vivliopoleiopataki

Από πού προκύπτει η αναγκαιότητα συνεξέτασης της (κοινωνιο/κειμενο) γλωσσολογίας με τη λογοτεχνία σε δομημένο ρεαλισμό; Το ερώτημα αυτό αποτελεί το εναρκτήριο σημείο τής παρούσας μελέτης. Οι κοινωνικοπολιτισμικές και ιδεολογικές αλλαγές, η κυριαρχία των προσωπικών και συχνά ατεκμηρίωτων προσωπικών απόψεων, οι λαϊκιστικές τάσεις σε κάθε έκφανση της ζωής, με δεσπόζουσα την παραλογοτεχνική παραγωγή, επιτάσσουν τον επαναπροσδιορισμό τής λογοτεχνίας. Ο επαναπροσδιορισμός αυτός δε θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς τη συμβολή τής γλώσσας ως πρωταρχικού λογοτεχνικού δομικού υλικού. Με την παρούσα μελέτη, λοιπόν, προτείνεται ο όρος «γραμματική τού δομημένου ρεαλισμού», ο οποίος εμπερικλείει κανόνες, συμβάσεις και γλωσσικές στρατηγικές, βασισμένες σε θεωρίες κοινωνιογλωσσολογίας, ανθρωπολογίας τής γλώσσας, κειμενογλωσσολογίας, (κριτικής) ανάλυσης λόγου και λογοτεχνικής κριτικής από το ρωσικό φορμαλισμό μέχρι το μεταδομισμό και τον κύκλο τού Μπαχτίν. Μέσω του πολυσυνθετικού και διεπιστημονικού πλαισίου που συγκροτείται, παρουσιάζεται μια γλωσσική «εργαλειοθήκη», τόσο για τη συγγραφική παραγωγή λογοτεχνικών έργων δομημένου ρεαλισμού, όσο και για τη μελέτη αυτών. Το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα από την κατανόηση και επεξεργασία αυτών των θεωρητικών «εργαλείων» είναι ο δημιουργός να αρχίσει να μετατρέπεται σε πνευματικό καθοδηγητή και να πετύχει έναν σταδιακό, αλλά ευρύ διαφωτισμό και αφύπνιση του/της αναγνώστη/στριας, οδηγώντας τον/την στην επίτευξη προσωπικής και συλλογικής αυτογνωσίας και στην αναδιαμόρφωση των κοινωνικά αποδεκτών βεβαιοτήτων.

"Οι πρόσφυγες και η οδύσσειά τους αντιμετωπίζονται ως προβλήματα που χρήζουν διοικητικής διεκπεραίωσης. Ο συγγραφέας με το βιβλίο του δείχνει ακριβώς το αντίθετο, και αναδεικνύει τις ανθρώπινες πτυχές αυτής της μάλλον άγνωστης μέχρι τώρα ιστορίας. Αυτή την ανθρώπινη διάσταση και τις προσωπικές τραγωδίες τις μαθαίνει, αλλά δεν τις καταγράφει στα υπηρεσιακά του έγγραφα, ο Έλληνας προξενικός υπάλληλος που έχει στήσει το τραπέζι του στους χώρους υποδοχής στον Τσεσμέ στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να λανθάνουν της προσοχής του ιστορικού ερευνητή. Αυτές οι χιλιάδες μαρτυρίες αλλά και οι πληροφορίες παραμένουν αθησαύριστες μέχρι να αναλάβει κάποιος να τις συγκεντρώσει. Στο θέμα αυτό διαπιστώνονται μόνο μεμονωμένες φιλότιμες και κοπιώδεις προσπάθειες όπως αυτή που ένα μέρος της έχει αποτυπωθεί σ' αυτό το βιβλίο. Οι προφορικές μαρτυρίες για την περίοδο αυτή, γνωστές κυρίως σε τοπικό επίπεδο έχουν αρχίσει με μεγάλη καθυστέρηση να αποτυπώνονται σε γραπτό λόγο. Στις ευάριθμες μελέτες για το θέμα αυτό το βιβλίο του Νάσου Μπράτσου έρχεται να προσθέσει τις πολύτιμες μαρτυρίες αυτών που διέσχισαν το Αιγαίο όχι μόνο για να επιζήσουν αλλά και για να πολεμήσουν..." - Προκόπης Παπαστράτης, ομ. Καθηγητής Ιστορίας, Νοέμβριος 2017

Μεταλλικός πρίγκιπας Ψυχρά, άψυχα στις πέτρινες οδούς, τ’ άλογα διαβαίνουν, καβαλάρης, σιδηροπρίγκιπας, γίνομαι άψυχος κι εγώ, να μη μπορώ να σε δαμάσω, ζεστή ζωή να σε χορτάσω, ανάξιος κοιτώ, να γίνεται μεταλλικό ό,τι αγαπώ. Μεσημέρι κι εγώ καρτέρι, τα σίδερα που πάνε κι έρχονται χαιρετώ, σ’ ένα σοκάκι η ζέστη ουρλιάζει, κι εγώ ανήμπορος να σηκωθώ, βλέπω στο χώμα ψυχή και σώμα, μα είμαι μέταλλο ψυχρό, θέλω να λιώσω μ’ αγάπη, φλόγα της ζωής να γενώ. Όταν νυχτώνει ο δρόμος παγώνει, και τ’ άλογα να λιώσουν δεν μπορούν, κι εσύ στέκεις μακριά στέκεις καυτή, απ’ τις φλέβες σου φλόγες ξεπηδούν, μα αγχώνεσαι και τρέμεις μήπως σου πουν, ο πρίγκιπας πως δεν θα φανεί, πως έχει ξεχάσει, και πιο ζεστή αγκαλιά έχει βρει.

