vivliopoleiopataki

Μετά τον θάνατο της συζύγου του, ο ξυλουργός Μπενγκτ ζει σαν σκιά του εαυτού του. Η σχέση του με τη δεκατριάχρονη κόρη του δοκιμάζεται. Όταν εκείνη σταματά το πιάνο αποφασίζοντας να αφιερωθεί στην ποίηση, ο Μπενγκτ αρχίζει να υποψιάζεται ότι ο δάσκαλος δημιουργικής γραφής την εκμεταλλεύεται. Η εμμονή του τον οδηγεί σε παρακολουθήσεις και ελέγχους, πυροδοτώντας την παράνοια. Ο Γιέσπερ Λάρσον παρασύρει τον αναγνώστη σε μία άβυσσο που ελλοχεύει διαρκώς κάτω από τη φαινομενική κανονικότητα, θίγοντας θέματα όπως η ανδρική ταυτότητα, οι ταξικές ανισότητες και η ανάγκη για επικοινωνία. Ένα εσωτερικό ταξίδι στη μοναξιά και τον φόβο, ένα αμείλικτο, πολυεπίπεδο έργο της σύγχρονης σουηδικής λογοτεχνίας.

Οι άγνωστες πληροφορίες από τον ιατρικό φάκελο του πεθαμένου πατέρα της και τα έργα τέχνης στους επτά σταθμούς του μετρό πυροδοτούν τη μνήμη της ηρωίδας και την κατεβάζουν στα υπόγεια του εαυτού της. Διατρέχει τη ζωή της ανάποδα και θυμάται ό,τι μέχρι τώρα προσπαθούσε να ξεχάσει. Ένα ταξίδι από το τέλος προς την αρχή, από το πένθος στη ζωή, από την εμπλοκή στην απόσταση, από τη βεβαιότητα στην αμφιβολία, από το προσωπικό στο συλλογικό, από την ιστορία στην Ιστορία. …Έπρεπε να το έχεις κάνει μάνα, έπρεπε να το έχεις κάνει για το ανάπαυσον. Ας έθαβες σκυλί στη θέση του, μια σαύρα, ένα σπουργίτι, ένα τζιτζίκι, χρυσόμυγα, την πεταλούδα που καιγόταν στη λάμπα σου, έστω μια πέτρα. Τίποτα να μην έθαβες. Κενοτάφιο. Ας έμπηγες στο χώμα ένα σταυρό, άντε ένα όρθιο ξύλο, ένα σχήμα, ένα σήμα για το ενθάδε κείται…

«ακριβό μου βαθύ γαλάζιο», 2024.

Δύο ηλικιωμένες γυναίκες διασταυρώνονται κατά τύχη με δύο μεσήλικες, γυμνιστές, σε μια παραλία. Οι άγνωστοι τις προσκαλούν σε ραντεβού το ίδιο απόγευμα σε κάποιο κοντινό καφέ. Τι σχέδια θα κάνουν τα δύο ζευγάρια για την επικείμενη συνάντηση και πώς θα κυλήσουν τα χιαστί ραντεβού τους; Σε ένα θεατρικό έργο γεμάτο χιούμορ, τέσσερις χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με κρυφές επιθυμίες, τον φόβο του θανάτου και, φυσικά, με την ανάγκη του κάθε ανθρώπου να αγαπηθεί και να μοιραστεί τον κόσμο του με τον Άλλον.

Ο Βικτόρ έχει γενέθλια. Γίνεται εννιά χρονών. Ο Βικτόρ έχει ύψος 1,80. Είναι ένα παιδί παγιδευμένο σε σώμα ενήλικα. Μπορεί και το αντίθετο. Ο Βικτόρ σήμερα θα ξεφορτωθεί την ταμπέλα του «τέλειου παιδιού», θα αποκαλύψει όλα τα οικογενειακά ψέματα, θα επιτεθεί σε όλες τις κοινωνικές συμβάσεις. Με την ανελέητη αθωότητα που έχουν μόνο τα παιδιά. Όμως, μήπως πρόκειται για μια φαινομενική μόνο αθωότητα, που κρύβει μια μακιαβελική, σκοτεινή πλευρά, όπως σημειώνει ο Ανρί Μπεάρ; Ο Ροζέ Βιτράκ γράφει ένα από τα ελάχιστα σουρεαλιστικά θεατρικά έργα του παγκόσμιου δραματολογίου, γεμάτο με ποιητικότητα και αμείλικτο, ανατρεπτικό χιούμορ. Αντλεί έμπνευση από τη ζαλισμένη, αποπροσανατολισμένη μεσοπολεμική κοινωνία, αλλά και από τα προσωπικά του βιώματα: ο Βικτόρ είναι ο Βιτράκ, και ο σχεδόν τέλειος αναγραμματισμός των ονομάτων δεν είναι τυχαίος. «Το έργο του, που αρχικά υποτιμήθηκε ίσως όσο κανένα άλλο, εντέλει επισκίασε όλο το υπόλοιπο έργο του Ροζέ Βιτράκ· […] Με τον Βικτόρ εμφανίζεται για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή της Δύσης ένα νέο είδος κωμωδίας, ένα μαύρο γέλιο που πηγάζει από μια άβυσσο υπαρξιακής αγωνίας», αναφέρει στο Επίμετρο της έκδοσης ο Σπύρος Γιανναράς, συμπληρώνοντας ότι «η έξοχη μετάφραση του Δημήτρη Ντάσκα νομίζω ότι υπηρετεί απολαυστικά όλες τις πτυχές του κωμικού αυτού δράματος, φανερώνοντας, μέσω της προσεκτικής επιλογής πολυσήμαντων λέξεων, τα πολλαπλά του επίπεδα». Η μετάφραση βραβεύτηκε από το EURODRAM 2025 και είναι μια παραγγελία του Θεάτρου Σταθμός, όπου ο Βικτόρ ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου, με τον Μάνο Καρατζογιάννη στον ομώνυμο ρόλο.

