vivliopoleiopataki

Το προηγούμενο βιβλίο της σειράς, στον ίδιο εκδότη, η "Περιβαλλοντική Ψυχολογία", αποτελούσε μια επιλογή κειμένων που έκανε ο Πάνος Κοσμόπουλος από διάφορες εκδόσεις του πολυγραφότατου Κάντερ, που αποσκοπούσε στο να προσφέρει στην ελληνική γλώσσα μια πρώτη προσέγγιση στον ευρύτερο χώρο της Περιβαλλοντικής Ψυχολογίας. Η παρούσα έκδοση στοχεύει στο να βοηθήσει στη προσέγγιση της σχέσης δύο επιστημών, που τόσα έχουν να προσφέρουν και στην κατανόηση, αλλά και στη διαμόρφωση των σχέσεων του ανθρώπου με το περιβάλλον του.

Το έθνος που δεν αποκοµίζει το µέγιστο από τα καλύτερα έργα των καλλιτεχνών του είναι εξ ορισµού ανόητο. Ο καλλιτέχνης είναι ένας από τους ελάχιστους που παράγουν. Ο καλλιτέχνης, ο αγρότης και ο τεχνίτης παράγουν πλούτο. Οι υπόλοιποι είναι απλοί µεταπράτες και τον καταναλώνουν. Η καθαρή αξία της καλής τέχνης για τον τόπο στον οποίο παράγεται έχει υπολογιστεί λογαριθµικά. [...] Όταν γινόταν η συζήτηση για την πώληση του έργου τού Χολµπάιν Η δούκισσα του Μιλάνου σε έναν Αµερικανό, η Αγγλία αγόρασε τον πίνακα έναντι τριακοσίων πενήντα χιλιάδων δολαρίων. Υπολόγισαν ότι πολλοί θα επισκέπτονταν το Λονδίνο για να δουν τον πίνακα, ότι τα έσοδα από τα εισιτήρια των ντόπιων επισκεπτών ήταν υψηλότερα από τους τόκους των χρηµάτων. [...] Οι πίνακες, η γλυπτική και η αρχιτεκτονική αποδίδουν χρήµα. Το ίδιο θα µπορούσε να πει κανείς και για τη λογοτεχνία και για την ποίηση, δεδοµένου ότι, όπου υπάρχουν οι πνευµατικές προϋποθέσεις για την παραγωγή και τη διατήρηση της καλής γραφής, εκεί η κοινωνία είναι ευχάριστη και η αξία των ακινήτων ανεβαίνει. Ο κ. Φ. Μ. Χιούφερ έχει πει ότι η διαφορά ανάµεσα στο Λονδίνο και σε άλλες πόλεις βρίσκεται στο ότι "δεν υπάρχει κανένας που ζει στο Λονδίνο µόνο και µόνο επειδή θέλει να κάνει αρκετά χρήµατα για να µπορέσει να ζήσει κάπου αλλού".

Σε αυτό το βιβλίο συναντιούνται δύο συγγραφείς με πολύ μεγάλη επίδραση στην Κοινωνιολογία της Εκπαίδευσης τα τελευταία 30 χρόνια. Ο Foucault, που εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο προσδιορίζεται και εγκαθιδρύεται η «αλήθεια» στη σύγχρονη κοινωνία, και ο Ball, που νοηματοδοτεί το φουκωικό θεωρητικό πλαίσιο μέσα από το εκτενέστατο ερευνητικό του έργο για την εκπαίδευση. Το παρόν βιβλίο δεν αφορά μόνο τη θεωρία του Foucault και τη χρηστικότητά της στην ανάλυση της εκπαίδευσης και των ζητημάτων που την αφορούν αλλά ούτε και τον τρόπο με τον οποίο ο Ball χρησιμοποιεί το εννοιολογικό πλαίσιο του Foucault στην ανάλυση της εκπαιδευτικής πολιτικής. Αφορά τη δυνατότητα φουκωικών μεθοδολογικών και αναλυτικών προσεγγίσεων, γενεαλογιών, στην ανάλυση της εκπαιδευτικής πολιτικής με στόχο την κατανόηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, του ρόλου της και της πιθανότητας «να δείξουν ότι δεν ήταν απαραίτητο τα πράγματα να εξελιχθούν κατ’ αυτό τον τρόπο» (Foucault, 1991, σ. 76). Πρόκειται για μια ανάλυση που αφορά την εκπαίδευση τόσο ως τεχνολογία εξουσίας όσο και ως τεχνολογία επιμέλειας του εαυτού.

Διακόσια χρόνια από την Επανάσταση του '21: - 7 σκετς, 7 πρωθυπουργοί, 7 χρεοκοπίες... copy paste. - Μια επιθεώρηση Ιστορίας για τη δανεισμένη Ελλάδα. - Από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο στον Αλέξη... και βλέπουμε. - Από τις Προστάτιδες Δυνάμεις στην Τρόικα. - Από τους Βαυαρούς στους Βαυαρούς. - Ένα κωμικοτραγικό βαλς της δανειολήπτριας Ελλάδας με ήρωες, βασιλείς, δημαγωγούς, τοκογλύφους και λογής λογής νταβατζήδες. - Ένα φανταστικό έργο της εξωφρενικής μας πραγματικότητας! - Ένα έργο σαν μυθιστόρημα σάτιρας, για τις «πανδημίες» των ελληνικών χρεοκοπιών δύο αιώνων!

200 χρόνια ξενιτιάς, Έκδοση 2021

Το κεντρικό ερώτημα αυτού του βιβλίου είναι: Σχετίζεται η ιστορία, δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο ιστορούμε το παρελθόν, με τη δημοκρατία; Αποτελείται από τρία μέρη. Το πρώτο αφορά την ιστορία της δημοκρατίας, το δεύτερο τη σχέση ιστορίας και δημοκρατίας, και το τρίτο σκέψεις για το πώς θα ενδυναμώσουμε τη σχέση ιστορίας (και ιστορικών) με τη δημοκρατία. Στόχος του είναι να δείξει πως η ιστορία και η δημοκρατία είναι διαδικασίες αλληλοτροφοδοτούμενες και παράλληλες.Το παρόν κείμενο βασίζεται στην ομιλία του Αντώνη Λιάκου κατά την τελετή αναγόρευσής του ως επίτιμου διδάκτορα του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Λαϊκό θέατρο στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια

