammino fin qui percorso, rievocandone alcune tappe fondamentali.

Αποτελεί -παράδοξο εντελώς- φαινόμενο των καιρών μας η μεγάλη πρόοδος της επιστημονικής σκέψης στον τομέα των βιολογικών επιστημών να συνδέεται με δυσαρέσκεια των ασθενών από τις υπηρεσίες των γιατρών. Το ιατρικό επάγγελμα έχει κατηγορηθεί συχνά για απληστία, ασάφεια, αλαζονεία, άγνοια και ψυχρότητα. Φαίνεται, ότι ο ρόλος του γιατρού ως «κλινικού θεραπευτή » έχει υποβαθμιστεί και υποκατασταθεί από Big Data και διαγνωστικές εξετάσεις. Οι γιατροί δεν επικοινωνούν πλέον με τους ασθενείς τους, δεν αφιερώνουν χρόνο στην φυσική εξέταση και στο πολύτιμο αφήγημα του ιστορικού. Παράλληλα οι ασθενείς χρησιμοποιούν σήμερα το διαδίκτυο χωρίς φίλτρα έτσι ώστε λαμβάνουν συχνά εσφαλμένες πληροφορίες για ζητήματα υγείας οι οποίες οδηγούν σε ανεκπλήρωτες προσδοκίες και παραπλάνηση. Ο διοικητισμός, η απόλυτη έμφαση στα οικονομικά δεδομένα και το αυξημένο κόστος της ιατρικής περίθαλψης σε παγκόσμιο επίπεδο φαίνεται ότι έχει μετατοπίσει σημαντικά τον πρωταρχικό στόχο των υπηρεσιών υγείας έτσι ώστε προκύπτει πλέον ένα ουσιώδες ερώτημα: Εξακολουθεί ο στόχος των υπηρεσιών υγείας να είναι ο Άνθρωπος ως Πάσχον Πρόσωπο και κατά πόσον η άσκηση της ιατρικής παραμένει σήμερα Ανθρωποκεντρική;

"Όλα τα βλέμματα στράφηκαν προς το μεγάλο ασπροπούλι. O Nικόστρατος ξαναδίπλωσε νωχελικά τις φτερούγες του κι άνοιξε ένα πέρασμα ανάμεσα απ' τους συγκεντρωμένους για να έρθει να χαιρετήσει τον κύριό του. Aφού δάγκωσε τρυφερά τ' αυτί του αγοριού, έκανε μεταβολή και παρέλασε υψώνοντας το λοφίο του"...O Γιάννης, ένα δωδεκάχρονο αγόρι, ζει φτωχικά σ' ένα μικρό ψαροχώρι μαζί με τον πατέρα του, το Δημοσθένη, που έχει γίνει νευρικός και απόμακρος μετά τον πρόωρο θάνατο της γυναίκας του.Μια μέρα, ο Γιάννης σώζει από βέβαιο θάνατο ένα "καφετί πουλί με μεγάλο ράμφος και δυο κοντά ποδαράκια", προσφέροντας ως αντάλλαγμα σ' έναν άξεστο καπετάνιο ό,τι πολυτιμότερο είχε: το χρυσό σταυρό που του άφησε η μητέρα του. Για να μην το μάθει ο Δημοσθένης, το αγόρι φροντίζει το μικρό πουλί κρυφά στην κάμαρά του και του δίνει το όνομα Νικόστρατος. Μέρα με τη μέρα, όμως, ο Νικόστρατος μεγαλώνει και γίνεται ένας πανέμορφος λευκός πελεκάνος, το πιο ψηλό πουλί της Ευρώπης! Είναι δύσκολο πια να τον κρύβει...Η μοναδική φιλία ενός αγοριού με έναν πελεκάνο. Μια ιστορία με φόντο το απέραντο γαλάζιο του Ιονίου, χρωματισμένη με συναισθήματα, ομορφιά και συγκίνηση.Στο βιβλίο αυτό βασίστηκε η ομότιτλη ταινία του Ολιβιέ Ορλέ, με πρωταγωνιστή τον Εμίρ Κουστορίτσα.

«Η στιβαρότητα του κτιρίου τον αιφνιδίασε. Οι ισχυροί τοίχοι, το ατσάλι των δοκών, το εύρος, η αντοχή και η επιβλητικότητά του υπήρχαν μονάχα για να αναδείξουν την αντίθεση με τη νεανική ομορφιά δίπλα του. Ήταν ογκώδες και ακλόνητο, για να τονίσει τη δική της λεπτότητα – λες και ήθελε να δείξει τι αεράκι θα μπορούσε να γεννηθεί από το φτερό μιας πεταλούδας». Στα Χειμωνιάτικα όνειρα ο Σκοτ Φιτζέραλντ συνθέτει έναν κόσμο επιθυμίας, φιλοδοξίας και αυταπάτης· έναν κόσμο όπου το όνειρο γίνεται έκφραση μιας βαθιάς υπαρξιακής ανάγκης. Προάγγελος του εμβληματικού μυθιστορήματος Ο Υπέροχος Γκάτσμπι, το διήγημα πάλλεται στον ίδιο ρυθμό· την ίδια βαθιά επιθυμία για κάτι όμορφο, άπιαστο, φτιαγμένο από την ύλη των ονείρων· τη γνήσια συγκίνηση που η πένα του Φιτζέραλντ, με μοναδικό τρόπο, μπορεί να γεννήσει. Η αφηγηματική του τέχνη, απαράμιλλη και σαγηνευτική, συνεχίζει να γοητεύει τον αναγνώστη, επιβεβαιώνοντας τη θέση του στο πάνθεο των κορυφαίων δημιουργών της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Con la collana Gli Agapanti ci proponiamo di rendere accessibili a un pubblico di lettori italiani testi significativi della letteratura greca moderna, la fruizione e stata finora limitata a quanti conoscono il neogreco. Il nome della collana costituisce un implicito omaggio al primo Nobel greco, Ghiorgos Seferis (1900-1971), che amo gli agapanti (i giorni dell’amore) e li menziono piu volte nella sua opera.