«…Την ίδια εκείνη μέρα της 3ης Δεκεμβρίου η Αστυνομία πυροβόλησε στο ψαχνό στη διάρκεια της μεγάλης διαδήλωσης στο Σύνταγμα, με αποτέλεσμα να υπάρξουν νεκροί και τραυματίες. Η αφορμή είχε δοθεί με το αίμα των διαδηλωτών. Στην Αθήνα και στον Πειραιά άρχιζε ένας βραχύβιος ένοπλος αντιιμπεριαλιστικός αγώνας που διήρκεσε 33 μέρες, μεταξύ του ΕΛΑΣ και των βρετανικών στρατευμάτων όπως και των Ελλήνων συμμάχων τους. Η αποικιοκρατική Αγγλία της εποχής προσπαθούσε δυναμικά να επιβληθεί στα ελληνικά πράγματα και την ίδια περίοδο η Σοβιετική Ένωση επιχειρούσε να προωθήσει τις θέσεις της στην Πολωνία και στα Βαλκάνια. Οι σφαίρες επιρροής των δύο πλευρών είχαν αρχίσει να διαμορφώνονται και να απλώνονται στην ευρωπαϊκή ήπειρο».

«Όταν λείπεις, είσαι, παρ’ όλα αυτά, παρούσα για μένα. Αυτή η παρουσία είναι πολυδιάστατη: αποτελείται από αμέτρητες εικόνες, περάσματα, νοήματα, πράγματα γνώριμα, ορόσημα, ωστόσο το σύνολο παραμένει σημαδεμένο από την απουσία του, καθώς είναι διάχυτη μέσα του. Είναι σαν το άτομό σου να γίνεται ένας τόπος, το περίγραμμα σου ορίζοντες. Τότε ζω μέσα σου σαν να ζω σε μια χώρα. Είσαι παντού. Ωστόσο, σ’ αυτή τη χώρα δεν μπορώ ποτέ να σε συναντήσω πρόσωπο με πρόσωπο.» Όταν ο Τζον Μπέρτζερ έγραφε αυτό το μάλλον αταξινόμητο βιβλίο δεν φανταζόταν ότι θα κάνει πάταγο, θα μεταφραστεί σε εννέα γλώσσες και θα σημαδέψει ανεξίτηλα τη μνήμη των αναγνωστών του. Σαν ν’ ανοίγει κανείς ένα κουτί παπουτσιών και να βρίσκει ευαίσθητα ερωτικά γράμματα γεμάτα ατόφια ποίηση και σκέψεις για τη θνητότητα, την τέχνη, τον έρωτα και την απουσία, στιγμές αποκρυσταλλωμένες στο χρόνο που αιωρούνται πάνω από τα απροσδόκητα τοπία του συγγραφέα. Από τις λυρικές περιγραφές έργων του Καραβάτζιο και τις διεισδυτικές εξερευνήσεις του θανάτου ή της μετανάστευσης μέχρι την εικόνα μιας πασχαλιάς το σούρουπο στην πλαγιά του βουνού, το βιβλίο αυτό είναι μια πανέμορφη και μύχια ανταπόκριση στον κόσμο που μας περιβάλλει.

O Κώστας, ένας νέος δικηγόρος από τη Θεσσαλονίκη, αγωνίζεται να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις και τις δυσκολίες της σύγχρονης μνημονιακής Ελλάδας. Στην ιστορία αυτή, μέσω της κατακερματισμένης αφήγησης, ξεδιπλώνεται η πορεία της ζωής του νεαρού άνδρα, από την αποφοίτησή του από τη Νομική Σχολή μέχρι το επαγγελματικό, προσωπικό και εντέλει υπαρξιακό του αδιέξοδο.

Οι άνθρωποι χωρίζουν όταν δεν μπορούν πια να είναι μαζί. Όταν χάνουν πόντους ως υψηλόβαθμοι υποκριτές και δεν έχει πλέον τη χάρη του το να υποκρίνονται. Όταν δεν είναι πια φίλοι. Όταν δεν είναι πια εραστές. Όταν είναι όλα αυτά μαζί. Όταν τους χωρίζει ο θάνατος. Όταν ανοίγει μια πόρτα μπροστά τους. Όταν αστράφτει ο νους τους. Όταν νιώθουν προδομένοι χωρίς καν να έχουν ορκιστεί πίστη. Όταν μπαίνουν ανεπαισθήτως στο πετσί ενός ρόλου που γδάρθηκαν προηγουμένως για να τον πετάξουν από πάνω τους. Χωρίζουν στ’ αλήθεια και χωρίζουν στα ψέματα. Χωρίζουν με λόγια. Χωρίζουν στα λόγια. Αποχωρίζονται χείλη και συνήθειες. Γυναίκες βλέπουν τους συζύγους τους να εξανεμίζονται σε μια στιγμή, μελλοθάνατοι κάνουν την επανάστασή τους, επιλέγοντας σε ποιους θα κληροδοτήσουν την τελευταία ανάμνηση. Ο ώμος ενός εραστή συντρίβεται από το βάρος της απάτης, ενώ δυο τρελά ερωτευμένοι μεταξύ τους άνδρες χωρίζουν από ένα νέο, μοιραίο στραβοπάτημα. Δέκα μικρές ιστορίες μιλούν για διαφορετικούς χωρισμούς, εστιάζοντας, παράλληλα, στα πράγματα της καθημερινότητας. Γιατί όταν χωρίζουν οι άνθρωποι ένα σωρό αντικείμενα καθημερινής χρήσης έχουν ενωθεί εναντίον τους.