Μία συναρπαστική, συγκινητική και πολιτική βιογραφία που παραμένει πολύ επίκαιρη στα πλαίσια των σημερινών γερμανο-ελληνικών σχέσεων. Γίνεται συνολική αποτίμηση της σύγχρονης πολυεπίπεδης ιστορίας της Ελλάδας, από το 1940 έως τις μέρες μας. Αναδεικνύονται προσωπικότητες από το πολιτικό, το πνευματικό και το καλλιτεχνικό στερέωμα της Ελλάδας και της Ευρώπης. Ο Αργύρης Σφουντούρης είναι σχεδόν τεσσάρων χρονών όταν οι Γερμανοί δολοφονούν τους γονείς του. Επιζεί ως εκ θαύματος με τις τρεις αδελφές του από τη σφαγή του Διστόμου, στις 10 Ιουνίου 1944. Από το Ζάννειο ορφανοτροφείο τον στέλνουν, το 1949, στο παιδικό χωριό Πεσταλότσι της Ελβετίας. Ο Αργύρης σπουδάζει αστροφυσικός, γίνεται καθηγητής και συγγραφέας. Παίρνει μέρος στα Αναπτυξιακά Προγράμματα της Ελβετίας, σε Αφρική και Ασία. Αγωνίζεται κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974) καθώς και για τη δικαίωση των επιζώντων του Διστόμου. Τελικά συνειδητοποιεί ότι η Γερμανία δεν εκπληρώνει το καθήκον της, να αποζημιώσει τα θύματα.Παρ' όλα τα δεινά που έχει υποστεί, δεν τρέφει μνησικακία για τον γερμανικό λαό. ***"Η γερμανική έκδοση του βιβλίου είναι αναμφίβολα μια σοβαρή ένδειξη αναγνώρισης της προσωπικότητας και των αγώνων του Αργύρη Σφουντούρη στον γερμανόφωνο κόσμο. Ελπίζω ότι και η ελληνική έκδοση θα επιδράσει ευεργετικά στην ιστορική αυτογνωσία του ελληνικού λαού".Γιώργος Κόκκινος, καθηγητής Ιστορίας και Διδακτικής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου "Η Γερμανία επισήμως έχασε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο, αθόρυβα αναδείχθηκε στον μεγάλο νικητή της μεταπολεμικής ιστορίας, αποποιούμενη των ευθυνών της απέναντι στα θύματα του πολέμου. Και επειδή η ιστορία γράφεται από τους νικητές, οι ηττημένοι έχουν την υποχρέωση να αφηγούνται την ιστορία τους'.Μαξ Ούτχοφ, παρουσιαστής της σατιρικής εκπομπής "Το Ψυχιατρείο" στο γερμανικό κανάλι ZDF"Οι εφιάλτες του Διστόμου δεν έχουν τελειώσει. Συμφωνώ με τον φίλο μας, που έχασε τριάντα συγγενείς. Αν είχαν δει τα μάτια μου τέτοιες σκηνές δεν θα ξεχνούσα ποτέ". Μίκης Θεοδωράκης

Συναρπαστικό, προφητικό, απαραίτητο να το διαβάσετε, αν θέλετε να ξέρετε το µέλλον σας Βρισκόµαστε µπροστά στην τέταρτη βιοµηχανική επανάσταση ή στη µεγάλη επανεκκίνηση; Η πανδηµία Covid-19 αποδείχθηκε καταλύτης, υπογραµµίζοντας τις ελλείψεις στο τρέχον σύστηµα διακυβέρνησης, στις επιχειρήσεις και στο εµπόριο, αλλά και τις κοινωνικές ανισότητες. Στο βιβλίο εξετάζονται θέµατα όπως η καθολική υγειονοµική περίθαλψη, η υπερθέρµανση του πλανήτη, η κατανοµή του πλούτου, οι αλυσίδες εφοδιασµού, οι εµπορικές ανισότητες. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι οι κοινωνίες βρίσκονται σε ένα σταυροδρόµι. Ο ένας δρόµος οδηγεί σε έναν καλύτερο κόσµο, χωρίς αποκλεισµούς, πιο δίκαιο και µε µεγαλύτερο σεβασµό απέναντι στη µητέρα φύση. Ο άλλος οδηγεί σε έναν κόσµο που µοιάζει µ’ αυτόν που µόλις αφήσαµε πίσω µας, αλλά χειρότερο και µονίµως απειλούµενο από δυσάρεστες εκπλήξεις. Συνεπώς, πρέπει να κάνουµε το σωστό. Οι προκλήσεις που προβάλλουν στον ορίζοντα θα µπορούσαν να έχουν µεγαλύτερες επιπτώσεις από αυτές που φανταζόµαστε, αλλά και η ικανότητα των κοινωνιών να πραγµατοποιήσουν µια επανεκκίνηση θα µπορούσε να είναι µεγαλύτερη απ’ όση θα τολµούσαµε προηγουµένως να ελπίζουµε.

Ήμουν ένας μοναχικός νυχτερινός διαβάτης και ένας τακτικός θαμώνας των γωνιών των δρόμων. Μου άρεσε να περπατάω στη νοτισμένη πόλη μετά τα μεσάνυχτα, όταν οι δρόμοι ερήμωναν και τα φώτα των παραθύρων έσβηναν, ολομόναχος και ολοζώντανος πάνω στις αστραφτερές γραμμές του τραμ, κάτω από το φεγγάρι στην άδεια Χάι Στριτ, απέραντα θλιμμένος στους υγρούς δρόμους γύρω από το στοιχειωμένο παρεκκλήσι του Εμπενίζερ. [...] Έγερνα στον τοίχο κάποιου ρημαγμένου σπιτιού στις διάφορες συνοικίες ή περιπλανιόμουν στα άδεια δωμάτια, έστεκα έντρομος στα σκαλιά ή έριχνα ματιές από τα σπασμένα παράθυρα προς τη θάλασσα ή προς το τίποτα, και τα φώτα στους δρόμους έσβηναν το ένα μετά το άλλο. Ή περιφερόμουν σε σπίτια μισοχτισμένα, με τον ουρανό κολλημένο στη στέγη τους, τις γάτες στις σκάλες και τον αέρα να ταράζει τους σκελετούς των υπνοδωματίων". Δέκα διηγήματα του Ντίλαν Τόμας με επίκεντρο τον ίδιο, ως παιδί, έφηβο και νεαρό άντρα, τα οποία αποκαλύπτουν την ικανότητα του συγγραφέα να παρουσιάζει τη "μεγάλη εικόνα" εστιάζοντας στους "μικρούς ήρωές" της, να εντοπίζει το κωμικοτραγικό και το παράλογο της καθημερινότητας, να υπογραμμίζει την κοινωνική υποκρισία. Δέκα ιστορίες που ιχνογραφούν τον τόπο στον οποίο τόσο συχνά επιστρέφουμε μεγαλύτεροι, όταν η καταβύθιση στην αγωνία της ψυχής αναζητά το φως: τα ξέφωτα της νεότητάς μας, του μοναδικού παραδείσου που διαβαίνει ο άνθρωπος, αυτού της αγνότητας και της άγνοιας.

Το βιβλίο µας Γραµµατική της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας δηµιουργήθηκε αφενός µε σκοπό να βοηθήσει τους µαθητές στην κατανόηση των γραµµατικών φαινοµένων της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και αφετέρου για κάθε µελετητή και συνάδελφο εκπαιδευτικό που αναζητά ένα βιβλίο αναφοράς για τη διδασκαλία του µαθήµατος των Αρχαίων Ελληνικών. Περιλαµβάνει αναλυτικά: - Τη θεωρία της γραµµατικής µε πολλά κλιτικά παραδείγµατα - Ασκήσεις ανοικτού και κλειστού τύπου για καλύτερη εµπέδωση - Κατηγοριοποίηση των βασικών σηµείων των κεφαλαίων σε συγκεντρωτικούς και συνοπτικούς πίνακες - Πίνακες µε τα σηµαντικότερα ρήµατα, τη σηµασία τους και τους αρχικούς τους χρόνους, καθώς και ασκήσεις επικεντρωµένες σε αυτά Ο συνδυασµός θεωρίας µε την αντίστοιχη εξάσκηση µπορεί να συµβάλλει καθοριστικά στην κατανόηση του αρχαίου ελληνικού λόγου. Με αυτό το σκεπτικό παρέχουµε ένα ακόµη γνωστικό «εργαλείο» ελπίζοντας να βοηθήσουµε κάθε αναγνώστη να αντιµετωπίζει την αρχαία ελληνική ως µια ζωντανή, χρήσιµη και δυναµική γλώσσα.

