vivliopoleiopataki

Tρεις ηθογραφίες με άξονα το νησί του, τη Λέσβο («Η χτικιάρα», «Το Μίζερο», «Μια παλιά ιστορία»), δύο πολεμικά αφηγήματα («Το εθελοντικό», «Κιλκίς») και δύο αλληγορικοί μύθοι («Δυο μύθοι: Ι, ΙΙ») απαρτίζουν τα περιεχόμενα της συλλογής διηγημάτων Κόκκινες ιστορίες, του πρώτου λογοτεχνικού βιβλίου του Στράτη Μυριβήλη (1915). Ο έγχρωμος τίτλος του βιβλίου, με την αναφορά στο χρώμα του αίματος, συνδέει και συνέχει όλες τις «ιστορίες» ως προς το τραγικό τέλος και τον θάνατο των ηρώων πρωταγωνιστών τους. Αντί άλλου σχολίου, αξίζει να παρατεθεί ο απολύτως επιβεβαιωτικός κριτικός λόγος του Αντρέα Καραντώνη για τις Κόκκινες ιστορίες και τον συγγραφέα τους: Ανήκει [ο Μυριβήλης] στην τάξη των δημιουργών που το έργο τους δίνεται από μιας αρχής ώριμο ουσιαστικά […]. Ο Μυριβήλης αποκαλύφτηκε μονομιάς με όλα του σχεδόν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Από τις πρώτες του κιόλας διηγηματογραφικές δοκιμές, τις σκληρές, τις πλασμένες από πυκνή σάρκα, τις αιματόβρεχτες Κόκκινες ιστορίες, […] το γράψιμό του το ρύθμισε και το κατεργάστηκε με φανατισμό αισθητικής ιδεοληψίας η βαθύτατη καλλιτεχνική ανάγκη τής όσο το δυνατό πιο μεστής έκφρασης, αναζητημένης πάντα μέσα στα ορθόδοξα γραμματικά πλαίσια, τα ψυχαρικά, της δημοτικής γλώσσας.

Το θέμα δεν είναινα πέσεισ’ ένα τετράγωνοσηματοδοτημένηςκόλασης κάποιοςπαραστρατημένοςάγγελος-αλλά έναδαιμόνιοπου αμάρτησεδοκιμάζονταςαθωότητα.

Αν το καλοσκεφτείς, η μουσική είναι το κλειδί για όλες τις αναμνήσεις. Και τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτήν. Από μια μουσική φράση σε μια ιστορική συναυλία στην Μπεζανσόν το 1950, μέχρι έναν ανώνυμο κλασσικό τραγουδιστή και μια άρια που εκτελέστηκε επεισοδιακά σ' ένα επαρχιακό δημοτικό σχολείο στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Θα έλεγε κανείς ότι μόνον η συναυλία είναι αληθινή. Και ότι όλα τα άλλα είναι η αξίωση της μυθοπλασίας στο ψεύδος. Όμως ακόμα κι αν η μνήμη δεν είναι πάντα επαληθεύσιμη, πρέπει να την εμπιστευτείς. Ιδιαίτερα για να ξαναβρείς αυτά που έρχονται από τις πιο δύσβατες περιοχές της. Όπως ο Τενόρος δηλαδή. Ο Λεωνίδας Γαμπέτας βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής του. Αστυνομικός άνευ χαρτοφυλακίου, παγιδευμένος σ' ένα παράξενο ταξίδι, μπερδεμένος με τις ιστορίες και τις αναμνήσεις των άλλων, πασχίζει κι ο ίδιος να θυμηθεί. Πάντα στη λεπτή γραμμή που χωρίζει τις αλήθειες και τα ψέματα.

Το βιβλίο αυτό καταπιάνεται με καίρια ζητήματα της ζωής. Ο Σεραφείμ Λάππας θέλει να μας μεταδώσει τον έρωτα για ζωή μέσα από αφηγήσεις, διαλόγους, εξομολογήσεις, προσωπικούς αναστοχασμούς, καθημερινές ιστορίες. Όλα τα κείμενα, όπως το δηλώνει ο υπότιτλος, είναι κείμενα προσωπικά. Βασίζονται στις εμπειρίες του συγγραφέα. Δεν μιλά για θεωρίες ή ιδεολογίες. Τα κεφάλαια του βιβλίου αφορούν σε θέματα ουσιαστικά για τον καθένα, όπως το μεγάλωμα των παιδιών, ο παιδαγωγικός ρόλος του εκ­παι­δευτικού, οι σχέσεις του ζευγαριού, η πίστη κ.λπ.

