vivliopoleiopataki

Φίλε αναγνώστη και κριτή μου εσύ, έλα και πάλι μαζί κατάδυση να πραγματοποιήσουμε στων αισθήσεων το πέλαγος. Ν’ αφουγκραστούμε και να καταγράψουμε του πάθους της ασίγαστες θύελλες, τους σεισμούς της επιθυμίας, την απροσδόκητη εμφάνιση απρόσκλητων τριγμών, την λαχτάρα για σφιχταγκάλιασμα με τη στιγμή που τώρα ζούμε. Έλα, τώρα μαζί να οδοιπορήσουμε στων αισθήσεων τον κόσμο. Έλα, του σώματος οι κεραίες μας παρακινούν κάτω από άλλους ουρανούς να πορευτούμε, μακριά από την αγωνία και το άγχος που προκαλούν της ευτυχίας ο πόθος, της δυστυχίας η απόγνωση, το γάντζωμα στα περασμένα, το καρτέρεμα των καινούργιων ήλιων που προσπαθούν ν’ ανατείλουν. Όχι, μας περιμένει γυμνό το τώρα. Περισσότερο κι απ’ το κρασί κι απ’ το κυνήγι του εφήμερου, της τέχνης η πανοπλία μπορεί τον άνθρωπο να οδηγήσει σε δρόμους ξεχωριστούς μακριά από το κυνήγι της αβεβαιότητος. Ας μην ξεχνάμε πως μέσα στης φουρτούνας την αγριάδα, γεννιούνται οι ακαταμάχητες ψυχές. Είναι αλήθεια πως ύστερα από ανεμόβροχο, θύελλα, μπόρα, θα ξεπροβάλει γλυκά το δροσερό και ζωογόνο αεράκι. Ας μην ολιγωρούμε. Έλα αναγνώστη μαζί ν’ αρμενίσουμε στων αισθήσεων τα πελάγη. Μην καθυστερείς! Υπόσχεση στη ζωή να δώσουμε. Ο χρόνος κυλάει. Έλα.

Αρχές της δεκαετίας του ’80, μια παρέα νεαρών της περιοχής Πετραλώνων και Θησείου, μπουχτισμένη από τη μεταπολιτευτική ατμόσφαιρα της στρατευμένης έκφρασης και των ρηχών επικοινωνιακών στερεότυπων, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα περιοδικό αυτοέκφρασης, την «Ανοιχτή Πόλη». Ένα αντεργκράουντ έντυπο που από το τρίτο τεύχος, υπήρξε το μοναδικό ελληνικό περιοδικό μέλος του θρυλικού «Alternative Press Syndicate». Μέσα από το πνεύμα της αντικουλτούρας, της επιλεγμένης ριζοσπαστικής rock μουσικής και της διαφορετικής αντιεξουσιαστικής- εναλλακτικής λογικής, στα δεκατρία χρόνια της ύπαρξής της, η «Ανοιχτή Πόλη» επιχείρησε να αρθρώσει έναν άλλο λόγο απέναντι στο ξύλινο λόγο των διάφορων μεταπολιτευτικών νεολαιίστικων κομματικών παραφυάδων. Τη διαδρομή αυτού του περιοδικού, αλλά και τη σχέση του με τα πολιτισμικά και πολιτικά δρώμενα εκείνης της εποχής (φτάνοντας μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’90), περιγράφει ο υπεύθυνος της έκδοσης κι ένας από τους βασικούς συντελεστές του, ο Κώστας Μανδηλάς. Μέσα από τον αφηγηματικό λόγο του συγγραφέα, δίνονται πολλές πληροφορίες για τυπογραφεία, βιβλιοπωλεία, στέκια και ανθρώπους εκείνων των καιρών, που έδωσαν κι αυτοί/ές πολλά στη μάχη ενάντια στην αποικιοποίηση της καθημερινής ζωής. Ταυτόχρονα σκιαγραφείται το χρώμα μιας εποχής, που μπορεί να έχει περάσει ωστόσο τα αιτήματά της για ελευθερία και σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης παραμένουν επίκαιρα.

Οι καρτέλες Πρώτης Ανάγνωσης και Ορθογραφίας δημιουργήθηκαν με στόχο να βοηθήσουν το παιδί να διαβάσει, αναλύοντας τις λέξεις σε συλλαβές και γράμματα και στη συνέχεια συνθέτοντάς τες.Το πακέτο περιέχει: 32 καρτέλες με εικόνες, γράμματα, λέξεις και προτάσεις για επεξεργασία, 4 καρτέλες με λέξεις για το Παιχνίδι της Ορθογραφίας, 11 κάρτες με τις βασικές λέξεις (π.χ. Παράθυρο, πόρτα κτλ.) για να κόψετε και να τοποθετήσετε στα αντίστοιχα σημεία της τάξης ή του σπιτιού, ώστε να είναι πάντα στο οπτικό πεδίο του παιδιού.