Georgios Vizyenos (1849-1896) is one of Greece’s best-loved writers. His stories, written in 1883-4, are set in his native Thrace, a corner of Europe where Greece, Bulgaria and Turkey meet. Each title poses an enigma: Where did Yorgis’ grandfather travel on his only journey? What was Yorgis’ mother’s sin? Who was responsible for his brother’s murder? At the end of each story the narrator possesses some knowledge that forces him – and his readers – to revise their earlier assumptions, which were based on incomplete knowledge. Because Vizyenos wants us to experience the difficult transition from ignorance to knowledge, he leaves us in suspense until the very end. Vizyenos’ stories evoke a time when individual Greeks and Turks could share each other’s joys and pains despite the hostile relations between their governments.

Η εξέλιξη των εκπαιδευτικών

Βασισμένο σε φυσικούς αναλλοίωτους νόμους που διέπουν ολόκληρο το Σύμπαν, το βιβλίο αυτό θέτει σε εντελώς νέα βάση το περίφημο "κυνήγι της ευτυχίας"! Εφοδιάζοντας τον αναγνώστη με νέα, συμπαντικής εμβέλειας "προσόντα", μετατρέπει τη γνωστή αγχωτική προσπάθεια του καιρού μας σε αυθόρμητη αβίαστη καταξίωση! Και κυρίως καταρρίπτει τον μύθο, ότι η επιτυχία έρχεται στη ζωή μόνο σαν αποτέλεσμα σκληρού κόπου, εξαντλητικού σχεδιασμού και ασύδοτης φιλοδοξίας. Στους Επτά Πνευματικούς Νόμους της Επιτυχίας, o Deepak Chopra -συμπυκνώνοντας όλη τη φυσική σοφία και μέθοδο σε επτά απλές αλλά πανίσχυρες δημιουργικές αρχές- μας παρουσιάζει μια μοναδική και εντελώς διαφορετική άποψη για την κατάκτηση της ευτυχίας και της επιτυχίας: Από τη στιγμή που θα κατανοήσουμε την αληθινή μας φύση και μάθουμε να ζούμε σε αρμονία με τους νόμους του σύμπαντος, ένας ολόκληρος ωκεανός πληρότητας, καλής υγείας, ζωτικότητας, αισιοδοξίας και δημιουργικών ανθρώπινων σχέσεων θα εισρεύσει στη ζωή μας, εξασφαλίζοντάς μας παράλληλα την υλική αφθονία, εύκολα και αβίαστα. Ακτινοβολώντας μια αιώνια σοφία, αλλά και με απλά και πρακτικά βήματα που μπορούμε να εφαρμόσουμε άμεσα, το βιβλίο αυτό θα διαβαστεί ξανά και ξανά, ανοίγοντας διαρκώς νέους ορίζοντες στην καθημερινή μας βίωση της ευτυχίας. Πρόκειται για ένα έργο που θα μας εμπνέει σ’ όλη μας τη ζωή, αφού με τα ανεξάντλητα μυστικά του μπορεί να εκπληρώσει όλα μας τα όνειρα!

Τα παιδιά και ο σύζυγος της ετοιμοθάνατης Άντι εκπληρώνουν την επιθυμία της να ταφεί στον τόπο όπου γεννήθηκε στον Αμερικανικό Νότο. Κωμικοτραγικά επεισόδια συνθέτουν μια συγκλονιστική αφήγηση για τα πάθη της ανθρώπινης ψυχής με στοιχεία σκοτεινής κωμωδίας και σκληρού ρεαλισμού. Από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα.

Δύο νεαροί Ισραηλινοί, με στρατιωτική θητεία στη Γάζα, φτάνουν το 2015 στη Νέα Υόρκη. Προσλαμβάνονται στη μεταφορική εταιρεία του Ντέιβιντ Κινγκ, αλλά τα πράγματα περιπλέκονται όταν αναλαμβάνουν να κάνουν ουσιαστικά την ίδια δουλειά που έκαναν στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη: να διώχνουν από τα σπίτια τους ενοικιαστές που τους έχει γίνει έξωση. Με τις Μεταφορές του Βασιλιά ο Τζόσουα Κόεν (γενν . ΗΠΑ, 1980) επιχειρεί μια σειρά συγκρίσεων ανάμεσα στο Ισραήλ και την Αμερική, στην κυρίαρχη κουλτούρα και τη μειονότητα, στον καταπιεστή και τον καταπιεζόμενο. Η αφήγηση συνδυάζει την κοινωνική ματιά του Μπέλοου με το ?αρσικό χιούμορ του Φίλιπ Ροθ. «Μείζων Αμερικανός συγγραφέας» (The New York Times), από τους κορυφαίους Εβραιοαμερικανούς συγγραφείς όλων των εποχών σύμφωνα με τον Χάρολντ Μπλουμ. Το 2022 τιμήθηκε με το Πούλιτζερ πεζογραφίας.

Tο κύμα των φιλελεύθερων ιδεών και των πολιτικοκοινωνικών αλλαγών που έφεραν ο Διαφωτισμός, η Γαλλική Επανάσταση και η πρωτοφανής οικονομική ανάπτυξη του 19ου και του 20ού αιώνα γέννησε ισχυρότατες αντιδράσεις. Τι επιχειρήματα χρησιμοποίησαν οι εκπρόσωποι των ρευμάτων αυτών, οι αποκαλούμενοι αντιδραστικοί;Ο Άλμπερτ Ο. Χίρσμαν μελέτησε τρία κύματα αντιδραστικής σκέψης: ενάντια στη Γαλλική Επανάσταση κατά τον 18ο αιώνα, ενάντια στη δημοκρατία στον 19ο αιώνα και ενάντια στο κράτος πρόνοιας στον 20ό. Διαπιστώνει ότι η αντιδραστική ρητορική επιστρατεύει πάντοτε τα εξής τρία επιχειρήματα: 1) το επιχείρημα του αντίστροφου αποτελέσματος - κάθε απόπειρα βελτίωσης των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών στην πραγματικότητα προκαλεί το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα· 2) το επιχείρημα της ματαιότητας - καμιά προσπάθεια αλλαγής της κοινωνίας δεν επηρεάζει έστω και ελάχιστα το status quo· 3) το επιχείρημα της διακινδύνευσης - οι νέες μεταρρυθμίσεις πρέπει να αποτρέπονται, γιατί θέτουν σε κίνδυνο σημαντικά επιτεύγματα του παρελθόντος.Με εύστροφο πνεύμα και λεπτή ειρωνεία, ο Χίρσμαν ανατέμνει την αντιδραστική ρητορική που επιστρατεύει η συντηρητική σκέψη εδώ και 200 χρόνια. Τέλος, με μια απροσδόκητη αντιστροφή, δείχνει ότι και οι προοδευτικοί συχνά υιοθετούν στάση εξίσου άκαμπτη. Το βιβλίο αποτελεί έναν μοναδικό -και άκρως απολαυστικό- πιλότο στα θολά νερά του δημόσιου διαλόγου του καιρού μας.