Τη ζωή μας την περνάμε κάνοντας επιλογές: Μαζί ή μόνοι: Πορτοκάλι ή λεμόνι; Έτσι ή αλλιώς: Αλμυρός ή γλυκός; Οι αποφάσεις είναι καλές, επειδή μας βοηθούν να βρούμε τη θέση μας στον κόσμο. Αλλά δεν είναι πάντα εύκολες… Κρύβονται μέσα σε κάθε δίλημμα! Ξόρκια ή αντίδοτα; Όλα ή τίποτα; Τέσσερα ή τρία; Θέατρο ή συναυλία; Αυτό το βιβλίο, που συνδέει λέξεις και συγκρίνει αντιθέσεις, θα μας βοηθήσει να βγάλουμε συμπεράσματα. Καλώς ορίσατε σε αυτό το ποίημα, που είναι φτιαγμένο από επιλογές και εναλλακτικές. Τώρα ή ποτέ;

ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥΠάω συχνά για μπάνιο ΜονολίθιΕκεί που πήγες να φουντάρειςΦτάνοντας με ελεύθερο στη λήθηΓι' αυτό σε μένα μην ποντάρειςΔεν έχει πλάκα πια η ιστορίαΕμφύλιοι ντεμέκ για να γουστάρειςΚαι είμαι καλοκαίρι στη ΛαμίαΣτο άγαλμα ο Άρης καβαλάρηςΠλατεία του Λαού με σαραντάριαΗλιοθεραπεία σκέτη αυτοκτονίαΤα μπάνια του λαού και τα δυάριαΑχ να 'ταν η ζωή μας μια αργομισθίαΆντε κοιμήσου δίχως ζάναξΠεθαίνεις ζεις μονάχα άπαξ Από την έκδοση

Αγιοσκέπαστη και ευλογημένη είναι η πόλη του Πειραιά από Ιερά Λείψανα Αγίων, τα οποία φυλάσσονται σχεδόν σε όλους τους ναούς της Ιεράς Μητροπόλεως. Στο βιβλίο αυτό γίνεται αναφορά: στους Αγίους που αγιάζουν τον Πειραιά, σε όσους έζησαν και έδρασαν σ' αυτόν, και σε όσους διήλθαν απλώς δια των ορίων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς. Πρόκειται για ένα τοπικό Αγιολόγιο. Το κυριότερο εμπόδιο για την καταγραφή των Αγίων αυτών έγκειται στο γε­γονός, ότι όλοι ήταν περαστικοί από τον Πειραιά πλην ενός, ο οποίος κοιμήθηκε εκεί. Οι υπόλοιποι είτε έζησαν για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, είτε εργάστηκαν βιοποριστικά ή ιεραποστολικά, είτε απλώς επισκέφθηκαν την πόλη και αναχώρησαν.

Ολόκληρη η ελληνική λαϊκή παράδοση περνάει μέσα από αυτό το παραμύθι, που γράφτηκε από τον Περικλή Κοροβέση το 1979 για μια σειρά εκπομπών της ελληνικής σύνταξης της σουηδικής ραδιοφωνίας, με κύριο αποδέκτη τα μεταναστόπουλα και σκοπό του να τα συνδέσει με την ελληνική γλώσσα και τη χαρά που μπορεί να προσφέρει το «δικό μας και το διαφορετικό». Σύμμαχός του η απαράμιλλη εικονογράφηση της Κλεοπάτρας Δίγκα, μιας από τις σημαντικότερες Ελληνίδες εικαστικούς.

Η Βασίλισσα και η Αλένια. Η Αλένια των ανέμων, της μουσικής και του ονείρου. Η Βασίλισσα το όνειρο και η ευχή. Αγάπη βαθιά και αλύγιστη σαν μοίρα, που ενώνει και χωρίζει δρόμους για να τους ενώσει ξανά. Η Αλένια είναι μια ονειρική ιστορία που πιο αληθινή δεν υπήρξε ποτέ. Κατερίνα Ντίνου

Αυτό το απαλό βιβλίο με τους υπέροχους ήχους θα ενθουσιάσει το μωράκι σας και θα το απασχολήσει για ώρες στο σπίτι και στη βόλτα. Περιέχει λούτρινο ζωάκι.

Δεν αρκεί ότι ζεις, αλλά ζητάς το γιατί (αιτία, λόγος) και το για τί (σκοπός, τέλος) της ζωής, την αιτία και τον σκοπό, το νόημα των γεγονότων και την σημασία των συμβάντων. Φως ρίχνει ο Κώστας Αξελός (1924-2010) με την Εαρινή Φιλοσοφία του. Έαρ λέγεται η άνοιξη ως εποχή του χρόνου αλλά κι ως άνοιγμα του Εγώ στο Άλλο μες στο Αύριο. Η ευτυχία μας "συνταγογραφείται" και συντομογραφείται με τρία Άλφα: Άνοιγμα, Άλλο(ς), Αύριο. Τρόπος ζωής είναι το Άνοιγμα με τόπο το Άλλο και χρόνο το Αύριο. Η φιλοσοφία του Αξελού είναι εαρινή, ανοιξιάτικη, ανοικτή. Αυτό το ελπιδοφόρο μήνυμα δίνεται στο βιβλίο μας ως νεύμα αισιοδοξίας χωρίς απαισιοδοξία και άνευ υπεραισιοδοξίας.

Αυτό το απαλό βιβλίο με τους υπέροχους ήχους θα ενθουσιάσει το μωράκι σας και θα το απασχολήσει για ώρες στο σπίτι και στη βόλτα. Περιέχει λούτρινο ζωάκι.