"Σε λίγα χρόνια, αυτά τα αδιαπέραστα δάση θα έχουν πέσει, ο αχός του πολιτισμού και της βιομηχανίας θα σπάσει τη σιωπή του Σάγκινο. Ο απόηχός του θα σιγήσει... Προβλήτες θα φυλακίσουν τις όχθες του και πλώρες καραβιών θα ταράζουν τα νερά του, που σήμερα κυλούν άσπιλα και γαλήνια στη μέση μιας ανώνυμης ερημιάς. Πενήντα μόνο λεύγες χωρίζουν τούτη τη μοναξιά από τους μεγάλους ευρωπαϊκούς οικισμούς. Είμαστε ίσως οι τελευταίοι ταξιδιώτες που τους δόθηκε η ευκαιρία να την αντικρίσουν μέσα στην πρωτόγονη μεγαλοπρέπειά της, τόσο ισχυρή είναι η παρόρμηση που παρασύρει τη λευκή φυλή προς την ολοκληρωτική κατάκτηση ενός νέου κόσμου". Ο Αλεξί ντε Τοκβίλ πραγματοποίησε το καλοκαίρι του 1831 ένα ταξίδι στα έσχατα όρια του αμερικανικού πολιτισμού. Ο θαυμασμός και το δέος μπροστά σε μια φύση παρθένα ακόμη, καθώς και η επέλαση της αδυσώπητης αστικοποίησης προς δυσμάς, του ενέπνευσαν αυτή την εκπληκτικά επίκαιρη αφήγηση που ζωντανεύει τον μύθο των συνόρων.

Σύμφωνα με τον Βασίλη Ιωακειμίδη, Καθηγητή Συγκριτικής Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, η παρούσα μονογραφία του Παναγιώτη Δούρου «καταγράφει μια από τις πιο ελπιδοφόρες και κοινωνικά σημαντικές πρωτοβουλίες στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής, κοινωνικής εργασίας και δημόσιας υγείας στην Ελλάδα του 21ου αιώνα: την Κοινωνική και Πολιτιστική Συνταγογράφηση (ΚΠΣ)». Σε ένα περιβάλλον διαδοχικών κρίσεων –οικονομικής, υγειονομικής, προσφυγικής, ενεργειακής– το έργο αναδεικνύει τη δυναμική ενός νέου μοντέλου φροντίδας, το οποίο μετατοπίζει το επίκεντρο από την ιατροκεντρική προσέγγιση προς την κοινοτική συμμετοχή και την πολιτισμική δημιουργικότητα. Η ΚΠΣ προτείνει έναν εναλλακτικό τρόπο υποστήριξης, συνδέοντας άτομα με προκλήσεις ψυχικής (ή σωματικής) υγείας με δραστηριότητες κοινωνικής και πολιτιστικής συμμετοχής. Βασισμένη στη λογική της αποϊατρικοποίησης και της ενδυνάμωσης των κοινοτήτων, η πρακτική αυτή επαναφέρει την έννοια της φροντίδας ως συλλογική και πολιτισμικά νοηματοδοτημένη διαδικασία. Η πιλοτική εφαρμογή στους Δήμους Νέας Σμύρνης και Φυλής, με τη συνεργασία του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, τοπικών αρχών και πολιτιστικών φορέων, προσφέρει ένα νέο μοντέλο παρέμβασης που συνδυάζει επιστημονική τεκμηρίωση, κοινωνική ευαισθησία και θεσμική προοπτική. Η εισαγωγική μελέτη του τόμου εστιάζει τόσο στο θεωρητικό υπόβαθρο της ΚΠΣ –μιας πρακτικής που αμφισβητεί την ιατρικοποίηση της ψυχικής υγείας και τον ατομικισμό της νεοφιλελεύθερης φροντίδας– όσο και στα πρακτικά της αποτελέσματα. Παρουσιάζονται η μεθοδολογία των πιλοτικών προγραμμάτων, οι προκλήσεις εφαρμογής και οι δυνατότητες ένταξης της ΚΠΣ στο εθνικό σύστημα υγείας. Το έργο συνοδεύεται από αναλυτική χαρτογράφηση των δράσεων, τεκμηριωμένες μελέτες περίπτωσης και κριτικό σχολιασμό για τον ρόλο του πολιτισμού ως θεμελίου ψυχοκοινωνικής ευημερίας. Περισσότερο από μια περιγραφική καταγραφή, η παρούσα έκδοση διεκδικεί έναν νέο τρόπο θεώρησης της φροντίδας ως πολιτισμικής πράξης και της συμμετοχής ως δικαιώματος.

Ποίηση

Θεέ µου! Ψαλίδι γοργοφτέρουγο η γλώσσα του, γλυκολαρύγγιζε ψιλούς καηµούς, αψά µεράκια. Τον Μάη – τον Μάη µε τα λουλούδια του γαλιάντριζε. Φούσκωνε µέσα του –ένας πόταµος– ο οίστρος του, άπλωνε της ζωής του ο ουρανός κι εγέλα. Ο Ταρσανάς!.... Λιγνή γοργόνα να σκαλίζεις πά’ στην πλώρη. Να κάνεις χτένι τα φτερούγια της, να κάνεις φίδια το µαλλί της· χλέπι προς χλέπι να κεντάς χυτό κορµάκι. Έτσι περδικοστήθα, αγοροπρόσωπη, µε τον λαιµό χυτό –σαν τ’ αϊτού–, µε χέρια σαν φτερούγες απλωµένα. Σαν τον χυµιό του σαϊνιού, να ορµάει η οµορφιά της κατ’ το κύµα! Ο Ταρσανάς! Τρυπάνι και σκαρπέλο! Η µυρουδιά του κατραµιού να σου κεντρίζει το µεράκι. Να ’ναι στις σκάρες των ψυχούλες νιόβγαλτες τα µπρίκια –µε δίχως νύχια και φτερό αϊτοί: οι γολέτες– και να ’ν’ τα όκια τους γλαρά, έτσι νοσταλγικά, σαν να βαθιοί καηµοί, θαλασσινά µεράκια τα συµπήραν.