Αίσθηση Απάνθισμα τρικυμισμένης ψυχής, παραμυθώδη ταξίδια σε τοπία μυστικά, διήγημα ιστορίας αλλόκοτης, γραφίδα λιωμένη σε επίπονες ανηφόρες, σελίδες μουτζουρωμένες, τσακισμένες στο πάτωμα οι φωνητικές μου χορδές ταλαντεύονται ανάμεσα στο όνειρο και τον αδάμαστο χρόνο.

Όταν τα ακροδάχτυλα ανατινάζονται στα πληκτρολόγια, αρκεί ένα άγγιγμα, ένα χάδι, για να νιώσεις, να θυμηθείς… Τριάντα ιστορίες άγριας τρυφερότητας που σε καλούν να γίνεις μέρος τους. Σκηνές από ταινίες δρόμου, γεμάτες ανατροπές, που περιγράφουν το απροσδόκητο. Ψηφιακά όνειρα για όλους αυτούς που λαχταρούν τη ζωή.

Πολλά μας χωρίζουν σήμερα από την πρώτη εκκλησία. Ένα όμως από αυτά που μας ενώνουν είναι το επιτακτικό αίτημα κατήχησης των ενηλίκων. Σε μια κοινωνία που είναι βασικά άθρησκη ή ενάντια στον Χριστιανισμό και το σημερινό κοινωνικό του πρόσωπο, η ανάγκη για να κατανοήσουμε τι σημαίνουν τα ιερά και τα όσια της θρησκείας μας επανέρχεται δριμύτερη. Η Μεγάλη Σαρακοστή αποτελεί την προετοιμασία για τη δική μας "διάβαση", το δικό μας "Πάσχα", την νέα μας εν Χριστώ ζωή. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στον πρόλογο του βιβλίου: «H σύντομη τούτη ερμηνεία της Μεγάλης Σαρακοστής γράφτηκε για όλους εκείνους που λαχταρούν μια βαθύτερη κατανόηση της λειτουργικής παράδοσης της Εκκλησίας και μια πιο συνειδητή συμμετοχή στη ζωή της…Η περίοδος αυτή είναι ένα σχολείο μετάνοιας στο οποίο κάθε χριστιανός οφείλει να μπαίνει κάθε χρόνο για να καταφέρει να εμβαθύνει στην πίστη του, να την επανεκτιμήσει και, αν είναι δυνατόν, ν’ αλλάξει τη ζωή του. Είναι μια υπέροχη προσκυνηματική πορεία προς τις πηγές της ορθόδοξης πίστης, είναι μια εκ νέου ανακάλυψη του ορθόδοξου τρόπου ζωής».

Στο πρώτο σχέδιο έχουμε την απεικόνιση του θέματος "Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός" Στο δεύτερο σχέδιο έχουμε την απεικόνιση του θέματος "Η Ελλάς ευγνωμονούσα" Το κάθε παζλ πωλείται χωριστά. Στην ηλεκτρονική αγορά σας χρειάζεται να επισημάνετε ποιό σχέδιο επιθυμείτε να αγοράσετε. Το κάθε παζλ έχει 72 τεμάχια. Διαστάσεις παζλ: 45 x 32 cm

Ο θρυλικός ήρωας των κόμικς Ζαγκόρ δημιουργήθηκε το 1961. Το αληθινό του όνομα είναι Πάτρικ Ουίλντινγκ, αλλά οι Ινδιάνοι τον αποκαλούν Ζαγκόρ ή Za-Gor-Te-Nay, "Το Πνεύμα Με Το Τσεκούρι". Η ιστορία του Ζαγκόρ τοποθετείται στο Βορειοανατολικό τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, σε μια ελώδη, δύσβατη περιοχή του φανταστικού δάσους του Ντάρκγουντ στην Πενσυλβάνια. Ο Ζαγκόρ είναι ο θρυλικός ήρωας των δασών, των βουνών και των λιμνών που τηρεί την ειρήνη ανάμεσα σε λευκούς και Ινδιάνους και τιμωρεί τους εγκληματίες. Οι γονείς του σφαγιάστηκαν από τους Ινδιάνους Αμπενάκι, που καθοδηγούνταν από έναν φανατικό λευκό αποστάτη. Ο Ζαγκόρ επέζησε της σφαγής και διασώθηκε μέσα από το ποτάμι από τον νομάδα κυνηγό, ποιητή και φιλόσοφο "Περιπλανώμενο" Φίτζι, που το πραγματικό του όνομα είναι Ναθάνιελ Φιτζέραλντσον. Ο Φίτζι τον μεγάλωσε σαν δικό του γιο και τον εκπαίδευσε ως κυνηγό και πολεμιστή. Στο Γουίντυ Κλιφ βρίσκεται ένα παλιό, στοιχειωμένο σπίτι, η οικία των Στάνφορντ. Ο ντετέκτιβ Μπατ Μπάτερτον αναλαμβάνει να συνοδεύσει τον Ζαγκόρ, τον Τσίκο και τον τελευταίο του πελάτη, τον Άλαν Στάνφορντ, ο οποίος θέλει να επισκεφθεί τον θείο του που κατοικεί σε αυτό το μυστηριώδες σπίτι. Όμως, φτάνοντας εκεί, πληροφορούνται πως ο θείος του Άλαν πέθανε από καρδιακή προσβολή, αφού πρώτα είδε το φάντασμα της Πρισίλα Στάνφορντ, μιας κοπέλας που κάηκε στην πυρά ως μάγισσα πριν από αιώνες. Είναι δικοί της οι ανατριχιαστικοί στεναγμοί που ακούγονται από τη βελανιδιά κοντά στο τρομακτικό σπίτι; Είναι αυτή που εμφανίζεται και εξαφανίζεται σαν φάντασμα, τρομοκρατώντας τους πάντες, εκτός από τον αινιγματικό μπάτλερ; Και εκτός από τον Ζαγκόρ, φυσικά!