Η Μυρτώ βρισκόταν με τους συμμαθητές της μέσα στο Μουσείο. Η δασκάλα ξεναγούσε τα παιδιά στη μεγάλη αίθουσα, που είχε πάρα πολλά αγάλματα. Το βλέμμα της Μυρτώς ξαφνικά έπεσε επάνω σε ένα άγαλμα με ένα κοριτσάκι που κρατούσε μέσα στην αγκαλιά του ένα μικρό κουνελάκι, σαν εκείνο που παρακαλούσε τον μπαμπά της εδώ και έναν μήνα να της πάρει. Εκείνο, όμως, που δεν φανταζόταν ποτέ ήταν ότι η επίσκεψη αυτή θα αποτελούσε την αιτία να ξεδιπλωθεί μπροστά της μια απίστευτη ιστορία για ένα άλλο, τυχερό κουνελάκι. Μα μπορεί ένα κουνελάκι να είναι τυχερό; Και βέβαια μπορεί!

Με δεκατέσσερα σχέδια της Αγλαΐας Περράκη

Ένας άντρας περιδιαβαίνει το κέντρο της πόλης κρατώντας σφιχτά την κούτα με τα δώρα που σχεδιάζει να στείλει στην άλλη άκρη της χώρας, στον Α., τον επτάχρονο γιο του. Πολλές φορές θα αντιμετωπίσει το Μούδιασμα. Πολλές φορές θα πέσει και θα σηκωθεί μέσα στον αγώνα του με αυτή τη φευγαλέα νεκρότητα που διαπερνά το σώμα του και η οποία έχει το πρόσωπο των ίδιων των ανθρώπων: της ανθρώπινης απόστασης που μεσολαβεί ανάμεσα στην αγάπη πατέρα και γιου. «Προσπάθησαν άραγε να δουν αν χρειαζόταν βοήθεια; Τον πέρασαν μήπως για νεκρό και θέλησαν να το επιβεβαιώσουν; Να τι είναι όμως έτσι κι άλλως το Μούδιασμα: μια παράσταση όπου εσένα σου έχει δοθεί ο ρόλος του νεκρού. Όπου ο προβολέας ρίχνει πάνω σου το μεταθανάτιο φως. Όπου οι θεατές μπορεί να αγανακτήσουν αν δεν παίζεις σωστά. Γιατί και πώς περπατάς αν είσαι νεκρός; Πώς κάνεις όσα κάνεις, πώς υπάρχεις λες κι είσαι ακόμη ζωντανός; Αδύνατον να τους πείσεις ότι το μυαλό αφήνει στο σώμα μια ελάχιστη υποστηρικτική λειτουργία ενώ συγχρόνως το διατάζει: “Όπου να ’ναι θα πεθάνεις”. Αδύνατον να πείσεις κάποιον θεατή ότι, παρά το παραπλανητικό θέαμα, κάτι τότε σε πεθαίνει. Αδύνατον ακόμα και να μιλήσεις, αφού, περνώντας κι εσύ τον εαυτό σου για νεκρό, φαίνεται και σ’ εσένα αφύσικο το θέαμα ενός νεκρού που μιλάει. Μόνο αν κάποιος θεατής έχει τύχει να μουδιάσει στη ζωή του θα μπορέσει να σ’ ακούσει χωρίς εσύ να μιλήσεις. Δεν ήταν όμως τέτοιοι οι άνθρωποι που στάθηκαν τότε στο τζάμι».

Libella Nova, Έτος έκδοσης 2024

Μόλις χάσεις το σήμα νιώθεις τη μαύρη χοάνη να σε τραβά σαν μαγνήτης να σε μεταφέρει σε κρησφύγετο αθώας συνείδησης ξεπερασμένης συχνότητας για τέτοιες ταχύτητες. Εκεί σε χρόνο μαγικό συντελείται η αποδόμηση κάθε μόριο - καλώδιο και μια συχνότητα χρωματική η επαφή με την πραγματικότητα ένα αγέρι οξύ, βρόχινο, υγρό μέσα στην κάψα του απογευματινού ήλιου. Ώρα πέντε και δέκα στο λεπτό της αποδόμησης νιώθεις κάθε μόριο να χάνεται, να διαλύεται, να το ρουφά η χοάνη του χρόνου. Ποια η επιλογή αντίστασης στο θάνατο, στο παρόν ή στο μέλλον;