Λαθραία και τυχαία ενηλικιωνόμαστε. Αποσπασματικά χτίζουμε τον κόσμο μας. Μέσα από χαραμάδες, κλειδαρότρυπες και παρανοήσεις. Από μισόλογα, ψέματα, ψιθύρους και τιμωρίες. Τοίχο τοίχο, ψαχουλευτά, στο σκοτάδι. Θεατές σε ξένη ταινία, ακατάλληλη για ανηλίκους και χωρίς υπότιτλους, τολμούμε αναλφάβητοι την υπέρβαση της ερμηνείας. Χωρίς λεξικά και εμπειρίες. Mοναδική μας πυξίδα, ένα γλωσσάρι βιωματικό, ίδιος γονιδιακός χάρτης, περίπλοκος και συναρπαστικός. Αυθαίρετα τα λήμματά του ξεγλιστράνε από τον έλεγχο και τη λογική των μεγάλων, και γίνονται κουπί στις θάλασσες της ακαταληψίας ενός κόσμου όπου τίποτα δεν είναι στα μέτρα των παιδιών. Οι είκοσι τέσσερις ιστορίες, όσες και τα γράμματα του αλφαβήτου, ανατέμνουν με αφοπλιστική αφέλεια μιαν ελληνική κοινωνία που ζυγιάζεται πάνω από εκκωφαντικές σιωπές και υποβόσκουσες εξάρσεις, με πηδάλιο τη νομοτέλεια του καθωσπρέπει.

Οικείο και ανοίκειο. Συνειδητό και ασυνείδητο. Ο άνθρωπος, σύμφωνα με την υπαρξιακή φιλοσοφία, σε όλη την πορεία της ζωής του αναζητάει την ουσία τού είναι του και τον οικείο, γνωστό στο συνειδητό, χώρο όπου θα αισθανθεί ασφάλεια, αποφεύγοντας ταυτόχρονα το ανοίκειο, το μύχιο, το άβολο, το αλλόκοτο. Οι κόρες της Δήμητρας είναι ένα ταξίδι στον κόσμο των απωθημένων ανοίκειων εικόνων του ασυνείδητου, οι οποίες, κάτω από κατάλληλες συνθήκες, αναδύονται στο συνειδητό και, γνώριμες πλέον, βιώνονται ως οικείες μέσω της μυθοπλαστικής αφήγησης, της αλληγορίας, του συμβολισμού. Οι ήρωες στις ιστορίες του βιβλίου αναζητούν την παρουσία ή την απουσία του άλλου, στοχάζονται πάνω στη σχέση τού είναι και του συν-είναι, αναζητώντας τελικά την κάθαρση και την υπαρκτική ελευθερία τους.

Οκτώβριος 1944. Σε ένα αγρόκτημα της Κάτω Αυστρίας εμφανίζεται ένα δεκατριάχρονο κορίτσι το οποίο έχει χάσει την οικογένειά του και τη μνήμη του. Του δίνουν το όνομα Νέλι και του προσφέρουν φιλοξενία. Η ζωή κυλάει σε μια εύθραυστη πραγματικότητα γεμάτη φόβο, καθώς ο πόλεμος επηρεάζει τους πάντες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Ένα βράδυ θα συμβεί κάτι αναπάντεχο: θα φτάσει στο αγρόκτημα ένας Ρώσος, αιχμάλωτος των Γερμανών. Είναι ζωγράφος και όλη η οικογένεια φαίνεται να τον συμπαθεί. Τα πάντα όμως θα ανατραπούν με την άφιξη μιας ομάδας στρατιωτών της γερμανικής Βέρμαχτ. Ένα βιβλίο που μιλά για τον πόλεμο χωρίς να μιλά για τον πόλεμο. Μια ιστορία από τη σκοπιά των απλών, καθημερινών ανθρώπων οι οποίοι θέλουν απλώς να επιβιώσουν, να ζήσουν, να έρθουν κοντά ο ένας με τον άλλον. Μια αφήγηση για το πώς σε κάθε σύρραξη οι πάντες αλλάζουν: τα συναισθήματά τους, η συμπεριφορά τους, οι αποφάσεις τους – μερικοί γίνονται ήρωες. Με λογοτεχνική δεξιοτεχνία και αφοπλιστικό ύφος, ο Πάουλους Χόχγκατερερ αποδεικνύει για ακόμα μια φορά ότι είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους Αυστριακούς συγγραφείς.

Όπου φτωχός κι η μπύρα του

– Ποιος βάτραχος; – Ο πρίγκιπας βάτραχος. Πρόκειται για μια ελεύθερη διασκευή του παραμυθιού των αδελφών Γκριμ, η οποία εστιάζει στην έννοια της αλλαγής είτε όταν αυτή προέρχεται από εξωτερικούς παράγοντες είτε όταν κάτι μέσα μας κάνει την αλλαγή όλο και πιο επείγουσα. «Κυρίαρχη στην ιστορία αναδεικνύεται η έννοια της αντίθεσης ανάμεσα στο είναι και το φαίνεσθαι, καταρρίπτοντας τις στερεοτυπικές αντιλήψεις για την εξωτερική εμφάνιση και την ομορφιά, που χωρίζει τους ανθρώπους σε προνομιούχους και μη, ιδίως στην εποχή των social media. […] Η ιστορία της μεταμόρφωσης δεν είναι παρά μια ιστορία αυτογνωσίας για τον ίδιο τον κεντρικό ήρωα, τον πρίγκιπα, που μαθαίνει τελικά τον εαυτό του μέσα από αυτό το ταξίδι της ενηλικίωσης», αναφέρει χαρακτηριστικά η Μαρία Δημάκη-Ζώρα, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια ΠΤΔΕ του ΕΚΠΑ.