Δεν υπάρχει πράξη χωρίς θεωρία. Δεν υφίσταται δυνατότητα κατανόησης μιας κοινωνίας, χωρίς ένα ουσιαστικό θεωρητικό υπόβαθρο. Ακούγοντας και διαβάζοντας καθημερινά κάθε είδους αποφάνσεις περί της κοινωνίας, συχνά δεν υποψιαζόμαστε ότι η θεωρητική μελέτη της δεν είναι μόνο μια "εμπειροτεχνική" ενασχόληση, αλλά και μια εξειδικευμένη επιστημονική δραστηριότητα. Ένα σημαντικό κομμάτι της θεωρίας των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών συνιστά πλέον η αρχαιολογική θεωρία, δηλαδή η θεωρητική μελέτη των κοινωνιών του παρελθόντος μέσα από τα υλικά τους κατάλοιπα.Το βιβλίο είναι μια πραγματική αποκάλυψη για τον αναγνώστη. Ο εξαιρετικά ταπει­νόφρων και φαινομενικά εξειδικευμένος τίτλος του δεν προϊδεάζει για τον πλούτο και τη σημασία του περιεχομένου του. Αφενός, με αφορμή την αρχαιολογική θεωρία το βιβλίο μυεί τον αναγνώστη σε ένα πολύ ευρύτερο φάσμα βασικών κοινωνιολογικών και επιστημολογικών εννοιών (π.χ. θετικισμό, εξελικτισμό, μαρξισμό, δαρβινισμό, μεταμοντερνισμό, κλπ.). Αφετέρου, οι σύνθετες αυτές θεωρητικές έννοιες καθίστανται προσιτές στον καθένα μέσω της σπάνιας γλαφυρότητας της αφήγησης και του ιδιαίτερου χαρίσματος του συγγραφέα. Ο Βρετανός αρχαιολόγος Matthew Johnson δεν είναι απλώς ένας από τους καλύτερους γνώστες της αρχαιολογικής και κοινωνικής θεωρίας διεθνώς, αλλά και ένας εμπνευσμένος ακαδημαϊκός δάσκαλοςΣύμφωνα με τον συγγραφέα, "είμαστε όλοι θεωρητικοί", είτε το θέλουμε είτε όχι. Το βιβλίο αυτό ανοίγει τον δρόμο για να γίνουμε καλοί και καταρτισμένοι θεωρητικοί, συνειδητοποιώντας τη σημασία της θεωρίας, τον διαρκή διάλογο μεταξύ παρελθόντος και παρόντος και τη θεμελιώδη αξία του θεωρητικού πλουραλισμού και της κριτικής σκέψης.

Τρεις αδελφές πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Μια θηλυκή οικογένεια που δεν νιώθει οικογένεια. Μια μητέρα με ένα φοβερό μυστικό το οποίο μια ζωή προσπαθεί να κρύψει από τις κόρες της. Ένα ατύχημα θα αποκαλύψει το μυστικό και θα τις κάνει να βρουν τη δύναμη να αναμετρηθούν με το αιματηρό παρελθόν της οικογένειας, καθώς και με τις γυναικοκτονίες που τόσα χρόνια τις αντιμετώπιζαν σαν να μη συνέβαιναν. Ένα μυθιστόρημα όπου συμπλέκονται ο μαγικός ρεαλισμός, η έμφυλη συνείδηση, τα οικογενειακά μυστικά, κομμάτια της προσωπικής ιστορίας του συγγραφέα και οι γυναικοκτονίες.

Επίσκοπος του Πατριαρχείου Αντιοχείας, και από τους σημαντικότερους της σύγχρονης εποχής, ο Μητροπολίτης Χαλεπίου, Βεροίας και Αλεξανδρέττας, Παύλος Γιαζίγκι, άνθρωπος του Θεού και υπηρέτης Του, γεννήθηκε στην Συρία το 1959 και απήχθη στις 22 Απριλίου του 2013; στην έξαρση του πολέμου εκεί, από μέλη άγνωστων οργανώσεων. Έκτοτε, αν και πολλά έχουν ειπωθεί, η τύχη του παραμένει άγνωστη. Η αισθητή απουσία του δεν καταργεί, σε καμία περίπτωση, την εκκλησιαστική του παρουσία, καθώς παραμένει ένας από τους σπουδαίους άνδρες της Εκκλησίας, έχοντας πάντοτε ζώσα και ενεργή, στις σκέψεις και τις προσευχές του, την μέριμνα για την Εκκλησία και τον ευαγγελισμό της.

Προκειμένου να μη βγει από το χρυσό του κλουβί, τη γλωσσική φυλακή του, το λαμπρό του παλάτι στην άμμο, ο εξηντατριάχρονος Νορβηγός διπλωμάτης Άρμαντ Β. είναι πρόθυμος να προσπεράσει τα πάντα: το παρελθόν του, τον παλιό φίλο και συμφοιτητή Πάουλ Μπούερ, τις ιδέες του, τις γυναίκες που αγάπησε, τον ίδιο του τον γιο. Υπάρχει όμως ένα αντίτιμο σε αυτό, κι ο Άρμαντ οφείλει να το πληρώσει. Είναι η περίσκεψη, η παραδοχή της ήττας, η βουβή διαμαρτυρία. Αλλά και κάτι περισσότερο: Όσο οδυνηρό κι αν είναι να συμβιβάζεσαι, τίποτα δεν είναι πιο σκληρό από το να έχεις κρεμάσει το κλειδί της φυλακής ψηλά για να σου είναι αδύνατον να το φτάσεις. Γραμμένο υπό τη μορφή υποσημειώσεων σε ένα άγραφο μυθιστόρημα, το βραβευμένο βιβλίο του Νταγκ Σούλστα ψάχνει μέσα στα θραύσματα της ζωής τις στιγμές εκείνες που μπορούν να καθορίσουν τα πάντα.

Κράκ - Τα δάκρυα της πόλης

«Μου τράβηξαν προς τα πίσω το κεφάλι απ' τα μαλλιά, έσπρωξαν τις δυο κιμωλίες βαθιά στη μύτη μου και μ' έβαλαν να φάω την τρίτη. Ο Νινομίγια και οι φίλοι του παρακολουθούσαν, γελώντας σαν τρελοί. Μέχρι τότε είχα αναγκαστεί να καταπιώ νερό από τα λεκάνη της τουαλέτας, ένα χρυσόψαρο...» Ιαπωνία, αρχές 1990. Ένα δεκατετράχρονο αγόρι με στραβισμό υποβάλλεται σε ανελέητα μαρτύρια από τους συμμαθητές του. Αντί να αντισταθεί ή να ζητήσει βοήθεια, σιωπά. Η Κοτζίμα, που αντιμετωπίζει και η ίδια ταπεινωτικές συμπεριφορές, είναι η μόνη συμμαθήτριά του που συνομιλεί μαζί του. Η «σύγχρονη βασίλισσα της ιαπωνικής λογοτεχνίας» (The Japan Times) Μιέκο Καβακάμι (γενν. 1976) μας δίνει μια συγκλονιστική ιστορία σχολικού εκφοβισμού εστιάζοντας στα θύματα αλλά και στους θύτες.