«(…) Τα δεκατέσσερα διηγήματα που συγκεντρώνει στο βιβλίο αυτό ο Κώστας Λίχνος είναι κάτι περισσότερο από μια απλή περιήγηση μέσα στη νεότερη και σύγχρονη ελληνική ιστορία. Είναι, στην κυριολεξία, μια απόπειρα αναστοχασμού πάνω σε αυτήν, κυρίως όμως πάνω στον τρόπο με τον οποίο η λογοτεχνία έρχεται τελικά για να αποτελέσει όχι μόνο μια ερμηνευτική εκδοχή των ιστορικών γεγονότων, αλλά μια προσπάθεια προσδιορισμού τής ποιότητας, τής αξίας και τής επενέργειάς τους στην ανθρώπινη συνέχεια και διαδρομή. Οι ιστορίες τού Λίχνου, που τοποθετούνται μέσα σε κομβικά σημεία τής ελληνικής ιστορίας, αρχής γενομένης από το 1924 μέχρι το 2021, διατηρούν έντονους και εμφανείς δεσμούς με την κοινωνικοπολιτική συνθήκη, έτσι που αυτή να μοιάζει πως ανασυστήνεται εν είδει κινηματογραφικής απόδοσης ή θεατρικής αποτύπωσης η οποία πραγματοποιείται με όρους ξεκάθαρα ρεαλιστικούς. Οι διηγήσεις του είναι απόλυτα εστιασμένες στην προσωπική περίπτωση, σε έναν συγκεκριμένο ανθρώπινο τύπο, που γίνεται αντιπροσωπευτικός στον βαθμό που μοιάζει να κλείνει στη μορφή του όλη την ανθρώπινη συνθήκη όπως αυτή προσδιορίστηκε από δύο αντίρροπες δυνάμεις, τις εσωτερικές ωθήσεις και τις εξωτερικές πιέσεις» [Από τον πρόλογο της Ευσταθίας Δήμου]

Στο πλαίσιο του εικοστού-πρώτου ομιλιών (2022-2023) το Ιδρυμα Τάκης Σινόπουλος - Σπουδαστήριο Νεοελληνικής διοργάνωσε τη σειρά εισηγήσεων υπό τον τίτλο «Ένα ποίημα - Μια ματιά», όπου πέντε ομιλητές (δοκιμιογράφοι, μελετητές ή / και ποιητές) προσέγγισαν από τη δική τους οπτική γωνία ένα αξιερμήνευτο και αξιανάγνωστο ποίημα από την πορεία του ελληνικού ποιητικού λόγου, αρχής γενομένης από το δημοτικό τραγούδι και την ποίηση του Γρηγορίου Ναζιανζηνού, εως τους Νίκο Καζαντζάκη, Άγγελο Σικελιανό και Γιώργο Σεφέρη. Συγγραφείς: Ηλίας Μαλεβίτης, Παντελής Μπουκάλας (1959), Πολύκαρπος Πολυκάρπου, Λιάνα Σακελλίου, Συγγραφέας, Αθανάσιος Γαλανάκης

Πρώιμες αναμνήσεις, παιδικοί αδιόρατοι φόβοι, εφηβικές ανησυχίες και έρωτες, κοινωνικές προσπάθειες και μάχες, αναπάντητα ερωτήματα, απαντήσεις που μερικές φορές ακυρώνονται. Προσπάθεια για τήρηση αρχών και αξιών, οικογενειακή και αδελφική συμβίωση και αγάπη, κόκκινες κλωστές που μας συνδέουν με το παρελθόν, συντροφικότητα και αγάπη, το μέλλον των παιδιών που είναι ο ήλιος αυτής της ζωής. Είναι μερικές από τις βαθιές, ενδόμυχες βιωματικές πολλές φορές σκέψεις που γέννησαν τα μικρά αυτά κείμενα και διηγήματα.

Τα κείμενα των μελών που κοσμούν το ημερολόγιο 2025 του PEN Greece εκφράζουν τις απόψεις των δημιουργών τους για το μέλλον, για την τεχνητή νοημοσύνη, για το πώς βλέπουν την εξέλιξη αυτή και για το αν θεωρούν ότι θα μπορέσει να επενεργήσει στη λογοτεχνία γενικότερα. Τι είναι τελικά η τεχνητή νοημοσύνη και κατά πόσο μπορεί να επηρεάσει τη γραφή, την αφήγηση, τις τέχνες του λόγου.

Της ποίησης τον πόνο Της ποίησης τον πόνο δεν τον διαβάζεις μόνο πίσω από τις λέξεις κρύβεται η ταραχή το όμορφο είναι άγαλμα χειρωνακτική η γλυπτική το μάρμαρο δεν ιδρώνει αλλά η πένα ξέρει το ιχώρ ξέρει το αίμα της φαντασίας και τα άλλα υγρά της γραφής. Της ποίησης τον πόνο μην τον υποτιμάς την ανασκαφή στη σκόνη τον ήλιο που καίει τα σπλάχνα το σκότος και το βάρος του βυθού όταν ψάχνεις στα βάθη του είδους την αγωνία τι θα βρεις πώς θα τα πεις σε μια γλώσσα που δεν είναι δική σου και προσπαθείς να την κάνεις μα είναι ανώνυμος χρησμός αγέννητων και πεθαμένων. Της ποίησης τον πόνο να τον χαίρεσαι φως ψυχής φωτίζει τον ένθεο στο νάμα του νου δροσίζεσαι στην αιώρα των ρυθμών λικνίζεσαι τη μουσική του σύμπαντος τραγουδάς ερωτιάρες οι λέξεις σε χαϊδεύουν και οι σοφίες μητέρες στοργικές βυζαίνουν και πάλι το άτακτο παιδί είσαι αθώος ανεύθυνος κι ωραίος.

