ianos

Λίγο μετά την τυχαία συνάντηση με μια παλιά της σχέση και λίγο πριν από μια προγραμματισμένη υποχρέωση με το σύζυγό της, η Λένα έρχεται αντιμέτωπη με μια γυναίκα: τον εαυτό της. Είναι ευχαριστημένη με τις επιλογές της; Θα μπορούσε άραγε να είχε αποφασίσει αλλιώς; Η σβούρα των σκέψεων την οδηγεί σε ένα πολύ λογικό ή ένα εντελώς αυθαίρετο συμπέρασμα. Ίσα για να αποφύγει την επώδυνη συνειδητοποίηση.Αναμνήσεις, αυταπάτες, ματαιωμένα όνειρα - όλα μαζί ένα βλέμμα, πότε γλυκόπικρο, πότε διψασμένο κι ανικανοποίητο, πότε σαρκαστικό, πάνω στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Μια χειμαρρώδης αφήγηση που διαβάζεται απνευστί. Ένα ρεαλιστικό μυθιστόρημα, όπου οι λέξεις διαρκώς ξεγυμνώνουν.

Τις πρώτες πρωινές ώρες, κοιτάζοντας το πρόσωπό του στον καθρέφτη, διέκρινε το ρήγμα που άφηνε επιφανώς η νύχτα. Η νύχτα που επισκίαζε πολλών τα πρόσωπα στα ισόβια δεσμά τους. Το νυχτέρι της σκέψης της αλλοφροσύνης. Το αυτόκλητο σχέδιο, ο μουχλιασμένος καμβάς των σηψαιμικών χρωμάτων, οι σπασμένοι ραπιδογράφοι που έσταζαν αυταπάτες. Το ακλόνητο αγκαθωτό σύρμα, οι συντεταγμένες της ζωής στα πρόθυρα θανάτου. Κάθε μέρα μια κίνηση, ενάμισι και πλέον βήμα εγγύτερα στην ουτοπία.

Στην εποχή του Μεσαίωνα οι λογικοί και σώφρονες άνθρωποι των πόλεων στοιβάζαν τους ψυχικά διαταραγμένους ή λοξούς σε μεγάλα ξύλινα καράβια χωρίς κουπιά και τους άφηναν να περιφέρονται ακυβέρνητοι στις θάλασσες. Οι πρωταγωνιστές των νέων διηγημάτων του Ανδρέα Νικολακόπουλου δεν ζουν στο Μεσαίωνα. Βρισκόμενοι όμως στη θάλασσα, στα βουνά, σε δάση, σε πόλεις, σε τρένα, σε πανεπιστημιακά εργαστήρια, ανάμεσα στα σύννεφα, απέκτησαν και οι ίδιοι την παλιά εκείνη λοξή ματιά. Η διαφορά είναι πως δεν φτιάχνονται πια μεγάλα ξύλινα καράβια.

Κρίσεις για το έργο του Ιγνατίου Σανταβά:«Ο ποιητής Ιγνάτιος Σανταβάς είναι χαλαστής και πλάστης μαζί και η λύρα του έχει το μοναδικό χάρισμα της προσέγγισης με άλλα αναστήματα του διαμετρήματος ενός Κωστή Παλαμά κι ενός Άγγελου Σικελιανού... Έχει κανείς την αίσθηση πως κινείται ο ποιητής σε παράλληλα χωρία και ατραπούς της ποίησης του Διονυσίου Σολωμού και ιδιαίτερα των «Ελεύθερων Πολιορκημένων». Στίχοι που σφύζουν από επαναστατικότητα, απελευθέρωση φορτίων ψυχής, τιμής και ακράδαντης και ακλόνητης πίστης...» (Δημήτρης Ι. Καραμβάλης, δοκιμιογράφος)«Η μείξη αρχαίου, εκκλησιαστικού και νεώτερου ελληνικού λόγου δίνει στα ποιήματά σας μια διαχρονικότητα και επιτρέπει να βγει μέσω της γραφίδας σας ένα κελάρυσμα ποιητικό, βαθύτατα συναισθηματικό και στοχαστικό. Περνάτε με ευφυέστατο τρόπο όλη σχεδόν την αρχαία φιλοσοφία. Αυτό που επισημαίνω είναι η γνησιότητα.» (Σαράντος Καργάκος, φιλόλογος - ιστορικός)«Η σκέψη του Ιγνατίου Σανταβά έχει εξαγνιστεί μέσα στα νάματα της φύσης και αυτή με τη σειρά της του κάνει τη χάρη να του ξεδιπλώσει κάποια από τα μυστικά της, και με τη βεβαιότητα και τον τρόπο που μόνο αυτή ξέρει, όταν αποκαλύπτεται στους μύστες, στις αγνές ψυχές και στα παιδιά, από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα.» (Καίτη Λειβαδά, φιλόλογος - κριτικός λογοτεχνίας)«Η ποίησή σας είναι ένα εύρυθμο, επιθυμητό, γαλήνιο και με αστείρευτη παροχή αγάπης Lux mundi!» (Dott. Άγγελος Μάλφας)

ΤΑ ΑΝΕΙΠΩΤΑΜε ρώτησεςένα βροχερό δειλινό:«Τι είναι ποίηση;»Δείλιασα,δεν ήταν ακόμα η στιγμή να σου παραδεχτώπως η πραγματική ποίησηστον ωκεανό των ματιών σου κρύβεται,στις στιγμές μαςαναφέρεταικαι μελοποιείταιαπό τη χροιά της φωνής σου.«Η ζωή δημιουργεί την ποίησηκαι η ποίηση θέληση για ζωή»:πράγματι το πιστεύω,μα δεν ήταν το πρώτο που σκέφτηκα.Με ρώτησες ένα δειλινό,με θέα τα θολά κύματα του Ιονίουνα παφλάζουν στα πόδια μαςκαι την Πανσέληνονα φωτίζει το χαμόγελό σου—κι η απάντηση κρύβεται στα μάτια μου,που το πρώτο πράγμα που έκαναν,ως απάντηση,ήτανστα ροδαλά σου χείλη να καρφωθούν…Δεν μπόρεσα να σ’τα πω όταν έπρεπε,αυτά συμβαίνουν στους δειλούς, σε αυτούς που ρίσκαφοβούνταιστη ζωή να πάρουνκαι τώρα δεν μετράει ό,τι και να πω, μα, μάτια μου,ποίηση είσαι εσύ.