Εκδόσεις ΚριτικήΗ μητέρα μου ξαφνικά σοβάρεψε, γέμισε ακόμα ένα ποτήρι και πέταξε το άδειο μπουκάλι ουίσκι στην πισίνα. Μετά με πήρε στην αγκαλιά της. Τράβηξε το καλώδιο του DVD από την πρίζα και έριξε τη συσκευή στο νερό. Ακολούθησε το τηλεκοντρόλ και μετά η μεγάλη γλάστρα με τη φούξια. Ένας μεγάλος πίδακας σηκώθηκε, μια κηλίδα από μαύρο χώμα ανέβηκε στην επιφάνεια, εκεί που την έριξε. Επέπλεαν κόκκινα λουλουδάκια.Δυο αγόρια μ’ ένα κλεμμένο Λάντα θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι χωρίς γονείς, χωρίς χάρτη και χωρίς προορισμό στη μυστηριώδη Ανατολικογερμανική επικράτεια.Το «Βερολίνο, γεια» είναι ένα όμορφο, νεανικό μυθιστόρημα. Με ένα μονάχα μειονέκτημα: Τελειώνει πάρα πολύ γρήγορα».Jorg Magenau, Deutschlandradio

Εκδόσεις ΠόλιςΤα δοκίμια που απαρτίζουν το παρόν βιβλίο είναι κείμενα ενός αναγνώστη που διαβάζει μυθιστορήματα, και που ορισμένα από αυτά τον κέντρισαν να τα συζητήσει. Είναι κείμενα υποκειμενικά, μα όχι αυθαίρετα, που θέλουν να συναντήσουν άλλους αναγνώστες. Πιστεύω ότι το μυθιστόρημα σκέφτεται, με τρόπο αινιγματικό, τη ζωή και τον κόσμο, και γι’ αυτό όποιος καταφεύγει στην ανάγνωση παλαιότερων ή σύγχρονων, ελληνικών ή ξένων μυθιστορημάτων θέλει ακριβώς, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, να ξεδιαλύνει λίγο το αίνιγμα της ζωής του, να φωτίσει το μυστήριό της, μα και να διευρύνει τα όρια της δικής του κατανόησης του κόσμου και των ανθρώπων.Στο βιβλίο συζητιούνται κυρίως τα μυθιστορήματα Ιώβ του Γιόζεφ Ροτ, Ο Σατανάς στο Γκόραϋ του Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ, Επιχείρηση Σάυλωκ του Φίλιπ Ροθ, Η Δύναμις και η Δόξα του Γκράχαμ Γκρην, Γκίλιαντ και Στο σπίτι της Μέριλιν Ρόμπινσον, Τα στοιχειώδη σωματίδια και Ο χάρτης και η επικράτεια του Μισέλ Ουελμπέκ, καθώς επίσης και το Ημερολόγιο προσευχής της Φλάννερυ Ο’Κόννορ και το δοκίμιο Η διπλή φλόγα του Οκτάβιο Πας. Το γεγονός ότι συζητιούνται αυτά και όχι άλλα είναι, σε μεγάλο βαθμό, συμπτωματικό και πάντως δεν έχει αξιολογικό χαρακτήρα. Θα μπορούσε να ήταν και άλλα. Ένα μικρό κείμενο για τον Θερβάντες, τον μεγάλο πατέρα του ευρωπαϊκού μυθιστορήματος, τίθεται αντί εισαγωγής, και ένα άλλο στο τέλος, ως παράρτημα, με απορίες και ερωτήματα για τη σχέση μυθιστορήματος και παγκοσμιοποίησης. Στ. Ζ.

Ο Χάρης, ο ήρωας της ιστορίας μας, είναι ένας άνθρωπος ο οποίος ζει μια «κοινή» ζωή. Μετά το χωρισμό του, βιώνει αρνητικά συναισθήματα και «βαλτώνει». Όμως το πεπρωμένο τού χτυπά την πόρτα. Η ζωή του θα αλλάξει ολοκληρωτικά. Η συνάντησή του με τον Φοίβο, έναν μεγάλο δάσκαλο και θεραπευτή, δεν είναι τυχαία. Η πραγματική γνώση της πραγματικής υπόστασης του ανθρώπου ξαναζωντανεύει μέσα του ως ενθύμηση άλλων εποχών, στις οποίες εξασκούσε τη γνώση αυτή.Η Υπατία έρχεται στη ζωή του. Είναι μια αδερφή ψυχή, με την οποία έχει ζήσει πολλές ζωές μαζί. Ο Φοίβος μυεί στην Ανώτατη γνώση τον Χάρη δίνοντάς του τη χαμένη του πληρότητα. Όλα πια στη ζωή του έχουν Νόημα. Η Υπατία όμως έχει ένα σκληρό εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσει. Κάτι το οποίο η ίδια έχει δημιουργήσει. Έτσι αποφασίζει να κάνει αναδρομές σε προηγούμενες ζωές στις οποίες ανακαλύπτει ότι όλη εκείνη η πνευματική οικογένεια που βρίσκεται κάτω από τις διδαχές του Φοίβου, έχει ξαναζήσει στον Μεσαίωνα, δίνοντας τότε μεγάλες μάχες για τη διαφώτιση της ανθρωπότητας. Η Υπατία διέθετε τότε τεράστιες γνώσεις απ’ τα μυστικά έγγραφα του Πυθαγορισμού, την οποία γνώση σε κάποια στιγμή της ζωής της, τη χρησιμοποιεί λαθεμένα. Και τότε αρχίζει ο πόνος. Στην ιστορία εμπλέκονται πολλά πρόσωπα με συναρπαστικό σενάριο και πλοκή. Σε αυτήν εδώ την ενσάρκωση, στον 21ο αιώνα θα πρέπει να λύσει το μυστήριο που τη στοιχειώνει από τότε…

Το κεντρικό θέμα των ώριμων ποιημάτων της Άννας Σβίρ είναι η σάρκα. Σάρκα στον έρωτα, σάρκα στον πόνο, σάρκα στον τρόμο, σάρκα που φοβάται τη μοναξιά, πληθωρική, σάρκα που τρέχει, που τεμπελιάζει, σάρκα μιας γυναίκας που γεννάει, που ξεκουράζεται, που ροχαλίζει, που κάνει την πρωινή της γυμναστική, που νιώθει τη ροή του χρόνου ή που μειώνει τον χρόνο σε μια στιγμή. Με μια τόσο σαφή οριοθέτηση του θέματός της, η Άννα Σβίρ επιτυγχάνει να προσδώσει στην αισθησιακή και άγρια ποίησή της μια σχεδόν καλλιγραφική καθαρότητα. Czeslaw Milosz Στην ανά χείρας έκδοση παρουσιάζεται, για πρώτη φορά στη γλώσσα μας, μια επιλογή από το έργο της πολωτής ποιήτριας Άννας Σβίρ, βασισμένη στην ανθολόγηση και τη μετάφραση που επιμελήθηκε για το αμερικανικό αναγνωστικό κοινό ο νομπελίστας συμπατριώτης της Τσέσλαβ Μίλοζ σε συνεργασία με τον αμερικανό ποιητή Λέοναρντ Νάθαν.