Είκοσι διηγήματα ταξιδιωτικών αναπολήσεων, χαρτογραφήσεις τοπίων -ενίοτε ψυχικών-, αναπάντεχες συναντήσεις, μαγικές ιεροτελεστίες. Η ηρωίδα, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, άλλοτε ρεαλιστικά, άλλοτε ονειρικά ή εμμονικά, ξορκίζει τη μοναξιά και την απουσία με το πάθος για ταξίδια. Από δρόμο σε δρόμο, από λιμάνι σε λιμάνι, από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο και από φυγή σε φυγή, εκπλήσσεται με το αδιανόητο, με το διαφορετικό. Το άγγιγμα ενός αλιγάτορα στην Αμαζονία, ενός βαρκάρη στην Νταλ του Κασμίρ, την καύση νεκρών στην Ινδία ή των χειρογράφων του Αριστοτέλη σε ένα αβαείο της Δύσης, ακόμα και με τη σαντερία μια νύχτα πανσελήνου στην Αβάνα. Θα σταματήσει μόνο όταν βρει τη χαμένη βαλίτσα της πάνω από την ίσαλο.

Μια ουρά παράτησε τη γάτα της και γύρισε τον κόσμο. Ταξίδεψε σε μέρη μακρινά και γνώρισε κι άλλες ουρές. Και όταν γύρισε πίσω στη γάτα της, όλα ήταν διαφορετικά.

Το 1917 υπήρξε μια χρονιά-σταθμός που σφράγισε την παγκόσμια ιστορία: η Ρωσική Επανάσταση υπό το φως των επιδιώξεών της και στη σκιά της υλοποίησής τους, οι πολλαπλοί κοινωνικοί μετασχηματισμοί που υπέθαλπε ο Μεγάλος Πόλεμος, η πολιτιστική διείσδυση που συνόδευσε την πολεμική εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη, οι εθνικές ανακατατάξεις στα Βαλκάνια. Στον παρόντα τόμο συγκεντρώνονται πρωτότυπες μελέτες που εξετάζουν το 1917 ως ένα ορόσημο για τη Ρωσία, την Ευρώπη και την Ελλάδα, και αναλύουν τις ιδεολογικές ζυμώσεις και τη συγκυρία, την ιστοριογραφία και την τέχνη, την προπαγάνδα και το πολιτικό και πολιτισμικό υπόβαθρο μιας κατεξοχήν πολεμικής χρονιάς. Όλες οι συμβολές, από την Οκτωβριανή Επανάσταση και τον αντικομμουνισμό μέχρι τον ρόλο της αμερικανικής κουλτούρας και τις τοπικές ιστορίες, επιχειρούν να συνομιλήσουν με το σήμερα, αναρωτιούνται για το κυκλικό αφήγημα της ιστορίας, αναγνωρίζοντας πως το 1917 συνεχίζει να εμπνέει, να διχάζει και να σημασιοδοτεί, με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε εποχή, τα θύματα και τους δήμιους.

Ήλιος ήλιος και βροχή που παντρεύοντ' οι φτωχοί ήλιος ήλιος με το χιόνι που παντρεύοντ' οι αρχόντοι ήλιος ήλιος και αντάρα που παντρεύετ' η κουμπάρα… Ο κυρ Ήλιος και η κυρα-Βροχούλα, παρέα με τον Παράξενο Πραματευτή -που τίποτα δεν πουλάει και τίποτα δεν αγοράζει, αλλά μονάχα χαρίζει-, παίρνουν για καράβι τούτο το χάρτινο βιβλίο και πότε μαζί και πότε χώρια ταξιδεύουν στην Ελλάδα. Νησάκια τους καλωσορίζουν, τραγούδια τους νανουρίζουν, ηλιομάγισσες και χαζοί δράκοι φτιάχνουν παραμύθια, το Γαλάζιο Άλογο νικάει την Ξενιτιά κι ο φαντασμένος άγριος Πόλεμος βρέχεται και συναχώνεται. Αυτά κι άλλα πολλά γίνονται χάρη στον μικρό μυστικό θησαυρό που έχει πάντα ο Πραματευτής στο καλάθι του!