Τρύγησε η μνήμη τις ωριμότητές της και ζύμωσε ιστορίες βιωματικές ή με το μαγικό ψεύδος της λογοτεχνίας. Ιστορίες που μοσχοβολάνε θάλασσα, μενεξέδες και ζουμπούλια ή πούδρα Tokalon, αφουγκράζονται κελαηδίσματα, καμπάνες, στριγκλίσματα μηχανής, χαϊδεύουν βιβλία, λουλούδια, σεντόνια, παρακολουθούν θεάματα στο Ηρώδειο, στο Καλλιμάρμαρο ή στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, πλανώνται σε λίμνες, λιβάδια και αρχαιολογικούς χώρους, απλώνουν σε μιλιμετρέ χαρτιά σχεδιαγράμματα ονείρων. Κρατώντας το απόσταγμα ζωής σε πολύτιμα επιμύθια, μας ταξιδεύουν στον κόσμο και στη φύση, κινητοποιούν σκέψεις και συναισθήματα.

Αν έχετε την απορία, στην πραγματικότητα υπάρχουν μόλις πέντε ουσιώδη ερωτήματα στη ζωή μας. Πρόκειται για τα ερωτήματα πού θα πρέπει να θέτετε στον εαυτό σας και στους άλλους τακτικά. Αν αποκτήσετε τη συνήθεια να κάνετε αυτές τις πέντε ερωτήσεις, θα έχετε μια ζωή πιο ευτυχισμένη και πετυχημένη. Επιπλέον θα είστε σε θέση, στο τέλος της κάθε μέρας, να δίνετε μια καλή απάντηση στο ερώτημα πού ονομάζω "ερώτημα μπόνους" - και πού, ενδεχομένως, είναι το σημαντικότερο ερώτημα πού θα αντιμετωπίσετε ποτέ.

Τα διάφορα δοκίμια που συγκεντρώνονται σε αυτό το βιβλίο είναι αρκετά διαφορετικά. Για την ακρίβεια δεν έχουν τίποτα κοινό εκτός του ότι καταπιάνονται με τον ίδιο συγγραφέα. Θα υποστήριζα ωστόσο ότι υπάρχει ένα κόκκινο νήμα που τα ενώνει και παρέχει κάποιου είδους ενότητα σε αυτή την περίεργη συλλογή δοκιμίων: όλα έχουν να κάνουν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με την πολιτική του Μπένγιαμιν, μια αποφασιστικής σημασίας πλευρά που συχνά παραβλέπουν οι ακαδημαϊκές μελέτες γι’ αυτόν. Αυτό το νήμα περιλαμβάνει όχι μόνο τα δοκίμια που ασχολούνται με τον μαρξισμό και τον αναρχισμό, αλλά επίσης κι εκείνα που ασχολούνται με την τεχνολογία, τη θρησκεία ή την οικολογία. Michael Löwy

Ίσως την άλλη ΤρίτηΚάθε Τρίτη πάω στο σταθμό των τραίνων. Χρόνια τώρα χειμώνα-καλοκαίρι. Δε θυμάμαι ποια Τρίτη ήταν η πρώτη. Το μυαλό αρνείται να ορίσει ημερομηνία, πεισματικά δε λέει ούτε εποχή. Πάω πρωί βιαστικά, χωρίς αποσκευές, θέλω να είμαι εντάξει με τα ψέματά μου, κοροϊδεύω ελεγχόμενα τον εαυτό μου.Συνήθως οι αφίξεις είναι η πρώτη βόλτα. Φαντάζομαι ότι κάποιον περιμένω να έρθει, ταυτίζομαι με τα χαρούμενα πρόσωπα που αδιάφορα με σπρώχνουν, σηκώνονται στις μύτες των ποδιών τους για να δουν την πολυπόθητη άφιξη, αδημονούν, σηκώνομαι στις μύτες κι εγώ. Παρασύρομαι σε μια δίνη ανυπομονησίας δανεική.Το τρένο έρχεται, έρχεται ρυθμικά, μεγαλόπρεπα, μέσα από ατμούς, νιώθω να σείεται η γη, ακούω το στρίγκλισμα των φρένων. Επιτέλους σταματά, επιτέλους ανοίγουν οι πόρτες και ένα πολύχρωμο ανώνυμο πλήθος κατεβαίνει άτακτα, ανυπόμονα. Προσπαθώ να αποτυπώσω πρόσωπα, όσα περισσότερα μπορώ, κανένα γνώριμο ανάμεσά τους. Καμία άφιξη για μένα.Περιμένω να σταματήσει ο κτύπος της καρδιάς, ν' αδειάσει η αποβάθρα και μετά εγώ, μια ξεχασμένη παρουσία που κανέναν δεν περίμενε και κανείς δεν ήρθε γι' αυτήν, φεύγω. Λίγο θλιμμένη, λίγο απογοητευμένη, όλα λίγο.Πάω στις αναχωρήσεις, ελέγχω αν υπάρχουν καθυστερήσεις. Εγώ που δε θα φύγω ανησυχώ μήπως αργήσω. Πόσες φορές δε γέλασα μέσα μου με αυτή τη σκέψη, μπορεί και να έκλαψα, δε θυμάμαι, μπορεί! Με κοιτούν παράξενα επειδή δεν έχω μαζί μου καμία αποσκευή να με προσδιορίζει. Ίσως και να με έχουν ξαναδεί. Κανείς δεν τολμά να ρωτήσει. Εξάλλου θα βιάζονται. Αναχώρηση για Αθήνα στο διάδρομο 4. Για Θεσσαλονίκη στον 7. Για Δράμα στον διάδρομο 9. Ποιο νούμερο να υποδυθώ σήμερα; Με αποφασιστικά βήματα διαλέγω έναν διάδρομο στην τύχη, με θράσος στέκομαι στην ουρά των επιβατών, σχεδόν πιστεύω ότι θα φύγω, σχεδόν ανεβαίνω το πρώτο σκαλοπάτι, σχεδόν γαντζώνομαι απελπισμένα στη χειρολαβή. Όμως θυμάμαι ότι κάτι ξέχασα. Εμένα ξέχασα και δεν μπορώ να φύγω. Βιαστικά ζητώ συγνώμη, περάστε εσείς λέω, δίνω τη σειρά μου, φεύγω.