H υπόθεση της ευτυχίας είναι ένα βιβλίο για δέκα Μεγάλες Ιδέες. Κάθε του κεφάλαιο είναι μια προσπάθεια να έρθουμε σε επαφή με μια ιδέα που έχουν ανακαλύψει πολλοί πολιτισμοί του κόσμου - να την αμφισβητήσουμε υπό το πρίσμα όσων γνωρίζουμε σήμερα από την επιστημονική έρευνα και να αποσπάσουμε από αυτή τα διδάγματα που εξακολουθούν να ισχύουν στη σύγχρονη ζωή.Ο βραβευμένος ψυχολόγος Τζόναθαν Χάιντ μας δείχνει με ποιον τρόπο η βαθύτερη κατανόηση της πανανθρώπινης σοφίας και των διαχρονικών αρχών της μπορεί να εμπλουτίσει ή ακόμη και να μεταμορφώσει τη ζωή μας. Για τον σκοπό αυτό, εξετάζει στο φως της σύγχρονης επιστήμης την πολύπλευρη διαίρεση του νου μας, τη σημασία που έχει το πώς προσλαμβάνουμε τον κόσμο, τη λειτουργία της ανταπόδοσης στην κοινωνική ζωή, την έμφυτη μεροληψία μας, τις αντινομίες της επιδίωξης της ευτυχίας, τη σημασία της αγάπης, τις ευεργετικές συνέπειες της αντιξοότητας, τη δύναμη της πνευματικότητας, και τη σημασία της συνοχής μεταξύ των επιπέδων της ύπαρξής μας.

Κατά βάθος όλη η ιστορία της ζωγραφικής είναι μία επανεγγραφή. Οι νεότεροι ζωγράφοι είτε ως άσκηση και μαθητεία είτε ως απάντηση στην πρόκληση της αυθεντίας των μεγάλων δασκάλων, δημιουργούν τις συνθέσεις των σχολιάζοντας έμμεσα ή άμεσα τα έργα των παλαιότερων. Βρίσκοντας έτσι, μέσα από την άσκηση και την υποταγή, τον εαυτό τους. Μέσα από τον διάλογο αλλά και τη ζήλεια. Την ταύτιση αλλά και την εναντίωση. Τον θαυμασμό αλλά και την διαφορά. Ούτε και αυτός ο ιδιοφυής και ανατρεπτικός Πικάσο δεν θέλησε να ξεφύγει από αυτόν τον κανόνα. Απεναντίας. Τον νομιμοποίησε ακόμα περισσότερο. Έτσι, σχεδόν σαν φυσική συνέπεια, στους πίνακες των νεότερων ζωγράφων ζουν, υπάρχουν και αναπνέουν οι επιδράσεις, τα θέματα ή τα ίχνη των παλαιότερων σε τρόπον ώστε ο οξυδερκής θεατής να διαβάζει ανάγλυφα το παρελθόν βλέποντας τις εικόνες του τρέχοντος καιρού. Τα πράγματα του παρόντος. Ο Στάθης Βατανίδης είναι για μένα ένας αγαπημένος φίλος με τον οποίο διατηρώ σχεδόν καθημερινό διάλογο, όπως είναι κι ένας ζωγράφος που ακούει πρόθυμα τις παρατηρήσεις μου εδώ και τρεις περίπου δεκαετίες. Είναι αυτοδίδακτος με την έννοια σύμφωνα με την οποία είμαστε όλοι αυτοδίδακτοι, δηλαδή ο εαυτός μας ο ίδιος είναι ο καλύτερος ή ο χειρότερός μας δάσκαλος. Αν πάντως έπρεπε να του αναγνωρίσω δασκάλους, αυτοί είναι ο Αλέκος Φασιανός κι ο Μάνος Χατζιδάκις. Παράλληλα ο ίδιος διατηρεί μίαν εξαίσια σχέση με τη λαϊκή φόρμα, την άμεση αφήγηση όσο και με εμπειρική, πλην βαθιά γνώση και της καθόλου ιστορίας της τέχνης αλλά και πιο εξειδικευμένα του μοντερνισμού. Έχοντας επισκεφθεί, λόγω επαγγελματικής συγκυρίας, τα πιο σημαντικά μουσεία του κόσμου είχε την ευκαιρία να μελετήσει τα έργα των γκραν μετρ από κοντά, να τα ζηλέψει, να τα αγαπήσει και να τ' αφομοιώσει με παραγωγικό τρόπο, στην προσωπική του έρευνα. Ο Στάθης Βατανίδης έχει χτίσει, όλα αυτά τα χρόνια, βήμα-βήμα και με πολύ κόπο, έναν προσωπικό κόσμο στον οποίο συμπλέκονται ερωτικές ιστορίες ή αφηγήματα μοναξιάς, στιγμές χαράς ή οδύνης των καθημερινών ανθρώπων, εικόνες από μία πόλη που συνέχεια αλλάζει κι όμως μένει βασανιστικά η ίδια στο βάθος, αναφορές σ' ένα παρελθόν που άλλοτε δυναστεύει κι άλλοτε απελευθερώνει, ευρήματα πλαστικά αλλά και μικρές, ιλουζιονιστικές εκπλήξεις της πανάρχαιας προμάμμης που λέγεται ζωγραφική. Τα τελευταία χρόνια, νομίζω, ο Βατανίδης έχει δημιουργήσει το opus magnum του. Κατ' ουσίαν φιλοτεχνεί μίαν εικονογραφημένη ιστορία της τέχνης ενσωματώνοντας στις δικές του συνθέσεις αρχετυπικές λεπτομέρειες από τα κλασικά αριστουργήματα, παλαιότερα και νεότερα, που τα γνώρισε είτε ζωντανά είτε από βιβλία και τον συγκλόνισαν. Κάνει δηλαδή αυτό που συνειδητά ή ασυνείδητα επιλέγει να πράξει ο κάθε δημιουργός μόνο που τώρα ο Βατανίδης δεν διαχέει την επίδραση μέσα στην προσωπική του γραφή αλλά αντίθετα τής δίνει ρόλο πρωταγωνιστικό. Άρα επιλέγει με ταπεινοφροσύνη και αισθαντικότητα να διαλεχθεί με τους μεγάλους δασκάλους προσθέτοντας όμως και τη δική του προσωπική ματιά σ' εκείνα τα έργα που ούτως ή άλλως εξελίσσονται μέσα στην πορεία του χρόνου και ξαναζωντανεύουν μαγικά κάτω από κάθε καινούργιο βλέμμα. Κάθε εποχής. Δεν έχουμε λοιπόν εν προκειμένω μία συλλογή φορμαλιστικών ασκήσεων αλλά μάλλον ένα μικρό μουσείο τσέπης με ουσιαστικό θέμα την διαχρονία και την ανθεκτικότητα της ζωγραφικής και ως έπαθλο τον διάλογο ενός σημερινού δημιουργού με τους προπάτορες που αυτός επιλέγει. [...] (από τον πρόλογο)