Πρόλεκτο Το πρώτο του Δεκέμβρη στον χρόνο πια που δε γυρνά. Και το στερνό στου πρώτου Απρίλη τα σκαλιά. Τα πιο πολλά στον έρωτα κρυμμένα. Της Κύπρου δεκατέσσερα – ίσως κι ακόμα ένα· κι αν μια ζωή δε φτάνει πόσο την αγαπώ να πω εκείνη ας το ξέρει κι αυτό μου κάν ει. Κι αν σ’ άλλους χρόνους άλλα δουν το φως, καλώς! Ίδια βροχή ή άλλη θα τα ντύσει. Σελήνη μια θα τ’ ασημοφορήσει κι ό,τι είναι να γραφεί με έρωτα κι αυτό θ’ αρχίσει. - στο ξέντυμα της τρίτης πανσέληνου Αθήνα, 3.4.24

Κίνητρον εκπονήσεως της σπουδής αυτής εστάθη η αποστροφή Balzac προς τον μαρκήσιον Pastoret και μιας αναφοράς επιτροχάδην εν αύτη εις την κατασπατάλησιν οκάδων όξους προς αλλαγήν του Αλπικού τοπίου υπό του Αννίβα, επειγομένου να διέλθη δι' αυτού, κατά το έργον της μετατοπίσεως ογκολίθων, αποφρασσόντων κατά χώραν την πορείαν του, δι' εμπρησμού των κατ' αρχήν μέχρι κορώσεως, και ακολούθως, διατελούντων υπό κράτος ζωηράς εξάψεως, δι' υποβολής των εις λουτρόν αφθόνου όξους αθρόως καταχυνομένου επ' αυτών προς διάσπασίν των. Το πράγμα τούτο κυριολεκτείται κατ' ουσίαν επί του έργου της αναχαράξεως οδού, πράγματι όμως κατσικόδρομου, μεγάλως βεβλαμμένης εκ κατολισθήσεως, εξ ης επήλθε διακοπή της συνεχείας της, με τρύπαν χαίνουσαν ορθάνοικτον, εύρους τουλάχιστον ενός και ημίσεος σταδίου, επάνω αβύσσου, επί της παρειάς χαράδρας όπου διέτρεχεν ο βεβλαμμένος κατσικόδρομος, χρήζων συρραφής, και όν εδέησε ο Αννίβας εν σπουδή, ούτως ειπείν, να αναχαράξη διαπλατύνων το κατάστρωμα, εις τα ουρανοφίλητα εκείνα ύψη, προς διαπεραίωσιν ανδρών, κτηνών, και παχύδερμων, περίπου μετεώρων υπεράνω του κενού, παμφάγου και καταπιόντος ήδη μέγαν αριθμόν εκ του συνόλου των κακοδαιμόνων τούτων. Το έργον της οδοποιίας του κρημνού επικυρούται δι' ομοβροντίας των ιστορικών αυτάνδρου του αρχαίου κόσμου, συνεπινεύοντος και του δυστρόπου Πολυβίου. Αι τεχνικαί, πλην όμως, λεπτομέρειαι των εργασιών είτε σιωπώνται είτε στασιάζονται. Πού όξος εις τον ίλιγγον τοιούτου ύφους; Πού καύσεις και ξυλείαι, και πού τα δάση εις τας αιωνίους χιόνας;

«Οι επιστήμες του ανθρώπου, μας λέει ο Φουκώ στις Λέξεις και τα πράγματα, εντοπίζονται εκεί όπου τίθενται ζητήματα για τη ζωή, για την εργασία και για τη γλώσσα. Αλλά, υποστηρίζει ο Φουκώ, ούτε οι βιολογικές λειτουργίες, ούτε η ίδια η εργασία, ούτε η γλώσσα αποτελούν τα κύρια αντικείμενά μας. Είναι ο άνθρωπος που μέσα από τις λειτουργίες, τις δομές και τους όρους, γυρεύει να γνωρίζει, αναπαριστά, συνθέτει και διαμορφώνει. Ο Χρυσοχόου αποτίει φόρο τιμής στους όρους, τις λέξεις και τις έννοιες, διατηρώντας όμως συνεχώς στο προσκήνιο με εξαιρετικά δεξιοτεχνικό τρόπο τις αλληλεπιδράσεις που προσφέρουν μορφή και περιεχόμενο στις περιπέτειες των εννοιών, εστιάζοντας ιδιαίτερα σε εκείνες τις έννοιες και τους όρους που αναφέρονται στην πολιτική, τη θεσμική αρχιτεκτονική και τη μεταβλητότητα των όρων της πολιτικής συγκρότησης και της κυριαρχίας. Το νέο βιβλίο του Χρυσοχόου δείχνει πώς ένα σχετικά σύντομο tour d’horizon για ένα τεράστιο θέμα μπορεί να αποτελέσει συγχρόνως ουσιαστική συμβολή σε μια ζωντανή, εξελισσόμενη και πραγματικά κρίσιμη συζήτηση. Θα αποδειχθεί απαραίτητο για όσους κοινωνικούς και πολιτικούς επιστήμονες νοιάζονται για τις έννοιές μας».