"Επί βασιλείας του Νικηφόρου οι Ασσύριοι δεν θα μπορέσουν να αντισταθούν στους Έλληνες... Μετά το θάνατο του θα έρθει ένας χειρότερος (φοβάμαι όμως πως χειρότερος δεν γίνεται) και πιο δειλός. Στη βασιλεία του οι Ασσύριοι μοιραία θα υπερισχύσουν και θα κατακτήσουν μέχρι και την Χαλκηδόνα... Ο βασιλιάς των Ελλήνων είναι μαλλιαρός, φοράει χλαμύδα με μακριά μανίκια και γυναικείο μανδύα, είναι ψεύτης, απατεώνας, αδυσώπητος, πονηρή αλεπού, υπερόπτης, ψευδοταπεινόφρων, τσιγκούνης, πλεονέκτης, τρώει σκόρδο, κρεμμύδια και πράσα..."Πιθανόν σκοπός του κληρικού πρέσβη να ήταν να αποβάλουν οι δυτικοί αναγνώστες κάθε "σύμπλεγμα κατωτερότητας" προς την ανατολική αυτοκρατορία και να απομειωθεί η φήμη της. Ό,τι κι αν ήταν πάντως, μέσα από τη διήγηση του, φαίνεται ξεκάθαρα η δύναμη, το μεγαλείο, η λαμπρότητα, και η σχεδόν μαγική διάσταση της, την εποχή του Νικηφόρου Φωκά.Το 963 μ.Χ. ο γενναίος στρατηγός Φωκάς στέφεται αυτοκράτορας, και λίγο αργότερα παντρεύεται τη Θεοφανώ. Συνέπεια της ανάδειξης ισχυρού αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη είναι η ανησυχία στην Αυλή του Όθωνος ο οποίος σχεδιάζει επέκταση σε βάρος του ελληνικού θέματος στην Απουλία και Καλαβρία. Ο ένας τρόπος είναι η κατάκτηση, ο δεύτερος ο γάμος. Ο επίσκοπος της Κρεμώνας Λιουτπράνδος ως απεσταλμένος του βασιλιά αναλαμβάνει αυτό το προξενιό πηγαίνοντας στην Πόλη το 968 μ.Χ. Είναι η δεύτερη φορά που επισκέπτεται τη Βασιλεύουσα. Υπήρξε και τρίτη το 971 όπου στο ταξίδι της επιστροφής πεθαίνει.Το κείμενο που έγραψε γι' αυτό το ταξίδι δεν στερείται λόγοτεχνικής αξίας αλλά έχει μικρή ιστορική ή μάλλον ιδιάζουσα διότι καθώς βρίθει από υπερβολές, αβάσιμες κατηγορίες, πρωτοφανή εχθρότητα και φανταστικά γεγονότα, που έκπληκτος, θα διαπιστώσει ο οιοσδήποτε σημερινός αναγνώστης, αποτελεί ταυτόχρονα σημαντικό ντοκουμέντο για την ανίχνευση των ριζών του μισελληνισμού στη Δύση, που, απ' ότι φαίνεται, ανιχνεύονται μέχρι τα χρόνια της ρωμαϊκής κατάκτησης.

Γιατί αυτό το βιβλίο;Γιατί αναφέρεται στους κανόνες που μπορούν να αποτρέψουν πολλά από τα λάθη που γίνονται σε κάθε επιχείρηση.Και γιατί αυτό είναι το βιβλίο που θα ήθελα να είχα διαβάσει, αρκετά χρόνια πριν, όταν ξεκινούσα την επιχειρηματική μου πορεία.Αν υπήρχε, θα είχα γλιτώσει πολλά...Επειδή, για κάποιον απόκοσμο λόγο, τα λάθη είναι κοινά για όλους.Και είναι αμέτρητα!

Στα Δοκίμια για τον Ντοστογιέφσκι της Ελένης Λαδιά τονίζεται η αντιφατικότητα των ηρώων του, η σχέση του με την Ελλάδα, το πάθος του για τα τυχερά παιχνίδια, το ευκλείδιον και μη ευκλείδιον πνεύμα του, η σύγκρισή του με τον Νίτσε, αλλά κυρίως αναδεικνύονται οι δευτερεύοντες τύποι των μυθιστορημάτων του, οι οποίοι είναι εξίσου σημαίνοντες με τους πρωταγωνιστικούς, όπως ο Κυρίλωφ στους Δαιμονισμένους, ο Ορντίνωφ στην Σπιτονοικοκυρά, ο Σμερντιάκωφ στους Αδελφούς Καραμάζωβ, ο Ιππόλυτος Τερέντιεφ στον Ηλίθιον, ο μέθυσος Μαρμελάντωφ στο Έγκλημα και Τιμωρία κ.ά. Οι ιδέες του Ντοστογιέφσκι ενυπάρχουν σε όλους τους χαρακτήρες των έργων του είτε σε σπερματική μορφή, είτε σε εξελιγμένη. Αυτές οι ιδέες επισημαίνονται στο βιβλίο μαζί με τους χαρακτήρες που τις εκπροσωπούν.