Οι χώρες του Κόλπου βρίσκονται εδώ και πολύ καιρό στο προσκήνιο όχι τόσο λόγω θρησκευτικών θεμάτων αλλά περισσότερο εξ αιτίας των οικονομικών παραμέτρων τους οι οποίες και επηρεάζουν ολόκληρο τον κόσμο. Στο εσωτερικό τους πραγματοποιούνται σπουδαία βήματα στην εκπαίδευση και στον τομέα των μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας με απώτερο σκοπό την προώθηση της σωστής ανάπτυξης του ανθρώπινου δυναμικού και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς τους στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία του καινούργιου αιώνα. Το Σουλτανάτο του Ομάν, στην είσοδο του Περσικού Κόλπου, είναι ιστορικά και οικονομικά μοναδικό σε σύγκριση με τα άλλα έθνη του Κόλπου σε πολλές παραμέτρους. Η ιστορία του είναι μια ιστορία ανεξαρτησίας από την ξένη κατοχή, καθώς εκθρόνισε τους Πορτογάλους αποίκους στα μέσα του 18ου αιώνα και μια ιστορία εναλλαγής μεταξύ εμπορίου, γεωγραφικού και οικονομικού επεκτατισμού και απομόνωσης. Το Ομάν, όμως, σήμερα αντιμετωπίζει ένα λιγότερο ελπιδοφόρο οικονομικό μέλλον επειδή τα αποθέματα πετρελαίου, που αποτελούν και την κύρια πηγή εσόδων από το 1964, εξαντλούνται σχετικά γρήγορα. Η συγκεκριμένη αβεβαιότητα όσον αφορά το οικονομικό του μέλλον, ανάγκασε την ηγεσία να λάβει μέτρα για την προώθηση της βιωσιμότητας της οικονομίας της χώρας και της απασχόλησης των πολιτών της μέσω ορισμένων πρωτοβουλιών στο χώρο της εκπαίδευσης και στην αγορά εργασίας. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η κυβέρνηση έχει αυξήσει τη χρηματοδότηση για ορισμένους τομείς που μπορούν να συμβάλλουν και να προσφέρουν βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη, όπως είναι εν προκειμένω η γεωργία και η αλιεία. Ενθάρρυνε επίσης ποικιλοτρόπως τον τουρισμό μαζί με τους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται σε αυτόν τον τομέα, την κατασκευή ελαφρών βιομηχανικών πάρκων και την εξαγωγή καταναλωτικών αγαθών.

Σε έναν κόσμο που τη μαθαίνει να σιωπά, μια γυναίκα αποφασίζει να υψώσει τη φωνή της. Σπάζει τα δεσμά μιας ζωής καθηλωμένης στον φόβο και ξεκινά ένα οδοιπορικό πέρα από σύνορα και μνήμες, κουβαλώντας μαζί της την αγάπη για τα παιδιά της και την κρυφή της λαχτάρα για ελευθερία. Κάθε βήμα της, ένα στοίχημα με την ίδια της την ύπαρξη· κάθε ανάσα, μια πράξη αντίστασης απέναντι σε ό,τι την ήθελε αόρατη. Ένα μυθιστόρημα για τις πληγές που βαραίνουν το σώμα και την ψυχή, για το κουράγιο που γεννιέται όταν όλα μοιάζουν χαμένα και για την αναφαίρετη ανάγκη του ανθρώπου να σταθεί ξανά στο φως. Μια συναρπαστική ιστορία για τις ρωγμές της μνήμης, για το θάρρος που ανθίζει στην πιο άνυδρη γη, για την ακατανίκητη δίψα του ανθρώπου να κερδίσει μια θέση στον κόσμο. Μια υπενθύμιση πως ακόμη και μέσα στη σιωπή, το όνειρο μπορεί να γίνει κραυγή. Γιατί, ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι, μια σπίθα αρκεί για να χαράξει τον δρόμο.

Ο Χούλιο Κορτάσαρ είναι ευρέως γνωστός ως ένας από τους σημαντικότερους Λατινοαμερικανούς συγγραφείς, που με το μυθοπλαστικό τους έργο σφράγισαν την ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πολύ λιγότερο γνωστό παραμένει, ωστόσο, το εκτενές δοκιμιακό / κριτικό του έργο, το οποίο, πλην της φιλολογικής του αρτιότητας, ξεχωρίζει για την υψηλή αισθητική του αξία, κάτι, μάλιστα, που έχει κάνει ορισμένους μελετητές να το τοποθετούν ανάμεσα στα κορυφαία δείγματα του δοκιμίου ως είδους. Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει πέντε κείμενα, τα οποία συμπυκνώνουν αλλά και αναπτύσσουν με τον πλέον αντιπροσωπευτικό τρόπο τις θεωρητικές αρχές του Αργεντινού συγγραφέα πάνω στα δύο βασικά αφηγηματικά είδη που κατεξοχήν διακόνησε, το διήγημα και το μυθιστόρημα, καθώς και στην εν γένει σχέση τους με την ιστορική, πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα.

Cassandra of Troy Cassandra, princess of Troy, is the only person who knows her city is doomed, but no one believes her. Past, present and future jumble together, so she can hardly work out which moment she is living in, let alone save her family and people. It’s nearly impossible for her to untangle fact from fiction. What actually happened with Apollo? Which of the many versions of her brother Paris is the real one? Maybe if she can pin down what’s true, she’ll be able to carve out the least-worst path for those she cares about. GREAT WOMEN OF GREEK MYTHOLOGY is a series of short books for young and old introducing readers to the ancient world through its heroines.Whether simplified adaptations of classic tragedies by Euripides, Aeschylus and Sophocles or original works based on the surviving sources, these booksaim to bring readers on a journey filled with excitement, drama, death and love, all while focusing on the women that have played such an important role in our history yet are still remembered as mere bystanders.