Ο Αθηναίος Χρεµύλος επισκέπτεται το µαντείο των ?ελφών για να µάθει πώς να αναθρέψει σωστά τον γιο του. Ακολουθώντας τον χρησµό του θεού, πείθει τον πρώτο άνθρωπο που συναντά βγαίνοντας να πάει µαζί του στο σπίτι του. Ο τυφλός και κουρελής γέρος αποδεικνύεται ότι είναι ο ίδιος ο Πλούτος! Ο Χρεµύλος αποφασίζει να φροντίσει να ξαναβρεί ο γέρος το φως του και έτσι να χαρίζει τα πλούτη µόνο στους δίκαιους και ενάρετους ανθρώπους. ?εν συµφωνούν όµως όλοι µ’ αυτή τη µοιρασιά…

Μια νέα, σύγχρονη μετάφραση των Ύμνων στη Νύχτα του Νοβάλις, ενός από τους σημαντικότερους Ευρωπαίους ποιητές. Και για πρώτη φορά στα ελληνικά, στο δεύτερο τμήμα αυτής της έκδοσης, μεταφρασμένη ολόκληρη και η χειρόγραφη εκδοχή των Ύμνων στη Νύχτα. Ο Νοβάλις, με το βαθιά στοχαστικό του ύφος, επηρέασε καθοριστικά τη σύγχρονη ποίηση και σκέψη, αποτελώντας πηγή έμπνευσης για κορυφαίους δημιουργούς, ανάμεσά τους και ο Οδυσσέας Ελύτης, ο οποίος τοποθετεί τους Ύμνους στη Νύχτα ανάμεσα στα κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, μαζί με την Οδύσσεια του Ομήρου και τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Διονύσιου Σολωμού.

Ο Κορνήλιος, το μικρό μαύρο κοράκι είναι στεναχωρημένο γιατί δε μπορεί να εμφανιστεί στον χορό των πουλιών. Πιστεύει ότι τα φτερά του είναι μονότονα και τον κάνουν να νιώθει άσχημος, χωρίς αξία σε σύγκριση με τα άλλα πουλιά. Ο φίλος του, ο καφέ σκίουρος αποφασίζει να τον βοηθήσει και αναλαμβάνει δράση με σκοπό την μεταμόρφωση του Κορνήλιου. Θα καταφέρουν οι δύο φίλοι να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα; Τι θα συμβεί στο χορό των πτηνών; Τι κάνει τον Κορνήλιο και το καθένα μας ξεχωριστό; Σκοπός της ιστορίας του Κορνήλιου είναι να φέρει τα παιδιά σε επαφή με σημαντικά θέματα όπως είναι η αυτοεκτίμηση, η μοναδικότητα, το συναίσθημα του ανήκειν, την αναγνώριση, την αποδοχή, τη φιλία και την ενσυναίσθηση. Γίνεται αφορμή για συζήτηση και κατανόηση συναισθημάτων και αξιών. Πάνω από όλα όμως, μέσα από η ιστορία του Κορνήλιου επιδιώκεται η απόλαυση της ανάγνωσης.

Την 21η Ιουνίου, ο "Ο.", ένας αθάνατος νεαρός, επιστρέφει στην πατρίδα του..., για να πεθάνει. Μέσα από μια ολοήμερη διαδρομή παρακολουθεί τις αλλαγές που έχει φέρει ο χρόνος, τη φθορά, αλλά και την ομορφιά των πραγμάτων. Διαφορετικές γυναικείες φιγούρες που βρίσκονται στον δρόμο του, τον κατευθύνουν σε αυτό το ταξίδι - περιπλάνηση. Ενώ ο "Ο." φτάνει όλο και πιο κοντά στο ύστατο "συμβόλαιο" της ζωής του, οι ώρες περνάνε και ο Αττικός ουρανός σκοτεινιάζει… Μια "ποιητική" έρευνα που ακολουθεί την επιστροφή του αιωνόβιου εξερευνητή "Ο." στην πόλη της Αθήνας, έως και τον θάνατό του.

Ένα ταξίδι που ακόμη περιμένει τον προορισμό του. Mια πορεία μέσα από έρωτες που χαράχτηκαν και άλλους που αναζωπυρώνουν την επιθυμία. Η αφορμή γίνεται καθρέφτης και ρήγμα μαζί, οδηγώντας τον άνθρωπο στην πραγματικότητα της πληγής και της μοναξιάς. Ο ποιητικός λόγος του Χρήστου Αλεξανδρίδη δοκιμάζεται σε ανεξερεύνητα βάθη, επιχειρώντας να φέρει στο φως το μωσαϊκό της ύπαρξης. Ο δρόμος, όπως πάντα, επιστρέφει στο σημείο εκκίνησης· εκεί όπου αρχίζει η ωρίμανση, όπου εγγράφονται τα νέα όρια. Στην Passacaglia η ποίηση συναντά τη μουσική: Οι λέξεις, οι σιωπές και τα σημεία στίξης συνθέτουν έναν εσωτερικό ρυθμό· η φόρμα μετασχηματίζεται όπως οι ενότητες ενός μουσικού έργου. Συνδυάζοντας αλληγορία, συνειρμικότητα και λεξιπλασία, ο ποιητής δημιουργεί έναν χώρο ακρόασης όχι εύκολα προσβάσιμο, μα βαθιά βιωμένο.