Αγαπητέ φίλε αναγνώστη, Μακάρι η παραπλάνηση να ήταν μόνο για διασκέδαση. Ο αιώνας που διαβαίνουμε θα μπορούσε επαξίως να διεκδικήσει τον τίτλο, ’’ο Αιώνας του εγωισμού, της μοναξιάς και της παραπλάνησης’’. Δημοκρατία χωρίς ανθρώπους, δημοκρατία χωρίς πολίτες, δημοκρατία μόνο με αντιπροσώπους. Όμως, η κότα έκανε τα αυγό ή το αυγό τη κότα. Ο εγωισμός γεννάει την μοναξιά ή η μοναξιά τον εγωισμό; Το Χρηματιστήριο των χαμένων αξιών γεννά και τον εγωισμό και την μοναξιά. Η παραπλάνηση των μιντιακών και πολιτικών ταχυδακτυλουργών. Και δεν είναι για διασκέδαση. Ο καιρός που πέρασε, πέρασε στα αλήθεια; Μνημόνια,οικονομική ασφυξία, πανδημία , εγκλεισμός, άνθρωποι που έχαναν την ζωή τους, άνθρωποι που έχαναν τους ανθρώπους τους, επιβολές, καταστροφές, φωτιές, ‘ατυχήματα’,ειδήσεις του τρόμου, ένας πλανήτης που καταστρέφεται. Μια ανθρωπότητα που κερδίζει λεφτά, ακόμη και από το ενδεχόμενο της εξαφάνισης της. Εμβόλια πωλούνται στα χρηματιστήρια. Το χρήμα ανυψούται σε υπέρτατη ηθική αξία. Πόλεμος παντού. Οι χαμένες αξίες: ευγένεια, τρυφερότητα, συμπόνια, ομορφιά, σεβασμός, ηθική, έλεος, εντιμότητα, χαρά, ανθρωπιά περιμένουν υπομονετικά να κατοικήσουν ξανά σε κάποιους ανθρώπους ή να κατοικηθούν απ αυτούς. Το κείμενο της παράστασης μεγάλωσε σε αυτό το περιβάλλον, με αυτά τα συναισθήματα. Από τη μια ζόφο και σκοτάδι, από την άλλη μια φωτεινή ελπίδα. Επιθυμία μας ήταν ένα κείμενο και μία παράσταση που αγαπάει τους ανθρώπους. Όλους τους ανθρώπους. Ακόμη και τους ανθρώπους , που δεν αγαπούν τους ανθρώπους. Το κείμενο είναι ελλειπτικό, αποσπασματικό. Θραύσματα και κομμάτια λόγου περίεργων χαρακτήρων που όλοι μαζί θέλουν να πουν: Ελπίζουμε! Ελπίζουμε και προσπαθούμε. Ελάτε να σας κεράσουμε ένα ποτηράκι βάλσαμο. Ελάτε να σας κεράσουμε ένα ελιξίριο χαράς, αντίδοτο στο σκοτάδι! Μόνο ο ποιητής θα μας σώσει, γιατί ο ποιητής είναι ανιδιοτελής. Πορ τόδος λος κομπανιέρος ρομάντικος… αρίμπα! Γεράσιμος Γεννατάς Κείμενο - Σκηνοθεσία

Θυμάμαι να κατεβαίνω την Πανεπιστημίου κρατώντας σφιχτά τα έγγραφα στο στήθος μου. Δεν μου έφταναν οι μπομπονιέρες. Τα τούλια. Τα κουφέτα. Τα λουλούδια. Οι λαμπάδες. Η δεξίωση, οι καλεσμένοι, το μενού. Είχα και το Ταμείο να τρέχω. Προίκα κορασίδων εν έτει 1998; Κρατούσα ληξιαρχική πράξη γάμου των γονιών, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης και πήγαινα. "Λεφτά θα πάρεις, μην γκρινιάζεις", μου 'χε πει ο πατέρας μου. Δίκιο είχε, τι να 'λεγα;

Οι σκοτεινές παραδόσεις και τα σκληρά έθιμα της Ελλάδας γέννησαν βλοσυρούς θρύλους. Με έμπνευση που πηγάζει από τα σπλάχνα τους, ο Κωστής Ανετάκης υφαίνει εννέα ιστορίες μαγικού ρεαλισμού, όπου το φανταστικό συναντά το πραγματικό. Μέσα από τη χαρισματική αφήγηση, ο αναγνώστης γίνεται συνταξιδιώτης στις χαρές, στις αγωνίες και στις λύπες των ηρώων, καθώς αποδέχονται το υπερφυσικό ως αδυσώπητο οδηγό της μοίρας τους. Εδώ, το μαγικό είναι η καθημερινότητα. Εδώ, οι θρύλοι δεν είναι απλά ιστορίες, αλλά η ζοφερή πραγματικότητα. Αυτή η συλλογή διηγημάτων είναι ένα ταξίδι στα βάθη της ψυχής του λαού μας, μια πρόσκληση να κοιτάξουμε τον κόσμο από τη σκοπιά των θρύλων, να ανακαλύψουμε το αθέατο, να αποδεχτούμε το απίστευτο. Δημήτρης Καραδήμος

Αν κοιτάξεις πολύ προσεκτικά στον νυχτερινό ουρανό, ίσως να δεις με την άκρη του ματιού σου μια τόση δα, μικροσκοπική λάμψη, σαν μια σπίθα που τρέχει πέρα δώθε αφήνοντας πίσω της ένα παράξενο, μαγικό φως... Αυτή είναι η Μάγια!