Με περισσότερες από εξήντα προτροπές γραφής που διεγείρουν τη σκέψη, μαζί με λεπτομερείς οδηγίες, συμβουλές και παραδείγματα, αυτό το βιβλίο δίνει στους αναγνώστες τη δυνατότητα να απελευθερώσουν τη δημιουργική τους φωνή, να εμβαθύνουν στις σκέψεις τους και να εκφράσουν τις συναισθηματικές τους εμπειρίες. Συνδυάζοντας την τέχνη της δημιουργικής γραφής με την ενσυνειδητότητα, καθοδηγεί τους αναγνώστες σε ένα υπερβατικό ταξίδι αυτογνωσίας, προσωπικής ανάπτυξης και καλλιτεχνικής έκφρασης. Πέρα από τα όρια ενός κλασικού βιβλίου αυτοβοήθειας, χρησιμεύει ως φάρος για μια ενσυνείδητη ζωή.

Οι άνθρωποι, και οι κοινωνίες τους, αποφασίζουν και δρουν γενικά σε περιβάλλον ελλιπούς πληροφόρησης. Αυτό είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό που οφείλεται στον ελλιπή και σχετικό τρόπο της ανθρώπινης γνώσης τόσο για το φυσικό όσο και για το κοινωνικό ή πολιτικό περιβάλλον. Η ανθρώπινη γνώση, αν και συνεχώς αυξανόμενη, ίσως ποτέ δεν θα κατορθώσει να έχει μια πλήρη και απόλυτη κατανόηση του περιβάλλοντός της. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι πως τώρα δεν την έχει. Το παραπάνω χαρακτηριστικό παίρνει μια ιδιαίτερα οξυμένη μορφή σε ζητήματα που αφορούν την πολιτική, είτε σε εθνικό είτε σε διεθνές επίπεδο, καθώς οργανωμένα συμφέροντα, ταξικά, ή κρατικά, συνειδητά αποκρύπτουν ή διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, διασπείροντας ψευδείς πληροφορίες μέσω των δικτύων προπαγάνδας και χειραγώγησης των πολιτών που διαθέτουν.

«Οι άνθρωποι ερωτεύονται μόνο και μόνο επειδή βαριούνται», είπε ο Ντέξτερ. Η Αθίνα και ο Ντέξτερ, με τα δύο παιδιά τους, το ένα στο φάσμα του αυτισμού, ζουν μια συμβατική ζωή σ' ένα προάστιο της Μελβούρνης. Κάποια στιγμή εισβάλλει στη ζωή τους μια παλιά φίλη του Ντέξτερ, μαζί με την αδελφή της και τον πρώην εραστή της. Ένας αλλιώτικος, ανέμελος κόσμος ανοίγεται μπροστά τους και η τακτοποιημένη ζωή της οικογένειας ανατρέπεται. Ένα «αδυσώπητο και γενναίο μυθιστόρημα» (The New York Times) από την Έλεν Γκάρνερ (γενν. 1942), τη «μεγαλύτερη εν ζωή συγγραφέα της Αυστραλίας» The Guardian.

Ο Aκάθιστος 'Yμνος, Έτος έκδοσης 2024 Τις εικόνες φιλοτέχνησε η αγιογράφος Δέσποινα Κεχαγιά με τεχνική αυγοτέμπερας πάνω σε προετοιμασμένο ξύλο.

Η συγγραφέας Χρυσάνθη Καραΐσκου με απλό τρόπο αλλά με ένα κείμενο γλαφυρό, με ζωηρούς διαλόγους και έξυπνο χιούμορ, μεταφέρει με πολύ όμορφο τρόπο στα παιδιά ένα απ' τα ωραιότερα έργα του Αριστοφάνη, ενώ ο εικονογράφος Νέστορας Ξουρής το έχει επιμεληθεί με τις έξοχες εικόνες του.Ο Διόνυσος με τον πιστό του δούλο Ξανθία αποφασίζει να κατέβει στον Άδη για να φέρει πίσω στους ανθρώπους τον Ευριπίδη. Μετά από πολλές περιπέτειες φτάνουν τελικά στον προορισμό τους. Εκεί θα βρεθούν μπροστά σε έναν αγώνα λογομαχίας ανάμεσα στον Ευριπίδη και τον Αισχύλο για το ποιος είναι καλύτερος ποιητής. Ο Διόνυσος ορίζεται κριτής και αποφασίζει να πάρει μαζί του τον νικητή.

Η Λυσιστράτη, µια δυναµική Αθηναία, αγανακτισµένη από τους συνεχείς πολέµους και την απουσία των αντρών, καταστρώνει ένα σχέδιο για να επικρατήσει η ειρήνη. Πείθει τις γυναίκες των άλλων ελληνικών πόλεων να απέχουν από τα συζυγικά τους καθήκοντα, ενώ οι Αθηναίες καταλαµβάνουν την Ακρόπολη, αποφασισµένες να µη σταµατήσουν τον αγώνα µέχρι οι άντρες να σταµατήσουν τους πολέµους. Θα βρουν όµως πολλά εµπόδια στον δρόµο τους…

Περιπατητές, Κυματοθραύστες και Χαμένες Διαδρομές. Ιστορίες από εκεί που σταματά ο χρόνος. Τέσσερις ενότητες, τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι. Ιστορίες που κινούνται ανάμεσα στο γνώριμο και το παράδοξο, στα όρια της πραγματικότητας και του ονείρου. Οι ήρωές τους διασχίζουν δρόμους, περιμένουν σε σταθμούς, στέκονται δίπλα σε κυματοθραύστες ή χάνονται σε αστικές ρωγμές, παλεύοντας να σταθούν ακίνητοι μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει. Μερικοί είναι ετοιμοπόλεμοι, άλλοι έχουν ήδη χάσει. Ένας παππούς με Αλτσχάιμερ περιμένει το τελευταίο λεωφορείο για Κόρινθο, χωρίς να ξέρει αν πηγαίνει μπροστά ή πίσω στον χρόνο. Ένας μελαγχολικός Ηρόστρατος ψάχνει κάτι να κάψει, ενώ αλλού ένα πείραμα με γάτες δοκιμάζει τα όρια της ηθικής. Στις βιτρίνες των Zara οργανώνονται μικρές εξεγέρσεις, στις σκιές των πολυκατοικιών κάποιος παγιδεύεται σε κρίσεις πανικού. Κάπου, ένας μελισσοκόμος μετρά καλοκαίρια, μια γυναίκα αρνείται να πιστέψει στον θάνατό της, ενώ ένας συγγραφέας δεν ξέρει πώς να κλείσει μια ιστορία. Ένα μαμούθ εμφανίζεται στις ράγες του τρένου, αλλά ποιος το βλέπει στ’ αλήθεια; Ιστορίες από εκεί που σταματά ο χρόνος, από τη στιγμή που δεν ξέρεις αν βρίσκεσαι στην αρχή ή στο τέλος. Μια συλλογή για όσους ξέρουν ότι ο κόσμος έχει πάντα κάτι να κρύψει στις ρωγμές του.