«Η Επτάπυλος Θήβα, η χώρα του Κάδμου, πολιορκείται από έναν στρατό Αργείων και άλλων συμμάχων που συγκέντρωσε ο βασιλιάς του Άργους Άδραστος για να στηρίξει την επάνοδο του Πολυνείκη στη Θήβα και τη διεκδίκηση της εξουσίας από τον αδελφό του Ετεοκλή. Οι δυο μοιραίοι γιοι τού Οιδίποδα, άρρενες απόγονοι μιας ένδοξης αλλά στιγματισμένης γενιάς που κουβαλά ήδη το βάρος της πατροκτονίας (φόνος του Λάιου από τον γιο του, τον Οιδίποδα) και της αιμομιξίας (γάμος του Οιδίποδα με τη μητέρα του, την Ιοκάστη), μετά την ιερόσυλη αψήφηση των χρησμών του Απόλλωνα, βαρύ- νονται και οι ίδιοι με την κατάρα (Αρά) του πατέρα τους που εκπληρώνεται με τον αλληλοσκοτωμό τους. Οι Επτά επί Θήβας, το τρίτο και μόνο σωζόμενο δράμα μιας τριλογίας, μετά τον Λάϊον και τον Οιδίποδα, που συμπλη- ρώνεται με το σατυρικό δράμα Σφίγξ, παρουσιάζονται και αποσπούν το πρώτο βραβείο στα Μεγάλα Διονύσια του 467 π.Χ. Εκτός από τον τίτλο, το όνομα ‘Θήβα’ δεν εμφανίζεται πουθενά στην τραγωδία αυτή του Αισχύλου που μνημονεύει την πόλη ως ‘χώρα του Κάδμου’ και τους πολίτες της ως ‘Καδμείους’. Ο τίτλος παραπέμπει ήδη στη μυθική Θήβα των απογόνων του Κάδμου και των Σπαρτών, των μυθικών πολεμιστών που γεννήθηκαν μέσα από τη γη οπλισμένοι, όταν ο Κάδμος έσπειρε τα δόντια του μυθικού δράκοντα που νεμόταν την περιοχή και κατέλαβε την εξουσία. Η Θήβα του αισχύλειου δράματος, εκτός από τον περίκλειστο τόπο μιας πολιορκούμενης πόλης, με μόνα ανοίγματα τις επτά πύλες της και τις πολεμίστρες στα τείχη, με μόνη αξιόπιστη μαρτυρία την ακοή και τα όσα μεταφέρει ένας αυτόπτης μάρτυρας από το στρατόπεδο των εχθρών (ο Αγγελιοφόρος Κατάσκοπος), οξύνει μια ‘ενορατική’ σύλληψη της πραγματικότητας που εκβάλλει σε μια αντίστοιχη εκφορά λόγου: του προφητικού, ‘μαγικού’ σχεδόν λόγου του Ετεοκλή και του παραληρηματικού λόγου του Χορού, που και οι δυο συντείνουν ως πράξεις στον φόβο και τον έλεο, στην εμπλοκή δηλαδή των θεατών, περίκλειστων και αυτών, στην προ ομμάτων θεατρική ψευδαίσθηση».

Σε αυτή τη συλλογή φιλοξενούνται 33 διηγήματα που αποτυπώνουν το ύφος της εποχής μας, καθώς οι συγγραφείς τα χρωματίζουν με σύγχρονες απόψεις- αντιλήψεις ακόμη και για θέματα που θα περιμέναμε να είχαν εξαντλήσει τη δυναμική τους. Η βία στις ανθρώπινες σχέσεις, το αδυσώπητο αίσθημα μοναξιάς στον σύγχρονο κόσμο, η περιφρόνηση και η περιθωριοποίηση που κατευθύνει τους ανθρώπους σε έναν ολοκληρωτικό μαρασμό, η απουσία αυθεντικού ενδιαφέροντος για τον συνάνθρωπο, η ομοφοβία, το bullying, ο θρυμματισμός των οικογενειακών δεσμών, ο πόνος, η θλίψη και ο φόβος απέναντι σε μια αναπάντεχη ασθένεια ή τον θάνατο, είναι μερικά από τα θέματα που καταπιάνονται με γνήσια και λεπτή ευαισθησία. Παράλληλα, η κοφτερή ματιά των γραφόντων σε μείζονα ιστορικά γεγονότα, όπως είναι ο Μικρασιατικός Ξεριζωμός του 1922, η Μακρόνησος ως τόπος μαρτυρίου, η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, επαναφέρουν στο προσκήνιο την ιδέα πως κάποια κεφάλαια του παρελθόντος δεν έχουν κλείσει οριστικά και ξανανοίγουν ως οδυνηρές παρενθέσεις, που απαιτούν μια εντελώς καινούργια φρέσκια ματιά όσων δεν τα βίωσαν. Στη συλλογή συναντάμε όμως και διηγήματα που παραπέμπουν στο ιπποτικό – ρομαντικό μυθιστόρημα ή το ναυτικό στο οποίο συναντώνται παράλληλα η φήμη, η αφήγηση από στόμα σε στόμα, ο μύθος. Επιπρόσθετα διηγήματα που μοιάζουν με παραμύθια αλλόκοτων και άγνωστων σε εμάς καιρών με μάγισσες, ξόρκια και ξωτικά. Συνοπτικά, τα 33 διηγήματα που συμπορεύονται σε αυτό το βιβλίο, σαν μια καλοκουρδισμένη χρονομηχανή σε ταξιδεύουν στον χρόνο και από το χθες μεταπηδούν στο σήμερα και ψηλαφούν το μέλλον με μια κρυφή ελπίδα: να το κάνουν περισσότερο ανθρώπινο.