Το μέσο που χρησιμοποιεί ο Ουελμπέκ για να ενοποιήσει τα δύο επίπεδα (το ρεαλιστικό και το υπαρξιακό), για να λιώσει όλο αυτό το μοναδικής οξύνοιας κοινωνικό υλικό του σε υπαρξιακή κατάσταση, είναι παραδόξως το «απλό ηθικό συναίσθημα». Το συναίσθημα, πάντα ηθικό για τον Ουελμπέκ, και πάντα αποκαλυπτικό τού είναι των πραγμάτων στην κοσμοθεωρία του, αχρείαστο, λοιδορημένο και εξοβελισμένο στη σύγχρονη ορθολογική φιλελεύθερη Δύση, είναι η συγκολλητική ουσία των λογοτεχνικών αιτημάτων του […] Είναι, με άλλα λόγια, η απόλυτα συναισθηματική φύση των έργων του Ουελμπέκ που ανοίγει μέσα μας τη ρωγμή, για να αντιληφθούμε όχι απλά το έλλειμμά μας, αλλά τη ριζική απελπισία μας όταν, για να το καλύψουμε, παράγουμε ως «νοήματα» για τον εαυτό μας τα προϊόντα του καπιταλισμού μας – κάτι που εγκαθιδρύει συνολικά το υπαρξιακό πεδίο στο ουελμπεκικό σύμπαν: κάθε κατανάλωση, κάθε πεολειχία, κάθε έργο τέχνης, κάθε νέα ή παλιά θρησκεία, κάθε επιτυχημένη κλωνοποίηση, όλα τα «νοήματα» που οι ήρωες του Ουελμπέκ καταφάσκουν ως παιδιά της Δύσης, αποπνέουν αυτό το λυπητερό συναίσθημα με το οποίο τα διαποτίζει ο συγγραφέας τους: τη συνείδηση της βέβαιης αποτυχίας τους. Το βιβλίο αυτό ξεκινά από το Κάποιοι μήνες της ζωής μου ως ρητορική Απολογία του διαβόητου celebrity Ουελμπέκ, για να διoλισθήσει στην ηθική και λογοτεχνική ποιητική του συγγραφέα Ουελμπέκ, και να υπενθυμίσει ότι η πραγματική απολογία υπέρ ενός μεγάλου συγγραφέα είναι το ίδιο το λογοτεχνικό του έργο. Το πρώτο από τα δύο κείμενα φέρνει στο φως την ηθική ποιητική του άθεου Ουελμπέκ ως μια χριστιανική ηθική χωρίς Θεό, που εξυμνεί το –αδύνατο πια στη σύγχρονη εποχή– συναίσθημα (της αγάπης) ως το μέσο του λογοτέχνη να αποκαλύψει την ουσία των πραγμάτων. Το δεύτερο φέρνει στο φως την λογοτεχνική ποιητική του ως μια συνένωση των δύο επιδραστικότερων γαλλικών πεζογραφικών παραδόσεων, του ρεαλισμού και του υπαρξισμού, όπου ο ρεαλιστής με ψυχή υπαρξιστή Ουελμπέκ μάς δείχνει πώς δομούμε οι ίδιοι το υπαρξιακό μας κενό μέσα από τα προϊόντα του καπιταλισμού που παράγουμε και καταναλώνουμε ως «νοήματα» της ύπαρξής μας. Και είναι το λυπητερό συναίσθημα με το οποίο τα διαποτίζει ο συγγραφέας τους που μας περιγράφει τη συνείδηση της βέβαιης αποτυχίας τους, τη συνείδησή μας.

Όταν όλοι σου λένε τι πρέπει να γίνεις, μα εσύ αναρωτιέσαι πού θέλεις να μείνεις... Σ’ ένα δάσος μακρινό, ένας σκίουρος ψάχνει τον δικό του προορισμό. Μια ιστορία για τ’ όνειρο και την επιλογή, για τη δύναμη που έχει η δική σου η φωνή.

Αυτό το απαλό βιβλίο με τους υπέροχους ήχους και τη θαυμάσια κουδουνίστρα θα ενθουσιάσει το μωράκι σας και θα το απασχολήσει για ώρες στο σπίτι και στη βόλτα του. Κατάλληλο για μωρά που βγάζουν τα πρώτα τους δοντάκια. Με χαρτί που παράγει ήχους και χρωματιστή κουδουνίστρα με χάντρες.

Στις λέξεις που θα επιλέξεις μπορείς να περικλείσεις όλα τα συναισθήματα, τους ήχους και τα χρώματα της ζωής. Τα ποιήματα μου είναι βιωματικά. Γεννήθηκαν μέσα από την πορεία μου στη ζωή, με βοήθησαν τις στιγμές που αναζητούσα τη λύτρωση και αφήνουν το αποτύπωμα της ψυχής.

Στο ακρογιάλι καθόμουν. Η δροσιά της αύρας αποκάλυψε την απεραντοσύνη της Μεσογείου!