Γεια σας! Είμαι η Μάγισσα.Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη γιατί έχω ένα ραντεβού.Εγώ με βρίσκω πολύ ΟΜΟΡΦΗ, αλλά δεν έχουν όλοι την ίδια γνώμη.Δεν σταματούν να μου δίνουν συμβουλές για την εμφάνισή μου,και δεν ξέρω τι να κάνω.Άραγε έχουν δίκιο;Γίνεται να αρέσω σε όλους και ταυτόχρονα να αισθάνομαι καλά κι εγώ η ίδια;Μετά τη θερμή υποδοχή που επιφύλαξε το ελληνικό κοινό στη Μεγάλη και τον Παράξενο, ο Κανισάλες έρχεται για άλλη μια φορά να ανατρέψει τα στερεότυπα με μια απολαυστική ιστορία της νέας του ηρωίδας. Η Όμορφη είναι μια αντίδραση στην πίεση που δεχόμαστε να αλλάζουμε την εμφάνισή μας και να προσαρμοζόμαστε στους τεχνητούς κανόνες της ομορφιάς.

Ταξίδεψε στον φανταστικό και μυστηριώδη κόσμο των μονόκερων, για να γνωρίσεις καλύτερα αυτά τα μαγικά πλάσματα του μύθου. Με τη βοήθεια του μεγεθυντικού φακού, θα εξερευνήσεις τις σελίδες του βιβλίου και θα ανακαλύψεις όλες τις κρυμμένες εικόνες, εξασκώντας την παρατηρητικότητά σου.

Το βιβλιοτετράδιο αυτό απευθύνεται σε παιδιά τεσσάρων και πέντε ετών. Είναι φτιαγμένο σύμφωνα με τις κατευθύνσεις του Αναλυτικού Προγράμματος του Υπουργείου Παιδείας για το Νηπιαγωγείο και στόχο του έχει να εξοικειώσει το παιδί με τις έννοιες και τις δεξιότητες που μπορεί να κατακτήσει σε αυτή την ηλικία. Στις σελίδες του υπάρχουν δραστηριότητες σχετικές με: - τον προφορικό και τον γραπτό λόγο - τη λογικομαθηματική σκέψη - το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον - την προώθηση της δημιουργικότητας και της επικοινωνίας. Μαζί με τα άλλα δύο βιβλία της σειράς, Η μάγισσα Τσαπατσούλα στον παιδικό σταθμό και Η μάγισσα Τσαπατσούλα στο Νηπιαγωγείο, μπορεί να αποτελέσει ένα εύχρηστο βοήθημα για εκπαιδευτικούς της συγκεκριμένης βαθμίδας ή για τους γονείς που θέλουν να δώσουν στο παιδί τους ευκαιρίες για δημιουργική απασχόληση στο σπίτι. Παρέα με τη μάγισσα Τσαπατσούλα, που όλα τα μπερδεύει και όλα τα κάνει λάθος, το παιδί θα διασκεδάσει μαθαίνοντας.

Όπως επεσήµανε ο Χέγκελ, οι κοινωνίες εκσυγχρονίζονται όταν οι ειδήσεις αντικαθιστούν τη θρησκεία ως βασική πηγή καθοδήγησης και ακρογωνιαίος λίθος κύρους. Στις ανεπτυγµένες οικονοµίες, οι ειδήσεις κατέχουν πλέον µία θέση ισχύος τουλάχιστον αντίστοιχη µε εκείνη που παλαιότερα απολάµβαναν τα δόγµατα.Στο εντυπωσιακό νέο του βιβλίο ο Αλαίν Ντε Μποττόν παίρνει είκοσι πέντε αρχετυπικές ειδήσεις –από τη συντριβή ενός αεροσκάφους µέχρι µια δολοφονία, από τη συνέντευξη µε έναν διάσηµο ως ένα πολιτικό σκάνδαλο– και τις υποβάλλει σε µια ασυνήθιστα λεπτοµερή ανάλυση, εγείροντας ερωτήµατα όπως: πώς γίνεται οι ιστορίες καταστροφής να είναι συχνά τόσο εµψυχωτικές; Τι καθιστά την ερωτική ζωή των διάσηµων τόσο ενδιαφέρουσα; Γιατί απολαµβάνουµε την πτώση των πολιτικών; Για ποιο λόγο οι εξεγέρσεις σε µακρινές χώρες είναι συχνά τόσο… βαρετές;

Με ιδιαίτερη χαρά οι εκδόσεις Θύρα παρουσιάζουν την κυκλοφορία του βιβλίου της Κατερίνας Μουρίκη. Άρωμα Ιωνίας. Οκτώ ανθρώπινες ιστορίες ποτισμένες με τις αλήθειες της ζωής. Άνθρωποι που αναγκάστηκαν να αφήσουν σπίτια και όνειρα και να αγωνιστούν για να οικοδομήσουν πάνω στις στάχτες μια νέα ζωή. Ωστόσο, μέσα από γεγονότα, που εκτυλίσσονται στον απόηχο πολέμων, κατατρεγμών και ανέχειας αναδεικνύεται η αξία του ψυχικού σθένους και του αγώνα για την επικράτηση του καλού και αγαθού. Άνθρωποι και γεγονότα που μοιάζουν γεννήματα φαντασίας μάς συγκινούν και μας ξαφνιάζουν σαν απρόσμενες λύσεις κάποιου ζωντανού γρίφου. Γιατί, χωρίς αμφιβολία, η ζωή είναι ο πιο ευφάνταστος συγγραφέας. Το βιβλίο απευθύνεται όχι μόνον στους ενήλικες αναγνώστες, αλλά ενδιαφέρει και τους εφήβους και νεότερους, μπορεί δε να χρησιμοποιηθεί και σε λέσχες ανάγνωσης ώστε να προκληθεί συζήτηση γύρω από τα θέματα που πραγματεύεται.