Γι’ αυτό δεν επιβίωσε η δοτική Ήταν πολύ δοτική μέσα σ’ έναν κόσμο Γενικής Πτώσης… Είμαστε το απόσταγμά μας. Μια σταγόνα αίμα ανάμεσα στις χρυσές χορδές ενός νυκτού εγχόρδου ή τα πλήκτρα ενός πιάνου.Απ' όλες τις Δύσεις της Γης είμαστε μια σταγόνα αποσταγμένου ηλιοβασιλέματος στο κέντρο-Χριστό του αιμάτινου Σταυρού του Ορίζοντα. Παγοθραυστική έσπασα τα τεράστια παγόνια Της ερημιάς μου Φύγαν τα χιόνια από τους δακτύλους Του δέντρου μου Καθώς τα χρόνια έπεφταν πυκνά Στην πόλη Ποιήματα «ακραίας ευαισθησίας με ανάγκη μηχανικής υποστήριξης». Προδοσία, ματαίωση, αντίσταση αλλά και η ελευθερία της λύτρωσης μέσω της Τέχνης, της Αγάπης και του Έρωτα, συμπορευόμενη με τις άριες της «αέρινης» Μαρίας Callas, αιώνια άρπα και σείστρα που αντικρούουν τα δεινά, με τον τρόπο που «υπαγόρευσε» στην ποιήτρια η φωνή και η εύθραυστη παρουσία της κορυφαίας σοπράνο που γύριζε τις φτερωτές των μύλων/ ΜΟΝΟ/μόνο μόνο/ με της φωνής της το αεράκι του απόηχου… …

Αποκαλείται «η εποχή των επαναστάσεων» και η κορύφωσή της ήρθε στις δεκαετίες πριν και μετά το 1800. Όμως διήρκεσε έναν ολόκληρο αιώνα: από την Αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας το 1776 ως τις μεγάλες εθνικές «ενοποιήσεις» της Γερμανίας και της Ιταλίας τη δεκαετία του 1860. Η Ελληνική Επανάσταση, που ξέσπασε την άνοιξη του 1821, βρίσκεται ακριβώς στο μέσον αυτής της μακράς «εποχής των επαναστάσεων» -και, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, αποτέλεσε το σημείο καμπής της. Οι ιστορικοί άργησαν να αναγνωρίσουν τον καίριο ρόλο που έπαιξε η ελληνική εξέγερση και η διεθνής αναγνώριση της Ελλάδας ως κυρίαρχου, ανεξάρτητου κράτους εννέα χρόνια αργότερα, το 1830, σε αυτή τη διαδικασία, η οποία αναδιαμόρφωσε το γεωπολιτικό σκηνικό της ευρωπαϊκής ηπείρου ή, μάλλον, για την ακρίβεια, μεγάλου μέρους του κόσμου. Αυτό το βιβλίο φιλοδοξεί να εξηγήσει όσα συνέβησαν στη διάρκεια αυτών των εννέα ετών, με τις ευρύτατες -και σίγουρα απρόβλεπτες- συνέπειές τους, καθώς και τους λόγους για τους οποίους η πλήρης σημασία αυτών των γεγονότων αρχίζει να εκτιμάται μόλις σήμερα, διακόσια χρόνια αργότερα.

Οι εκδόσεις μας με ιδιαίτερη χαρά προτείνουν στο αναγνωστικό κοινό τη δεύτερη ποιητική συλλογή της Μαρίας Καντ (Καντωνίδου) με τον τίτλο punctum, τίτλος που με την πολυσημία του παραπέμπει στο πολυστρωματικό, σκαπτικό και διαπεραστικό της γραφής της. Η συλλογή αναπτύσσεται σε επτά αυτόνομες και συνομιλούσες ενότητες με έντονο το στοιχείο της εικονοπλαστικής τόλμης, της θεατρικότητας, του συμβολισμού και της ανατροπής – στοιχεία που επικαλούνται και πιστοποιούν το “συν-” ή και το “αντί-” της συνάντησης ως μικρής ή μεγάλης τομής. Τα εν λόγω στοιχεία είναι εμφανή και στις φωτογραφίες της που υπάρχουν συνοδευτικά εν είδει προοικονομίας, στίξης ή και αντίστιξης.

Ο Φόλκερ Μπράουν αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους λογοτέχνες και διανοούμενους τόσο της ΓΛΔ όσο και συνολικά της Γερμανίας μετά το 1989, όντας πολυβραβευμένος για τη συνεισφορά τουστα γράμματα και στις τέχνες. Η πολιτική ματιά του διαπερνά το λογοτεχνικό του έργο, το οποίο χαρακτηρίζεται από τη βαθιά διαλεκτική του σκέψη και πραγματεύεται πολιτικά, ιδεολογικά, ερωτικά καιυπαρξιακά ζητήματα που απασχολούν τον άνθρωπο. Ιστορικά γεγονότα και βιώματα μεμονωμένων ηρώων μετατρέπονται σε αφηγήσεις με συλλογικό χαρακτήρα, που περιγράφουν ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, τόπους και ιστορικές περιόδους. Ακριβώς σε αυτή τη λογική εμπίπτει και η παρούσα σπονδυλωτή νουβέλα, η οποία χωρίζεται σε τρεις μικρές, αλληλένδετες ως προς τη βασική τους αναζήτηση, ιστορίες. Αυτό που πραγματικά θέλουμε απο τελεί το κεντρικό ερώτημα που διαπερνά το συγκεκριμένο έργο, ερώτημα απολύτως συνυφασμένο με την ανθρώπινη ύπαρξη. Τρεις ιστορίες, που διαδραματίζονται σε τρεις διαφορετικές ηπείρους, με κοινό παρανομαστή την αναζήτηση για το τι πραγματικά θέλουν οι άνθρωποι.

Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις με τα χέρια σου; Είναι στ’ αλήθεια άπειρα! Μπορείς να γράψεις αλλά και να διαβάσεις, μπορείς να παίξεις αλλά και να ταξιδέψεις, μπορείς να φροντίσεις μα και τ’ αστέρια να μετρήσεις! Ένα βιβλίο-παράθυρο στη ζωή, που μας θυμίζει πως, κατά βάθος, όλα είναι στο χέρι μας.

Εσύ κατάπιες ποτέ σποράκι από καρπούζι;.....

Ραντεβού, λοιπόν, στο μπαρ του ξενοδοχείου Ατλάντα στο Ρόττερνταμ. Στο «νοσταλγικό μπαρ» ο Πάβελ Σουντοπλότοφ ξεγέλασε τον Κονοβάλετς. [...] Ο Πάβελ έβγαλε το δώρο του Εβγένι, το κουτί με τα σοκολατάκια, και του είπε ότι έπρεπε να επιστρέψει στο πλοίο. Άφησε το κουτί σε οριζόντια θέση. Ο Πάβελ ήθελε να τρέξει, αλλά συγκρατήθηκε, αντάλλαξε χειραψία με τον μελλοθάνατο και απομακρύνθηκε ήρεμα. Ο Κονοβάλετς έφυγε κι αυτός με τη σειρά του. Έξω από τον κινηματογράφο "Λυμιέρ" κοντοστάθηκε λίγο. Τότε η βόμβα έσκασε κι ο Εβγένι έγινε κομμάτια. Ο καιρός ήταν ζεστός και είχε ήλιο μετά την πρωινή βροχή. Ήταν 23 Μαίου του 1938. Ο Φρανκ Όλσον, βακτηριολόγος και επιστήμονας βιολογικού πολέμου, στις 28 Νοεμβρίου του 1953 πήδηξε από το παράθυρο του ξενοδοχείου Statler της Νέας Υόρκης και σκοτώθηκε. Ο συνάδελφός του Σίντνεϋ Γκότλιμπ του είχε δώσει κρυφά μια γερή δόση LSD πριν από εννέα μέρες και ο εγκέφαλος του Φρανκ φαίνεται ότι κάηκε. Μια περιπλάνηση μέσα από εξηνταδύο μικρές ιστορίες στον κόσμο της κατασκοπείας και της τρομοκρατίας στον 20ό και στις αρχές του 21ου αιώνα. Η αιματηρή πρακτική της έχει γίνει καθεστώς στον σύγχρονο κόσμο: από την NKVD και την KGB, τη Μ16 και τη CIA, στη Φράξια Κόκκινος Στρατός, τη Μοσάντ και τη Χαμάς, στον Κάρλος, το LSD και το πλουτώνιο. Μια εθιστική πρακτική και παγίδα για όσους παίρνουν μέρος. Άρνολντ Ντόυτς, Πάβελ Σουντοπλάτοφ, Κιμ Φίλμπυ, Άντονυ Μπλαντ, Ραφαέλ Ειτάν, Μάρκους Βολφ, Τζωρτζ Μπλέηκ, Ουάντι Χαντάντ, Γιοχάννες Βάινριχ, Αλεξάντερ Λιτβινένκο κ.ά.: ιστορίες εξαπάτησης και τρόμου. Οι φανερές και οι αθέατες ψυχολογικές πλευρές του «διπρόσωπου» ή «παράνομου», που θυσιάζει ή «χτίζει» τη ζωή του για έναν «ιερό» σκοπό. Η δημιουργία μιας δεύτερης ταυτότητας, που μοιάζει με τη συγγραφική πρακτική. Έμπνευση, κυνισμός και φαντασία. Μια προσωπική επιλογή «σκηνών» του Ανδρέα Αποστολίδη, με τον Τζων λε Καρρέ να συνοψίζει: «Πώς μπορεί να γίνει κανείς κατάσκοπος». «Όταν προσπαθείς να εξοντώσεις κάποιον, χρειάζεσαι δύο πιστόλια. Το πρώτο έχει σιγαστήρα, το δεύτερο όχι, για να είναι πιο ισχυρό. [...] Χρειάζεσαι επίσης δύο χειροβομβίδες και έναν οδηγό. Εγώ είχα μόνο ένα παλιό πιστόλι και πέντε σφαίρες». (Κάρλος, για τη απόπειρα κατά του διευθυντή των Marks & Spencer στο Λονδίνο, 30 Δεκεμβρίου 1973).