Θέλοντας να αρθρώσει μία απάντηση στη ζωοφιλία του σαλονιού και των του σόου, αυτό το βιβλίο υποστηρίζει μία ξεκάθαρη θέση: η εκμετάλλευση και η θανάτωση των ζωικών σωμάτων αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ιδεολογίας και των πρακτικών της εξουσίας. Η κοινωνία εντός της οποίας ζούμε χρησιμοποιεί το κρέας των μη ανθρώπινων πλασμάτων (και όσων εξισώνονται με αυτά) ως υλικό, προκειμένου να οικοδομήσει τις ιεραρχικές αρχιτεκτονικές της, αναπαράγοντας τη θυσιαστική δομή πάνω στην οποία υψώνεται. Η απάντηση σε αυτόν τον τρόμο δεν μπορεί παρά να μεταφραστεί σε έναν πολιτικό αντιειδισμό· σε έναν αντιειδισμό ο οποίος θα όφειλε να υβριδοποιηθεί με τις θεωρητικές και πρακτικές κατακτήσεις των άλλων απελευθερωτικών κινημάτων και ταυτοχρόνως να αποκτήσει την αξιοπιστία που είναι απαραίτητη για να αποκαλύψει τον ανθρωποκεντρισμό που φωλιάζει σε εκείνες τις κατακτήσεις. Το αντιειδιστικό κίνημα δεν καλείται πια να αποδείξει τον αδιάψευστο πόνο των ζώων, αλλά να αναρωτηθεί πώς μπορεί να υλοποιήσει την απελευθέρωση των αισθαντικών σωμάτων. Είναι από το σημείο αυτό που θα πρέπει να αρχίσει να διαμορφώνεται ένα πολιτικό κίνημα που δεν θα απορροφηθεί στην κοιλιά του συστήματος.

Με τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση της Γεωργίας Σαρηβαξεβάνη, της Ζωρζ Σαρή, το Diastixο και οι Δέκα Τέχνες τιμούν τη μεγάλη συγγραφέα με ένα ειδικό αφιέρωμα στο οποίο γράφουν για την προσωπικότητα και το έργο της 26 καθηγητές πανεπιστημίων, μελετητές του έργου της, εκπαιδευτικοί, πνευματικοί άνθρωποι του λόγου και της τέχνης, αναδεικνύοντας πρωτοποριακά του στοιχεία, καθώς και πλευρές του που δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς. Η Ζωρζ Σαρή αποτέλεσε σταθμό στην ιστορία και στην ανανέωση του ελληνικού παιδικού και νεανικού βιβλίου, ενώ παράλληλα εμπλούτισε τη λογοτεχνία ενηλίκων με ενδιαφέροντα μυθιστορήματα και την ξενόγλωσση λογοτεχνία με εξαίρετες μεταφράσεις διάσημων συγγραφέων. Μεγάλη ήταν η προσφορά της και στους τομείς της παιδείας και της τέχνης, γεγονός που επιβεβαίωσαν κριτικοί του θεάτρου και του κινηματογράφου, καθώς και οι διακρίσεις που έλαβε. Τόσο με τα βιβλία της για μικρά παιδιά όσο και με τα μυθιστορήματά της για νέους, ανέθρεψε γενιές παιδιών και συνέβαλε στην αισθητική και κοινωνική τους ευαισθητοποίηση, πλάθοντας συνειδήσεις όχι μόνο ευτυχισμένων παιδιών, αλλά και μελλοντικών ενεργών πολιτών. (από τον πρόλογο της έκδοσης)

Με τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή, το Diastixο και οι Δέκα Τέχνες τιμούν το τραγικό ιστορικό γεγονός με ένα ειδικό αφιέρωμα στο οποίο γράφουν 25 καθηγητές πανεπιστημίων, ιστορικοί, εκπαιδευτικοί, πνευματικοί άνθρωποι του λόγου και της τέχνης, αναδεικνύοντας θεματικές και πλευρές της Ιστορίας που χρήζουν διαρκούς μελέτης και ιστορικής εμβάθυνσης. Τα βιωματικά λογοτεχνικά έργα που αναφέρονται στη Μικρασιατική Καταστροφή είναι πλησιέστερα προς την Ιστορία και λιγότερο προς τη μυθοπλασία, ενώ, όσο προχωρούμε προς την εποχή μας και απομακρυνόμαστε από το ιστορικό γεγονός, η πλάστιγγα τείνει περισσότερο προς τη μυθοπλασία και λιγότερο προς την Ιστορία. Οι τέσσερις τάσεις που εμφανίζουν οι συγγραφείς της μικρασιατικής τραγωδίας είναι: α) Η αναπαράσταση της ευτυχισμένης ζωής στη Μικρά Ασία πριν από την Καταστροφή β) η περιγραφή της Καταστροφής του 1922 και του ξεριζωμού των ελληνικών πληθυσμών γ) η εγκατάσταση και ενσωμάτωση των προσφύγων στην Ελλάδα και οι δυσκολίες που αντιμετώπισαν στον ελλαδικό χώρο δ) η προβολή των σφαλμάτων που οδήγησαν στην Καταστροφή και η επιθυμία της συμφιλίωσης. (απόσπασμα από το εισαγωγικό κείμενο της έκδοσης)

Πότε ένα ανθρώπινο δημιούργημα θεωρείται έργο τέχνης; Η τέχνη είναι ζήτημα γούστου τελικά ή όχι; Αυτά απασχολούν τον Θεόκλητο όταν δημιουργεί τον Ήρωα Μούρτζουφλο, ένα άσχημο και καμπουριασμένο κατασκεύασμα, με οξύ νου όμως που του αρέσει να διαβάζει πολύ. Η Άννα, η σύζυγός του, αποτροπιασμένη από το δημιούργημά του, φέρνει στο σπίτι ως αντιστάθμισμα την Ντόλι, μια πανέμορφη, αφελή όμως, ζωντανή κούκλα. Μέσα στο χάος αυτής της σχέσης γεννιέται ο γιος τους, που άργησε να έρθει στη ζωή τους. Ο Χρυσόγονος θα μεγαλώσει σε ένα σπίτι δίχως φωτογραφίες, αναζητώντας το παραμικρό που θα του θυμίσει έστω και λίγο τον πατέρα του που χάθηκε όταν ήταν μικρός. Δεν του επιτρέπεται να πει καν το όνομά του και η μητέρα του αρνείται πεισματικά να μιλήσει γι’ αυτόν. Στο εξοχικό τους, θα ανακαλύψει τον Μούρτζουφλο και την Ντόλι –ξεχασμένους εκεί από καιρό– και θα προσπαθήσει να γνωρίσει μέσω αυτών τον πατέρα του. Ένα θεατρικό έργο που μιλά για τις ανθρώπινες σχέσεις του σήμερα, της εποχής της λήθης και της επιδερμικής ομορφιάς. Μια ιστορία για το πώς έχουμε λησμονήσει να μιλάμε για την ψυχή του ανθρώπου και μας απασχολεί μόνο η γενετική του εξέλιξη.