Το βιβλίο της Νίκης Ροδοπούλου «Είναι σχεδόν ανθρώπινο» από τις εκδόσεις Τύρφη, είναι ένα αφηγηματικό παραλήρημα υπαρξιακής αναζήτησης που εξ αρχής συνδέεται σαφώς με το Έπος του Γκιλγκαμές, το πρώτο εκείνο αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το οποίο ανάγεται στην Ασσυρο-Βαβυλωνιακή φιλολογία. Ως εκ τούτου το έργο της Ροδοπούλου επικοινωνεί με τις ρίζες της ιστορίας του Λόγου, πηγή ζωής και θανάτου, τον προβάλλει στο σήμερα με ταυτόσημη αγωνία, ακυρώνοντας την απάτη της εφεύρεσης του χρόνου και αναδεικνύοντας τον αναλλοίωτα κοινό τόπο της ανησυχίας του ανθρώπινου πνεύματος για εξεύρεση νοηματοδότησης της ύπαρξης. «Σιωπώντας ανηφόρισα στα βουνά και ακολούθησα τα χρόνια. Όταν έφτασα στους αιώνες είδα από μακριά στην κατηφόρα κάτι να κατρακυλάει. Ήταν ένα μηδέν. Έτρεξα να το προλάβω. Έβαλα το κεφάλι μου μέσα. Νόμιζα ότι ίσως ήταν ένα πέρασμα…, στον χρόνο». Στην σημερινή εποχή όπου ο λόγος υποβιβάζεται σε «εμπόρευμα» (Del Guidice) και καθημερινά μετασχηματίζεται σε μέσον «κατάχρησης», η Νίκη Ροδοπούλου τον χειρίζεται με σεβασμό, ως αμυντικό και επιθετικό εργαλείο προσέγγισης και επικοινωνίας, δίχως ίχνος διδακτισμού, προκειμένου να ενσωματώσει τον αναγνώστη στην διερευνητική οδό των αναζητήσεών της. Με γραφή λιτή, εναργή και ταυτόχρονα κοφτερή, ανατέμνει το φάσμα μιας δύσβατης διαδρομής, όπου ο αφηγητής παρατηρεί, συναισθάνεται και απεκδύεται τον κόσμο. Στην πορεία του απορρίπτει, οργίζεται, αποστασιοποιείται, καταβυθίζεται και επιχειρεί να επανασυσταθεί, καθώς οδεύει προς την επίγνωση και την παραδοχή της αλαζονείας του ανθρώπου ως άλλος Γκιλγκαμές. Και εντέλει φτάνει να προσεγγίσει την συμφιλίωση με την ματαιότητα της ανθρώπινης φύσης.

Η δίκη και η καταδίκη του Σωκράτη είναι ένα από τα μεγάλα ερωτηματικά που μας κληροδότησε η Αθήνα του 5ου αιώνα. Ήταν η δίκη του πολιτική; Γιατί ο ίδιος ειρωνεύθηκε τους δικαστές του; Γιατί η Αθήνα –καταπονημένη από τον μακροχρόνιο πόλεμο με τη Σπάρτη, ταπεινωμένη από την ήττα της– πήρε την απόφαση να θανατώσει έναν εβδομηντάχρονο φιλόσοφο;Τα τρία κείμενα του Πλάτωνα που καταγράφουν τα περιστατικά της δίκης του Σωκράτη συγκαταλέγονται ανάμεσα στα ωραιότερα κείμενα που ζουν στις βιβλιοθήκες μας. Επιπλέον, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Δίκη του Σωκράτη ίσως ήταν η πρώτη δίκη πολιτικής ορθότητας στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Ο Σωκράτης δεν ήταν πολιτικώς ορθός και η στάση που κράτησε στο δικαστήριο εξακολουθεί να ενοχλεί την πολιτική ορθότητα του νομικού πολιτισμού μας. Τη χρονική στιγμή που ολόκληρος ο πολιτισμός μας κινδυνεύει να βυθιστεί σ’ έναν αέναο κύκλο βίας και ακραίων φανατισμών, η στάση του Σωκράτη μοιάζει με αναγκαία συνθήκη της όποιας ελευθερίας μάς έχει απομείνει. Και γι’ αυτό είναι σύγχρονός μας.

Τι μπορείς να κάνεις με ένα βιβλίο;Στο βιβλίο αυτό η Σταυρούλα Παγώνα και η Ντανιέλα Σταματιάδη προτείνουν πολλές ιδέες και χρήσεις για τα αγαπημένα μας βιβλία.Ένας μικρός οδηγός βιβλίων, με τον μικρό Έντι να μας καθοδηγεί ανάμεσα στις σελίδες ώστε να ανακαλύψουμε τα βιβλία, όπως δεν τα είχαμε φανταστεί μέχρι σήμερα!

«Καμιά φορά, όταν ήμασταν έξω, ήμουν βέβαιος ότι στρέφοντας απότομα το κεφάλι μου, θα τον έπιανα στα πράσα. Να στέκεσαι ακίνητος, βαρύς και άκαμπτος, στο διπλανό τραπέζι ή μέσα στο αυτοκίνητό του, με το τσιγάρο στο χέρι και το βλέμμα καρφωμένο πάνω της? το ίδιο βλέμμα που είχα προλάβει να αποτυπώσω χρόνια πριν στο ιατρείο μου, και το οποίο δεν θα είχε όλον αυτό τον καιρό αλλάξει στο παραμικρό. Ήταν ένα βλέμμα απέραντης αγάπης και κατανόησης, ένα βλέμμα που περιελάμβανε τον πόθο αλλά και το αντίθετό του, τον κατευνασμό. Κάτι βαθύ και πρωτογενές τούς συνέδεε, κάτι στο οποίο δεν είχα, ούτε θα είχα ποτέ, μερίδιο. Ήμουν αποκλεισμένος».Το απόσπασμα είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα του δράματος ή της αρρώστιας ή του παραλογισμού που διακατέχει τον κεντρικό ήρωα. Ο οποίος πείθεται ολοένα και περισσότερο, από μικρές ενδείξεις που στο μυαλό του μετατρέπονται σε ισχυρές αποδείξεις, ότι ένα άλλος άντρας έχει κερδίσει την καρδιά και το κορμί της γυναίκας του.Οι λογικοφανείς υποψίες του θα γίνουν έμμονη ιδέα, παρανοϊκή, και θα οδηγήσουν τη σχέση στα έσχατα όριά της. Η διάλυση του γάμου του θα επέλθει τελικά από δική του υπαιτιότητα, καθώς η γυναίκα του θα τον συλλάβει να την απατά...«Ο δρόμος για την κόλαση των αντρών είναι στρωμένος με λογικές σκέψεις», μας λέει ο συγγραφέας.Μια ιστορία ζήλιας και απώλειας: πώς η υποψία μπορεί να σε μεταμορφώσει σ' έναν άγνωστο.