Όταν το μελάνι ποτίζει το λευκό χαρτί, τότε οι «λέξεις» της Ποίησης γίνονται «κόκκινες». Ένα βαθύ «κόκκινο» χρώμα, ίδιο με αυτό που έχει το αίμα όταν διψάει για ζωή. Όταν βουτάει στην πληγή, όταν ορμάει και παραδίδεται στον έρωτα αμαχητί... Όταν θυμώνει, όταν φοβάται και θρηνεί. Όταν θυμάται… 39 ποιήµατα φτιαγμένα από ρεαλισµό, ακρατο λυρισµό, καυστικό χιούµορ, σουρεαλισµό, ειρωνεία αναζητούν την «υπέρβαση»!

Ο Άλκης, που αγαπά πολύ το τένις, έρχεται αντιμέτωπος με έναν περίεργο γείτονα που του πετά ΠΙΣΩ τα κίτρινα μπαλάκια του σε άθλια κατάσταση. Αυτό όμως δεν σταματά τον Άλκη και τα στέλνει ΠΙΣΩ ΠΑΛΙ ελπίζοντας έτσι να γκρεμίσει τον τοίχο που τον χωρίζει από τον μοναχικό γείτονα. Άραγε θα τα καταφέρει;

Στο κλασικό αυτό δοκίμιο, ο Σάμπατο καταπιάνεται με μια κριτική επισκόπηση του φαντασιακού της Προόδου, διατρέχοντας ολόκληρη την ιστορία του δυτικού πολιτισμού: από τις αντινομίες της Αναγέννησης, τις αμφισημίες της επιστημονικής εξέλιξης και την κρατική συγκεντροποίηση, ως την παντοδυναμία του Μεγάλου Μηχανισμού, τις αυταπάτες της σύγχρονης τέχνης, αλλά και τα όρια των κινημάτων του Ρομαντισμού και του Υπερρεαλισμού. Ο Αργεντινός λογοτέχνης καταδεικνύει το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος παλεύει με τα θεριά που δημιούργησε, θύμα των αφαιρέσεων που ο ίδιος επινόησε. Και σκιαγραφώντας τον απανθρωπισμό στον οποίο οδηγεί η αλαζονική πίστη στο ποσοτικά μετρήσιμο, δεν διστάζει να καταγγείλει την αχαλίνωτη εκμηχάνιση του πολιτισμού μας, καθώς απειλεί με εξόντωση την ίδια την ανθρώπινη φυλή. «Όπως ακριβώς η μηχανή άρχισε να χειραφετείται από τον άνθρωπο και να εναντιώνεται σε αυτόν, έχοντας μετατραπεί σε ένα ανώνυμο τέρας, ξένο προς την ανθρώπινη ψυχή, έτσι και η επιστήμη μετατράπηκε προοδευτικά σε έναν παγερό και απανθρωπισμένο λαβύρινθο συμβόλων. Επιστήμη και μηχανή απομακρύνονταν ολοένα και περισσότερο προς έναν μαθηματικό Όλυμπο, αφήνοντας μόνο και αβοήθητο τον άνθρωπο, που τους είχε δώσει ζωή. Ατσάλινα τρίγωνα, λογάριθμοι και ηλεκτρισμός, ημιτονοειδή κύματα και ατομική ενέργεια, σε αγαστή συνεργασία με τις πλέον μυστηριώδεις και δαιμονικές μορφές του χρήματος, οικοδόμησαν, τελικά, τον Μεγάλο Μηχανισμό, στο πλαίσιο του οποίου τα ανθρώπινα όντα κατέληξαν να είναι αφανή και ανήμπορα γρανάζια. […] Θα χρειαστεί λοιπόν, τώρα, να αποκαταστήσουμε την προγενέστερη, ανθρώπινη πλευρά της τεχνικής και της επιστήμης, να καθορίσουμε τα όριά τους, να θέσουμε τέλος στη λατρεία τους». «Οποιαδήποτε προσπάθεια να αναχθεί η τέχνη σε αφαίρεση θα πρέπει να θεωρείται ως απόπειρα απανθρωπισμού, όχι γιατί το αφηρημένο δεν είναι και ανθρώπινο, αλλά γιατί το ανθρώπινο είναι κάτι περισσότερο από αυτό: Είναι το αφηρημένο και το συγκεκριμένο, το ορθολογικό και το ανορθολογικό, η μηχανή και η φύση, η επιστήμη και η τέχνη».

Η πριγκίπισσα Καλομαθημένη είναι στην πραγματικότητα πολύ... κακομαθημένη!Κάθε εποχή που πηγαίνει διακοπές με τους γονείς της, τον βασιλιά και τη βασίλισσα, καταφέρνει να τρελάνει τον προϊστάμενο διακοπών του παλατιού με τα καμώματα και τις παραξενιές της.Όλα όμως έχουν ένα όριο...Μια σπαρταριστή ιστορία από τη Νατάσα Σάρμα, εικονογραφημένη με παιχνιδιάρικη διάθεση από τη Πρίγια Κουριγιάν, που υπόσχεται πολύ γέλιο!