Γοητευτικός, φιλόδοξος γιατρός ο Αλέξανδρος, γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας, αναλαμβάνει διευθυντική θέση σε νοσοκομείο ενός μικρού νησιού του Αιγαίου. Το όραμά του για βελτίωση των συνθηκών ζωής των ασθενών “θάβεται” κάτω από τις δυσκολίες της καθημερινότητας, τα προσωπικά του αδιέξοδα και το σκληρό καθεστώς της δικτατορίας των Συνταγματαρχών. Χάνει τον εαυτό του και αμφισβητεί τις αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκε. Ήρωες που ακροβατούν μεταξύ πραγματικού και φανταστικού, υπάρξεις διαταραγμένες, χαμένες στους λαβύρινθους του μυαλού τους, θα συναντηθούν σε μια μοιραία πορεία. Αλήθεια και ψέμα εναλλάσσονται, τρέλα και λογική αναμετρώνται σ’ έναν αγώνα μέχρι τελικής πτώσης…

Ένας χήρος που θρηνεί για τον χαμό της νεαρής συζύγου του. Ένας χορδιστής πιάνου που κρατά βαθιά κρυμμένα μέσα του τα μυστικά μιας ολόκληρης ζωής. Ένα ξεκούρδιστο Steinway. Ένα ταξίδι αυτογνωσίας στον χρόνο, από ήπειρο σε ήπειρο, από ένα σκοτεινό διαμέρισμα στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια της Ταϊπέι, ως τη χιονισμένη Νέα Υόρκη. Ο χορδιστής του πιάνου είναι ένα μικρό και ταυτόχρονα τόσο δυνατό μυθιστόρημα. Ένα βιβλίο ήχων: ήχων μουσικής και ήχων που πηγάζουν από τα βάθη της καρδιάς, από τον Ραχμάνινοφ ως τον Σούμπερτ, από τον Γκλεν Γκουλντ ως τον Σβιατοσλάβ Ρίχτερ, από τις ευκαιρίες που αφήνει κανείς ανεκμετάλλευτες ως τη δίχως ανταπόκριση αγάπη. Μπορεί αυτό να είναι το πορτρέτο ενός «αποτυχημένου» καλλιτέχνη, μα είναι συνάμα ένα κυνήγι, της απόλυτης ομορφιάς στη μουσική και στην αγάπη.

H τέχνη δεν λογοδοτεί Ούτε χρειάζεται κανείς γι’ αυτήν ν’ απολογείται. Δημόσια εκτίθεται, κρίνεται ελεύθερα, εισπράττει αποδοχή κι απόρριψη.

Υπέροχο κουτί δραστηριοτήτων με 32 σελίδες γεμάτες με φανταστικές εικόνες οι οποίες περιμένουν να πάρουν χρώμα από τους μικρούς μας φίλους! Συμπεριλαμβάνονται 4 μαρκαδόροι και 2 κόλλες με γκλίτερ! Διαστάσεις κουτιού: 23x29x3 εκ.

Τη χρονιά του 1977 και τον μήνα Απρίλιο, το νεαρό ζευγάρι που παντρεύτηκε έφερε μια γίλλα: Ένα ψωμί σε οβάλ σχήμα γεμάτο με διακοσμήσεις, φορεμένο από φρέσκα αμύγδαλα και ολοστρόγγυλα καφέ καρύδια. Το έφερε στον πολιούχο Άγιο Χαράλαμπο, στο Απέρι Καρπάθου. Στο Μέγαρο κέρασαν μεζέδες, κρασί και γλυκό περγαμόντο για τα παιδιά. Πέρασα κι εγώ από εκεί και με κέρασαν κι εμένα… H Mαρία Λιγνού φτιάχνει έναν χάρτη της μικρής της πατρίδας, από μικρά δρώμενα της Καρπάθου, ένα για κάθε μήνα. Με την ποιητικότητα της προφορικής γλώσσας και τη φρεσκάδα της αφήγησής της, μας προσκαλεί να συναντηθούμε, να δούμε και ν’ ακούσουμε, να φάμε και να πιούμε…

Στον βυθό μιας χώρας μακρινής ζούνε κάτι παράξενα πλάσματα. Πρόκειται για τσούχτρες απίστευτης ομορφιάς. Ανάμεσα τους κι ο Τούτας, μια τσούχτρα με πολύ κοντά πλοκάμια, τόσο κοντά που όλοι τον φωνάζουν Στάλα. Κι αυτό τον ενοχλεί πολύ. Θα καταφέρει ο Τούτας να ανακαλύψει την αληθινή ομορφιά του εαυτού του; Θα καταφέρει να αγαπήσει το σώμα του; “Όλοι μας λάμπουμε! Ο καθένας με τον δικό του τρόπο”. Ένα βιβλίο για να θυμόμαστε πάντα να αγαπάμε το σώμα μας και να πιστεύουμε στον εαυτό μας.

«Μαμά, μπαμπά είστε ΣΟΥΠΕΡ ΗΡΩΕΣ!»… Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η μικρή Ελπίδα, η οποία μέσα από την εμπειρία και την προσφορά των γονιών της, ανακαλύπτει πως τελικά υπάρχουν και άυλα δώρα. Μαθαίνει για το Δώρο Ζωής, ένα πολύτιμο δώρο που σώζει ζωές, επανειλημμένα και αμέτρητες φορές. Μια ιστορία που περιγράφει με απλά λόγια τη διαδικασία της αιμοδοσίας, έτσι ώστε να γίνει κατανοητή από κάθε μικρό, αλλά και μεγάλο αναγνώστη. Το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα καταπληκτικό εργαλείο για εκπαιδευτικούς και γονείς που επιθυμούν να διδάξουν στα παιδιά τους την αξία της εθελοντικής προσφοράς και της ανιδιοτέλειας. Δώσε κι εσύ σταγόνες Ζωής! Μπορείς!