Γρανάδα, Ισπανία: Μια απόλυτα ξεκούραστη αποστολή αναμένεται για τον Λάρι και την Αγκαθα. Θα επιβλέπουν το ρόδο του σουλτάνου, ένα σπάνιο λουλούδι που εκτίθεται στους Κήπους της Αλάμπρα. Όμως δεν εξελίσσονται όλα ομαλά και τα δύο ξαδέλφια, με τη βοήθεια ενός θείου τους χορευτή φλαμένκο, πρέπει να βρουν τον δράστη μιας κλοπής που κανείς δεν είχε προβλέψει!

Με χοντρές σελίδες, μέσα σε ένα πανέμορφο κουτί, αυτά τα βιβλία είναι ιδανικά για να μάθουμε στα μικρά παιδιά τις πρώτες έννοιες.

Ο κύριος ΜΠΟΥ στο νηπιαγωγείοΤο βιβλίο αυτό, βασισμένο σε σύγχρονες παιδαγωγικές αρχές, αποτελεί ένα ευχάριστο εκπαιδευτικό βοήθημα για τα παιδιά του νηπιαγωγείου. Όλες οι δραστηριότητες έχουν ένα νόημα για τα παιδιά που δουλεύουν διασκεδάζοντας άλλοτε μόνα τους άλλοτε με τη βοήθεια του ενήλικα. Οδηγός και εμψυχωτής τους ο κύριος Μπου, ήρωας που έχουν αγαπήσει ιδιαίτερα τα παιδιά.Περιλαμβάνει:• ιστορίες, εικόνες που βοηθούν τα παιδιά στην ανάπτυξη του προφορικού και γραπτού λόγου• δραστηριότητες εισαγωγής στην ανάγνωση και γραφή• δραστηριότητες ώστε να αναπτύξουν τη βιβλιοφιλία• δραστηριότητες για την κατάκτηση των πρώτων εννοιών σχετικά με τους αριθμούς και τα μαθηματικά• δραστηριότητες γνωριμίας και εισαγωγής σε βασικές δομές της κοινωνίας• ασκήσεις για να αναπτύξουν την κριτική τους ικανότητα• ασκήσεις ζωγραφικής• παιχνίδια μνήμης, παρατήρησης και αυτοαντίληψης.Είναι σημαντικό ο ενήλικας, ως διαμεσολαβητής, να έχει υπόψη του ότι κάθε παιδί έχει τις δικές του δυνατότητες και τους δικούς του ρυθμούς, γεγονός που επιβάλλει σεβασμό προς το παιδ

ΤΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΕ χρόνια μετά την προσχώρησή του στο υπερρεαλιστικό κίνημα το 1935, και τώρα πια μόνιμος κάτοικος στη Νέα Υόρκη, ο Ελληνοαμερικανός τεχνοκρίτης και ποιητής Ν. Κάλας, «ασκώντας τη διαγνωστική και την πολεμική», αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα για μια επανεξέταση του κινήματος. Έχοντας την πεποίθηση ότι η συνεχής ανανέωση του υπερρεαλισμού είναι απολύτως απαραίτητη, εξέφραζε πολλές φορές την ιδέα ότι ένα κίνημα σαν τον υπερρεαλισμό θα έπρεπε να μεταμορφώνεται και να εξελίσσεται με τον χρόνο για να μην αποβαίνει ούτε στατικό, νεκρό επιφαινόμενο της ιστορίας, ούτε απλώς ένα αντικείμενο των μουσείων η των βιβλιοθηκών. Με βάση αυτό το σκεπτικό, διατυπώνοντας μια πρόταση νέου βιβλίου το 1971, έγραψε ότι «αυτό που λείπει είναι ένα βιβλίο το οποίο να αναθεωρεί το κίνημα απ’ την άποψη της σύγχρονης κοινωνίας». Σύμφωνα με τον Κάλας, ο υπερρεαλισμός είναι, όπως η ιστορία, συνεχώς «εν τω γίγνεσθαι» και γι’αυτό δεν δεχόταν ποτέ τον όρο «ορθόδοξος υπερρεαλισμός».Ο Κάλας έγραφε κριτική που έμοιαζε με ποίηση και ποίηση που ήταν σκληρή σαν κριτική, ανακατεύοντας επίτηδες τα κομμάτια ενός παζλ που συνεχίζει να μας ξαφνιάζει με τη φρεσκάδα του και να μας διαφωτίζει ακόμα και τώρα.Στον τόμο περιέχονται μεταξύ άλλων τα κείμενα : «Υπερρεαλισμός και η δημιουργία της ιστορίας», «Η συνείδηση της γλώσσας», «Μύθος και ουτοπία», «Το ανδρείκελο», «Ο υπερρεαλιστής ανδρόγυνος», «Ο Υπερρεαλισμός και το υπαρξιστικό ιντερλούδιο», «Η περιπέτεια του Υπερρεαλισμού», «Ο Βίττγκενσταϊν και ο Υπερρεαλισμός».