Στις ραδιοφωνικές του εκπομπές ο Ιλάν προετοιμάζει, για την ακρίβεια χρωματίζει, με λεπτομέρεια τις εκφωνήσεις του, ενώ οι ακροατές του έχουν την εντύπωση πως αυτοσχεδιάζει. Αυτοσχεδιάζει, περισσότερο, όταν συνθέτει για την εφημερίδα τα κείμενά του, αφιερωμένα σε ανθρώπους για τους οποίους ο αυτοσχεδιασμός είναι τρόπος ζωής. Αυτοσχεδιάζει κι ο Big John με την τρομπέτα του, παρασύροντάς μας σε ό,τι του ήταν γραφτό. Γράφει ο ίδιος την ιστορία του μέχρις ενός σημείου και στη συνέχεια τη σκυτάλη παίρνει ένας δημοσιογράφος - σαν τον Ιλάν. Με όχημα τη γραφομηχανή του, ακολουθεί τον μικρό μιγά από τη Λουϊζιάνα στις περιπέτειές του: Τον βλέπει να συναντά τους μεγάλους της Τζαζ, μυρίζει τις γυναίκες που εκείνος σαγήνευσε, ακούει τα σόλι και τις ψηλές του νότες, ως το τέλος.

Φίλε αναγνώστη και κριτή μου εσύ, έλα μαζί κατάδυση στων στίχων τα ελπιδοφόρα νερά να πραγματοποιήσουμε, τους στεναγμούς της ψυχής ν’ αφουγκραστούμε, τις πίκρες που την ανάσα δυσκολεύουν να παραμερίσουμε. Σκέψου τον πόνο που θ’ αλιεύσουμε απ’ της καρδιάς τις τρικυμίες, πόσα Αχ το Είναι συγκλονίζουν. Έλα μαζί, τα όνειρα τα φυλακισμένα απ’ τις ασχήμιας τις ορδές να ελευθερώσουμε. Την απραξία που έντρομη σιγή γεννά να ποδοπατήσουμε. Καιρός την πραγματικότητα κατάματα να κοιτάξουμε, το οδόφραγμα της άρνησης να στήσουμε κι από εκεί, η φωνή μας ν’ ακουστεί, κελάηδισμα πουλιών, σ’ όλες τις τσιμεντένιες φυλακές. Τότε η παγωνιά του χειμώνα που τις καρδιές τυλίγει, τη θέση της θα παραχωρήσει στο άρωμα της Άνοιξης που κοντοζυγώνει. Μην αργείς! Η ποίηση αδημονεί.

Φίλε αναγνώστη και κριτή μου εσύ, έλα και πάλι μαζί κατάδυση να πραγματοποιήσουμε στων αισθήσεων το πέλαγος. Ν’ αφουγκραστούμε και να καταγράψουμε του πάθους της ασίγαστες θύελλες, τους σεισμούς της επιθυμίας, την απροσδόκητη εμφάνιση απρόσκλητων τριγμών, την λαχτάρα για σφιχταγκάλιασμα με τη στιγμή που τώρα ζούμε. Έλα, τώρα μαζί να οδοιπορήσουμε στων αισθήσεων τον κόσμο. Έλα, του σώματος οι κεραίες μας παρακινούν κάτω από άλλους ουρανούς να πορευτούμε, μακριά από την αγωνία και το άγχος που προκαλούν της ευτυχίας ο πόθος, της δυστυχίας η απόγνωση, το γάντζωμα στα περασμένα, το καρτέρεμα των καινούργιων ήλιων που προσπαθούν ν’ ανατείλουν. Όχι, μας περιμένει γυμνό το τώρα. Περισσότερο κι απ’ το κρασί κι απ’ το κυνήγι του εφήμερου, της τέχνης η πανοπλία μπορεί τον άνθρωπο να οδηγήσει σε δρόμους ξεχωριστούς μακριά από το κυνήγι της αβεβαιότητος. Ας μην ξεχνάμε πως μέσα στης φουρτούνας την αγριάδα, γεννιούνται οι ακαταμάχητες ψυχές. Είναι αλήθεια πως ύστερα από ανεμόβροχο, θύελλα, μπόρα, θα ξεπροβάλει γλυκά το δροσερό και ζωογόνο αεράκι. Ας μην ολιγωρούμε. Έλα αναγνώστη μαζί ν’ αρμενίσουμε στων αισθήσεων τα πελάγη. Μην καθυστερείς! Υπόσχεση στη ζωή να δώσουμε. Ο χρόνος κυλάει. Έλα.

Αρχές της δεκαετίας του ’80, μια παρέα νεαρών της περιοχής Πετραλώνων και Θησείου, μπουχτισμένη από τη μεταπολιτευτική ατμόσφαιρα της στρατευμένης έκφρασης και των ρηχών επικοινωνιακών στερεότυπων, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα περιοδικό αυτοέκφρασης, την «Ανοιχτή Πόλη». Ένα αντεργκράουντ έντυπο που από το τρίτο τεύχος, υπήρξε το μοναδικό ελληνικό περιοδικό μέλος του θρυλικού «Alternative Press Syndicate». Μέσα από το πνεύμα της αντικουλτούρας, της επιλεγμένης ριζοσπαστικής rock μουσικής και της διαφορετικής αντιεξουσιαστικής- εναλλακτικής λογικής, στα δεκατρία χρόνια της ύπαρξής της, η «Ανοιχτή Πόλη» επιχείρησε να αρθρώσει έναν άλλο λόγο απέναντι στο ξύλινο λόγο των διάφορων μεταπολιτευτικών νεολαιίστικων κομματικών παραφυάδων. Τη διαδρομή αυτού του περιοδικού, αλλά και τη σχέση του με τα πολιτισμικά και πολιτικά δρώμενα εκείνης της εποχής (φτάνοντας μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’90), περιγράφει ο υπεύθυνος της έκδοσης κι ένας από τους βασικούς συντελεστές του, ο Κώστας Μανδηλάς. Μέσα από τον αφηγηματικό λόγο του συγγραφέα, δίνονται πολλές πληροφορίες για τυπογραφεία, βιβλιοπωλεία, στέκια και ανθρώπους εκείνων των καιρών, που έδωσαν κι αυτοί/ές πολλά στη μάχη ενάντια στην αποικιοποίηση της καθημερινής ζωής. Ταυτόχρονα σκιαγραφείται το χρώμα μιας εποχής, που μπορεί να έχει περάσει ωστόσο τα αιτήματά της για ελευθερία και σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης παραμένουν επίκαιρα.