Ιούλιος 1987. Ο πρωτόγνωρος καύσωνας που χτυπά τη χώρα αφήνει πίσω του εκατοντάδες θύματα. Στη Θεσσαλονίκη η κατάσταση είναι ανυπόφορη, όχι μόνο εξαιτίας της ζέστης αλλά και της υπερβολικής υγρασίας. Κάτω από τον ανελέητο ήλιο, ο μοναχικός Αντρέας σέρνει τα βήματά του στους καυτούς δρόμους της πόλης. Η μοίρα του διασταυρώνεται με μάγους ταχυδακτυλουργούς και προφήτες τσαρλατάνους, έναν περιοδεύοντα θίασο, μια γυναίκα που αναζητά παρηγοριά στα χριστιανικά σωματεία, αλλά και έναν μυστηριώδη αιωνόβιο άνδρα που παρατηρεί τα πάντα από απόσταση. Κι όσο ο Βαρδάρης αργεί να φυσήξει, κάποιοι περίεργοι θάνατοι αναστατώνουν την κοινή γνώμη, τροφοδοτώντας ευφάνταστες θεωρίες συνωμοσίας. Ιπτάμενα πλοία που εμφανίζονται ξαφνικά στον ορίζοντα και άλλα ασυνήθιστα γεγονότα πυροδοτούν το παράδοξο και το υπερφυσικό, καθώς ολόκληρη η πόλη φαίνεται να βουλιάζει σε μια καυτή, κινούμενη άμμο ψευδαισθήσεων. «Δεκάδες άνθρωποι παραταγμένοι στην παραλία, φορώντας καπέλο και βάζοντας το χέρι αντήλιο, έδειχναν στον ορίζοντα, μιλώντας μεταξύ τους· κοίταζαν δύο αιωρούμενα πλοία, μερικά μίλια μέσα στη θάλασσα, στο ύψος του Ολύμπου που πρόβαλλε θεόρατος στο βάθος. Ο Αντρέας σταμάτησε λίγο για να δει κι αυτός και συνέχισε τον δρόμο του βιαστικά για να μην αργήσει. Λίγα μέτρα πιο κάτω, σε μια καφετέρια της παραλίας τον περίμενε το ραντεβού του. Με το που έφτασε εκεί, προτού καν χαιρετηθούν, ο Καραμπατάκης του έδειξε τα πλοία που έμοιαζαν να πλέουν μεταξύ ουρανού και γης, καί, χαμογελώντας παράξενα, του είπε: “Σ’ ορκίζομαι, δεν τό ’κανα εγώ…”».

Από την Επανάσταση του 1821 έως τον ψηφιακό κόσμο του σήμερα, τα διηγήματα της συλλογής φωτίζουν στιγμές της ιστορίας μέσα από τις ζωές απλών ανθρώπων. Στο επίκεντρο δεσπόζει το Βερντέν, σκοτεινό σύμβολο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου: ένα πεδίο μάχης όπου η ανθρώπινη ζωή δοκιμάστηκε στα άκρα. Κι όμως, ακόμη κι εκεί, ανάμεσα στις λάσπες, στα δηλητηριώδη αέρια και την παράλογη σφαγή, αναδεικνύονται συμβολικές πράξεις αντίστασης - σαν τα «αγριοπούλια» του τίτλου, που επιμένουν να πετούν κόντρα στους κυρίαρχους του πολέμου. Σε κάθε διήγημα, ένας αφανής ήρωας της εποχής του γίνεται ο φορέας μιας σεμνής προσφοράς, μα κι απόκοτης αξιοπρέπειας. Ο Έλληνας αιχμάλωτος της Μικρασιατικής Καταστροφής και ένας νεαρός Παλαιστίνιος πρόσφυγας μεταφέρουν ευλαβικά το φορτίο της ιστορικής μνήμης. Γυναίκες εργαζόμενες σε σκληρές συνθήκες και χαροκαμένες μανάδες βρίσκουν περίσσευμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, στον καιρό των λύκων. Με γλώσσα λιτή και διεισδυτική, η συλλογή ανασύρει από τη λήθη πρόσωπα αμνημόνευτα, που βαραίνει η απουσία τους στην εποχή μας. Μια λογοτεχνική διαδρομή δύο αιώνων, αφιερωμένη σε όσους κράτησαν «φωλιές νερού μέσα στις φλόγες», όταν όλα γύρω τους κατέρρεαν.

Iphigenia of AulisHer father is the great Agamemnon, king of Mycenae and leader of the Achaean army that will sail to Troy. Her mother is Clytemnestra, a great queen loved by her people and overshadowed only by her own sister Helen’s fame and beauty. Iphigenia has grown up being taught by her tutors to do her duty to her family and to her people, so she is delighted when she is called to marry the great Achilles while the fleet waits to sail from Aulis. Little does she know that her father’s plans are very different … But what really happens to Iphigenia? Did she survive a goddess’s wrath or did she pay for mistakes she did not commit? Which version of Iphigenia’s tale is true? GREAT WOMEN OF GREEK MYTHOLOGY is a series of short books for young and old introducing readers to the ancient world through its heroines.Whether simplified adaptations of classic tragedies by Euripides, Aeschylus and Sophocles or original works based on the surviving sources, these booksaim to bring readers on a journey filled with excitement, drama, death and love, all while focusing on the women that have played such an important role in our history yet are still remembered as mere bystanders.

Αυτό το απαλό βιβλίο με τους υπέροχους ήχους θα ενθουσιάσει το μωράκι σας και θα το απασχολήσει για ώρες στο σπίτι και στη βόλτα. Περιέχει λούτρινο ζωάκι.