2035. Ο Τρίτος Παγκόσμιος πόλεμος σάρωσε την ανθρωπότητα. Ο πλανήτης ερήμωσε. Οι μεγαλουπόλεις έγιναν στάχτη. Οι σιδηροδρομικές γραμμές πλέον σκουριάζουν. Οι δορυφόροι περιφέρονται ολομόναχοι στην τροχιά τους. Επέζησαν μονάχα όσοι, μόλις άκουσαν τις σειρήνες συναγερμού, πρόλαβαν να τρέξουν ως τις πύλες του Μετρό της Μόσχας. Εκεί, σε βάθος δεκάδων μέτρων, μέσα σε σήραγγες και σε σταθμούς, οι άνθρωποι περιμένουν το τέλος του κόσμου έχοντας δημιουργήσει στη θέση του έναν καινούργιο μικρόκοσμο. Γαντζώνονται στη ζωή με όλες τους τις δυνάμεις και αρνούνται να παραδοθούν στη μοίρα τους. Ονειρεύονται να επιστρέψουν κάποτε στην επιφάνεια της γης όταν θα έχει πέσει το επίπεδα της ραδιενέργειας από τους πυρηνικούς βομβαρδισμούς. Και δεν εγκαταλείπουν την ιδέα να βρουν κι άλλους επιζώντες... Το METRO 2035 συνεχίζει και ολοκληρώνει τη συναρπαστική ιστορία του Αρτιόμ, του εμβληματικού ήρωα που γνωρίσαμε από τα δύο πρώτα μέρη της μυθιστορηματικής τριλογίας του Ντμίτρι Γκλουχόφσκι. Εκατομμύρια αναγνώστες περίμεναν για χρόνια αυτό το βιβλίο. Διαβάζεται όμως και αυτόνομα, ο καθένας μπορεί να ξεκινήσει απ' αυτό τη μύησή του στη σάγκα που κατάκτησε τη Ρωσία και τον κόσμο ολόκληρο.

Εκδόσεις Μικρή ΆρκτοςΤα δώρα, ως γνωστόν, αρέσουν πολύ στο Νάνο της Μικρής Άρκτου (το σήμα που φιλοξενεί τις παιδικές εκδόσεις της Μικρής Άρκτου)!Φέτος λοιπόν αποφάσισε να προτείνει στους μικρούς και μεγάλους φίλους του ένα βιβλίο – cd με 12 μουσικά παραμύθια και τον παράξενο τίτλο ΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ΧΑΛΑΣΕ ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ;Ο Παρασκευάς Καρασούλος μαζί με το Γιάννη Βασιλόπουλο (το νεότερο έλληνα στιχουργό, 17 ετών μόλις, που γνωρίσαμε από την 4η Ακρόαση της Μ. Άρκτου) συνυπογράφουν τους στίχους των τραγουδιών του «Τραίνου».Ο Γιώργος Ανδρέου (και η Δήμητρα Γαλάνη σ’ ένα τραγούδι) ανέλαβαν την μελοποίησή τους, δημιουργώντας έναν παράξενο μουσικό κόσμο φανταστικών ηρώων και ιστοριών. Ένας Ασχημοβάτραχος, ένα σκονισμένο μουσικό κουτί γεμάτο ευχές, το φάντασμα – φίλος της Δανάης, ένα παρατημένο Κουκλόσπιτο, οι τρελαμένες φούσκες, ένα εκνευρισμένο φεγγάρι που γίνεται ολοστρόγγυλο κάθε φορά που κλέβει γλυκά, το μαγικό κάστρο του Κουαντρώ – είναι οι επιβάτες αυτούς του παράξενου Τραίνου.Όταν χαλά στη διάρκεια του ταξιδιού του το τραίνο, αφήνει ελεύθερα τα παιχνίδια, να αφηγηθούν τις παράλογες ιστορίες τους και να διεκδικήσουν την παρουσία τους στο δικό τους παράλληλο σύμπαν.Τα τραγούδια ερμηνεύουν η Κορίνα Λεγάκη αλλά και δύο νέοι ερμηνευτές που διακρίθηκαν στην 4ηΑκρόαση: η Δήμητρα Σελεμίδου και ο Δημήτρης Βουτσάς. Συνεπιβάτες στο παράξενο αυτό ξεχαρβαλωμένο τραίνο, η Δήμητρα Γαλάνη και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.Την έκδοση κοσμούν έργα της ζωγράφου Μαριλίτσα Βλαχάκη.Το Τραίνο θα σταθμεύει από τις 20/12 και γι όλες τις Κυριακές του Ιανουαρίου στις 11 το πρωί στον Ιανό, όπου με την σκηνοθετική φροντίδα του Ανδρέα Ανδρέου, της Κίττυ Παϊταζόγλου και του Στέργιου Γαργάλα, αλλά και τη συμμετοχή του Γιώργου Ανδρέου, της Κορίνας Λεγάκη, του Δημήτρη Βουτσά και της Δήμητρας Σελεμίδου (σε κείμενα και τραγούδια του Παρασκευά Καρασούλου και του Γιάννη Βασιλόπουλου) θα αφηγείται τις ιστορίες του, σε μια μουσικοθεατρική παράσταση, στους μικρούς και μεγάλους φίλους του. Μην το χάσετε…Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος – Γιάννης Βασιλόπουλος.Μουσική: Γιώργος Ανδρέου (Στο τραγούδι Μουσικό κουτί, τη μουσική υπογράφει η Δήμητρα Γαλάνη)Ενορχήστρωση: Γιώργος ΑνδρέουΕρμηνεύουν: Κορίνα Λεγάκη, Δήμητρα Σελεμίδου και Δημήτρης Βουτσάς.Συμμετέχουν: Δήμητρα Γαλάνη & Βασίλης Παπακωνσταντίνου.Όλοι αυτοί μαζί προσπαθούν να απαντήσουν στο βασικό ερώτημα …ΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ΧΑΛΑΣΕ ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ;

Το νέο βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη που ολοκληρώνει την τριλογία "Με το παράξενο όνομα Ραμάνθις Έρεβους". «Δεν μπορείς να πεθάνεις αν δεν γράψεις αυτήν την ιστορία». «Για να την γράψω πρέπει κάποιος να πεθάνει πρώτα». Έρχονταν κι έφευγαν οι εποχές, οι μέρες καταπίνανε τις μέρες, κι η Λεύκα παράδερνε μες στην σιωπή και στους δισταγμούς της. Όλο ένοιωθε να την φυσάει το αεράκι της ευφορίας, να παρακινείται συθέμελα να γράψει επιτέλους την «ιστορία φάντασμα», όλο μαζεύονταν τα σύννεφα πάνω από το κεφάλι της, κι έλεγες τώρα θ’ ανοίξουν οι κρουνοί και να πώς ξεκινούν οι καταιγίδες. Πέφτανε τότε μερικές ωραίες στάλες, το ρίγος την συνέπαιρνε, κι ύστερα πάλι όλα χάνονταν, κρύβονταν κατά πού δεν ξέρουμε. Και πόσο ακόμα να περιμένει ν’ αποδημήσει ένας άνθρωπος για να λάβει το λάκτισμα, την ευλογία!... Πώς αντέχω και δεν απελπίζομαι; αναρωτιόταν, την ώρα που μέσα της βαθειά εφτά φορές είχε αλλάξει δέρμα απ’ την απελπισία. Κι εκεί ήταν το ζήτημα: οι φοβερότερες στιγμές και σκέψεις, οι πιο ανείπωτες, δύνανται άραγε να γραφούν σ’ ένα χαρτί ή μήτε στον αιώνα τον άπαντα; Δύναται να «κρυφτεί» η ίδια μέσα σ’ αυτά που έγραφε ή μόνο να κρυφτεί απ’ αυτά; Κι αν δεν υπήρχε διαφορά; Μια μαγική αναζήτηση για τα άρρητα της γραφής, μέσα στα μυστικότερα μονοπάτια της μυθοπλασίας – γιατί τα καλύτερα είναι αυτά που δεν γράφονται και το πιο σημαντικό ποτέ δεν το λέμε.