Οι καρτέλες Πρώτης Ανάγνωσης και Ορθογραφίας δημιουργήθηκαν με στόχο να βοηθήσουν το παιδί να διαβάσει, αναλύοντας τις λέξεις σε συλλαβές και γράμματα και στη συνέχεια συνθέτοντάς τες.Το πακέτο περιέχει: 32 καρτέλες με εικόνες, γράμματα, λέξεις και προτάσεις για επεξεργασία, 4 καρτέλες με λέξεις για το Παιχνίδι της Ορθογραφίας, 11 κάρτες με τις βασικές λέξεις (π.χ. Παράθυρο, πόρτα κτλ.) για να κόψετε και να τοποθετήσετε στα αντίστοιχα σημεία της τάξης ή του σπιτιού, ώστε να είναι πάντα στο οπτικό πεδίο του παιδιού.

"Σε λίγα χρόνια, αυτά τα αδιαπέραστα δάση θα έχουν πέσει, ο αχός του πολιτισμού και της βιομηχανίας θα σπάσει τη σιωπή του Σάγκινο. Ο απόηχός του θα σιγήσει... Προβλήτες θα φυλακίσουν τις όχθες του και πλώρες καραβιών θα ταράζουν τα νερά του, που σήμερα κυλούν άσπιλα και γαλήνια στη μέση μιας ανώνυμης ερημιάς. Πενήντα μόνο λεύγες χωρίζουν τούτη τη μοναξιά από τους μεγάλους ευρωπαϊκούς οικισμούς. Είμαστε ίσως οι τελευταίοι ταξιδιώτες που τους δόθηκε η ευκαιρία να την αντικρίσουν μέσα στην πρωτόγονη μεγαλοπρέπειά της, τόσο ισχυρή είναι η παρόρμηση που παρασύρει τη λευκή φυλή προς την ολοκληρωτική κατάκτηση ενός νέου κόσμου". Ο Αλεξί ντε Τοκβίλ πραγματοποίησε το καλοκαίρι του 1831 ένα ταξίδι στα έσχατα όρια του αμερικανικού πολιτισμού. Ο θαυμασμός και το δέος μπροστά σε μια φύση παρθένα ακόμη, καθώς και η επέλαση της αδυσώπητης αστικοποίησης προς δυσμάς, του ενέπνευσαν αυτή την εκπληκτικά επίκαιρη αφήγηση που ζωντανεύει τον μύθο των συνόρων.

Σύμφωνα με τον Βασίλη Ιωακειμίδη, Καθηγητή Συγκριτικής Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, η παρούσα μονογραφία του Παναγιώτη Δούρου «καταγράφει μια από τις πιο ελπιδοφόρες και κοινωνικά σημαντικές πρωτοβουλίες στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής, κοινωνικής εργασίας και δημόσιας υγείας στην Ελλάδα του 21ου αιώνα: την Κοινωνική και Πολιτιστική Συνταγογράφηση (ΚΠΣ)». Σε ένα περιβάλλον διαδοχικών κρίσεων –οικονομικής, υγειονομικής, προσφυγικής, ενεργειακής– το έργο αναδεικνύει τη δυναμική ενός νέου μοντέλου φροντίδας, το οποίο μετατοπίζει το επίκεντρο από την ιατροκεντρική προσέγγιση προς την κοινοτική συμμετοχή και την πολιτισμική δημιουργικότητα. Η ΚΠΣ προτείνει έναν εναλλακτικό τρόπο υποστήριξης, συνδέοντας άτομα με προκλήσεις ψυχικής (ή σωματικής) υγείας με δραστηριότητες κοινωνικής και πολιτιστικής συμμετοχής. Βασισμένη στη λογική της αποϊατρικοποίησης και της ενδυνάμωσης των κοινοτήτων, η πρακτική αυτή επαναφέρει την έννοια της φροντίδας ως συλλογική και πολιτισμικά νοηματοδοτημένη διαδικασία. Η πιλοτική εφαρμογή στους Δήμους Νέας Σμύρνης και Φυλής, με τη συνεργασία του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, τοπικών αρχών και πολιτιστικών φορέων, προσφέρει ένα νέο μοντέλο παρέμβασης που συνδυάζει επιστημονική τεκμηρίωση, κοινωνική ευαισθησία και θεσμική προοπτική. Η εισαγωγική μελέτη του τόμου εστιάζει τόσο στο θεωρητικό υπόβαθρο της ΚΠΣ –μιας πρακτικής που αμφισβητεί την ιατρικοποίηση της ψυχικής υγείας και τον ατομικισμό της νεοφιλελεύθερης φροντίδας– όσο και στα πρακτικά της αποτελέσματα. Παρουσιάζονται η μεθοδολογία των πιλοτικών προγραμμάτων, οι προκλήσεις εφαρμογής και οι δυνατότητες ένταξης της ΚΠΣ στο εθνικό σύστημα υγείας. Το έργο συνοδεύεται από αναλυτική χαρτογράφηση των δράσεων, τεκμηριωμένες μελέτες περίπτωσης και κριτικό σχολιασμό για τον ρόλο του πολιτισμού ως θεμελίου ψυχοκοινωνικής ευημερίας. Περισσότερο από μια περιγραφική καταγραφή, η παρούσα έκδοση διεκδικεί έναν νέο τρόπο θεώρησης της φροντίδας ως πολιτισμικής πράξης και της συμμετοχής ως δικαιώματος.