Μία νεαρή γυναίκα καταστρώνει ένα δύσκολο σχέδιο για να κλέψει τον θησαυρό της γενιάς των δράκων, με την βοήθεια του μάγου εραστή της. Ένας στρατιωτικός ταχυδρόμος παρασύρεται από την κόρη ενός ευγενή για να βρει μία μάγισσα, διακινδυνεύοντας την ζωή του. Ύστερα, ένας παράτολμος ιχνηλάτης ακολουθεί τα ίχνη ενός χαμένου προσώπου στην Γη της Στάχτης, όπου δεν υπάρχει τίποτα όμορφο ή ζωντανό. Ένας ψαράς πιάνει στα δίχτυα του μία γοργόνα και κάνει μια συμφωνία μαζί της για να πραγματοποιήσει τις φιλοδοξίες του. Ένας έμπορος αντικρίζει ένα αντικείμενο πραγματικής μαγικής δύναμης, το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο μίας παράξενη διαμάχης που τον ξεπερνά. Ένας μοναχικός πολεμιστής φτάνει συχνά στα πρόθυρα του θανάτου και, κάθε φορά που χάνει κάτι από όσα έχει αποκτήσει, αγωνίζεται για εκδίκηση. Όλοι έχουν διαπράξει ατοπήματα και τα διηγούνται με κάθε ειλικρίνεια σε ένα πανδοχείο μιας πόλης χωρίς νόμους. Με κάποιον περίεργο τρόπο, οι ιστορίες τους συνδέονται μεταξύ τους.

Η Μνήμη, η Μελέτη και η Αοιδή ήταν οι αρχαιότερες Μούσες των Ελλήνων που λατρεύονταν στον Ελικώνα και αργότερα στο Μαντείο των Δελφών και τη Σικυώνα. Η πατρίδα μας, καθώς έχει περιβραχεί από την Ιστορία, σύμφωνα με τον στίχο του ποιητή, κουβαλάει αιώνες τώρα, άπειρες μνήμες. Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει εμάς τους ανθρώπους να θέλουμε να τις συγκρατούμε αφήνοντας μια ζώσα κληρονομιά για τις επόμενες γενιές; Μήπως γιατί τα βιβλία της Ιστορίας δεν τα γράφουν όλα; Ή από ματαιοδοξία; Ή για λόγους πιστότητας των γεγονότων; Ή καλύτερα χάριν εντιμότητας, αρετή που ο Κικέρων υποστήριζε ως τη μεγαλύτερη και σπουδαιότερη για τους ιστορικούς; Κάθε βιβλίο είναι ένας νέος τοκετός, μια γέννα που υποβάλλει σε μεγάλη κατάσταση στρες το μυαλό του συγγραφέα. Ιδιαίτερα εάν επιδίωξή του είναι ό,τι γράφει να είναι αληθινό και να αποτυπώνει τα γεγονότα της εποχής με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια, καθώς η μνήμη άλλοτε ατονεί, άλλοτε ωραιοποιεί και άλλοτε βλέπει τα γεγονότα του παρελθόντος διαθλαστικά και ερμηνευτικά μέσα από την εικόνα του παρόντος, που είναι ασφαλώς μέγα λάθος… Ελπίζω να διήλθα με επιτυχία τη δυσκολία αυτή γράφοντας το συγκεκριμένο πόνημα. Άλλωστε, καθώς δεσμεύομαι δια βίου από την πάλαι ποτέ υπηρεσιακή μου ιδιότητα, απέφυγα να αναφερθώ έστω και εξ απαλών ονύχων σε πρόσωπα και γεγονότα αποκαλύπτοντας αλήθειες που ενδεχομένως να έβλαπταν…

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, στο μέλλον, η Γάζα θα βρει τους ιστορικούς της. Για την ώρα, μπορούμε μόνο να στοχαστούμε γύρω από τις δημόσιες χρήσεις του παρελθόντος που τη συνοδεύουν, γύρω από τη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει η ιστορία όταν εξετάζουμε το παρόν και τις εργαλειοποιήσεις, συχνά συζητήσιμες και κάποτε ποταπές, των οποίων γίνεται αντικείμενο. Με αυτά ασχολείται τούτο το μικρό μου δοκίμιο. Η δική μου σκοπιά ξεφεύγει από την ομοφωνία της «χορωδίας», με την έννοια ότι δεν συμπίπτει με τα αξιώματα αυτού του μικρού μέρους του κόσμου που ονομάζουμε Δύση, η οποία ισχυρίζεται ότι κατέχει το μονοπώλιο, όχι μόνο της εξουσίας αλλά και της ηθικής. Απέναντι σ’ αυτή τη συναινετική χορωδία, το κείμενό μου θα ήθελε να αποτελεί «αντίστιξη», να αποδεχτεί δηλαδή την πρόσκληση που είχε απευθύνει, πριν χρόνια, στους διανοούμενους ο Έντουαρντ Σαΐντ, που θλιβόταν επειδή οι φωνές τους ακούγονταν όλο και λιγότερο, πνιγμένες από το μιντιακό βουητό. Αν όμως δοκιμάζαμε να αλλάξουμε σημείο παρατήρησης και να έρθουμε στη θέση εκείνων που υφίστανται αυτόν τον πόλεμο, οι εκτός χορωδίας φωνές λένε πολύ προφανή πράγματα».