Μια γυναίκα αποφασίζει να ξεφορτωθεί τον άντρα της.Ένας καθηγητής φιλολογίας στρέφει τα νώτα του στην επετηρίδα και αρχίζει να κατασκευάζει νεκρικά εκμαγεία.Εργένης εκ πεποιθήσεως βλέπει τον κόσμο του να καταρρέει από την εισβολή μυωπικής ζωγράφου.Τα τσιμπήματα του διαβόλου και η νόσος της Αϊτής.Μεταπτυχιακή κλεπτομανής ανακαλύπτει το γιαπωνέζικο σούσι (και αναρωτιέται γιατί δεν έμεινε σπίτι της).Έμμονες ιδέες μοναχικού αρχιτέκτονα.Η δόλια μέθοδος των Βενετών για την απόρριψη νόθου τέκνου.Ένας ποιητής συναντά τη Μούσα του -και αποφασίζει να γράψει μυθιστόρημα. Φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη.Με δυο λόγια, ο έρωτας.Μαζί με δεκατρείς αλλόκοτες ασθένειες.Σαν βάθος τοπίου.

H Πολυάννα, που κατάφερε με την καλοσύνη της και το «παιχνίδι της χαράς» να αλλάξει τη ζωή πολλών κατοίκων της πόλης της, επεκτείνει τη μαγική επιρροή της και στη Βοστόνη. Θα βγάλει από την κατήφεια και τη δυστυχία τη γυναίκα που τη φιλοξενεί και θα χαρίσει το χαμόγελό της σε όλους. Ακόμα κι όταν βρεθεί η ίδια σε δύσκολη θέση δε θα σταματήσει να σκορπίζει αγάπη, τρυφερότητα και ανθρωπιά.Όμως η Πολυάννα μεγαλώνει και η καρδιά της αρχίζει να χτυπά αλλιώτικα για τον παιδικό της φίλο, Τζίμη Μπιν, που κι εκείνος την αγαπά. Θα καταφέρουν άραγε οι δυο νέοι να ξεπεράσουν κι αυτήν τη φορά τα εμπόδια που εμφανίζονται στη ζωή τους;Η συνέχεια του κλασικού βιβλίου της Ελεάνορ Πόρτερ με ηρωίδα την Πολυάννα είναι γεμάτη χαρά και ενθουσιασμό για τη ζωή.Ένα έργο που αγαπήθηκε από μικρούς και μεγάλους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Νιλς Χολγκερσον, ο μικρός ήρωας του βιβλίου, ένα παιδί ατίθασο και με σκληρή καρδιά, μεταμορφώνεται σε νάνο, και καβάλα σ' έναν άσπρο χήνο, ακολουθεί ένα σμήνος αγριόχηνες που διασχίζουν πετώντας ολόκληρη τη Σουηδία, ταξιδεύοντας προς τη Λαπωνία.

Γιατί αν σερβίρεις κρασί από βαρύτερο μπουκάλι, έχει καλύτερη γεύση; Γιατί αν πληρώσεις κάτι ανέπαφα με κάρτα το αισθάνεσαι 15% φθηνότερο; Γιατί σε κάποια φάρμακα, που έχουν ουδέτερη γεύση ,γίνεται προσπάθεια να αποκτήσουν χειρότερη; Γιατί κάποιος αγοράζει σαμπάνια για γάτες; Γιατί αγοράζει ένα φωτάκι τουαλέτας ,που μπαίνει μέσα στη λεκάνη; Και γιατί έγινε το Μαμά επιτυχία ενώ κανείς δεν καταλαβαίνει τι λέει;Σε αυτά και άλλα πολλά, μπορώ να δώσω απαντήσεις σε αυτό το βιβλίο ώστε τελικά να απαντήσω στο μέγιστο ερώτημα όλων:Μήπως πρέπει οι startuppers,να γίνουμε ψυχολόγοι;O Λευτέρης Παπαγεωργίου ,μετά το best seller Startups,Aπό την Ιδέα στην Παγκόσμια Αγορά επιστρέφει με ένα σύγχρονο εγχειρίδιο πωλήσεων.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ της βιβλιογραφίας σχετικά με την προσωπικότητα και την εποχή της δράσης και του κατατρεγμού του Οδυσσέα Ανδρούτσου, ενός από τους κορυφαίους στρατηγούς της Παλιγγενεσίας, ο συγγραφέας, εμπνευσμένος από την πιο συγκλονιστική δημόσια εξομολόγηση, την τελευταία ώρα της ζωής του, στη φυλακή της Ακρόπολης. Οξυδερκής, με καλλιεργημένη σκέψη και υψηλή στρατηγική και διπλωματική διάνοια, γνώστης τεσσάρων γλωσσών, ο εμβληματικός για τον Αγώνα οπλαρχηγός μιλα σε απλή γλώσσα, ανάμεικτη με πολλά λόγια και λαϊκά στοιχεία καθώς και δάνεια από την τουρκική, την αλβανική και την ιταλική. Αναλύοντας ο ίδιος τα θετικά και τα αρνητικά του χαρακτήρα του, τις πτυχές της ιδιοσυγκρασιακής του μοναδικότητας, τις αφορμές και τις επιδιώξεις των ανταγωνιστών και των διωκτών του, με λόγο μουσκεμένο απ' τη στυφή γεύση της προδοσίας, ο Ανδρούτσος επιζητεί την αυτοδικαίωση ακόμη, δύο αιώνες αργότερα, παρα την ιστορική αποκατάσταση της προσωπικότητας και του έργου του.

Ο Ρομπέν των Δασών είναι ίσως ο πιο γνωστός κι ο πιο δημοφιλής λαϊκός ήρωας της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η γεμάτη ηρωικές και ευγενικές πράξεις ζωή του και τα απαράμιλλα κατορθώματά του, έκαναν το όνομά του αθάνατο. Πρίγκιπες και βασιλιάδες που σημάδεψαν τη ζωή της Αγγλίας ξεχάστηκαν, όχι όμως ο Ρομπέν των Δασών και τα παλικάρια του, που διάλεξαν να ζήσουν μαζί του στο εύθυμο δάσος του Σέργουντ. Οι περιπέτειες και τα κατορθώματά τους έγιναν μπαλάντες και τραγουδήθηκαν για να φτάσουν, από γενιά σε γενιά κι από στόμα σε στόμα, στον άνθρωπο που κάθισε και τα έγραψε όλα αυτά στο χαρτί.