Κουνάει το χέρι, Πίσω από τις σκιές. Εκεί μακριά, τον βλέπω. Δείξε μου τα χρώματα, φωνάζω. Δείξε μου τα χρώματα. Μόνο άσπρο βλέπω. Άσπρο και φως. Εκεί μακριά, στο τέρμα. Τρέχω, διαπερνάω τη ζωή. Όνειρα παρκαρισμένα στην άκρη του δρόμου δυσκολεύουν τη διαδρομή. Ποιανού να είναι άραγε;

Το έγκλημα των Τεμπών δεν ήταν «ένα ανθρώπινο λάθος». Σε αυτό το συλλογικό έργο, οι Εκδόσεις Ραδάμανθυς και τα Εργαστήρια Δημιουργικής Γραφής και Αυτογνωσίας Χανίων & Ρεθύμνου, συγκεντρώνουν τις φωνές δημιουργών, ποιητών, συγγραφέων, ηθοποιών και εκπαιδευτικών, που γράφουν για να μη σβήσει η μνήμη. Ποίηση, διήγημα, μαρτυρία και πολιτικός λόγος, συνθέτουν ένα βιβλίο-κραυγή για Δικαιοσύνη. Ένα βιβλίο αφιερωμένο σε όσους ταξίδεψαν χωρίς επιστροφή και σε όσους συνεχίζουν να αγωνίζονται για να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Στο συλλογικό αφιέρωμα των Εργαστηρίων Δημιουργικής Γραφής και Αυτογνωσίας των Εκδόσεων Ραδάμανθυς, για το έγκλημα των Τεμπών, γράφουν οι: Στέλλα Αρώνη, Χριστίνα Βεριβάκη, Μαρία Καλπακίδου, Μαρία Καμηλάκη Μανογιαννάκη, Γιώργος Κατσαντώνης, Μαιριλή Κορφιάτη, Αγγελική Λυγινού, Εύα Μαζοκοπάκη, Μιχάλης Μαραγκάκης, Φωτεινή Μπομπολάκη, Ηρακλής Παπαδάκης, Χρυσούλα Πατεράκη, Κωστής Σταυρουλάκης, Σοφία Τανακίδου, Χρήστος Τσαντής

Το ΣΥΝΝΕΦΟ ζει ψηλά στον ουρανό.Ο ΡΟΜΠ ζει στο Μπρίστολ της Αγγλίας.Στο ΣΥΝΝΕΦΟ αρέσει να περιπλανιέται. Αυτό αγαπάει περισσότερο απ’ όλα. Στον Ρομπ αρέσει να γράφει και να εικονογραφεί βιβλία – καμιά φορά και τα δύο. Αυτό αγαπάει περισσότερο απ’ όλα.Όταν το ΣΥΝΝΕΦΟ δεν περιπλανιέται στον ουρανό, συμμετέχει σε θυελλώδη πάρτι. Όταν ο Ρομπ δεν φτιάχνει βιβλία, του αρέσει να ακούει μουσική, να κάνει ποδήλατο και να μασουλάει ψωμί.Μπορείς να μάθεις περισσότερα για το ΣΥΝΝΕΦΟ διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Μπορείς να μάθεις περισσότερα για τον Ρομπ και για άλλες του δουλειές στον ιστοχώρο του: robhodgson.com

Από το ζενίθ ως το ναδίρ Κι είναι το χρώμα τ' ουρανού, ίδιο με αυτό των πόθων!!! Φύσα αγέρι της ζωής, τους πόθους να φουντώσεις. Ένα «έλα» κάποτε κι ένα «φύγε» τώρα, εναλλασσόμενο μες στο χρονοχώρο, σεργιάνι πάει την ψυχή απ’ το ζενίθ ως το ναδίρ, μα τούτη δε λιποτακτεί, μένει εκεί, μην τάχα και χαθεί σε άγνωστους δαιδάλους!

Στο βιβλίο αυτό εξηγώ όσο πιο απλά γίνεται την σημασία που έχει η «επανάσταση της κβαντικής» για τον απλό πολίτη. Τι συμπεράσματα πρέπει να ενσωματώσει στην κουλτούρα του, στην φιλοσοφία του, στον τρόπο που αντιλαμβάνεται όσα συμβαίνουν γύρω του. Η Κβαντική ανατρέπει τις αντιλήψεις μας για την δομή της ύλης, για την εξέλιξη, για τις αιτίες των φαινομένων. Μας βοηθά να κατανοήσουμε φαινόμενα που παρατηρούμε καθημερινά, όπως: - Γιατί τίποτα δεν γυρίζει πίσω; Ούτε οι γέροι ξανανιώνουν, ούτε το κοτόπουλο ξαναγίνεται αυγό, ούτε το ποτάμι αναστρέφεται. - Γιατί εμφανίζονται ξαφνικά απρόσμενα μικρόβια, νέα είδη ζώων, καινούργιες ποικιλίες φυτών, πρωτότυπες ιδέες; - Γιατί ο κόσμος μας δεν είναι σταθερός, αλλά αλλάζει συνέχεια (και θα καταρρεύσει...);