Ο Χανς Πφάαλ, ένας χρεοκοπημένος επισκευαστής φυσερών από το Ρότερνταμ, σκέφτεται ένα έξυπνο σχέδιο για να ξεφύγει από τη θλιβερή του ύπαρξη. Κατασκευάζει ένα αερόστατο που θα τον μεταφέρει μέχρι το φεγγάρι, το καταφέρνει, και μετά από κάποια χρόνια "επιστρέφει" στη γη, στην πόλη όπου κάποτε ζούσε και προκαλεί μια πρωτοφανή αναστάτωση στους κατοίκους του Ρότερνταμ. Συμβαίνει άραγε αυτό ή μήπως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική; Η ιστορία αυτή του Πόε δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1835, όταν ο Πόε ήταν είκοσι πέντε ετών και σχεδόν άγνωστος. Η ιστορία -που θαύμαζε ιδιαίτερα ο Ιούλιος Βερν- περιγράφει μια μοναδική περιπέτεια στην οποία η μάθηση και η φαντασία του Πόε σχηματίζουν ένα παραισθησιογόνο μείγμα επιστήμης και μυθοπλασίας. Γι' αυτόν τον λόγο, η Πρωτοφανής περιπέτεια τον Χανς Πφάαλ θεωρείται από πολλούς ως η πρώτη αληθινή ιστορία επιστημονικής φαντασίας. Όμως όπως και να κατατάξουμε την ιστορία αυτή και τη λογοτεχνική της αξία, σίγουρα είναι μια πρωτοφανής παρωδία των επιστημονικών γνώσεων και δοξασιών της εποχής του Έντγκαρ Άλλαν Πόε.

Το "Ταξίδι στη Δύση" αποτελεί ένα διαχρονικό κινεζικό κλασικό έργο που εξιστορεί τις περιπέτειες του Βασιλιά Μαϊμού, Σουν Ουκόνγκ, και των συντρόφων του στο ταξίδι τους για την απόκτηση των ιερών βουδιστικών κειμένων. Ο Σουν Ουκόνγκ, με τις υπερφυσικές του δυνάμεις, αψήφησε τον Ουρανό και φυλακίστηκε κάτω από το Βουνό Πενταδάκτυλο μέχρι να τον σώσει ο μοναχός Τανγκ Σενγκ. Μαζί στο ταξίδι τους, αντιμετωπίζουν δαίμονες, ξεπερνούν προκλήσεις και μαθαίνουν αξίες όπως η πίστη, η γενναιότητα και η φιλία. Η έκδοση απευθύνεται σε παιδιά και νέους, διαθέτει πλούσια και ελκυστική εικονογράφηση και εισάγει τους νεαρούς αναγνώστες στη χιλιόχρονη κινεζική παράδοση, συνδυάζοντας χιούμορ και δράση.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΩΤΟΧΩΡΟΣ

Εκδόσεις ΚριτικήΗ ευτυχία υπάρχει κάθε στιγμή. Σ' αυτό το έξυπνο και πρωτότυπο βιβλίο, ο συγγραφέας μας μαθαίνει πώς να την ανακαλύψουμε. Με λεπτότητα, ευστροφία και γνώση, μας προσκαλεί σ' ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο της εφαρμοσμένης ψυχολογίας, τονίζοντας ότι η ευτυχία δεν είναι απλώς μια στιγμιαία ευφορία, αλλά στάση ζωής. Με παραδείγματα διάσημων προσωπικοτήτων, όπως ο Αϊνστάιν, ο Δαλάι Λάμα, ο Ντίλαν και ο Μπάουι, μας δείχνει πώς να ξεχωρίζουμε την επιτυχία από την ευτυχία, να εκτιμάμε τις όμορφες στιγμές και να μην αναλωνόμαστε στην προσπάθεια καταξίωσης. Οι διαφωτιστικές απαντήσεις σε σημαντικά ερωτήματα της εποχής μας ανοίγουν το δρόμο για έναν δημιουργικότερο τρόπο σκέψης, για μια νέα κατανόηση της ύπαρξής μας - πολύτιμα εργαλεία στην προσπάθεια να βρούμε τις δικές μας μοναδικές απαντήσεις στο παζλ της ευτυχίας.

Η Λίζι εργάζεται ως βιβλιοθηκάριος στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου στο οποίο κάποτε υπήρξε πολλά υποσχόμενη/φοιτήτρια, ενώ παράλληλα μεγαλώνει τον γιο της Ιλάι και συμπαραστέκεται ψυχικά (κάποτε και οικονομικά) στον καταθλιπτικό αδελφό της και στη θρησκομανή, χήρα μητέρα της. Όταν η παλιά της καθηγήτρια και παραγωγός της μελλοντολογικής ραδιοφωνικής εκπομπής "Ο κόσμος να χαλάσει" Σύλβια Λίλερ την προσλαμβάνει για να απαντά στα εκατοντάδες email που λαμβάνει, η Λίζι βρίσκεται αντιμέτωπη με τα ανησυχητικά ερωτήματα των ετερόκλιτων ακροατών της εκπομπής - σ' ένα φάσμα που εκτείνεται από αριστερούς οι οποίοι αγωνιούν για την κλιματική αλλαγή έως τους δεξιούς που φοβούνται τους μετανάστες και ανησυχούν για την παρακμή του δυτικού πολιτισμού. Καθώς η Λίζι βυθίζεται σ' αυτόν τον πολωμένο κόσμο και ενώ τα θεμέλια της οικογένειάς της κλονίζονται, διαπιστώνει ότι σταδιακά παγιδεύεται στην ψυχολογία της καταστροφής. Αντλώντας από την οικολογία ως τη μυστικιστική θεολογία και από την ψυχολογία ως την πολιτική και τον ακτιβισμό, η Τζέννυ Όφιλ δίνει ένα εξαιρετικά σύγχρονο μυθιστόρημα, έξυπνο, λυρικό, γραμμένο με βαθιά ενσυναίσθηση και ωμό χιούμορ. "Στιβαρό, έξυπνο, αστείο και θανάσιμα σοβαρό. Ένα θερμά αποκαλυπτικό πλέγμα από εξαιρετικά γραμμένες παραγράφους, όμοιες με ημερολογιακές καταγραφές".Max Porter Best Books of 2020, Guardian Best Books of 2020, Irish Times

Σετ 2 μολυβοθήκες με μαγνήτη Clairefontaine: Le mur des je t' aime