Ποίηση

Θεέ µου! Ψαλίδι γοργοφτέρουγο η γλώσσα του, γλυκολαρύγγιζε ψιλούς καηµούς, αψά µεράκια. Τον Μάη – τον Μάη µε τα λουλούδια του γαλιάντριζε. Φούσκωνε µέσα του –ένας πόταµος– ο οίστρος του, άπλωνε της ζωής του ο ουρανός κι εγέλα. Ο Ταρσανάς!.... Λιγνή γοργόνα να σκαλίζεις πά’ στην πλώρη. Να κάνεις χτένι τα φτερούγια της, να κάνεις φίδια το µαλλί της· χλέπι προς χλέπι να κεντάς χυτό κορµάκι. Έτσι περδικοστήθα, αγοροπρόσωπη, µε τον λαιµό χυτό –σαν τ’ αϊτού–, µε χέρια σαν φτερούγες απλωµένα. Σαν τον χυµιό του σαϊνιού, να ορµάει η οµορφιά της κατ’ το κύµα! Ο Ταρσανάς! Τρυπάνι και σκαρπέλο! Η µυρουδιά του κατραµιού να σου κεντρίζει το µεράκι. Να ’ναι στις σκάρες των ψυχούλες νιόβγαλτες τα µπρίκια –µε δίχως νύχια και φτερό αϊτοί: οι γολέτες– και να ’ν’ τα όκια τους γλαρά, έτσι νοσταλγικά, σαν να βαθιοί καηµοί, θαλασσινά µεράκια τα συµπήραν.

Είκοσι διηγήματα ταξιδιωτικών αναπολήσεων, χαρτογραφήσεις τοπίων -ενίοτε ψυχικών-, αναπάντεχες συναντήσεις, μαγικές ιεροτελεστίες. Η ηρωίδα, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, άλλοτε ρεαλιστικά, άλλοτε ονειρικά ή εμμονικά, ξορκίζει τη μοναξιά και την απουσία με το πάθος για ταξίδια. Από δρόμο σε δρόμο, από λιμάνι σε λιμάνι, από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο και από φυγή σε φυγή, εκπλήσσεται με το αδιανόητο, με το διαφορετικό. Το άγγιγμα ενός αλιγάτορα στην Αμαζονία, ενός βαρκάρη στην Νταλ του Κασμίρ, την καύση νεκρών στην Ινδία ή των χειρογράφων του Αριστοτέλη σε ένα αβαείο της Δύσης, ακόμα και με τη σαντερία μια νύχτα πανσελήνου στην Αβάνα. Θα σταματήσει μόνο όταν βρει τη χαμένη βαλίτσα της πάνω από την ίσαλο.

Μια ουρά παράτησε τη γάτα της και γύρισε τον κόσμο. Ταξίδεψε σε μέρη μακρινά και γνώρισε κι άλλες ουρές. Και όταν γύρισε πίσω στη γάτα της, όλα ήταν διαφορετικά.

Το 1917 υπήρξε μια χρονιά-σταθμός που σφράγισε την παγκόσμια ιστορία: η Ρωσική Επανάσταση υπό το φως των επιδιώξεών της και στη σκιά της υλοποίησής τους, οι πολλαπλοί κοινωνικοί μετασχηματισμοί που υπέθαλπε ο Μεγάλος Πόλεμος, η πολιτιστική διείσδυση που συνόδευσε την πολεμική εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη, οι εθνικές ανακατατάξεις στα Βαλκάνια. Στον παρόντα τόμο συγκεντρώνονται πρωτότυπες μελέτες που εξετάζουν το 1917 ως ένα ορόσημο για τη Ρωσία, την Ευρώπη και την Ελλάδα, και αναλύουν τις ιδεολογικές ζυμώσεις και τη συγκυρία, την ιστοριογραφία και την τέχνη, την προπαγάνδα και το πολιτικό και πολιτισμικό υπόβαθρο μιας κατεξοχήν πολεμικής χρονιάς. Όλες οι συμβολές, από την Οκτωβριανή Επανάσταση και τον αντικομμουνισμό μέχρι τον ρόλο της αμερικανικής κουλτούρας και τις τοπικές ιστορίες, επιχειρούν να συνομιλήσουν με το σήμερα, αναρωτιούνται για το κυκλικό αφήγημα της ιστορίας, αναγνωρίζοντας πως το 1917 συνεχίζει να εμπνέει, να διχάζει και να σημασιοδοτεί, με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε εποχή, τα θύματα και τους δήμιους.

Ήλιος ήλιος και βροχή που παντρεύοντ' οι φτωχοί ήλιος ήλιος με το χιόνι που παντρεύοντ' οι αρχόντοι ήλιος ήλιος και αντάρα που παντρεύετ' η κουμπάρα… Ο κυρ Ήλιος και η κυρα-Βροχούλα, παρέα με τον Παράξενο Πραματευτή -που τίποτα δεν πουλάει και τίποτα δεν αγοράζει, αλλά μονάχα χαρίζει-, παίρνουν για καράβι τούτο το χάρτινο βιβλίο και πότε μαζί και πότε χώρια ταξιδεύουν στην Ελλάδα. Νησάκια τους καλωσορίζουν, τραγούδια τους νανουρίζουν, ηλιομάγισσες και χαζοί δράκοι φτιάχνουν παραμύθια, το Γαλάζιο Άλογο νικάει την Ξενιτιά κι ο φαντασμένος άγριος Πόλεμος βρέχεται και συναχώνεται. Αυτά κι άλλα πολλά γίνονται χάρη στον μικρό μυστικό θησαυρό που έχει πάντα ο Πραματευτής στο καλάθι του!