Η αγαπημένη νεράιδα των παιδιών, η νεράιδα των δοντιών, έχει την πιο σημαντική αποστολή: να μαζεύει τα πρώτα δοντάκια τους, τα οποία θα χρησιμοποιήσει για το χτίσιμο του φράχτη του παλατιού της. Τι θα γίνει όμως όταν το πιο άτακτο ξωτικό, ο Γκράβι, προσπαθήσει να ξεγελάσει τα παιδιά αντικαθιστώντας το κέρμα που τους αφήνει η νεράιδα με γλυκές λιχουδιές κάτω από το μαξιλάρι τους; Θα καταφέρει η νεράιδα των δοντιών να σώσει τα δοντάκια και να πείσει τα παιδιά να φροντίζουν σωστά τα δόντια τους;

Χωρίς κάποια χωμάτινη πατρίδα, αναζητούσε την καταγωγή του σε απάτητες βουνοκορφές και απόκρημνα φαράγγια. Μετέωρος ανάμεσα στη συνδιαλλαγή με την πραγματικότητα και τη φυγή προς το όνειρο, έζησε τη ζωή του σε μια αέναη κίνηση, γράφοντας για να γεφυρώσει το χάσμα. Ορφανός από τις μυρωδιές της γης, είδε σε μια έκλαμψη το αληθινό του είδωλο στο καθρέφτισμα μιας λίμνης αλπικής. Από τότε νοσταλγεί το όνειρο μιας πτήσης που αναβλήθηκε επ' αόριστον… Του σώματος η θλίψη Της ψυχής η κούραση Είναι βουνά που πρέπει ν' ανέβεις Βράχοι που πρέπει να σύρεις Αν θες ν' ακούσεις Της άλλης όχθης τους μυστικούς ψιθύρους.

Τρία αμετάφραστα κείμενα του κορυφαίου Αυστριακού συγγραφέα Stefan Zweig συνθέτουν ένα μελαγχολικό σκηνικό γεμάτο εικόνες και λυρικότητα. Ο Zweig, με λογοτεχνική δεινότητα και ποιητική διάθεση, καταπιάνεται με σημαντικά θέματα όπως η θρησκεία, η πίστη, ο έρωτας, η αγάπη και τα όριά της. Το πρώτο κείμενο, «Στο χιόνι», ταξιδεύει τον αναγνώστη στα σύνορα της Γερμανίας και της Πολωνίας, όπου τα μέλη μιας εβραϊκής κοινότητας αιφνιδιάζονται από την επίθεση χριστιανών φονταμενταλιστών ενώ γιορτάζουν τη Χανουκά, την εβραϊκή γιορτή των Φώτων, και αναγκάζονται να τραπούν σε φυγή στην απέραντη χιονισμένη πεδιάδα. Στο «Αστέρι πάνω από το δάσος», ο Φρανσουά, σερβιτόρος σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο, ερωτεύεται την πανέμορφη Πολωνέζα κόμισσα Οστρόφσκα. Με αριστουργηματικές πινελιές αποδίδεται το πλήθος των αντιφάσεων ενός ανικανοποίητου έρωτα, ο οποίος, μοιραία, δεν έχει ευτυχή κατάληξη. Στο τρίτο κείμενο, «Το θαύμα της ζωής», η ιστορία εκτυλίσσεται στα μέσα του 16ου αιώνα στην Αμβέρσα. Ένας πλούσιος, ευσεβής άντρας επιθυμεί να δωρίσει στην εκκλησία μια εικόνα από ευγνωμοσύνη για τη θαυματουργή ίαση της μητέρας του, ενώ μια απρόσμενη συνάντηση θα ενώσει δύο κόσμους ολότελα διαφορετικούς. Υπάρχουν άραγε θεϊκά σημάδια στον κόσμο ή μόνο τα μικρά, καθημερινά θαύματα της ζωής;

Σκέψου µια φράση που δεν θα ειπωθεί ποτέ ένα διάλογο που δεν θα γίνει ποτέ γιατί θα λείπουν όλοι.

Η ιδέα για τούτη τη συλλογή παραµυθιών γεννήθηκε χρόνια πριν, όταν τα παιδιά και τα εγγόνια του νοµπελίστα φυσικού ζητούσαν να τους πει ένα παραµύθι για να κοιµηθούν. Ο Παρίζι ακολουθεί ένα συγκεκριµένο µοτίβο. Κάθε βράδυ ο παππούς πρέπει να βάλει για ύπνο τα εγγονάκια του, που όµως δεν θέλουν καθόλου να κοιµηθούν: θέλουν να παίξουν, θέλουν να κάνουν σκανταλιές και φυσικά δεν σταµατάνε να ρωτούν τα πιο απίθανα πράγµατα. Με αφορµή τούτες τις ερωτήσεις, ο παππούς εξηγεί διάφορες έννοιες της φυσικής, όπως τα πολύπλοκα συστήµατα, την ώθηση, την άνωση ή την περιστροφική κίνηση, και µετά τους λέει το παραµύθι. Αν και καρπός της φαντασίας, στις ιστορίες αυτές διακρίνουµε αναφορές στους αδερφούς Γκριµ, στον Αίσωπο ή και στον κύκλο των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης. Για παιδιά από 6 ετών.

Ισημερία, Βαρβάρα Κρασάκη, Εκδόσεις 24 γράμματα, Απρίλιος 2024