Το μαρτύριο της πείνας ενεργοποιούσε το φοβερό ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Για ένα διάστημα, κάθε δυο τρεις μέρες, οι Τούρκοι για δείπνο μας έφερναν ένα καρπούζι, που έπρεπε να το μοιραστούμε γύρω στα τριάντα, ίσως και παραπάνω άτομα. Το έπαιρνε λοιπόν ο υπεύθυνος και το έκοβε στις ανάλογες φέτες. Για να φτάσει να πάρουν όλοι, η κάθε φέτα έπρεπε να έχει πάχος ίσο με αυτό του τσιγαρόχαρτου. Σκέφτηκα λοιπόν ότι τα κουκούτσια του καρπουζιού κάτι έπρεπε να περιέχουν σε βιταμίνες, πρωτεΐνες ή και άλλα χρήσιμα για τον οργανισμό στοιχεία. Έκρυψα τη σκέψη μου. Πολύ διακριτικά μάζευα τα κουκούτσια που οι άλλοι έφτυναν.Οι περιπέτειες ενός φαντάρου από τη μέρα που κατατάχτηκε να υπηρετήσει μέχρι τη μέρα που αφέθηκε ελεύθερος από τις φυλακές της Τουρκίας, όπου κρατούνταν αιχμάλωτος πολέμου.Μια αληθινή ιστορία, που προβάλλεται σαν κινηματογραφική ταινία μέσα από τις σελίδες του βιβλίου.

Δεν είναι ένα στοίχημα το να ενδιαφέρεται κανείς, ως φιλόσοφος, για έναν κοινωνιολόγο που εξαρτά την επιστημονικότητά του από την απόρριψη κάθε φιλοσοφικής αναζήτησης; Το έργο του Μαξ Βέμπερ, παρ’ όλ’ αυτά, δεν είναι ένα μνημείο θετικιστικής σκέψης, όπως θέλησαν κάποιοι να το παρουσιάσουν. Η σκέψη του σχετικά με τη μεθοδολογία για μια εμπειρική γνώση της ιστορίας έχει για βάση μια θεωρία της νεωτερικότητας που τροφοδοτείται από την πολεμική με τους οικονομολόγους και τους ιστορικούς του καιρού του και που ενσωματώνει την κληρονομιά του Μαρξ και του Nίτσε.Υπό ποίες συνθήκες μπορούμε να κατανοήσουμε τις πράξεις των κοινωνικών παραγόντων; Η επαγωγική μέθοδος των ανθρωπιστικών επιστημών, της κοινωνιολογίας και της ιστορίας κυρίως, βάζει στο παιχνίδι διαδικασίες μη μετατρέψιμες στις άλλες επιστήμες; Σε αυτές τις ερωτήσεις, που είναι πάντα επίκαιρες, το έργο του Βέμπερ προτείνει απαντήσεις που θα είχε άδικο κανείς να τις θεωρήσει ξεπερασμένες. Πάνω απ’ όλα, ο Βέμπερ μάς καλεί να σκεφτούμε τη σχέση του επιστημονικού ορθολογισμού με τις δομές ενός κόσμου που έχει όνομα: της Δύσης.

Το πρόσωποΜου έδωσε όνομα πρόσωποανακάλυψα τότε ποιο ήταν το πρόσωπό μουάγγιξα τις γραμμές το περίγραμμά τουτο είδα το αντίκρυσα πρώτη φορά στον καθρέφτημε φώναξα με το όνομά μουεπιτέλους είχε πια σάρκα και οστάδεν ήταν κάτι άγνωστομια αφηρημένη έννοια ή λέξηάφηνε πίσω ένα ανθρώπινο αποτύπωμαμια φυσική παρουσία που έπαιρνε σχήμα και μορφήαπό τον νόμο της βαρύτητας.Η ελιάΈνας τεράστιος ουρανόςεναποθέτει τα κρίματά τουσ’ ένα κορμί καχεκτικό αδύναμοένα με το χώμαμε τη γη των προγόνων του που τόσο αγάπησενα ψάχνει να βρει λίγη σκιά να ξαποστάσεικάτω απ’ τον κορμό της γέρικης αιωνόβιας ελιάςσύμβολο μιας μνήμηςπου δεν ξεχάστηκε ποτέμόνο πασχίζει να ξορκίσεινα απαλλαγεί από το βάρος των λογισμώνπου ακόμα καλείται να πληρώνει.

Τα χρώματα της φαντασίας ντύνουν την καθημερινή ζωή των παιδιών, το φαγητό, το παιχνίδι, το μπάνιο και τον ύπνο τους… πιο συναρπαστικά!

Ο Αίσωπος είναι ο διασηµότερος από τους αρχαίους µυθοποιούς και θεωρείται ο κορυφαίος της λεγόµενης «διδακτικής µυθολογίας». Στους µύθους του, που τους διηγούνταν προφορικά και ήταν παρµένοι από την καθηµερινή ζωή και τη φύση, αποδοκιµάζει το κακό στις πιο αντιπροσωπευτικές µορφές του: της βίας, της απάτης, της προδοσίας, της πλεονεξίας, της πονηριάς, καταλήγοντας πάντα σε κάποιο ηθικό δίδαγµα. Ήταν ταπεινής καταγωγής και παρότι όσο ζούσε ήταν δούλος, οι Αθηναίοι του έστησαν αργότερα ανδριάντα για να δείξουν ότι κάθε άξιος άνθρωπος πρέπει, ανεξάρτητα από την καταγωγή του, να τιµάται. Στο βιβλίο AΙΣΩΠΟY 30 ΜΥΘΟΙ περιέχονται µερικοί από τους γνωστότερους µύθους του σε µία ιδιαίτερα φροντισµένη έκδοση µε έγχρωµη εικονογράφηση. Οι µύθοι του Αισώπου δίνουν την ευκαιρία στον αναγνώστη να εκπαιδευτεί γύρω από τις βασικές αξίες της ζωής µε απλό τρόπο καιάφταστη διδακτικότητα.