Καλοκαίρι 1937. Σε λίγους μήνες, η Γερμανία θα προσαρτήσει την Αυστρία. Ο 17χρονος Φραντς Χούχελ, που ζει σε μια ψαράδικη καλύβα πάνω στη λίμνη, σε μια ειδυλλιακή τοποθεσία της Αυστρίας, υποχρεώνεται να εγκαταλείψει τη ζωή του, για να εργαστεί στην σκοτεινιασμένη από την απειλή Βιέννη. Εκεί θα μαθητεύσει κοντά σε έναν ιδιόρρυθμο καπνοπώλη, προμηθεύοντας εφημερίδες και καπνά στην αφρόκρεμα της πρωτεύουσας. Ανάμεσα στους τακτικούς πελάτες του καπνοπωλείου είναι ο καθηγητής Σίγκμουντ Φρόιντ, τον οποίον ο νεαρός μαθητευόμενος συμβουλεύεται για τον απελπισμένο έρωτά του. Σε λίγο, η ναζιστική καταιγίδα θα ταρακουνήσει τον κόσμο του Φραντς και των καινούργιων φίλων του. Όταν οι δυνάμεις της Ιστορίας επιδρούν καταιγιστικά στις ζωές των απλών ανθρώπων και ο ζόφος φωτίζεται από σπίθες σοφίας, ανθρωπιάς και θάρρους.

Πώς συμβαίνει και σε μια εποχή υποτιθέμενου θριάμβου της επιστήμης, ένας διαρκώς μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων να παραδίδονται χωρίς ­αντίσταση στις πιο ακραίες μορφές ανορθολογισμού και ψευδοεπιστήμης; Και πώς συμβαίνει επίσης, η πιο επιτυχημένη επιστημονική θεωρία όλων των εποχών ‒η κβαντομηχανική‒ να χρησιμοποιείται σήμερα ως το κατ᾽ εξοχήν εργαλείο χειραγώγησης και εξαπάτησης εκατοντάδων εκατομμυ­ρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, κάτω από τη «σημαία» της περίφημης Νέας Εποχής (New Age) και του ανατολικού μυστικισμού που πάει μαζί της; Και μάλιστα η «βιομηχανία» αυτή να έχει την ενεργό υποστήριξη ενός αυξανόμενου αριθμού πανεπιστημιακών καθηγητών στις ΗΠΑ και όχι μόνο; Πώς τελικά συνέβη και, ενώ η επιστημονική επανάσταση του 17ου αιώνα οδήγησε στον Διαφωτισμό, στην κατάργηση των «ελέω θεού» καθεστώτων και τελικά στην εγκαθίδρυση των δημοκρατικών πολιτευμάτων, η επιστημονική επανάσταση των αρχών του 20ού αιώνα να βρίσκει σήμερα απέναντί της ένα διογκούμενο ρεύμα εχθρότητας απέναντι στο ίδιο το πνεύμα της επιστήμης; Μια βαθιά εχθρότητα της ίδιας φύσεως με εκείνη της Καθολικής Εκκλησίας απέναντι σε ό,τι εκπροσωπούσε ο Γαλιλαίος; Τη στήριξη στην εμπειρία και τον ορθό λόγο ως τη μόνη έγκυρη πηγή γνώσης για τον φυσικό κόσμο; Και είναι άραγε τυχαίο ότι αυτή η διανοητική εχθρότητα προς τη θεμελιώδη επιστήμη και τον Δια­φωτισμό, που βρίσκεται σήμερα σε έξαρση στις δημοκρατικές χώρες ‒αλλά και η μαζική απήχηση του ανορθολογισμού και της ψευδοεπιστήμης‒, έχει χτυπητές ομοιότητες με αντίστοιχα φαινόμενα που κυριάρχησαν στη μεσοπολεμική Γερμανία;Τελικά, γιατί η θεμελιώδης επιστήμη άνθησε ‒σύμφωνα με τον ιστορικό της επιστήμης Τόμας Κουν‒ «μόνο στους πολιτισμούς που προέρχονται από την αρχαία Ελλάδα»; Δηλαδή μόνο στους πολιτισμούς που πήραν πάνω τους το στοίχημα της δημοκρατίας και το έφεραν ώς εδώ;Και αν όντως επιστήμη και δημοκρατία πήγαιναν πάντα μαζί, μήπως η εχθρότητα προς την επιστήμη ‒η εχθρότητα όχι προς τις τεχνολογικές εφαρμογές της, αλλά προς το ίδιο το πνεύμα της επιστήμης, τον ριζικό αντιδογματισμό της‒ ήταν πάντα ένα κακό σημάδι για το μέλλον της δημοκρατίας της ίδιας;Τούτο το βιβλίο γράφτηκε κυρίως για να υποστηρίξει τη βασιμότητα ­αυτών των ερωτημάτων, με τα αναγκαία τεκμήρια, και απλώς να υπαινιχθεί πιθανές απαντήσεις τους. Απευθύνεται σε κάθε ανήσυχο πολίτη του καιρού μας.

Εκδόσεις ΊκαροςΤο βιβλίο αυτό αποτελεί το τέταρτο στη σειρά: "Αν διάβαζα… ποιητές της γενιάς του '30”. Ο Αλέξης Κυριτσόπουλος εμπνέεται από τους στίχους των μεγάλων ποιητών της γενιάς του ’30 και γράφει παραμύθια με φόντο τις μοναδικές του εικόνες.Διαβάζοντας τα ποιήματα του Γιώργου Σαραντάρη ο Αλέξης Κυριτσόπουλος ανακάλυψε χρώματα, φώτα, παιχνίδια, έρωτες, γιορτές, άλογα, ήλιους, θάλασσες, σύννεφα, και έγραψε ένα τρυφερό αλληγορικό παραμύθι που τα συνοδεύει.

Είκοσι τέσσερις τρόποι για να υπάρχεις μέσα στον χρόνο, μέσα στη διαδοχική αλληλουχία των ηλικιών. Από την Α. μέχρι την Ω. και όλες τις άλλες ενδιάμεσες συνθήκες, είκοσι τέσσερις ιστορίες ανωνυμίας για τη γυναικεία κατάσταση. Είκοσι τέσσερις τρόποι σαν νεύματα κατάφασης, άρνησης, υποταγής ή εξέγερσης. Τα διηγήματα της συλλογής απαρτίζουν τα στάδια της ζωής μιας γυναίκας. Αυτές. Που γίνονται αυτό που είναι. Αυτό που πάντα ήταν. Αυτό με το οποίο πάντα παλεύουν. Μόνες, λησμονημένες, σιωπηλές, ανένδοτες, εξεγερμένες.